Przepis na mordercę

Raczej nie jestem fanką literatury faktu, ale ta pozycja jest bardzo ciekawa. Szczerze opisuje rozwój Jednostki Badań Behawioralnych w FBI a także profilowania kryminalnego. Autorka opowiada wprost o swoich doświadczeniach związanych z pracą przy bezwzględnych przestępcach - dla niektórych opisy mogą więc być zbyt brutalne. Jeżeli ktoś jednak interesuje się kryminalistyką i faktycznie chce zdobyć jakąś wiedzę w tym temacie to "Przepis na mordercę" wydaje się być odpowiednią lekturą.

Kiedyś czytałam wyłącznie fabularne kryminały oraz thrillery, które dostarczały mi potrzebnego dreszczyku emocji. Z wiekiem jednak zrozumiałam, ze prawdziwych wrażeń powinnam szukać tam, gdzie kryje się najwięcej prawdy. Dlatego co raz częściej sięgam po literaturę faktu, w której mogę spróbować rozłożyć na czynniki pierwsze umysł mordercy a książki takie jak "Przepis na mordercę" bardzo ułatwiają mi sprawę.

Ann Wolbert Burgess, autorka książki, to postać niebywała, inspirująca i zdecydowanie warta bliższego poznania. Gdyby nie powyższa lektura być może nigdy nie dowiedziałabym się o istnieniu tak ważnej postaci a jej sylwetka oraz interesujące fakty przeszłyby mi koło nosa. Pielęgniarka, rewolucjonistka i naukowiec w jednym sięgnęła po bardzo mocny i trudny temat jakim są napaści na tle seksualnym. Pokazała wówczas FBI drogę, którą powinni podążać i współpracowała z nimi wiele lat co w latach siedemdziesiątych XX wieku wcale nie było takie powszechne. Ann Wolbert Burgess zrewolucjonizowała świat naukowy i pozwoliła w znacznym stopniu rozwinąć się budowanej w Akademii FBI Jednostce Nauk Behawioralnych.

Losy autorki są niezwykle ciekawe i inspirujące, ale przestrzegam, że to nie jest ani łatwa, ani przyjemna książka na jeden wieczór. Ciężkie tematy, pisanie wprost bez owijania w bawełnę oraz przywoływanie brutalnych scen z prawdziwych wydarzeń często budziły we mnie dreszcz przerażenia. Wchodzimy w dużym stopniu w umysły napastników, obserwujemy w jaki sposób Burgess analizowała oprawców i dopiero później skupiamy się na tym co myślały ofiary jakby mało było nam tego o czym czytaliśmy wcześniej. Niewątpliwie jednak dla czytelników szukających prawdy oraz mocnych wrażeń jest to lektura obowiązkowa, ponieważ niesie ze sobą mnóstwo wartościowych informacji oraz otwiera oczy na wiele kluczowych spraw.

Tekst pisany jest z pomysłem i rozwagą, więc otrzymujemy szereg ciekawie przedstawionych oraz w żaden sposób nie nużących informacji. Jasny przekaz, liczne profile oprawców: morderców, gwałcicieli czy pedofilów budzą wiele skrajnych emocji, ale jednocześnie lektura tej książki wydaje się nieodkładalna, ponieważ każda strona to kawał solidnego przekazu, który dla fanów kryminałów czy thrillerów jest obowiązkową podstawą.

"Przepis na mordercę" to spojrzenie na pracę Ann Wolbert Burgess i jej ogromny wkład w dziedzinę nauki. To również bardzo intrygująca lektura o potworach mieszkających w ludzkim ciele. Kompletny zbiór jasnych dla czytelnika informacji, czyli książka, w której odnajdzie się każdy. Jestem pod ogromnym wrażeniem pracy wykonanej przez autorkę oraz jej wielkiej pasji, która przyczyniła się społeczeństwu.

Przyznajcie się, ile razy oglądaliście programy, seriale czy firmy o seryjnych mordercach, często oparte na faktach, podczas których w pewnym momencie zaczynaliście współczuć bądź darzyć ich sympatią? Autorka książki "Przepis na mordercę", Ann Wolbert Burgess, kiedyś również zauważyła podobną tendencję, dlatego bezzwłocznie postanowiła przedstawić światu prawdę o tych potworach.

Zapytacie: a co ona takiego wie, kim jest, żeby nam opowiadać o zabójcach? Dlaczego mielibyśmy jej słuchać czy posiłkować się jej paplaniną?

Ano dlatego, że Ann Wolbert Burgess "jako jedna z pierwszych kobiet w zmaskulinizowanym środowisku FBI, szkoliła i wspomagała śledczych w zakresie badania, profilowania i chwytania seryjnych morderców. Jej priorytetem było przy tym powstrzymanie kolejnych zabójstw"*. Autorka postanowiła przedstawić niepublikowane zeznania oraz wprowadzić czytelnika w ten brutalny, trudny świat pełen morderstw, dochodzeń i prób zrozumienia chorych umysłów właśnie za pomocą Przepisu na mordercę.

Przez siedemnaście rozdziałów i jeden dodatkowy, dopisany do drugiego amerykańskiego wydania, czytelnicy stają się naocznymi świadkami początków techniki profilowania. W sposób niezwykle uporządkowany autorka opowiada o powstaniu nowej grupy, Jednostki Nauk Behawioralnych (BSU), której zadaniem było właśnie zbieranie danych dotyczących seryjnych morderców, sposobu ich działania oraz psychiki i motywów nimi kierujących.

W "Przepisie na mordercę" dostajemy rzetelną relację z ewoluowania procesu profilowania. Burgess opowiada o sukcesach i porażkach, a także obrazowo przedstawia kolejne, brutalne zbrodnie i ludzi za nie odpowiedzialnych. Zaznaczę, że robi to naprawdę, naprawdę obrazowo, dlatego po książkę powinni sięgnąć czytelnicy o silnych nerwach - sceny gwałtów, miejsc zbrodni czy opisy stanu, w jakim znajdowano zwłoki, to chleb powszedni.

Książka nie jest lekka, więc nie oczekujcie, że pochłoniecie ją w jedno popołudnie. Przepis na mordercę się odkłada i wraca dopiero po kilku dniach. To ciężka lektura, chociaż napisana zrozumiałym językiem. Ann Wolbert Burgess wielokrotnie przedstawia dowody oraz podaje różnorakie przykłady, dzięki czemu całość automatycznie staje się bardziej rzeczywista.

Jedyny problem, jaki miałam z książką, dotyczył opisywania przez autorkę własnego udziału w badaniach. Momentami odnosiłam wrażenie, że wychwalała swoją pracę pod niebiosa, a każdego, kto sądził inaczej lub się nie zgadzał, traktowała jak wroga stanu (może trochę przesadzam, ale chciałam nakreślić sytuację). :)

"Przepis na mordercę", mimo kilku wad, warto przeczytać. Historia porusza naprawdę intrygujące tematy, a autorka bardzo dobrze opisuje wydarzenia i robi to w niezwykle wciągający sposób. Wgłębia się w psychologię psychopatów. Warto jednak podkreślić, że książka nie jest dla każdego; polecam osobom interesującym się tematami seryjnych morderców.

*opis pochodzi z LubimyCzytać