To jej żałoba

33/52/2026

"To jej. To jej żałoba" Emma Ångström Letra #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #tojej

Zło wokół nas

"To jej żałoba" to drugi tom trylogii "To jej". Edda próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości jako singielka. Źle znosi rozstanie z mężem i czuje jak jej świat się rozpada. Z podobnym uczuciem mierzy się Linda, która zaczyna podejrzewać, że jej mąż może być poszukiwanym seryjnym gwałcicielem, o którym mówi cały Sztokholm. Linda nie wie co robić, czy milczeć i chronić siebie i dzieci, czy podjąć ryzyko by ocalić przyszłe ofiary Jespera. Z pomocą zwraca się do Fundacji Pomocy Kobietom i tak drogi Eddy i Lindy się przecinają.

Edda prócz rozstania z mężem będzie musiała zmierzyć się także z tajemniczym prześladowcą, który ma na jej punkcie obsesję i śledzi jej każdy krok. Tajemnicze prezenty, zdjęcia zrobione podczas snu kobiecie w jej własnym mieszkaniu, uczucie obserwowania, śledzenia, a zakończenie doprawdy zaskakuje naszą bohaterkę, choć ja od początku obstawiałam prawidłowo kto jest stalkerem Eddy, choć nie ukrywam, że w pewnym momencie wahałam się czy prześladowcą głównej bohaterki i Obserwatorem nie jest jeden i ten sam człowiek, ale pierwsza myśl była jednak najlepsza, autorka potrafi namieszać w głowie czytelnikowi!

"To jej żałoba" podobała mi się mniej niż pierwszy tom, dwie trzecie książki to dochodzenie Eddy do siebie po rozstaniu z mężem, jej nieudane randkowanie, gdyby nie rozterki Lindy i jej podejrzenia co do Jespera, to książka byłaby po prostu nudna. Trochę akcji dostajemy pod koniec książki, ale jest jej tu mało. A zakończenie tym razem nie daje nam namiatki tego oczekiwania na kolejny tom, jak było to w poprzednim tomie. Ale czekam, może trzeci i ostatni tom zaskoczy mnie pozytywnie.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Letra.

"To jej żałoba" to druga powieść z serii szwedzkiej autorki Emmy Ångström, której bohaterką jest Edda Nord, pracująca w Fundacji Pomocy Kobietom. Autorka ponownie sięga po tematy trudne i bolesne, pokazując problemy, z jakimi mierzą się współczesne kobiety.

Tym razem poznajemy Lindę, która zaczyna podejrzewać, że jej mąż może być poszukiwanym przez policję seryjnym gwałcicielem. Ta narastająca niepewność i strach stają się punktem wyjścia do dramatycznej, pełnej napięcia historii.

Każda część cyklu skupia się na innej bohaterce i jej osobistym dramacie. Elementem spajającym serię jest postać Eddy Nord, dla której pomoc innym - zwłaszcza kobietom doświadczającym przemocy - stała się życiową misją. Równie istotne jest jej życie prywatne, dalekie od ideału: porzucona z dnia na dzień przez męża, musi odnaleźć się w roli samotnej matki.

Fabuła jest niezwykle wciągająca, a krótkie, treściwe rozdziały nadają historii dodatkowej dynamiki. Akcja rozgrywa się w Sztokholmie, którego atmosfera idealnie współgra z ciężarem poruszanych tematów. Jako oddana fanka skandynawskich powieści nie potrafię przejść obok żadnej z nich obojętnie. Fascynuje mnie ich niepowtarzalny klimat, charakterystyczny mrok oraz piękne, surowe pejzaże, które potrafią przyprawić o zawrót głowy.

„To jej żałoba” jest kontynuacją pierwszego tomu „To jej wina”. Edda Nord, która w tomie pierwszym zmieniła miejsce pracy na mniej dochodowe i prestiżowe coraz lepiej odnajduje się w pracy w Fundacji Pomocy kobietom. Może nie zawsze jej wybory są racjonalne ale to jest wynikiem tego, że przede wszystkim w pierwszym odruchu „myśli” jej serce. Oczywiście zaraz potem przychodzi refleksja i pora na przemyślane działanie, jednak to ten odruch serca pozwala jej w dużej mierze tak dobrze wykonywać swoją pracę.

W tym tomie Edda mierzy się z własnymi osobistymi problemami, które na szczęście nie zdominowały problemów Lindy. Lindy, która jest przedszkolanką córki Eddy. A zaczyna ona podejrzewać swojego męża o to, że być może to on jest seryjnym gwałcicielem, przez prasę nazwanym Obserwatorem, który swoimi występkami terroryzuje sztokholmskie kobiety. I to dziwne uczucie Eddy, które przenosi się na ten tom, że jest obserwowana... Czy to jej imaginacja, czy też zmęczenie?

Emma Angstrom w dalszym ciągu zaskakuje czytelnika fabułą i w swoich thrillerach psychologicznych skupia się na strachu kobiet. Skupia się na przemocowości w rodzinie czy też na fakcie, że ta przemoc niekoniecznie musi nadejść ze strony najbliższej osoby ale również z grona bliskiego nam otoczenia. Może to być osoba, która od lat pod przykrywką przyjaciela osacza nas aby uderzyć w najmniej dla nas oczekiwanym momencie.

Autorka wgryza się w psychikę ofiar i ukazuje ich niepewność, zwątpienie w siebie i swoje postępowanie. W racjonalność dokonywanych wyborów i tego jak można zostać zaszczutym, gdy dzień po dniu partner podważa kompetencje partnerki i robi z niej zahukaną niepewną siebie bezwolną kukłę, która aby ratować rodzinę postępuje wbrew przyjętym normom oraz prawu.

Po przeczytaniu tomu drugiego z niecierpliwością oczekuję ostatniego z serii „To jej szept”.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Letra.

Kiedy bierzemy do ręki thriller psychologiczny, zazwyczaj spodziewamy się dreszczu emocji wywołanego przez nieuchwytnego mordercę. Jednak Emma Ångström w swojej najnowszej powieści „To jej żałoba” idzie o krok dalej. Serwuje nam historię, która nie tylko mrozi krew w żyłach, ale przede wszystkim boleśnie dotyka strun, o których wolelibyśmy nie myśleć: czy naprawdę znamy osobę, która śpi obok nas?

Jako profil Czytadła i czekadełka z dumą objęliśmy tę premierę patronatem, czując, że jest to jedna z tych opowieści, które powinny stać się przedmiotem szerokiej dyskusji.

Główna oś fabularna opiera się na losach Lindy, kobiety, której życie przypomina obrazek z idealnego katalogu. Ma kochającego męża, dzieci, stabilną pracę. Ten spokój zostaje jednak zburzony przez jedno, kiełkujące w głowie podejrzenie, które z czasem staje się paraliżującą pewnością. Autorka z niemal chirurgiczną precyzją opisuje proces rozpadu zaufania Lindy do Jespera. Czy to możliwe, że jej mąż jest seryjnym gwałcicielem, o którym huczą szwedzkie media? Ten wątek to nie tylko zagadka kryminalna, to przede wszystkim rozdzierający portret kobiety postawionej pod ścianą. Linda musi wybierać między instynktowną chęcią ochrony własnego gniazda a moralną odpowiedzialnością za los innych, anonimowych ofiar. To walka z samą sobą, w której każdy ruch wydaje się błędem.

Równolegle towarzyszymy znanej z poprzedniego tomu Eddzie Nord. Jej postać jest fascynującym łącznikiem między światem teoretycznej pomocy ofiarom a brutalną praktyką. Edda, pracując w Fundacji Pomocy Kobietom, codziennie styka się z ludzkimi dramatami, słuchając o traumach, które teoretycznie potrafi zracjonalizować. Jednak w tym tomie autorka rzuca ją na zupełnie nową płaszczyznę doświadczeń. Edda, próbując ułożyć sobie życie po bolesnym rozstaniu, zaczyna odczuwać na plecach lodowaty oddech prześladowcy. Wątek stalkingu w wykonaniu Ångström jest wybitny – to nie są spektakularne ataki, ale subtelne sygnały, które sprawiają, że bezpieczna przestrzeń własnego mieszkania przestaje być azylem. To uczucie bycia obserwowanym, nieustanny niepokój przy każdym dźwięku na klatce schodowej i narastająca bezsenność są oddane tak sugestywnie, że czytelnik sam zaczyna nerwowo oglądać się za siebie.

Największą wartością „To jej żałoba” jest jej warstwa społeczna. Emma Ångström nie boi się głośno mówić o tym, o czym wiele ofiar woli milczeć. Autorka bezkompromisowo obnaża różne oblicza przemocy – pokazuje, że nie musi ona wiązać się z siniakami, by niszczyć życie. Przemoc psychiczna, ekonomiczna czy seksualna w małżeństwie są tu opisane jako podstępne mechanizmy osaczania drugiego człowieka. Autorka udowadnia, że drapieżnik nie musi przypominać potwora z bajek; może nim być szanowany obywatel, wzorowy ojciec czy pomocny sąsiad. To odważne uderzenie w mit, że ofiara zawsze „widzi, co bierze”. Ångström pokazuje, jak wyrafinowana potrafi być manipulacja i jak trudno wyrwać się z sieci zależności, gdy oprawca karmi się strachem i wstydem swojej ofiary.

Tytułowa żałoba jest tu pojęciem wieloznacznym. Nie odnosi się ona do fizycznej śmierci bliskiej osoby, lecz do bolesnego procesu żegnania się z iluzją. To żałoba po związku, który okazał się kłamstwem, po poczuciu bezpieczeństwa i po obrazie samej siebie, jaki bohaterki budowały przez lata. Ångström pokazuje, że aby zacząć od nowa, trzeba najpierw pozwolić sobie na ból po stracie świata, który znaliśmy. To przesłanie jest niezwykle ważne i daje nadzieję, że nawet z największych zgliszcz można się podnieść, o ile znajdzie się odwagę, by przerwać milczenie.

Powieść jest napisana surowym, ale niezwykle emocjonalnym stylem. Krótkie rozdziały i narracja prowadzona z perspektywy Lindy, Eddy oraz stalkera sprawiają, że przez tę historię wręcz się płynie, mimo trudnej tematyki. To thriller, który nie daje o sobie zapomnieć długo po odłożeniu na półkę. Jako patroni, gorąco zachęcamy do sięgnięcia po ten tytuł – to nie tylko doskonała rozrywka, ale przede wszystkim ważny głos w obronie kobiecej podmiotowości i bezpieczeństwa. Emma Ångström stworzyła dzieło, które uświadamia, prowokuje do myślenia i, co najważniejsze, uczy empatii wobec tych, których dramat często rozgrywa się w ciszy czterech ścian.

"Gdzie leży granica - kiedy jesteś ofiarą, a kiedy stajesz się współsprawcą?"

🔪 "To jej żałoba" jest bezpośrednią kontynuacją pierwszego tomu "To jej wina".

Eda porzucona przez męża nie umie odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Ciągle ma nadzieję, że wszystko się wyjaśni i jej małżeństwo będzie takie jak wcześniej. Poznaje również Linde, opiekunkę z przedszkola Ilse. Nie wie, że ich ścieżki splecie seryjny gwałciciel ze Sztokholmu.

🔪 Autorka prowadzi fabułę z perspektywy trzech osób. Edy, Lindy oraz mężczyzny, stalkera obsesyjnie podążającego za swoją ofiarą.

W książce pokazane jest czym jest przemoc psychiczna w różnych odsłonach.

Obserwujemy przeobrażenie Edy, która po rozstaniu z załamanej, kruchej kobiety z desperacją próbującej odzyskać męża, stopniowo odzyskuje wiarę w siebie stając się twardą i pewną siebie.

Widzimy również, z czym zmaga się żona, która podejrzewa że jej mąż jest poszukiwanym przez policję gwałcicielem. Czujemy emocje, które nią targają. Z jednej strony próbuje ona chronić swoją rodzinę, z drugiej wie, że jeśli jej podejrzenia są prawdziwe nie może pozwolić by kolejnej kobiecie stała się krzywda.

Pojawia się też wątek stalkingu. Autorka pokazuje jak stalker stopniowo osacza swoją ofiarę sprawiając, że nawet we własnym domu nie czuje się ona bezpieczna.

🔪 "To jej żałoba", to thriller psychologiczny pokazujący, że przemoc przybiera różne formy, nie tylko fizyczną. Ta psychiczna potrafi być dużo bardziej dotkliwsza i zostawiać blizny na całe życie. Na przykładzie różnych kobiet autorka pokazuje, że nie możemy godzić się na zastraszanie, upokarzanie i trwanie przy kimś ze względu na dzieci, bo w ten sposób tak naprawdę wyrządzamy im jeszcze większą krzywdę. Pokazuje również jakie zachowania nie powinny mieć miejsca i gdzie szukać pomocy.

🔪 Musze przyznać, że tą część czytało mi się trochę gorzej niż pierwszy tom. Fabuła chwilami dłużyła mi się. Szybko udało mi się również ustalić, kim jest tajemniczy stalker przez co moja intuicja pozbawiła mnie elementu zaskoczenia na końcu. Książka porusza jednak wiele ważnych tematów i pomimo ich ciężaru jest napisana lekkim i przystępnym językiem, dlatego uważam, że warto było poświęcić jej czas a wam polecam wyrobić sobie własną opinię. Czekam również na kolejny tom i dalsze losy Edy 😊