Martwy sezon

Chcecie nieco ochłody? Bardzo proszę. Zmrozi Was. Ośmioro nieznajomych. Jeden morderca. Zero szans na ucieczkę.

Góry Skaliste stają się sceną brutalnej walki o przetrwanie, gdy Christa, licząc na odnalezienie spokoju, trafia w sam środek bezwzględnej nawałnicy. Darcy Coates buduje tę historię na fundamencie całkowitego odosobnienia, gdzie każdy podmuch wiatru potęguje lęk, a przypadkowe schronienie wcale nie gwarantuje bezpieczeństwa. Kiedy znika bliska osoba, a wokół pojawiają się obcy ludzie, granica między sojusznikiem a wrogiem zaciera się szybciej niż ślady na świeżym śniegu. To opowieść o tym, jak cienka jest warstwa cywilizacji, gdy w grę wchodzi instynkt przetrwania i mroczna tajemnica sprzed lat.

Zamiast subtelnej zagadki, otrzymujemy surowy obraz, w którym czerwień na mrozie maluje przerażające scenariusze. Autorka z dużą precyzją kreuje poczucie paranoi, sprawiając, że czytelnik razem z bohaterami zaczyna nasłuchiwać każdego skrzypnięcia podłogi. Akcja toczy się rytmem krótkich, urywanych chwil, które nie pozwalają na wytchnienie. To propozycja dla osób szukających silnych wrażeń i gęstego, zimowego klimatu, w którym prawda okazuje się bolesna niczym lodowate powietrze. Finał uderza z dużą siłą, burząc wszelkie założenia i zostawiając po sobie dojmujący chłód. Jeśli szukacie dreszczowca, który odcina od rzeczywistości, „Martwy sezon” jest wyborem, który warto rozważyć na wieczór.

Christa wraz z chłopakiem Kiernanem jedzie na wycieczkę w Góry Skaliste. Ten wyjazd ma na celu nie tylko scementować ich więź, ale też pomóc dziewczynie poradzić sobie z traumatyczną przeszłością. Nie spodziewa się ona jednak tego, co ją tam czeka - ośmioro nieznajomych i ścigający ich morderca, a to wszystko w odciętym od świata domku wśród śnieżnej zamieci. Bez prądu, bez zasięgu.

Jeśli chodzi o fabułę, ta jest raczej typowa, ale przecież za to kochamy slashery. Z pozoru kompletni nieznajomi, a jednak z jakiegoś powodu znaleźli się wszyscy w tym samym miejscu o tym samym czasie. Są wobec siebie podejrzliwi i podczas całości fabuły co najmniej kilkukrotnie dochodzi do typowania mordercy pośród zebranych. Kierowanie naszej uwagi na kolejne osoby wypada całkiem sprawnie, choć ja domyśliłam się, kto jest sprawcą całego ambarasu nieco wcześniej. Czy ten fakt odebrał mi frajdę z dalszego czytania? Absolutnie nie.

Język książki jest lekki i przyjemny, fabuła płynie bez dłużyzn, a kolejne wydarzenia wzmacniają napięcie, bo przecież przybliżają nas do rozwiązania zagadki. I w ten sposób czytasz najpierw 30, potem 60, aż w końcu 100 stron, kompletnie nie czując upływu czasu, czego nie można powiedzieć o bohaterach, bo dla nich każda minuta to walka o życie.

Jeśli chodzi o konstrukcję postaci, są one zarysowane na tyle, na ile powinny być - każdy ma jakieś tło, swój charakter, coś co pozwala nam go w miarę nieźle kojarzyć w zbiorowisku podejrzanych. Nie ma tu skomplikowanych profili psychologicznych, bo znów przecież nie o to chodzi w slasherach. Mamy jako tako poznać bohaterów, wstępnie ich polubić albo nie i po prostu dobrze się bawić.

Lektura sprawiła mi masę frajdy i myślę, że to całkiem fajna pozycja w swoim gatunku. Ponownie dziękuję za egzemplarz recenzencki.

W „Martwym sezonie”, czyli pierwszej książce Darcy Coates, która została przetłumaczona na język polski, autorka łączy dwa gatunki: mroźny thriller i horror. Historia przenosi czytelnika w Góry Skaliste, które jedenastoosobowa grupa odwiedza zimą. Kierują się do luksusowego hotelu, jednak przez warunki pogodowe muszą zatrzymać się w małej chacie. Groza sytuacji spowodowana nieprzewidywalną, zagrażającą życiu pogodą, potęguje się, gdy dochodzi do pierwszego morderstwa - teraz nie jest to już tylko historia o przetrwaniu podczas zamieci śnieżnej, ale także przetrwaniu nocy spędzonej potencjalnie pod jednym dachem z mordercą… Autorka sprawnie buduje klimat powieści - nie spieszy się, pozwala czytelnikowi poczuć tę dezorientację, niepewność, by w końcu zacząć składać wszystkie puzzle w całość. To historia, w której szukamy odpowiedzi na dwa pytania: kto? i dlaczego? i na obydwa równie trudno jest odpowiedzieć - postacie kreowane są tak, że każdy wydaje się podejrzany, a powody makabrycznych zbrodni? Trudno je sobie wyobrazić. Akcja gdzieś za połową zaczyna się znacząco zagęszczać, a kolejne twisty raz po raz wytrącają nam z rąk kolejne hipotezy. Może gdzieś tam niewielkie detale są lekko naciągane, niemniej jednak całościowo książka wypada satysfakcjonująco - to dobra rozrywka, która zmusza też do kilku refleksji. Same opisy zbrodni jak na podgatunek slashera nie są nadmiernie brutalne, choć nie ukrywam - są krwawe. Autorka jednak nie delektuje się w makabrze, a po prostu odpowiednio nią operuje, by dobrze oddać nastrój grozy. Dobry start Coates na rynku polskim!

„Martwy sezon" Darcy Coates to historia, która od pierwszych stron trzyma czytelnika w napięciu i nie pozwala oderwać się od lektury. To horror w stylu slashera, który czerpie pełnymi garściami z klasyki gatunku- odizolowane miejsce, grupa nieznajomych i bezlitosny morderca ukrywający się w cieniu. Autorka nie potrzebuje długiego wprowadzenia, gdyż akcja zaczyna się natychmiast i nabiera tempa z każdym rozdziałem. Ośnieżone Góry Skaliste stają się areną brutalnej gry o przetrwanie, w której zimno i zamieć są równie śmiertelne jak ukryte w mroku zagrożenie.

Christa, pragnąc uciec od cieni przeszłości, daje się namówić chłopakowi na tę nietypową wyprawę. Ma to być okazja do poznania jego rodzinnych stron i złapania oddechu od traumatycznych wspomnień. Jednak natura szybko pokazuje swoje bezlitosne oblicze- niespodziewana burza śnieżna rozdziela grupę. Christa budzi się ranna w opuszczonej chacie myśliwskiej, bez ukochanego u boku, otoczona przerażonymi obcymi.

To dopiero początek koszmaru. Wśród zawiei i mrozu kryje się sadystyczny morderca, polujący na uwięzionych w chatce turystów. Czy zagrożenie czai się gdzieś w białej pustce za oknem, a może siedzi tuż obok, maskując prawdziwe intencje za maską strachu? W sytuacji, gdy zasięg telefonów to tylko pobożne życzenie, a zamieć odcina grupę od świata, każdy staje się podejrzany. Brak jedzenia, lodowate temperatury i gęstniejąca atmosfera nieufności tworzą mieszankę wybuchową. Pomoc nie nadchodzi, śnieg pada coraz gęściej, a członkowie grupy znikają jeden po drugim...

Nastrojowy styl autorki sprawił, że podczas czytania niemal czułam mroźny oddech zimy na karku. Zamieć śnieżna zamyka grupę w klaustrofobicznej pułapce, tworząc idealny klimat tajemnicy w stylu „locked room mystery".

Strach przeplatający się z dreszczem emocji, niepokój sączący się między wierszami, i oczywiście- krwawa, bezkompromisowa makabryczność.

Ostrzegam: lepiej nie czytać tej książki podczas posiłku. Niektóre sceny mogą skutecznie odebrać apetyt, a wieczorna lektura może zamienić się w przedłużający się do świtu maraton, w którym sen staje się nieosiągalnym luksusem.

„Martwy sezon" to groza, która łączy w sobie wszystkie elementy doskonałego thrillera: tętniące życiem postacie uwięzione w klaustrofobicznym środowisku, tajemnicę gęstą jak śnieżna zasłona i tempo narracji, które nie pozwala odłożyć tej książki przed poznaniem zakończenia (jest na co czekać!). To lektura obowiązkowa dla miłośników horroru, którzy nie boją się bezsennych nocy.

Nie raz i nie dwa powtarzałam, że lubię ten wykorzystywany do bólu schemat: kilkoro ludzi (paczka przyjaciół lub nieznajomi) zostaje uwięziona w ograniczonej przestrzeni (najczęściej dom na odludziu) przez burzę lub śnieżycę i muszą walczyć o życie, bo ktoś ich eliminuje jednego po drugim. Niby wiesz, jak potoczy się historia, ale daje ona równocześnie duże pole do zaskoczeń. I tak właśnie było tym razem. Z jednej strony dostajemy znaki, które mogą nas na kierunkować na winnego, ale ja jakoś ich nie wyłapałam i dlatego byłam zaskoczona zakończeniem. Tej książce nie można odmówić klimatu. Otulone Góry skaliste, które zachwycają pięknem i jednocześnie stają się grobem dla kolejnych bohaterów tej fabuły, a my ciągle próbujemy wytypować winnego i co rusz przerzucamy podejrzenia na kogoś nowego. To naprawdę dobry thriller z solidną dawką kryminalnej masakry, który wieczorami, gdy za oknem w mroku może czaić się wszystko, wchodzi jak świeże bułeczki.