Za nadobne

Czy książka w której nienawidzi się praktycznie każdego bohatera może być dobra?

📖 Często gigantyczne pieniądze niosą ze sobą znajomości ale też władzę i bezkarność. Roman Andrysiak to jeden z właścicieli rodzinnej firmy And-Metal. Bezkarność i brak szacunku to jego drugie imię. Kobiety dla niego są tylko obiektem seksualnym, nie liczy się z ich zdaniem, traktuje je jak worki treningowe, jak pomioty.

Skutkiem jego zachowań losy And-Metalu stają pod znakiem zapytania.

Pewnego dnia staje się coś czego człowiek mający władzę nigdy by się nie spodziewał. Ktoś postanawia się na nim zemścić i wymierzyć sprawiedliwość. Roman budzi się skuty łańcuchami, jego dalszy żywot stoi pod znakiem zapytania. Zaczyna się gra o życie, a on nie będzie jedynym pionkiem w tej grze. Tylko kto rzuca kostką?

Książka brutalna wręcz poniżająca kobiety. Autor głęboko wiercił się w umysły bohaterów, których czytelnik wręcz nienawidzi.

Ta historia jest nasączona złem, brutalnością i sek$em ale tym okrutnym i niesmacznym.

Ta książka wydobywa wszystkie negatywne i złe emocje.

Dla mnie - genialna.

Przy tego typu lekturach czytelnicy zaczynają zastanawiać się dlaczego w książkach lubimy zło którym gardzimy na co dzień?

Roman nie zna słowa NIE. Pieniądze, prestiż, korupcja, układy i kobiety. Wszystko na pstryknięcie palcami. Czuję się bezkarny i robi to na co ma ochotę. Kobiety traktuje przedmiotowo, i bawi się jak zabawkami. Jest panem. Do momentu, aż pewnego dnia budzi się rano skuty łańcuchami i wie, że jego koniec jest bliski…

Zemsta jest kobietą.

Pełna brutalnych, momentami obrzydliwych opisów historia, która wciąga od pierwszej strony. Przeczytałam ją ekspresowo, bo nie mogłam się od niej oderwać. Warto zaznaczyć, że ta historia nie jest dla każdego! Są tu brutalne sceny, więc jeśli jesteś osobą wrażliwą, to ta książka nie jest dla ciebie.

Dobrze wykreowani bohaterowie, bracia, którzy różnią się o 180 stopni, postać Romana, który miał wzbudzać obrzydzenie, odrazę i pogardę. Wszystkie negatywne cechy, można było mu spokojnie przypisać. Gbur, cham i prosiak. Właśnie tak miał zostać odebrany, i wyszło to genialnie. Jego brat, totalne przeciwieństwo, finalnie było mi go szkoda. Postać kobiet również fajnie opisana, każda miała coś charakterystycznego.

Zakończenie było dla mnie lekkim zaskoczeniem. Jestem zadowolona i czekam na kolejne książki, pióro mi pasuje, fabuła bardzo intrygująca, czułam się cały czas zaintrygowana i ani na chwilę moja ciekawość nie opadła. Lubię takie książki. Wam polecam z czystym sumieniem!

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Słowa krzyczące z okładki, iż „Zemsta jest rodzaju żeńskiego” bardzo wiele zdradzają na temat najnowszej powieści kryminalnej Piotra Borlika pt. „Za nadobne”.

Roman ma pieniądze i znajomości, i bardzo wysokie mniemanie o sobie. Sądzi, że nie ma rzeczy, której nie udałoby mu się zdobyć.

Mocny i budzący ciekawość prolog stanowi świetny przedsmak tego, co nas czeka. Romek to obrzydliwy, agresywny buc, myślący stereotypami męski szowinista, nie ma mowy, by ktokolwiek polubił tego gościa, więc gdy spotyka go zasłużona kara i my nie mamy dla niego litości. W ogóle dużo tu kontrowersyjnych postaci, które mają sporo na sumieniu.

Naprzemienne perspektywy czasowe dają pełniejszy wgląd w przebieg akcji, która momentami jest tak absurdalna, że 'w pale' się nie mieści. Wulgaryzmy, przemoc, brudne kulisy seksbiznesu, pokazują, że za kasę można kupić prawie wszystko. Smutne to i przerażające, gdy uświadomimy sobie, że przecież taki świat istnieje tuż obok i ma się całkiem nieźle.

Oparte na prowokacji książki Piotra Borlika, raczej nie będą moim pierwszym czytelniczym wyborem.

Są takie opowieści, po których dosłownie się płynie, w całkowitym niebycie, nieopisanym zapomnieniu, jak i przerażeniu, gdyż ukazane wizje kwintesencji zła, zakotwiczonego w pozornie zwykłym człowieku, dosłownie przyprawiają o ciarki, wzbudzają niepohamowany lęk. Tak właśnie jest w przypadku powieści Piotrka Borlika, czytelnik chłonie kolejne słowa w amoku, czuje się jakby był w transie, przerwanie tej ekscytującej, a zarazem porażającej lektury staje się zadaniem ponad siły. Co najlepsze, im dalej zabrniemy, tym ciężej się uwolnić spod władzy nadzwyczaj sugestywnego pióra autora, a sam finał silnie potrząsa i nie pozwala na odzyskanie spokoju jeszcze długo po przeczytaniu ostatniego słowa.

Autor mistrzowsko stopniuje napięcie, kolejne elementy układanki odkrywa w sposób przemyślany, pomału, doprowadzając czytającego do białej gorączki. Angażuje się on w nakreśloną nietuzinkową i niebezpieczną zagadkę wyjątkowo mocno, czuje się niemal jak naoczny świadek. Co najlepsze, znalezienie rozwiązania wcale nie jest łatwe, pisarz postarał się, by rozsznurowanie łamigłówki odbyło się na jego zasadach. Rozstrzygnięcie problemu nastąpi dopiero wtedy, gdy on tak zadecyduje i będzie ono chyba dla każdego ogromnym szokiem, po jakim ciężko ochłonąć.

Piotr Borlik włada wyjątkowo błyskotliwym piórem, a wszelkie zdarzenia opisał z nadzwyczajną wnikliwością, czyniąc ze swej powieści przyprawiającą o ciarki lekturę dla ludzi o naprawdę mocnych nerwach. To zdecydowanie jedna z tych pozycji, które rozbudzają najmroczniejsze demony i niebezpiecznie mącą w głowach!

„Za nadobne” jest wyjątkowo mocną pozycją, która poraża autentycznością i brutalnością przekazu, mrozi krew w żyłach i wywołuje lawinę nieopisanych negatywnych emocji, począwszy od strachu, po nienawiść, aż do chęci zemsty. Stańcie się naocznymi świadkami odurzającej i potwornej walki dobra ze złem i odwiedźcie najmroczniejsze zakamarki ludzkiego umysłu. Zdecydowanie pozycja warta uwagi! Polecam fanom mocnych wrażeń!

" [...] Wziąwszy pod uwagę historię naszej znajomości, zabrzmi to głupio, ale ufam, że docenisz ten gest i nie będziesz krzyczeć. [...]"

"Za nadobne", to dla mnie jedna z mroczniejszych i jednocześnie najlepszych powieści Piotra Borlika. Czytałam ją z przerażeniem i zapartym tchem. Nie mogłam oderwać się od czytania. Koniecznie musiałam poznać zakończenie. Końcówka tej historii nie jest przewidywalna. Jedno wam powiem na temat zakończenia, totalnie mnie zamurowało i chwilowo nie wiedziałam, co mam robić ani myśleć. Totalny odlot.

Postacie tutaj są dobrze wykreowane i pewnie w realnym świecie niektóre z nich spotkacie. Jedna postać ewidentnie zasłużyła sobie na solidną karę. Nie lubię ludzi, którzy robią wiele złego i czują się bezkarni, jakby byli bogami lub panami świata. Chodzi mi o Romana Andrysiaka. Dla mnie jest idealnym przykładem antybohatera. Za to co wyprawiał, powinien znaleźć się w ciemnym lochu i codziennie być obdzieranym ze skóry. Czy dzięki Piotrowi Borlikowi karma do niego wróci? Słownictwo Andrysiaka, jest totalną patologią, a niby człowiek na poziomie. Roman jest idealnym przykładem szowinisty. Nie radzę, żadnej kobiecie zbliżać się do takiego osobnika.

Poznałam tutaj również kobiecą postać, która momentami mnie mocno irytowała. Jest idealnym przykładem człowieka, który gdy coś się dzieje, to tylko patrzy, a nie działa. Miałam cichą nadzieję, że to postępowanie się u niej zmieni. Wspominam tutaj Judytę Frontczak. Koniecznie powinniście ją poznać.

Oczywiście spotkacie tutaj jeszcze inne osoby, które polubicie lub znienawidzicie. Były takie momenty, w których nie wiedziałam, komu tak naprawdę mogę zaufać.

Autor tą powieścią naprawdę przekracza ludzkie granice. Tutaj dosłownie tyle się dzieje, że tak jak ja będziecie w szoku, podczas czytania. Uwielbiam takie mocne historie.

Mam nadzieję, że kolejna jego powieść będzie równie mocna.

Okładka jest ciekawa i idealnie odzwierciedla treść tej książki.

Ps.

Kto wie, może za jakiś czas zobaczymy tę historię w telewizji. Tego z całego serca życzę Piotrowi Borlikowi.

Ps.2

Ze względu na brutalność i mięsiste słownictwo niektórych postaci, polecam "Za nadobne" jedynie czytelnikom o mocnych nerwach.

Książka która porusza! Która jest tak brutalna, że z pewnością Cię przerazi! I bardzo dobrze. Uświadom sobie, że nie wszyscy ludzie na tym świecie są dobrzy. Są źli. Są tez Ci jeszcze gorsi. Autor stworzył historię, gdzie nie nie sposób polubić żadnego z bohaterów. Książkę tak inną, a jednocześnie tak bardzo prawdziwą.

W polskiej literaturze mamy mnóstwo nazwisk do wymienienia, których warto wypatrywać w księgarniach. Zarówno kryminały, jak i thrillery, ale także i obyczajówki są godne polecenia, ale tym razem właśnie o kryminale i to chyba nieco pomieszanym z dreszczowcem słów kilka.

Jednym z autorów, których powieści w zasadzie można brać w ciemno jest Piotr Borlik, którego najnowsza książka "Za nadobne" opisywana jest jako brutalna, skomplikowana, ale wciągająca od pierwszej strony. Czy tak jest?

Władza, układy, układziki i moralność, o której niektórzy zapominają w dążeniu do osiągnięcia swoich celów, także materialnych. Z jednej strony to fikcja literacka, a z drugiej może wydać się czytelnikowi niezwykle realistyczna. Na pierwszy plan wysuwa się od razu bohater, którego nie da się obdarzyć sympatią. Roman Andrysiak wykreowany przez autora na postać bezkompromisową, szowinistyczną, obrzydliwie arogancką i zwyczajnie okrutną. To taki człowiek, któremu nie życzy się dobrze, a czeka się na jego potknięcie. I chyba właśnie o to Borlikowi chodziło, aby zbudować głównego bohatera nie jako postać pozytywną postawioną naprzeciw tych złych, ale właśnie tę najgorszą z możliwych. Jego losy obserwujemy przez cały czas, a obrzydzenie i niechęć budowane są stopniowo tak, że w pewnym momencie czytelnik się łapie na tym, że faceta nie trawi. A jeszcze przed chwilą nie chciał mieć z nim nic wspólnego i to było tyle, ot zwykła niechęć. Natomiast w pewnym momencie przybiera to obrót taki, że wręcz się tym mężczyzną gardzi.

I jak to u Borlika, akcja mknie bardzo szybko, ciężko się choć na chwilę oderwać od książki i to do tego stopnia, że można warknąć na domowników gdy podczas czytania tej powieści postanowią zapytać kiedy koniec. No cóż, szybko, bo jest ona do pochłonięcia na jedno podejście i lepiej nie zaczynać czytać późnym wieczorem jeśli trzeba wstać rano do pracy.

Czy autor zaskakuje? Tak, za każdym razem i tutaj też. Czy porusza trudne tematy? Tak. Czy pisze tak realistycznie, że momentami ciężko uwierzyć, że to tylko fikcja literacka? Tak. Czy w końcu ktoś mógłby zrobić serial na podstawie jego którejś książki? Tak.

Nie zawiodłam się i tym razem i czekam na kolejne książki z niecierpliwością choć po tej muszę chwilkę odsapnąć od nadmiaru napięcia i nagromadzonych emocji.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Prószyński i S-ka.

„Za nadobne” Piotra Borlika to niezwykle brutalna historia, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Historia przedstawiona przez autora dla mnie osobiście ma ogromne odzwierciedlenie w panujących aktualnie realiach, gdzie pieniądz rządzi światem, a coraz więcej osób, którym pieniędzy w życiu nie brakuje, czuje się bezkarnym i żyją z przekonaniem, że za pieniądze można wszystko osiągnąć.

Roman Andrysiak to zamożny mężczyzna, który zatracił się w chęci posiadania, totalnie zatracając po drodze człowieczeństwo. Mężczyzna wraz z przypływem pieniędzy w swoim życiu zyskiwał również przekonanie, że posiadając odpowiednie środki finansowe i znajomości, jest w stanie zyskać dosłownie wszystko. Czuje się bezkarny i tak też w życiu działa. Niezależne od tego, czego zapragnie, chce to mieć, uważając, że wszystko ma swoją cenę i nie akceptując sprzeciwów.

Niemniej jednak autor pokazuje, że wina idzie w życiu współmiernie z karą, dlatego też prędzej czy później sprawiedliwość dopadnie każdego z nas. Pewnego dnia Roman budzi się skuty łańcuchami, pozbawiony jakiejkolwiek możliwości ucieczki, a wszystkie posiadane przez niego pieniądze i wpływy ze znajomości okazują się bezużyteczne w obliczu skrzywdzonej kobiety, której sam ten ból zadał. Okazuje się, że znalazła się osoba, która postanowiła sama wymierzyć sprawiedliwość, gdy wymiar sprawiedliwości zawodzi i winni ludzie bezkarnie wiodą szczęśliwe życie. Kobieta w obliczu niesprawiedliwości i krzywdy, których doświadczyła z rąk oprawcy, którym był Roman, postanowiła odegrać się za wyrządzone krzywdy…

Niezwykle intrygująca, wciągająca i brutalna historia, która jednak mnie wciągnęła! Myślę, że odnosi się do współczesnych czasów, w których niejednokrotnie światem rządzi pieniądz, ale czy zmierzamy właśnie w takim kierunku, własnoręcznego wymierzania kar i sprawiedliwości?! Nieco mnie to przeraża, a po przeczytaniu „Za nadobne” jeszcze bardziej! Książka, która intryguje i wciąga od pierwszych stron, a z każdą kolejną napięcie wzrasta jeszcze bardziej! Dosłownie nie daje się odłożyć! Ja bardzo polecam!

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu!

Dziś kilka słów o historii traktującej o zemście przez duże „Z”. Jeśli macie ochotę na totalnie angażującą emocjonalnie historię, to koniecznie sięgnijcie po ten tytuł. Autor mocno zaskakuje i zachwyca!

Rozpocznę może od tego, że już dawno, bardzo dawno, żadna książka nie wywolała u mnie tak skrajnych emocji. Dałam się jej totalnie pochłonąć odczuwając złość, wściekłość, niemoc, współczucie, smutek i żal. Pełna paleta odczuć i wrażeń. Ta historia tak głęboko wwierca się w umysł czytelnika i zakotwicza w pamięci, że jeszcze długo po przewróceniu ostatniej strony będzie Wam towarzyszyć.

Autor z mistrzowską precyzją prowadzi czytelnika przez meandry winy i kary. Snuje trzymającą w napięciu i zupełnie nieoczywistą opowieść o zadanych krzywdach, obezwładniającej chęci zemsty i potrzebie wyrównania rachunków. W sposób dosadny i bezkompromisowy opowiada historię o bezgranicznym złu bezpardonowo obnażając mroczną stronę natury człowieka i niezwykle umiejętnie kreśląc portret zapatrzonego w siebie despoty, którego postawa wzbudza najgorsze instynkty. Jedno jest pewne! Wobec tej pozbawionej jakichkolwiek zahamowań kreacji nikt nie pozostanie obojętny. Ogrom emocji gwarantowany!

Choć „Za nadobne” to przede wszystkim świetnie skonstruowana intryga kryminalna, fenomenalne kreacje bohaterów, kilka godzin spędzonych przez czytelnika w napięciu i finał, który totalnie zaskakuje, to jednak jest to również książka, która skłania do głębszej refleksji nad sprawiedliwością, odpowiedzialnością, zadośćuczynieniem i przemianą ofiary w sprawcę. Ta historia to także poniekąd geneza zrodzenia się bezwzględnego oprawcy. Opowieść, która uświadamia, że ten mrok, który popycha nas do niewyobrażalnych czynów nie bierze się znikąd, a potrzeba zadawania bólu innym zazwyczaj ma swoje podłoże w trudnych przeżyciach czy traumatycznych doświadczeniach.

Przygotujcie się na mocno kontrowersyjną i totalnie angażującą emocjonalnie historię! Bardzo polecam!

"Za nadobne" Piotr Borlik

Po pierwszej przeczytanej książce Piotra Borlika od razu polubiłam jego historie. "Boska proporcja" była idealnym ambasadorem twórczości autora. "Za nadobne" reprezentuje już zupełnie inną "wrażliwość".

Bohaterowie tej historii nie dają się lubić, a najbardziej oślizgły jest Roman Andrysiak, współwłaściciel And-Metalu, który jest podwaliną tej historii. Wszystko bowiem kręci się wokół tej firmy, jej właścicieli i pracowników, sposobów zarządzania i nie zawsze legalnych interesów. Autor chciał pokazać jak władza i pieniądze mogą zrobić z człowieka potwora.

Roman "Mogęwszystko" jest postacią na wskroś zepsutą, traktującą kobiety jak nic nie warte przedmioty, z którymi można się i "zabawić", i poniżyć, i pobić do nieprzytomności. To było wstrząsające. Ale nie dla Andrysiaka, bo żadna krzywda nie wydaje mu się zbyt wielka, by posłużyć się nią dla zaspokojenia własnych chorych ambicji.

Jak on mnie wkurzał!

Ale... wydaje mi się, że autor celowo wzbudzał we mnie takie emocje, wyzwalał gniew i niechęć, żeby w efekcie zaskoczyć dogłębną analizą mrocznej ludzkiej natury.

Bardzo dobrym rozwiązaniem było wprowadzenie podwójnej narracji wiążącej ze sobą teraźniejszość z przeszłością. Przeszłość odkrywała przerażające, niemoralne działania Romana prowadzące go do obskurnego miejsca, w którym w końcu się znalazł.

Może jestem nieczuła, ale w ogóle nie było mi go żal.

Zresztą pozostali bohaterowie też mieli sporo za uszami. Ten przeplatany sposób opowiadania przypominał, że żadna potworność nie pozostanie bez kary, a wszystkie przewiny w końcu powrócą.

Świat przedstawiony przez Borlika jest brutalny, a jednak zakończenie mnie nie usatysfakcjonowało i pozostawiło niedosyt. Spodziewałam się ostatecznego ciosu, mocnego zamknięcia, które wywrze na mnie duże wrażenie, że aż nie będę w stanie w to uwierzyć.

Szkoda, że tak nie było. To chyba jedyny minus.

Polecam Wam tę historię.

Zajrzycie w zakamarki, w których ludzkie zło zakwita.

Roman postać absolutnie szkaradna, żywy przykład, że pieniądze i władza deprawują, niszczą w człowieku dobro i budzą pierwotne instynkty. Dla mnie bohater, który pod totalnie żadnym względem nie daje się lubić i można odnieść wrażenie, że „karma” Romka dopadła.

Powieść Borlika stała się dla mnie pewnym wręcz studium psychologicznym, pełnym analiz i wnikania, definiowania i rozkładania na czynniki ludzkiego umysłu. To wszystko jest ubrane w opisy skomplikowanych relacji międzyludzkich, doprawionych winą i zemstą.


Autor w genialny sposób ukazał starą prawdę, że człowiek doprowadzony do skrajności emocjonalnej, uczuciowej czy chociażby fizycznej jest w stanie dopuścić się czynów strasznych, a żeby było upiorniej, tym człowiekiem może być każdy z nas, a potrzeba do tego tylko odpowiedniego bodźca.

Dla mnie zdecydowanie jednym z mocniejszych punktów powieści jest jej klimat ociekający niepokojem i tajemnicą, a do tego mrok, jednak nie taki zwykły tylko jaki gęsty, który niczym kleista maź zalepia świat kroczek po kroczku.


Kreacja bohaterów zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, ponieważ są one wyraziste, pozbawione skrupułów będące gotowe na absolutnie wszystko.

Borlik bardzo zmyślnie wodził mnie za mój detektywistyczny nosek, jednak w jego historii każdy element układanki stopniowo nabierał sensu, co sprawiał, że napięcie rośnie, a ja zostałam wciągnięta w kolejne warstwy intrygi.

Pewnie gdybym nie znała powieści autora wcześniej to napisałabym, że autor przekonał mnie do siebie tym tytułem, ale tak stało się już dawno. „Za nadobne” zasłużyło w moich oczach na uznanie za klimat, tempo i głębię analiz psychologicznych. Dla mnie z tej powieści płynie morał, że w pogoni za czymkolwiek można popaść w obsesję.

Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwem Prószyński S-ka

Piotr Borlik jak zwykle w formie. Za nadobne rozwala system

Właściwie powinnam napisać, że nie tyle rozwala system, ile wszelkie systemy obronne. Moja psychika miała spory problem z tą książką. O ile nie przeszkadzają mi w powieściach zwłoki, nawet zmasakrowane, to wejście w umysł zwyrodnialca przychodzi dość ciężko. A Za nadobne to książka, w której nikt nie jest taki, jaki być powinien. Tu dosłownie każdego bohatera (właściwie nie wiem, czy słowo „bohater” pasuje do opisanych postaci) chciałoby się poddać terapii szokowej, najlepiej prądem. Jacyż oni są denerwujący, jacy wstrętni! A przy tym sami we własnych oczach uchodzą oczywiście za ideały, a wszelkie niecne występki potrafią zgrabnie wytłumaczyć i usprawiedliwić. Jak ja ich nie lubiłam!

Przy okazji Autor udowodnił, że naprawdę umie pisać dobre książki i to wbrew ogólnie przyjętym zasadom. Ponoć w każdej książce powinien być przynajmniej jeden bohater, którego czytelnik polubi i któremu będzie kibicował. Żadnego takiego tu nie znalazłam, a mimo to przeczytałam Za nadobne z prędkością światła i uważam, że to naprawdę solidny kawał niestety realistycznej literatury. Niestety, bo takie rzeczy nie powinny mieć miejsca.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Zło wylewa się z każdego zdania tej książki. Brutalność spływa z każdej strony.

Roman Andrysiak, jeden z właścicieli rodzinnej firmy And-Metal ma pieniądze, władze i dużą butę. Nie szanuje ludzi, kobiety są dla niego bezwartościowe. Pewnego dnia budzi się w ciemności, skuty łańcuchami. Komuś bardzo zależy na tym, żeby cierpiał. Kim jest niewidoczny oprawca?

Akcja prowadzona jest dwutorowa, w czasach obecnych oraz w opowieści sprzed roku. O ile prolog wzbudził naszą litość względem ofiary o tyle kolejne rozdziały tylko wzmagają naszą niechęć w stosunku do niej. Autor pokusił się o ciekawy zabieg pokazania ofiary jako wcześniejszego bestialskiego kata. Wydarzenia sprzed roku powodują, że chcemy aby Roman cierpiał, aby zapłacił za wszystkie swoje okrucieństwa.

Główny bohater nie ma w sobie nawet cienia dobroci. Całkowicie przeżarty jest przez egoizm, bezczelność, pychę. Nikczemność nakręca go i podnieca. Większość postaci „Za nadobne” jest mocno kontrowersyjnych, bez kręgosłupa moralnego, żyje na krawędzi zbrodni.

Świat wykreowany przez Pana Borlika jest brudny, pozbawiony nadziei, niesprawiedliwy. Kto ma pieniądze i władzę ma wszystko. Pojęcie sumienia nie istnieje.

Bardzo intrygowało mnie kto jest oprawcą. Każda z bohaterek została skrzywdzona przez Romana więc każda mogła się chcieć zemścić tylko, która byłaby w stanie przejść na ciemną stronę mocy

Momentami ładunek negatywny tej książki przerastał moje możliwości kompensowania go. Miałam wrażenie taplani się w esencji bestialstwa. Nie mogłam uwierzyć, że bohaterowie są przesiąknięci złem do szpiku kości, że nie tli się w nich choć odrobina poczciwości. Autor założy sobie jednak, że mocno wstrząśnie czytelnikiem, uderzy celnie w ośrodek jego empatii i otworzy szeroko jego oczy na potwory ukryte w ludzkiej skórze.

Powieść wywołuje ogromny mentlik w głowie, trudno jest o niej nie myśleć. Jeszcze teraz – parę godzin po lekturze – niektóre sceny „świecą” mi się głowie. „Za nadobne” bardzo mocno mnie poruszyła i dotarła do bardzo delikatnych części moje jestestwa.