Zdrada

„Cały pokój pachniał zdradą, a ściślej mówiąc czymś ohydnym, bo sama zdrada byłaby bardziej znośna.”

Ursula to niesamowita kobieta. Pracowała na misji w Syrii i Liberii, niejednokrotnie narażała swoje życie. Teraz została ministrem spraw wewnętrznych na Islandii, podejmuje taką decyzję, ma nadzieję, że w końcu będzie więcej czasu spędzać z rodziną. Już wkrótce okazuje się jak bardzo się myliła. Nowa praca staje się zupełnie innym wyzwaniem, a problemy się mnożą. Polityka, jej wyrachowane oblicze staje się tłem dla następujących po sobie wydarzeń. Gwałt na nastolatce – zamieciony pod dywan, listowne pogróżki, liczne intrygi i manipulacje. Niebezpieczeństwo staje się coraz bardziej realne. Czyżby Ursula stała się kozłem ofiarnym?

Akcja powieści toczy się dynamicznie, krótkie rozdziały sprawiają, że książkę trudno było odłożyć. Niesie sporą dawkę emocji i wzbudza nerwowe napięcie. Liczne retrospekcje powodują, że możemy spojrzeć na pewne wydarzenia z szerszej perspektywy, zrozumieć je. Narracja toczy się z kilku perspektyw – osób, które coś ze sobą łączy. Do Ursuli poczułam sporą sympatię, to silna, wytrwała, pewna siebie, odważna kobieta, chociaż niejedno ma za uszami. Widzimy jej przeszłość, wchodzimy w jej życie i razem z nią toczymy codzienne walki. Były chwile, gdy trudno było mi ją zrozumieć. Jej przeszłość kładzie się cieniem na teraźniejszości. Cierpi na syndrom stresu pourazowego.

Zdrada zawsze boli i uderza z najmniej spodziewanej strony. Intrygi, manipulacje, wzajemne zależności, szemrane interesy załatwiane po cichu. Ludzie na stanowiskach ich postrzeganie prawdy, naginanie jej do własnych potrzeb i korzyści. Kto jest wrogiem, a kto przyjacielem? Syzyfowa walka z biurokracją. Media – ich siła i władza, przekłamywanie prawdy.

Klimatyczny, intrygujący kryminał, sensacja i spora dawka obyczajówki, czyta się szybko i przyjemnie. Cały czas coś się dzieje. Podczas czytania wyraźnie odczuwalny jest niepokój. Zakończenie mało przewidywalne. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

Przeczytałam opis tej książki i stwierdziłam, że to może być coś dla mnie. Nie czytałam wcześniejszych książek Autorki.

Ursula pracowała na misjach w Syrii i Liberii, teraz zostaje ministrem spraw wewnętrznych. Decyduje się na to aby móc spędzać więcej czasu z rodziną. Jednak polityka jest tu tłem na którym rozgrywa się wiele wciągających intryg. Mamy sprawę gwałtu na nastolatce, listy z pogróżkami, a nawet romans.

Spora ilość wątków, oraz krótkie rozdziały nadawały książce niezwykłego tempa. To powodowało u mnie również stan ,,jeszcze jeden rozdział". Zdecydowanie bardzo trudno, było mi się od niej oderwać.

Świetnie rysy psychologiczne bohaterów, doskonała intryga i zaskakujące zakończenie. Czego chcieć więcej? Może tylko wielu takich książek.

Książka świetnie napisana, wartka, żywa, dopięta na ostatni guzik. Dla mnie po prostu rewelacyjna.

Ursula wzbudziła moją sympatię, mimo, że nie jest to kryształowa bohaterka. Mocno przyczyniły się do tego wplatane retrospekcje, mogłam lepiej poznać i zrozumieć tę kobietę. Wejść w jej świat i poczuć te wszystkie emocje.

Niewątpliwie miałam swoje oczekiwania sięgając po tę książkę, dostałam jednak o wiele więcej. To doskonała lektura dla Wszystkich, którzy lubią mocne tempo, wyrazistych bohaterów i zwroty akcji. To doskonała lektura również dla tych którzy nie lubią polityki, bo na prawdę nie poczujecie się nią przytłoczeni.

"Zdrada" to islandzki kryminał psychologiczny.

Do tej pory Ursula bardzo często jeździła zawodowo na misje. Była w Syrii i Liberii. Doświadczyła i widziała tam wielu okropnych rzeczy. Teraz cierpi na syndrom stresu pourazowego. Chce coś zmienić w swoim życiu i mieć więcej czasu dla rodziny. Dlatego przyjmuje propozycję pracy. Zostaje minister spraw wewnętrznych na Islandii. Chce zrobić jak najwięcej dobrego i wyjaśnić sprawę gwałtu, ale ktoś jej to utrudnia.

Co czeka Urszulę w nowej pracy? Czy może czuć się bezpiecznie?

Czytając książkę widzimy jak silna, pewna siebie kobieta odnajduje się na nowym stanowisku i w nowym środowisku. Bycie panią minister to praca odpowiedzialna, wyczerpująca i stresująca. Trzeba na siebie uważać, bo jest się na tzw: "świeczniku", a dziwnych ludzi wokół nie brakuje. Z pewnością wrogów jej przybędzie i choć Ursula obiecała wyjaśnić sprawę gwałtu, może jej się to nie udać. Nieraz musi walczyć z biurokracją.

Ursula ma trudna pracę, a do tego życie osobiste pani minister też jest skomplikowane. Powinna dobrze przypatrywać się ludziom, bo nie każdy jest z nią szczery.

"Zdrada" ukazuje nam, jak w obecnych czasach, dużą siłę i władzę posiadają media. Dziennikarz może napisać wszystko i zniszczyć nam karierę. Tak samo internet ma dużą moc, która może przysporzyć nam kłopotów.

"Zdrada" to jak dla mnie typowy skandynawski kryminał. Jest trochę sztampowy, wielu rzeczy domyśliłam się w trakcie czytania. Powieść zawiera krótkie rozdziały. Akcja pomału się krystalizuje, aż dochodzimy do wielkiego finału i na końcu wszystkie zagadki zostają wyjaśnione. Każdy bohater pierwszo i drugoplanowy wnosi coś do tej historii. Jednak, według mnie, niektóre wątki zostały za mało dopracowane.

"Zdrada" to zdecydowanie książka dla wielbicieli tego gatunku literackiego.

Do tej książki przyciągał mnie przede wszystkim tytuł „Zdrada” i fakt, że jest to kryminał islandzki. Ciekawiło mnie to, czy będę w stanie poczuć islandzki klimat i czy ta książka w ogóle mnie czymś zaskoczy. Bałam się tylko tego, że książka związana jest z polityką i gospodarką, bo za tymi motywami w książkach nie przepadam, ale na szczęście Lilja Sigurdardóttir skonstruowała taką książkę, która mnie wciągnęła bardzo mocno!

Ursula Aradottir to nowa minister spraw wewnętrznych w islandzkim rządzie. Nowa praca i odpowiedzialne stanowisko to nie lada dla kobiety, która musi uporać się ze swoimi wewnętrznymi demonami. Już pierwszego dnia w ministerstwie spotka się z trudną do rozwiązania sprawą, bo obieca jednej z matek, że zajmie się sprawą jej zgwałconej córki. Jednak nie będzie to takie proste. Ursulę zacznie także prześladować bezdomny mężczyzna, który przestrzegać ja będzie przed niebezpieczeństwem i diabłem! Komu pani minister tak szybko podpadła? Czy może to tylko majaczenia bezdomnego? Gdy jej życie zostanie obnażone w social mediach sprawy znacznie się skomplikują.

„Zdrada” to bardzo lekki kryminał w klimacie noir, w którym nie ma szybkiej akcji i mnóstwa zaskakujących zwrotów. Tempo nadają jej bardzo krótkie rozdziały oraz zmiana narracji, bo fabuła przedstawiona jest z perspektywy nie tylko głównej bohaterki Urusli, ale i jej ochroniarza Gunnara, sprzątaczki w ministerstwie Stelli, bezdomnego i matki zgwałconej dziewczyny. Nie miałam wobec książki żadnych oczekiwań, więc po prostu dostałam lekki kryminał, w którym nie zabraknie jednak kłamstw, mataczenia i tytułowej zdrady. Przed nową panią minister trudne zadanie, by odnaleźć się w świecie polityki, która jest domeną przede wszystkim mężczyzn. Na dodatek kobieta coraz bardziej oddala się od męża i dzieci, więc poruszone zostaną tutaj także wątki osobiste. Stella znajdzie się w świecie w którym knucie i intrygi to chleb powszedni, więc jak odróżnić przyjaciela od wroga? Może liczyć tylko na ochroniarza Gunnara, tylko czy na pewno ON jest wobec niej uczciwy? Może też gra na kilka frontów? Zaskoczeniem było wplecenie islandzkich wierzeń i legend i bardzo mi się podoba, że autorka na to się zdecydowała! Ten islandzki klimat związany jest przede wszystkim ze Stellą, która po babci odziedziczyła zainteresowanie magią i niektóre sztuczki nadal wykorzystuje w codziennym życiu. Jaką rolę zwykła sprzątaczka odegra w życiu pani minister? Tego zdradzić nie mogę, ale mimo że nie był to typowy krwawy kryminał, to będzie się w nim sporo działo! Ja jestem zadowolona z tej lektury!

Skandynawski kryminał, ale dość nietypowy, bo zamiast klasycznego śledztwa prowadzonego przez policjanta z problemami mamy zrozpaczoną matkę, która chce odzyskać dziecko i w poszukiwaniu szybkiego zarobku zaczyna karierę jako... przemytniczka kokainy. Muszę przyznać, że pomysł na fabułę jest bardzo ciekawy, a jego wykonanie co najmniej niezłe. Książka wciąga i jest napisana z odpowiednim suspensem, a fabularne wolty zaskakują. Co istotne, tematyka relacji rodzinnych bohaterki nie jest tutaj potraktowana po macoszemu, a autorka dużo miejsca poświęca rozbudowywaniu postaci Sonji, dzięki czemu powieść nie tylko jest wciągającym thrillerem, ale też całkiem sprytnie wskazuje na pewne problemy społeczne, z jakimi muszą sobie radzić kobiety.

"- Kochana duszyczko. - Stara kobieta westchnęła. - Biedna, nieszczęsna duszyczko. - Ponownie uściskała Stellę. - Oto twój prezent urodzinowy, baby-bruja, mała wiedźmo - szepnęła babcia i mocno dmuchnęła w ucho Stelli, tak, że jej głowę wypełniło gorące światło. Potem otworzyła drzwi balkonowe i ze zręcznością kota wspięła się na balustradę, wsadziła miotłę między nogi i zeskoczyła.

To była prawdziwa niespodzianka, ponieważ nie spodziewałam się, że ta historia, aż tak mi się spodoba, miałam obawy, że będzie zbyt przegadana albo zbyt polityczna. Tym czasem otrzymałam wciągającą fabułę, ciekawą intrygę i świetnie wykreowanych bohaterów, a krótkie rozdziały spowodowały, że przeczytałam tę książkę na raz. To co jest charakterystyczne dla tej powieści to nagłe zwroty akcji i nieustające napięcie towarzyszące podczas lektury. Ogromne pozytywne zaskoczenie, sprawdźcie koniecznie.

Jeśli chodzi o mnie i książki, w których pojawia się wątek związany z polityką, to bywa z nami różnie. Tym razem zaintrygowało mnie to, że ministrem spraw wewnętrznych ma zostać kobieta. Chciałam się przekonać, jak odnajdzie się w świecie polityki i jaką rolę będzie miała w nim do odegrania.

Początek książki stanowił dla mnie wyzwanie - wielu bohaterów, wiele wątków, potrzebowałam chwili, żeby odnaleźć się w tym świecie, ale potem mnie pochłonął. Nie można odmówić tej książce klimatu. Czytając ją, czułam czasem niepokój. Raczej nie chciałabym znaleźć się w miejscu akcji.

Akcja powieści nie mknie na złamanie karku, zresztą nawet tego nie oczekiwałam. Za to w trakcie czytania czuć napięcie. Nie wiadomo, czego można się spodziewać. Mamy w końcu do czynienia ze światem polityki, w którym nic nie jest jasne.

Bohaterowie są dobrze skonstruowani, nie zlewają się w bezkształtną masę. Wywołują sporo emocji, często tych złych, ale nie jest to zarzut z mojej strony. Ursula była dla mnie niejednoznaczną postacią. Przeszłam chyba przez wszystkie etapy uczuć do niej - od podziwu, przez współczucie, aż do niechęci. A to tylko świadczy o tym, że autorka dała radę z kreowaniem postaci.

Dobrze wykreowano warstwę psychologiczną powieści. Nie mogę również doczepić się wątku kryminalnego. A i to, co związane z polityką mnie zaintrygowało. Książkę czyta się szybko dzięki krótkim rozdziałom. Myślę, że wchodziłaby mi jeszcze lepiej, gdybym zabrała się za nią jesienią albo zimą - wtedy jeszcze lepiej poczułabym klimat.

Ekspresowy kryminał psychologiczny z Islandii!

To jest książka stworzona do weekendowego czytania. Konstrukcja bardzo krótkich rozdziałów skaczących pomiędzy bohaterami, nadaje całości mordercze tempo.

Fabuła nie jest bardzo wymagająca, całość układa się w spójną zagadkę kryminalną, w której dostajemy sporo analizy zachowań bohaterów. Czuję się usatysfakcjonowana!

Ursula walczy z własnymi demonami, traci kontakt z mężem, z dziećmi, rzeczywistością i zaczyna gubić się sama w sobie. Jej "demony" są bardzo oryginalne, nie spotkałam się z tego typu zawodem wykonywanym przez bohaterkę kryminału. Dzięki temu, całość nabiera innych barw, ja zaczęłam patrzeć na Urszulę łaskawym okiem.

Wkraczamy w świat polityki, tam czeka zdrada i fałszywi ludzie, ale bohaterowie drugoplanowi dostają głos, zmieniając polityczne kąski w ciekawe ludzkie historie. Ochroniarz Gunnar, sprzątająca w ministerstwie Stella i żona policjanta, to bardzo interesujące życiowe ścieżki, oddzielne wątki mające ogromny wpływ na fabułę.

Stella wprowadza okruszki islandzkich legend i wierzeń. Po babci odziedziczyła zainteresowanie magią, które wykorzystuje umiejętnie w celu zdobycia wymarzonej kochanki. To było ciekawe, ale bardzo krótkie doświadczenie. Jednak poczułam zainteresowanie tematem, sama doczytałam odrobinę więcej na temat magii z tego regionu.

Mogę ubolewać nad mnogością wątków i zawrotnym tempem opowieści, ale ja dostrzegłam w nich dużo plusów. Po ciężkich lekturach, miło usiąść z kryminałem, który czyta się sam!

Polecam islandzką autorkę, książka nie zachwyciła mnie do bólu, ale było bardzo przyjemnie. Literatura rozrywkowa na wysokim poziomie.

Poza tym wiem, że kochacie czytać kryminały.

Bardzo lubię kryminały i zawsze chętnie po nie sięgam. Zawsze szczególnie cenię te, które wydane zostały w ramach nurtu nordic noir, czyli po prostu świetnie czyta mi się powieści kryminalne ze Skandynawii. Tym razem trzymam w ręku czwarty tom serii, która wgryza się w świat islandzkiej polityki. Nie chcę oczywiście zdradzać szczegółów dotyczących fabuły, gdyż każdy powinien sam przebrnąć przez powieść, ale mnie się ona podobała. Akcja wciągała, postaci były dobrze wykreowane. Jedyne, do czego mogę się przyczepić to mnogość wątków, więc na początku może być problem, aby się w tym wszystkim połapać.

Zdrada nie zawsze uderza otwarcie, niekiedy atakuje wpierw prawie niezauważalnie, skrywając się pod maską. Kiedy już poczuje się pewnie rozwija swoją sieć i osacza ofiarę, a ta nie może być pewna kiedy znów przyjdzie się z nią zmierzyć. Towarzyszą jej kłamstwa i niedopowiedzenia, strach staje się sprzymierzeńcem zdrady, ale gdy dojrzy się skrawek tego, co jest skrywane wcale tak dużo nie trzeba by pokazać jej prawdziwe oblicze.

Piastowanie stanowiska ministra w islandzkim rządzie wydaje się Ursuli oazą spokoju po ostatnich latach życia, jakie prowadziła. Zamiast misji pokojowych i humanitarnych w najbardziej zapalnych punktach świata praca za biurkiem. Zasady, przepisy i zwyczaje sprawiają wrażenie mało niebezpiecznych w porównaniu do życia w ciągłym zagrożeniu, ale komuś takiemu jak ta kobieta łatwo wejść na drogę, która prowadzi w rejony równie niebezpieczne. Ursula nie zamierza być marionetką, chociaż niezbyt czuje się w polityczno-urzędniczym świecie, chce zrobić najwięcej jak się da dla obywateli. To, co inni zamiatają pod dywan ona wydobywa spod niego. Nie działa z wyrachowania, nie ma nic do stracenia w tej grze lub przynajmniej tak się jej zdaje. Czy anonimowe pogróżki i ujawnienie prywatnych rozmów mają coś wspólnego z bezkompromisowością z jaką zajęła się pewnym przestępstwem? A może to konsekwencje wejścia do polityki, nie tolerującej chodzenia swoimi ścieżkami, dalekimi od interesów innych? Ursula z dnia na dzień przekonuje się jak niebezpieczne jest posiadanie własnego zdania, lecz czy to ją powstrzyma? Ktoś nie docenił jej, ona też nie była świadoma co oznacza przyjęcie ministerialnej teki. Zdrada bywa bolesną lekcją, nie tylko pani minister o tym się przekona, zatacza ona bowiem szeroki krąg, jednych wzmacniając, drugich popychając do czynów ostatecznych …

Do szpiku kości skandynawski thriller, a nawet więcej, nie da się ani na moment zapomnieć gdzie rozgrywa się jego akcja i to nie tylko za sprawą tła, lecz przede wszystkim poprowadzenia wątków. Część kryminalna jest równie ważna jak warstwa psychologiczna, a łączy je motyw społeczny. Lilja Sigurdardottir doskonale wykorzystała zimową aurę, nie w postaci idyllicznej zimy, ale surowej pogody, szybko zapadających ciemności i swoistego osamotnienia. Brak naturalnego światła i mrok, z gatunku wszechobecnego, wzmacniają uczucie niepokoju, jakiego źródła nigdzie nie widać, ale ono wzmaga się z każdym rozdziałem. Zagrożenia nie widać, lecz czytelnicy wiedzą, że czai się wszędzie, a każdy kolejny krok bohaterów może go uwidocznić. Autorka pozornie nie skupia się złu jako takim, ono nie pojawia się od razu wprost, jest nieokreślone do momentu kiedy nie zostaje przez bohaterów dokładnie zdefiniowane i uświadomione sobie oraz innym. Gdzie w tym jest miejsce dla tytułowej „Zdrady”? Tutaj również pisarka nie stosuje bezpośredniości, w miejsce tego pozwala czytającym na własne opinie i konfrontuje je z wyborami postaci. Nie od razu też my i oni jesteśmy świadomi tego, co dzieje się wokoło, to jeszcze silniej urealnia fabułę. No i pozostaje jeszcze wątek political fiction, znowu genialnie trafiający w samo sedno, odsłaniający wszystko to, co tak usilnie miało pozostać ukryte i sterować zza kulis wydarzeniami i ludźmi, ale i pokazujący kolejne oblicze zdrady. Ta ostatnia jest odmieniana przez wszystkie przysłowiowe przypadki, zawoalowanie i bez ogródek. Książka Lilji Sigurdardottir to nie tylko kolejny rasowy, skandynawski, dreszczowiec, lecz o wiele dalej i głębiej sięgająca historia, ukazująca nie tylko meandry ludzkiej osobowości, ale i jej ciemniejszej strony, do której rzadko kiedy przyznajemy się, lecz często korzystamy gdy jest nam to na rękę.