Czarna toń. Zmora. Tom 2

"... kiedy toniesz w jeziorze kłamstw, prawda zawsze pozostaje na brzegu. I jest za późno, by ją poznać, bo czarna toń wciąga i zatrzymuje mnie na samym dnie, aż ostatnie pęcherzyki powietrza ulecą ku górze. Ostatni ślad życia "

🌅 Do Kamy Kosowskiej dzwoni zrozpaczona matka prosząc o pomoc w odnalezieniu córki. Kobieta twierdzi, ze zaginiona 6 lat temu Monika Matczak, zadzwoniła do niej kilka dni temu z prośbą o pomoc. Czy to możliwe, ze dziewczyna żyje a jeśli tak to co się z nią działo przez tyle lat? A moze ten telefon to tylko wytwór wyobraźni schorowanej matki, która przed śmiercią pragnie dowiedzieć się co stało się z jej jedyną córką?

🌅 Lesław Korcz prowadzi śledztwo w sprawie zaginięcia Justyny Brzózki. Okazuje się, że dziewczyna zaginęła w tym samym miejscu co Monika. Razem z Kamą, próbują ustalić co łączy te dwa zaginięcia. W trakcie śledztwa na jaw wychodzi również sekret z jego przeszłości o którym nie miał pojęcia a który teraz, może zagrozić jego karierze.

🌅 Robert Małecki pisze w stylu, który bardzo mi odpowiada. Treść nie epatuje nadmierną brutalnością a napięcie systematycznie rośnie. Autor stworzył gęstą atmosferę i głęboką analizę ludzkiej natury. Co rusz podrzuca kolejne elementy układanki i miesza je z fałszywymi tropami, skutecznie wyprowadzając czytelnika w pole. Do samego końca nie otrzymujemy jasnych odpowiedzi. Kluczymy pomiędzy kolejnymi wątkami próbując utkać rozwiązanie z wielu pozornie nie mających ze sobą związku wydarzeń. Tu nie ma prostych odpowiedzi a sekrety i tajemnice skrywane latami upomną się o poznanie.

🌅 Jest to druga część i chociaż dotyczy innego śledztwa, to jednak dla pełnego zrozumienia fabuły, warto czytać w kolejności. Polecam ogromnie 😊

"Zmora. Czarna toń" to kontynuacja Zmory Roberta Małeckiego i jednocześnie powrót Kamy Kosowskiej oraz Lesława Korcza. Ona jest ekspertką od trudnych dziennikarskich śledztw, a on naczelnikiem wydziału kryminalnego komendy w Toruniu.

W tej części ich drogi znów biegną równolegle, choć każde z nich prowadzi inną sprawę. Kama zajmuje się zaginięciem urzędniczki Moniki sprzed sześciu lat, natomiast Lesław próbuje wyjaśnić okoliczności zniknięcia studentki, która okazała się seksworkerką. Co może łączyć te dwa pozornie odległe śledztwa?

Autor konsekwentnie i niezwykle sprawnie splata intrygujące zagadki kryminalne z wątkami obyczajowymi, a przeszłość z teraźniejszością.

Lubię język i sposób opowiadania Roberta Małeckiego, to, jak stopniowo zagęszcza atmosferę, wywołując niepokój i napięcie, genialnie przykuwa naszą uwagę. Jego bohaterowie dalecy są od ideałów - pełnokrwiści, wielowymiarowi, zapadający w pamięć.

"Zmora. Czarna toń" to duszny, intensywny thriller kryminalny o tajemnicach, które prędzej czy później wypływają na powierzchnię.

„ Zmora. Czarna ton” to kontynuacja historii dziennikarki Kamy Kosowskiej i naczelnika Lesława Korca, którzy po wyjaśnieniu zaginięcia sprzed lat kolegi kobiety pozostają w dobrych relacjach.

Zbiegiem przypadku oboje prowadzą w tym samym czasie śledztwa zaginionych osób. Kama szuka, zaginionej przed 6 laty kobiety, która rzekomo odezwała się do swojej schorowanej matki. Im bardziej odkrywa losy zaginionej, tym więcej pojawia się trudnych faktów. Czy uda się ją odnaleźć po takim czasie?

Korcz szuka zaginionej młodej kobiety, która zarabia na życie występując na kamerkach i spotykając się indywidualnie z klientami. To właśnie po upojnym wieczorze z jednym z klientów premium mieszkającym w podmiejskim obszarze, kobieta znika. Jej portfel zostaje odnaleziony na innej posesji u recydywisty karanego za sutenerstwo.

Ta opowieść jest o tym jak bardzo więzy krwi mogą wpłynąć na obiektywne odbieranie rzeczywistości, manipulacje i interpretacje zdarzeń. Bardzo dobrze napisana książka, pozornie spokojną akcją autor zrobił niesamowitą atmosferę śledztwa, które tylko z pozoru wydawało się oczywiste.

Jeżeli czytaliście pierwszą część, to wiecie, że na końcu Kama zaopiekowała się pewną osobą i miałam nadzieję na jakieś nawiązanie w tej części. Niestety nie było żadnej wzmianki, troszkę mi tego zabrakło, bo było to ważnym punktem poprzedniej książki. Dostajemy za to więcej Lesława i jego prywatnego życia.

Ciekawostką było dla mnie, że powstaje serial na podstawie tej historii – jestem ogromnie ciekawa ! Jednocześnie mam nadzieję na kolejne spotkanie z tymi bohaterami

Ekspertem w dziedzinie uważnego kryminału, w którym pozornie zwyczajne spostrzeżenia stają się ważnymi wskazówkami w intrydze kryminalnej jest Robert Małecki. Nikt tak jak on nie potrafi w bardzo spokojnej, bardzo ludzkiej intrydze potrafi zawrzeć morze mrocznych, ale jakże nam wszystkim znajomych emocji. “Zmora. Czarna toń” to właśnie taka opowieść, w której chłód i surowość zimy przenoszą się na mrok, jaki skrywają ludzkie charaktery. Dwie sprawy zaginięcia, jedna sprzed chwili, druga sprzed sześciu lat i dwoje śledczych zajmujący się nimi oddzielnie, a jednak razem. Jest to drugi tom z Kamą Kosowską i Lesławem Korczem, ze względu jednak na oddzielne zagadki kryminalne, może być też czytany od pierwszego niezależnie. Dwie narracje, pierwszo i trzecioosobowa, i choć na pierwszy rzut oka to pierwszoosobowa powinna być ważniejsza, to jest odwrotnie - to Korcz w tym tomie króluje, to jego dopada przeszłość, która okazuje się całkiem inna niż zakładał. Ale to przecież przeszłość, nie powinna mieć wpływu na teraźniejszość... A jednak ma, bo mimo że na chłodno każdy z nas wie, że przeszłość nic nie zmieni, to jednak nie da się wyzbyć emocji z nią związanych. Dwie sprawy, dwie postacie, wszyscy coraz mocniej wpływają w tę czarną toń, toń kłamstw, których gęstość zaczyna przesłaniać widoczność, prawdę, którą tak trudno odkryć. A kiedy się to już stanie, to trudno mówić o satysfakcji - pozostaje raczej tylko smutek. Coś dla fanów bardzo spokojnych, nastrojowych kryminałów, których skupienie koncentruje się na człowieku.

Nie sądziłam, że „Zmora” doczeka się kontynuacji. Kiedy zobaczyłam zapowiedź „Czarnej toni”, od razu wiedziałam, że to książka, którą muszę przeczytać. Robert Małecki to jeden z tych autorów, po których sięgam w ciemno, bo wiem, że dostanę historię dopracowaną, przemyślaną i emocjonalnie prawdziwą.

Narracja prowadzona jest z dwóch perspektyw – Kamy i Lesława – i to bardzo dobry zabieg. Pozwala wejść w emocje obojga bohaterów, zrozumieć ich motywacje i wątpliwości. To, co bardzo doceniam w prozie autora, to właśnie umiejętność pokazywania ludzi z krwi i kości – z ich słabościami, niepewnością, z moralnymi dylematami, przed którymi może stanąć każdy z nas.

Nie jest to kryminał, w którym akcja gna na łeb na szyję. Autor jak zawsze stawia na atmosferę, emocje i psychologiczną głębię. Potrafi budować napięcie poprzez niepewność, niedopowiedzenia, mylne tropy. W tej książce czytelnik wciąż zadaje sobie pytanie: kto mówi prawdę, komu można wierzyć, a kto coś ukrywa?

„Czarna toń” to historia skomplikowana, wielowątkowa, w której każdy szczegół ma znaczenie. Autor doskonale potrafi pomieszać czytelnikowi w głowie, siejąc zwątpienie i nieufność. Tajemnice, sekrety, zatajenia – wszystko to tworzy misterną układankę, w której nic nie jest oczywiste.

To, co najbardziej cenię u Roberta Małeckiego, to jego język i styl. Kultura słowa, wyczucie, brak taniej sensacji – zamiast tego dostajemy opowieść o ludziach, emocjach i trudnych wyborach. Autor zmusza do zastanowienia się nad tym, jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć, by chronić bliskich?

„Zmora. Czarna toń” to doskonała kontynuacja, utrzymująca wysoki poziom pierwszej części. Świetnie skonstruowana, pełna emocji i napięcia historia, w której nic nie jest oczywiste. Dla mnie – czytelnicza przyjemność od pierwszej do ostatniej strony.