Wilcze lato

W lesie zostaje odnaleziony martwy wilk, a w jego żołądku szczątki człowieka. Szczątki te szybko zostają powiązane ze strzelaniną na granicy z Finlandią. Policjantka Hannah Wester wraz ze współpracownikami próbuje dowiedzieć się jak ofiara znalazła się w lesie w Haparandzie oraz co się stało z narkotykami i pieniędzmi, które miał przy sobie. Ale w miasteczku pojawia się tajemnicza Katia, która również poszukuje zaginione narkotyki i pieniądze.

Niestety książka nie do końca spełniła moje oczekiwania. Miałam nadzieje na mocny kryminał od samego początku do końca. Niestety początek bardzo mi się dłużył. Zbyt duża ilość postaci powodował, że zaczęłam się gubić i nie wiedziałam kto jest kim i o co chodzi. Z czasem zaczęłam wszystko rozumieć i nawet trochę się wciągnęłam. Jednak nie tak, abym nie mogła się doczekać, kiedy w końcu będę mogła czytać dalej.

Pomysł na fabułę był naprawdę dobry. Szczątki człowieka w martwym zwierzęciu, chyba jeszcze nie spotkałam się z czymś takim w książce. Jednak znowu prowadzone śledztwo przez Hannah nie jest jakoś bardzo fascynujące.

I kurczę trochę się zawiodłam. Miałam nadzieję na bardzo dobrą książkę a dostałam średniaczka. Oczywiście takie jest tylko moje zdanie.

Jest to pierwszy tom nowej serii Autora. Na pewno sięgnę po kolejną część, ale nie będę na nią czekała z niecierpliwością.

@onaczytanoca

Uwielbiam skandynawskie kryminały. Dzięki Wydawnictwu Czarna Owca do moich rąk trafiła niezwykła powieść Hansa Rosenfeldta „Wilcze lato”. To pierwsza część nowego kryminalnego cyklu tego autora. Już na początku dodam, że z niecierpliwością czekam na kolejną książkę.

Akcja „Wilczego lata” w idealny sposób nabiera tempa. Co do fabuły – to autor ma całkiem niezłą wyobraźnię. W lesie znaleziono martwego wilka. W jego żołądku znajdywały się kawałki ciała człowieka. Czy już to nie brzmi intrygująco? Dalej będzie jeszcze lepiej. Policjantka Hannah Wester nie będzie miała łatwego i pięknego lata. Będzie za to miała ręce pełne roboty. Ktoś ukradł sporą gotówkę i mnóstwo narkotyków. Do tego ginie sporo osób. Kim jest morderca i kto ukradł narkotyki oraz szmal? Te zagadki będziecie musieli rozwiązać sami. Dodam tylko, że do akcji wkracza pewna zabójczo piękna i bardzo niebezpieczna Rosjanka. Czy uda jej się odnaleźć zaginiony towar? Czy prędzej wytropi ją nasza bohaterka Hannah?

W tej powieści dużo się dzieje, dlatego trzeba ją czytać w pełnym skupieniu. Historia ukryta na kartkach powieści „Wilcze lato” wciągnęła mnie od samego początku. Byłam bardzo ciekawa zakończenia.

Czytając ten kryminał otrzymacie:

- morderstwa

- wartką akcję

- ciekawą fabułę

- niesamowitych bohaterów: jednych zabójczych, a innych sprytnych

- chrapkę na kolejną powieść tego autora

Czy warto czytać tą książkę?

Oczywiście, że warto. Lepiej nie traćcie czasu, tylko od razu ją przeczytajcie.

Czy jesteście gotowi, żeby poznać niezwykłą policjantkę i jeszcze lepszą zabójczynię? Oby dwie panie mają to coś w sobie. Jeżeli uwielbiacie skandynawskie kryminały to ten was nie rozczaruje.

Was odsyłam do przeczytania „Wilczego lata”, a ja z niecierpliwością czekam na kolejną część.

Polecam - @mommy_and_books

W Haparandzie- niewielkim miasteczku szwedzkim zostają odnalezione szczątki ludzkie w żołądku martwego wilka, które tamtejsza policja szybko powiązuje z brutalną wymianą narkotykową na granicy z Finlandią. Problem w tym, że po transakcji nie ma ani pieniędzy, ani narkotyków, a w miasteczku pojawia się tajemnicza Katia…

Hans Rosenfeldt napisał książkę o dużym potencjale pomimo faktu, iż pomysł podobny był już wałkowany na stronicach książek na wiele rozmaitych sposobów. Scenariusze zawsze wyglądają niemal tak samo. Nie inaczej jest i w tym przypadku: przez długi czas towarzyszyła mi z tyłu głowy myśl, że już coś podobnego gdzieś czytałem. Tym, co jednak wyróżnia tę książkę jest z pewnością jej klimat, którego Szwedom może pozazdrościć wiele nacji na tym świecie. Całą historię czytało się przyjemnie. Nie bez znaczenia miał na to wpływ także sam styl autora. Akcja toczy się własnym tempem, dozując czytelnikowi emocje według z góry zdaje się założonych zamysłów autora i to znowu kolejny plus. Ale…

No właśnie, ale czegoś tutaj troszeczkę zabrakło. Czegoś, co na pierwszy rzut oka ciężko jednoznacznie zdefiniować. Jest to coś, co nie eliminuje tej pozycji z książek bardzo dobrych czy też dobrych, bo z takową mamy tutaj cały czas do czynienia. „Wilcze lato” w moim przypadku okazało się na tyle dobrą pozycją, że z pewnością sięgnę po kolejne części i nie ma to nic wspólnego z dawaniem kolejnej szansy autorowi. Po prostu początek tej serii zwyczajnie na to zasługuje…

Współpraca z wydawnictwem Czarna Owca.

„WILCZE LATO” Hans Rosenfeldt - tłumaczenie Jędrzejewska Iwona.

Okładka jest... przepiękna. Ciepła. Letnia...

„Wilcze lato” to pierwsza część nowego cyklu kryminalnego Hansa Rosenfeldta. Początkowo myślałam, że moja przygoda z tą serią zakończy się na tej pierwszej części, jednak teraz, będąc po lekturze czekam na kolejne tomy.

Pierwsze rozdziały budziły moją ciekawość, jednak ilość pojawiających się postaci zaczynała mnie przytłaczać. Do tego pojawiające się wstawki o tym, co kogoś spotka za jakiś czas, gdy nawet nie kojarzyłam danej postaci, wywoływały we mnie pewną irytację. Wraz z kolejnymi rozdziałami, gdy już kojarzyłam coraz więcej osób, a akcja nabierała tempa, wciągnęłam się na dobre. I to do tego stopnia, że książkę przeczytałam w jeden dzień, co u mnie jest rzadkością. Zawiła fabuła z bardzo przemyślanymi wątkami, które w odpowiednim momencie łączą się w całość, jak przy układaniu puzzli. Autor nie ukrywa niczego przed czytelnikiem, jednak bohaterowie do wszystkiego muszą dojść sami, a to budziło we mnie dużo emocji i napięcia. Zakończenie sprawia, że chciałabym od razu mieć w rękach kolejną część. Muszę się więc uzbroić w cierpliwość, a Was zachęcam do sięgnięcia po tę książkę.

Haparanada, małe miasteczko na północy Szwecji. Hannah Wester, policjatka w średnim wieku, której małżeństwo przechodzi kryzys. Kobieta, która wciąż zmaga się z demonami przeszłości. Martwe wilki, w których znaleziono ludzkie szczątki. Wszystkie te elementy łączą się i prowadzą do świata narkotyków, bogatych bossów, tajnych organizacji i wyrównywania rachunków.

Na początku trochę ciężko było mi się wciągnąć w akcję i przyswoić kto jest kim. Klimat tego nieco sennego miasteczka udziela się czytelnikowi i dość szybko go rozleniwia. Wraz z rozowjem fabuły wszystko się zmienia. Elementy wskakują na właściwe miejsce, akcja się zagęszcza, a lektura zaczyna wciągać. Koniec obfituje w wydarzenia, a czytelnik jest usatysfakcjonowany. "Wilcze lato" to kawał dobrego szwedzkiego kryminału z wieloma dobrze wykreowanymi bohaterami. Ilość i różnorodność postaci wraz z rozwojem akcji stała się zaletą. Powiazania między bohaterami i ich zaangażowanie w sprawę zaczęły tworzyć wyraźne linie. Autor świetnie otwiera serię odsłaniając przed nami kilka kart i nie zdradzając wszystkich tajemnic. Minusem książki bez wątpienia jest długie wprowadzenie. Nie każdy może być cierpliwy, by dotrzeć do punktu przełomowego. Myślę jednak, że w drugim tomie może być zupełnie inaczej. Nie ma tu fajerwerków, jednak miłośnicy skandynawskich kryminałów powinni być zadowoleni. Ja jestem.

Małe senne miasteczka mają to do siebie, że niemal nic nie się w nich nie dzieje. A jeśli się dzieje, to odbywa się to pod płaszczykiem, w ukryciu, a prawda tak naprawdę rzadko wychodzi na jaw. Dlatego to miejsca idealne do tego, żeby się przyczaić, tyle tylko, że trudno pozostać anonimowym.

Okazuje się jednak, że nawet w takich małych, pozornie sielskich miasteczkach, mogą rozgrywać się prawdziwe wojny. W miasteczku na północy Szwecji, Haparandzie, są to akurat wojny rosyjskich gangów. Co jednak wspólnego mają one z … wilkami? Jak się okazuje, dzięki lekturze powieści sensacyjnej, pt. „Wilcze lato”, autorstwa Hansa Rosenfeldta – całe mnóstwo. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czarna Owca książka intryguje niezwykłą zagadką, która w miarę upływu czasu, zmienia swoje oblicze. Powieść, kolejna już z cyklu „Czarna seria”, to nie tylko prawdziwa gratka dla miłośników twórczości autora, ale również dla wszystkich, lubujących się w dość specyficznych (i klaustrofobicznych) klimatach.

I pomyśleć, że dotąd aktywność lokalnej policji, w tym Hannah Wester, ograniczała się zwykle tylko do nudnych śledztw. Takich jak to dotyczące nielegalnych polowań na wilki. Tyle tylko, że kiedy w niewielkiej odległości od siebie, zostały znalezione dwa martwe zwierzęta, które nie zginęły od strzału z broni palnej, sprawa robi się zagadkowa. Nikt jednak nie spodziewał się, że przyczyna śmieci zwierząt będzie tak wstrząsająca. Otóż zwierzęta otruły się po zjedzeniu… człowieka. Którego zwłoki zresztą zostały dość nieudolnie ukryte, na tyle, że zdołały się do nich dobrać zwierzęta. Nadgryźć je, i otruć się przy okazji, bowiem mężczyzna przed śmiercią został nie tylko postrzelony, ale również nafaszerowany trucizną. W pobliżu zwłok znaleziono również ślady wskazujące na uszkodzony samochód. Wszystko wskazuje zatem na to, że zwłoki zostały przywiezione na miejsce.

Wkrótce okazuje się, że odkryte zwłoki mają coś wspólnego z tragicznie zakończoną transakcją narkotykową na granicy z Finlandią. Jak jednak ofiara znalazła się w Haparandzie? Czy została zamordowana przez rosyjskich gangsterów? A jeśli transakcja na granicy była nieudana, to gdzie są narkotyki oraz pieniądze? Odpowiedzi na te pytania poszukuje nie tylko policja. Poznajemy bowiem tajemniczą Katię z intrygującą przeszłością i profesją…

Jak zakończy się ta powieść? Zaskakująco, pod warunkiem jednak, że do końca dobrniemy. Powieść jest bowiem bardzo nierówna, jeśli chodzi o natężenie aktywności bohaterów i samych wydarzeń. Początek jest senny, dość nudny, można nawet powiedzieć, i to mimo dokonanego odkrycia. Jednak nasza cierpliwość zostanie nagrodzona, bowiem mniej więcej w połowie książki zostajemy wciągnięci bez reszty w opisywane sytuacje, w końcu zaczynamy angażować się też emocjonalnie. Jeśli to zabieg celowy, to niestety dość ryzykowny, bowiem część czytelników może po prostu książkę odłożyć. Jednak ci, którzy tego nie zrobią, zostaną nagrodzeni emocjonującym rozwojem wydarzeń.

Bardzo spodobała mi się książka ' Wilcze lato' Hansa Rosenfeldta. Książka jest bardzo mroczna, jednak ja lubię takie klimaty, dlatego też przeczytałam ją w jeden weekend. Szukałam książki, która dostarczy mi bardzo mocnych doznań, emocji i Hans Rosenfeldt wszystko to mi zaoferował. Prawdę mówiąc, autora znałam słabo, choć nie wierzę w przypadki, książkę tę znalazłam poniekąd przypadkowo. To co mogę powiedzieć, że fabuła jest tutaj świetnie zarysowana a akcja wartka, z pewnością będę śledził rozwój pisarski Hansa Rosenfeldta, bo warsztat literacki ma bardzo fachowy, polecam.