Szum. Granice ryzyka. Tom 2

Szum jest zdecydowanie bardziej mroczny i paraliżujący niż Szelest. Ja jako mało szczęśliwa posiadaczka klaustrofobii momentami się dusiłam. Droga Autorko – ja wszystko rozumiem, ale trumna??? Bolało jak diabli, tyle Wam powiem.

Szum udało mi się przeczytać praktycznie na jeden raz i to była bardzo dobra decyzja. Fantastycznie wczułam się w klimat, zanurzyłam w niepewności i razem z bohaterami docierałam do prawdy, której odkrycie wcale nie było takie proste. Nie odłożyłam książki nie tylko dlatego, że zwyczajnie miałam czas, ale i dlatego, że ona się nie daje odkładać. Jest po prostu za dobra, żeby tak sobie przerwać w połowie i wrócić następnego dnia. Tu nie działa hasło: „Jeszcze tylko jeden rozdział”. Każdy kończy się tak, że po prostu trzeba zacząć następny. Autorka bardzo umiejętnie dozuje fakty, przeplatając je przypuszczeniami i mylnymi tropami. Zaprasza do zabawy, ale wcale jej nie ułatwia.

Po raz kolejny dałam się zabrać w podróż w czasie. Retrospekcja i powrót do końca lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych minionego wieku są dla autorki bardzo charakterystyczne, a ja za każdym razem ze zdumieniem odkrywam, że przecież to wszystko pamiętam, choć dawno nie wracałam wspomnieniami do szczegółów. Jednak tak właśnie to wyglądało, dokładnie tak!

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

"Nie istnieją ciała idealne. Istnieją tylko idealne maski."

Historia zawarta w "Szumie" głęboko mnie poruszyła - nie tylko jako kobietę, która sama kiedyś zmagała się z niskim poczuciem własnej wartości, ale również jako matkę nastolatki, u której ta tematyka jest szczególnie aktualna... Nie potrafiłam pozostać obojętna i bez emocji zagłębiać się w lekturze.

Bolesna prawda o młodych dziewczynach - o ich zagubieniu, braku akceptacji, zniekształconym obrazie samych siebie i nieustannym poszukiwaniu uznania mocno tu wybrzmiewa.

Autorka pokazuje, jak łatwo tęsknota za byciem zauważoną i docenioną może stać się furtką dla ludzi, którzy nie mają dobrych intencji. Drapieżników, którzy potrafią dostrzec słabość szybciej niż ktokolwiek inny i bez skrupułów ją wykorzystać.

Pod względem konstrukcji fabuły to historia pełna niedopowiedzeń, mylnych tropów i przeplatających się wątków. Autorka prowadzi czytelnika tak, by co chwilę podsuwać nowe możliwości, mnożyć pytania. Mimo że dość wcześnie miałam swoje przeczucia co do sprawcy, nie odebrało mi to przyjemności z odkrywania kolejnych elementów układanki.

Mimo finału, który nie był dla mnie zaskakujący, książka bardzo mi się podobała, ale i pozostawiła mnie z silnym uczuciem niepokoju. To jedna z tych historii, które uderzają mocniej, bo dotykają rzeczywistości bardzo bliskiej - tej, o którą się martwię i o której często myślę.

"Zło nie ukrywa się w konkretnych miejscach. Ono rośnie w ludziach. Czasami brzydkich i zepsutych. A czasami zupełnie zwyczajnych, dokładnie takich jak oni”

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją powieści „Szum” Małgorzaty Oliwii Sobczak. Jest to kolejna część trylogii „Granice ryzyka”. Pierwsza część bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła i mi się podobała czy i tak będzie tym razem?

W listopadzie 1992 zostaje zamordowana nastolatka Adrianna Milewska. Jak się okazuje poznała ona mężczyznę i flirtowała z nim przez CB radio. Jednak w tamtych latach bardzo ciężko było o dojście kim naprawdę był mężczyzna. Sprawa przycichła. Rodzina została bez odpowiedzi, a śledczy bez mordercy.

Dwadzieścia siedem lat później ginie córka wpływowego polityka Liwia Dembska. Wokół sprawy momentalnie robi się bardzo głośno. Media mocno interesują się tym zniknięciem. Z każdą godziną przybywa pytań. Najważniejszym jednak jest to czy sprawa Ady i Liwii są ze sobą powiązane.

Jak już wspomniałam „Szum” to kolejna część trylogii „Granice ryzyka” i jakże udana to kontynuacja. Tom pierwszy mnie zachwycił. Ten tylko pogłębił mój zachwyt warsztatem pisarskim autorki! To książka od której ani na moment nie można się oderwać! Fabuła jest bardzo wciągająca. Akcja rozwija się stopniowo, ale w taki sposób że ani nie ma mowy o znudzeniu, ani nie otrzymujemy za wcześnie odpowiedzi na kluczowe pytania. Bohaterowie są genialnie wykreowani, a zakończenie wbija nas w fotel!

Autorka Małgorzata Oliwia Sobczak po raz kolejny udowodnia, że jest mistrzynią w swoim fachu. „Szum” to bardzo mroczny i gesty od emocji thriller psychologiczny. Trójmiasto mi kojarzy się głównie z wakacjami, beztroską, spokojem. Autorka pokazuje, że za tymi fasadami kryje się mrok i tajemnice które wstrząsają, gdy ujrzą światło dzienne.

Na uwagę zasługuje również sam styl napisania powieści. Fabuła jest prowadzona dwutorowo. Z jednej strony poznajemy wydarzenia z roku 1992, z drugiej zaś skupiamy się na roku teraźniejszym. Tutaj przeszłość splata się z teraźniejszością i ujawnia kolejne elementy skomplikowanej układanki.

Tak jak w części pierwszej tak i tutaj główne role odgrywają: dziennikarka Alicja Grabska, detektyw Oskar Korda, a także ekolożka Janina Hinc. Na pozór ten zespół wydaje nam się zupełnie niepasujący do siebie, jednak okazuje się, że bohaterowie idealnie się dopełniają. Każdy z nich wnosi coś nowego do śledztwa, a wspólnymi siłami są w stanie doprowadzić sprawę do końca.

Jako, że jest to thriller psychologiczny warto zwrócić uwagę właśnie na tę warstwę. Autorka genialnie ukazuje nam jak tragedię sprzed lat odciskają piętno na ludziach. W tej powieści zauważamy, że trauma nigdy nie zniknie. Ona powróci w najmniej oczekiwanym momencie. Autorka w sposób wyważony pokazuje emocjonalność rodzin, ale i presję medialną dotyczącą zaginięcia Liwii.

Reasumując, „Szum” to powieść, którą z całego serca mogę polecić! Jednak jeśli szukacie mocnych i krwawych książek to tego tutaj nie znajdziecie. Tutaj główne skrzypce gra psychologia, atmosfera, oraz zaskakujące zwroty akcji. To opowieść o tym, że sprawy sprzed lat nawet te, które wydają się zapomniane nigdy zapomniane nie zostaną. Jeśli lubicie książki, które są zaskakujące, pokazują mroczną naturę człowieka to ta historia na pewno przypadnie wam do gustu.

IG: libresunn

📖 Od pierwszych stron poczułam lekki niepokój, który z każdym rozdziałem wsiąkał pod skórę. Klimat gęsty, momentami wręcz duszący, a jednocześnie tak autentyczny, że miałam wrażenie, że ktoś podsłuchał moje najciemniejsze myśli.

✨ Fabuła? Mistrzowsko poprowadzona. Bez fajerwerków, za to z dreszczykiem, który nie wypuszcza z uścisku. Autorka bawi się tym, co niewypowiedziane – między wierszami czuć napięcie, tajemnicę i coś, co trudno nazwać inaczej niż „szum w głowie”. I choć akcja nie pędzi na łeb na szyję, to każdy rozdział sprawia, że chce się czytać dalej.

🎭 Bohaterowie – prawdziwi, pokiereszowani, niejednoznaczni. Żadne z nich nie jest idealne, a ich decyzje wywołują we mnie mieszankę złości, współczucia i bezradności. Właśnie takich postaci potrzebuję, żeby poczuć, że książka ma duszę.

Alicja, Oskar, Liwia i Ada to galeria prawdziwych, niejednoznacznych postaci, które nie dają o sobie zapomnieć.

👑 Główny duet: Para idealnie niedoskonała

· Alicja Grabska (Dziennikarka): Bezkompromisowa w dążeniu do prawdy, która często kosztuje ją sporo spokoju. W tym tomie widzimy ją bardziej wyciszoną i skupioną na pracy, co nie znaczy, że straciła swój ogień. Zajmuje się blogiem o starych sprawach kryminalnych, co łączy ją bezpośrednio z wątkiem Ady. Ma za sobą traumatyczne małżeństwo, które naznaczyło ją fizycznie i psychicznie. To właśnie ta przeszłość i determinacja sprawiają, że jest tak autentyczna.

· Oskar Korda (Detektyw): Z pozoru typowy twardy glina, ale to postać o wiele bardziej złożona. Charyzmatyczny i pełen emocji, choć nie zawsze potrafi je okazywać. Mierzy się z własnymi wewnętrznymi demonami. W śledztwie działa metodycznie i z dużym wyczuciem, a jego interakcje z Alicją to mistrzostwo świata – pełne napięcia i niedopowiedzeń.

· Relacja: To nie jest standardowy romans z wątku pobocznego. Iskrzy między nimi od samego początku, a w "Szumie" ich znajomość wchodzi na wyższy, bardziej dojrzały poziom. Razem tworzą zgrany, choć nieformalny duet, który uzupełnia się idealnie.

💔 Młode bohaterki i ich demony. To właśnie ich punkt widzenia i tragiczne losy są sercem tej powieści.

· Liwia Dembska (2019): Z pozoru typowa nastolatka z dobrem domu, ale tak naprawdę pogrążona w problemach. Jest córką wpływowego, zaborczego polityka. Jej historia to przerażająco autentyczny obraz nastoletniej presji, samotności i potrzeby akceptacji. Używa starej aplikacji do komunikacji, co staje się kluczowym tropem w śledztwie.

· Ada Milewska (1992): Jej niewyjaśniona śmierć sprzed lat jest katalizatorem całej fabuły. Flirtująca przez CB-radio dziewczyna, która znalazła się w złym miejscu i czasie. Jej historia jest symboliczna, pokazuje, jak łatwo zaufać niewłaściwej osobie, szukając bliskości.

👩‍🔬 Nowy powiew świeżości

· Janina Hinc (Ekolożka sądowa): To zdecydowanie jedna z najciekawszych i najbardziej oryginalnych postaci w polskim kryminale! Wnosi do śledztwa świeże spojrzenie i naukowe metody – analizuje pyłki, zarodniki grzybów czy skład gleby. Dzięki niej śledztwo zyskuje nowy, fascynujący wymiar, a sama Janina to postać nietuzinkowa i świetnie napisana.

✍️ Styl autorki – płynny i wciągający. Dialogi naturalne, opisy działają na wyobraźnię. Czujesz zapachy, słyszysz dźwięki… zwłaszcza ten tytułowy szum.

👥 Dla kogo?

Dla osób, które lubią psychologiczne dramaty z nutą tajemnicy. Dla tych, co nie boją się wolnego tempa i cenią sobie niedopowiedzenia. Jeśli lubisz książki, które zostają w głowie na długo – to jest to.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Detektyw Oskar Korda i dziennikarka Alicja Grabska znów łączą siły, tym razem zamierzają schwytać porywacza Liwii Dembskiej – córki znanego polityka. Wszystko wskazu jena to, że jej zaginięcie ma związek ze sprawą z 1992 r., która dotyczyła nastolatki flirtującej z dużo od siebie starszym mężczyzną. Została ona zamordowana w niejasnych okolicznościach. W rozwikłaniu zagadki pomaga Janina Hinc – ekolożka sądowa, która na podstawie mikrobiologicznych śladów potrafi opisać miejsce zbrodni oraz potencjalnego sprawcę.

Małgorzata Oliwia Sobczyk ma w swojej twórczości coś, co potrafi przykuć uwagę czytelnika na dłużej. Sięgając po pierwszy tom, którejś z jej serii, natychmiast po jego zakończeniu ma się ochotę na kolejny. Ja już „Granice ryzyka” czytałam kilka lat temu, ale przypomnienie sobie tych historii, było dla mnie ciekawym doświadczeniem.

Podoba mi się to, że w tym cyklu wspomniano bohaterów znanych z „Kolorów zła”. Gdzieś w tle przewija się Leopold Bilski, a Janina Hinc pomaga również tutaj. Jest to dla mnie najciekawsza postać stworzona przez autorkę, jej praca jest niesamowita i daje do myślenia. Wystarczy jej piasek, listek, kawałek owada, by nakreślić miejsce przestępstwa. Nasza policja powinna mieć w swoich kręgach kogoś takiego.

Co do samej fabuły, otrzymujemy historię, w której przeplatają się zdarzenia z 1992 oraz 2019 r. w obu przypadkach mamy do czynienia z nastolatkami, które zamiast logiką, kierują się hormonami, nie dostrzegając w porę niebezpieczeństwa, jakie może płynąć ze spotykania się z nieznajomym mężczyzną. Poza tym, że dziewczyny umawiałaby się z dużo od siebie starszym człowiekiem, łączyło je również to, że miały krągłą figurę i niskie poczucie własnej wartości, dlatego kiedy tylko zwrócił na nie uwagę ktoś, komu się podobały takie, jakie są, traciły dla niego głowę.

„Szum” to dobrze skonstruowany kryminał, który z pewnością spodoba się miłośnikom gatunku. Trzyma w napięciu od pierwszych stron i stopniowo odsłania kolejne elementy układanki. Autorka świetnie buduje atmosferę tajemnicy, a przeplatanie dwóch linii czasowych sprawia, że czytelnik z jeszcze większym zaangażowaniem próbuje odkryć prawdę. Jeśli lubicie kryminały z dobrze poprowadzonym śledztwem i ciekawymi bohaterami, zdecydowanie warto sięgnąć po ten cykl oraz po drugą serię pisarki pt. Kolory zła. To lektura, która na długo zostaje w pamięci.