Tam, gdzie zmrok zapada szybciej

„Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” to alegoria współczesnego świata, to historia skłaniająca do głębokich refleksji, to niezwykle wartki thriller i groza, która przechadza się zimnym dreszczem po kręgosłupie.

Jej mocnymi punktami jest dynamiczna akcja, pełna zaułków i meandrów, silne emocje rezonujące ciężko pomiędzy postaciami oraz bohaterowie, mroczni, skomplikowani, boleśnie poranieni.

Szwed wzbudza bardzo skrajne emocje. Jest on połączeniem gbura, twardo ciosanego brutala, egoisty pozbawionego skrupułów z mężczyzną, który mocno tęskni za zmarłą żoną, który opiekuje się psem, którego nikt nie akceptuje. Tamara – jego przybrana córka – to zagubiona, osamotniona dusza i zbuntowana nastolatka. Mocno kąsa otoczenie, bo boi się skrzywdzenia, bo tak uwalnia swoje żale, tak pokazuje swój ból. Szuka panicznie akceptacji oraz miłości, zwykłego przytulenia i bycia obok.

EMOCJE, to one nakręcają akcje, to one budzą grozę, to one budują napięcie i to one intrygują. Jest ich tu nieopisanie dużo. Są silne, skomplikowane, bolesne, mroczne, mordercze, dojmująco przetłaczające, traumatyczne. Niezaleczone rany, niespełnione obietnice, złudne miłości, tragiczne nieporozumienia i kłująca żywym ogniem samotność leżą u podłoża krwiożerczej zemsty, są zarzewiem bezlitosnej zbrodni.

„Tam, gdzie mrok zapada szybciej” to jedna z tych powieści, które długo chodzą za czytelnikiem, której nie chce się kończyć za wcześnie, która osiada się ciężkimi przemyśleniami na duszy i która wzbudza uzależniając dreszczyk ekscytacji wywołany jej pełną napięcia fabułą.

Czytacie horrory? Lubicie wątki paranormalne?

W małym miasteczku na Podkarpaciu, a właściwie na jego krańcu, nowe życie jakiś czas temu zaczął Szwed, mechanik, miłośnik starych samochodów. Wraz z nim mieszka jego pasierbica, Tamara.

Mężczyzna skrywa nieciekawą przeszłość. Ma sporo złych decyzji i wyborów na koncie. Gdzieś w głębi duszy czuje, że przeszłość kiedyś się o niego upomni.

W miasteczku zaczynają się dziać dziwne rzeczy. W tajemniczych okolicznościach giną kolejne osoby. Niektórzy twierdzą, że widzieli zjawy, rozmawiali ze zmarłymi. Przed Tamarą i Szwedem trudne zadanie. Aby przeżyć muszę połączyć siły. Co nie jest łatwe, bo ich relacja nasycona jest wrogością i nienawiścią.

Czy będą w stanie sobie zaufać? Dlaczego mroczne siły chcą się na nich zemścić?

Jeżeli spotkaliście się z piórem Wojciecha Chmielarza, to pewnie z jego kryminalną odsłoną. "Tam, gdzie zmrok zapada szybciej" to nie kryminał, ale książka sklasyfikowana jako horror. Ja bardziej odebrałam tę książkę jako thriller z elementami horroru.

Akcja rozgrywa się powoli. Początkowo ciężko mi było połapać się wśród wielu bohaterów. Jednak z każdym kolejnym rozdziałem, postacie stają się bardziej wyraziste, a akcja nabiera tempa. Uczucie niepokoju, strachu i przeczucie, że coś złego się wydarzy, stają się coraz bardziej namacalne. Z kolejnych stron wyziera mrok i oblepia jak gęsta maź. I kiedy wydaje się, że wiadomo, co się dzieje, następuje plot twist, po którym wszystko staje się jeszcze bardziej przerażające i makabryczne.

Mocną stroną powieści są postacie i ich portrety psychologiczne. Ponieważ narracja prowadzona jest z różnych perspektyw, a teraźniejszość miesza się z przeszłością, możemy poszczególnych bohaterów poznać bardzo dobrze. Ich uczucia, emocje, lęki i traumy. Na pierwszy plan wybija się relacja Szweda z Tamarą. Połączeni są żałobą po stracie osoby, którą oboje kochali. Jednak każde z nich przeżywa swój ból samotnie, a dystans i złość między nimi rośnie. Szwed jest oschły, ponury i zamknięty w sobie. Tamara to zbuntowana nastolatka, pełna żalu i bólu. Czy kiedykolwiek istniała szansa, że tych dwoje stworzy normalny, kochający dom?

"Tam, gdzie zmrok zapada szybciej" to książka o stracie, bólu, niedotrzymanych obietnicach i złych wyborach. Przeszłości nie da się wykazać, ona zawsze upomni się o swoje.

Jeżeli lubicie horrory oparte na nieustannym uczucie niepokoju i zagrożenia, ze świetnie poprowadzoną fabuła i warstwą psychologiczną to ta powieść Wojciecha Chmielarza jest dla Was.

Wojciech Chmielarz stworzył ideale połączenie dopracowanego thrillera psychologicznego z porażającym horrorem, który mimo sporej objętości, pochłania się w zawrotnym tempie, bo lektura przemienia się w prawdziwy, obezwładniający trans. "Tam, gdzie zmrok zapada szybciej" już od pierwszych stron robi piorunujące wrażenie na czytającym, wciąga do swego świata, pożera niczym mroczna pułapka i otumania do tego stopnia, iż granice między rzeczywistością a fantazją zacierają się błyskawicznie.

Mglisty, mroczny, odurzający klimat to najważniejsza cecha porywającej opowieści i w tym wypadku autor spisał się nienagannie. Wojciech Chmielarz stopniowo odkrywa kolejne elementy mrocznej układanki nie z tej rzeczywistości. Rozpoczyna delikatnie, po to, by po chwili z przytupem zatrząść całym światem i pozostawić czytelnika w totalnym oszołomieniu i poczuciu zagrożenia. "Tam, gdzie zmrok zapada szybciej" jest powieścią nieodkładalną, która zachwyci wszystkich fanów mroczniejszych klimatów i mocnych wrażeń.

Akcja dzieje się w na dwóch płaszczyznach czasowych, gdyż czytelnikom zostały udostępnione wspomnienia Szweda. Stopniowo poznajemy genezę wydarzeń, obserwujemy, jak młody chłopak, będący świadkiem regularnej przemocy wobec matki ze strony pijącego ojca, dokonujący wielu złych czynów, umożliwiających wyrwanie się z koła wyśmiewania i biedy, ostatecznie staje się zamkniętym w sobie, ponurym mężczyzną, próbującym stawić czoła wyzwaniu, jakim jest samodzielna opieka nad nastoletnią pasierbicą. Gdy przeszłość i wyrządzone zło postanawiają o sobie przypomnieć, oboje będą w ogromnym, na dodatek niemożliwym do racjonalnego wyjaśnienia niebezpieczeństwie!

Mistrzowsko nakreślona, gęsta, tajemnicza, mącąca w głowie atmosfera, wielowymiarowi, skrupulatnie naszkicowani, przemawiający bohaterowie, trudna i ważna, silnie angażująca tematyka, a wszystko to dopieszczone wspaniałym piórem, które umiejętnie zaciera granice między prawdą, mrocznymi wyobrażeniami, a zjawiskami nie z tego świata! Ta wyjątkowo przeszywająca historia doprowadzi was na skraj szaleństwa i gwarantuję, że zafunduje wam to czyste spełnienie. Polecam!

“Przeszłość nigdy nie odpuszcza, a nienawidzić potrafią nie tylko żywi”.

W małej, niemal zapomnianej miejscowości na Podkarpaciu razem ze swoją pasierbicą mieszka Szwed, milczący, budzący respekt mechanik z zamiłowaniem do starych samochodów. Za sobą ma życie pełne błędów i decyzji, których nie da się wymazać. Wie, że prędzej czy później ktoś upomni się o wyrównanie dawnych krzywd. Kiedy w miasteczku pojawiają się nieznajomi, a kolejne osoby giną w niewyjaśnionych okolicznościach, napięcie zaczyna narastać z dnia na dzień. Dawne winy wychodzą na światło dzienne, a wokół Szweda i jego pasierbicy Tamary dzieją się coraz bardziej niepokojące rzeczy. Mieszkańcy coraz częściej szepczą o zjawach pojawiających się po zmroku. Granica między tym, co realne, a tym, co nadprzyrodzone, zaczyna się zacierać.

Fabuła została poprowadzona niezwykle sugestywnie, z każdą kolejną stroną pojawia się coraz więcej niepokoju i czegoś trudnego do racjonalnego wyjaśnienia. Przeszłość idealnie współgra z teraźniejszością. Autor ma mocne, wyraziste pióro, bywa dosadny, nie owija w bawełnę, a jednocześnie z ogromną przenikliwością zagląda w głąb swoich bohaterów. A ci są autentyczni, wyraziści, ich portrety psychologiczne wypadają niezwykle wiarygodnie. Szwed nie jest bohaterem, którego łatwo obdarzyć sympatią, ale ma w sobie coś magnetycznego, co przyciąga uwagę od pierwszych stron. Poruszyła mnie relacja między nim a Tamarą, dwojga ludzi połączonych bardziej bólem niż więzami krwi, próbujących odnaleźć się po stracie tej samej osoby. W ich codzienności jest dużo gniewu, wzajemnych pretensji i samotności, ale jednocześnie coś niezwykle prawdziwego i boleśnie ludzkiego.

Opowieść o stracie, poczuciu winy, tłumionej złości i o tym, jak łatwo człowiek może zagubić się we własnym mroku. Nie jest to klasyczna groza oparta wyłącznie na straszeniu. Nic nie dzieje się tutaj gwałtownie, niepokój sączy się powoli, niemal niezauważalnie, aż w pewnym momencie człowiek orientuje się, że całkowicie przepadł w tej historii. Motywy nadprzyrodzone pojawiają się stopniowo i ku mojemu zaskoczeniu świetnie dopełniają całość, zamiast ją przytłaczać. Wrażenie robi sam klimat powieści, specyficzna społeczność i miejsce, w którym wszystko wydaje się przygaszone: ludzie, marzenia, codzienność. Mała miejscowość żyje własnym rytmem, a pod powierzchnią zwyczajności kryją się tajemnice, żal i niewypowiedziane pretensje.

Największe wrażenie zrobiło na mnie zakończenie. To jeden z tych finałów, które całkowicie zmieniają spojrzenie na wcześniejsze wydarzenia i sprawiają, że nagle zaczyna się dostrzegać rzeczy wcześniej pomijane. Po zamknięciu książki jeszcze długo układałam sobie tę historię w głowie. Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :)

Nie da się jednak odmówić tej książce jednego: jest intrygująca. Nawet kiedy nużyła mnie rozwlekłość niektórych fragmentów, chciałam wiedzieć co dalej.

A finał? Finał to już totalny odlot. Plot twist zastosowany przez autora rujnuje wcześniejsze postrzeganie całej historii i zmusza do przewartościowania wielu wątków, które wcześniej wydawały się oczywiste.

Mam jednocześnie poczucie, że powieść mogłaby być krótsza. To naprawdę długa historia i chwilami zbyt rozwleczona. Niektóre sceny aż proszą się o skrócenie, bo nadmiar opisów wybija z rytmu. Na szczęście wartki styl sprawia, że książkę czyta się dobrze.

Warto też wspomnieć o samym wydaniu, bo jest wyjątkowo dopracowane. Okładka z portretem autora od razu przyciąga wzrok i świetnie wpisuje się w charakter powieści, a cytat umieszczony z tyłu dodatkowo buduje klimat tajemnicy jeszcze przed rozpoczęciem lektury. To jedna z tych książek, które po prostu dobrze prezentują się na półce.

Mimo kilku zastrzeżeń kończę tę lekturę pod dobrym wrażeniem. To książka, która wzbudza emocje. Jeśli lubisz historie mroczne i takie, które wymykają się prostym gatunkowym schematów to warto po nią sięgnąć.

Pasło, małe, niepozorne miasteczko na skraju Bieszczad. Od innych takich miejsc różni się jedynie tym, że zmrok zapada w nim szybciej…

Tutaj zamieszkał Szwed, mężczyzna z mroczną przeszłością, który zakochał się tak mocno, że porzucił wielkie miasto z ogromnymi możliwościami, kupił kawałek ziemi, wybudował dom. Ożenił się. Historia miłości do Poli jest niezwykle wzruszająca, jest dowodem na to, że prawdziwe uczucie nie gaśnie nigdy…

Mężczyzna obiecał umierającej żonie, że zaopiekuje się jej córką, Tamarą. To zadanie nie jest łatwe, wszyscy wiedzą, że nastolatki funkcjonują na własnych zasadach… Poza tym Szwed nie do końca jest przykładnym obywatelem, a w Paśle, jak wszędzie, trzeba się dostosować. Okazuje się, że lokalny biznesmen, któremu się wydaje, że jest wszechmocny i skorumpowany policjant, to nie jedyne niebezpieczeństwo, bo w ciemności kryje się ktoś znacznie groźniejszy…

Jest to również historia o tym, że mrok, który kryje się w każdym z nas, może się przeciwko nam obrócić. Rozżalenie, gniew, nienawiść, poczucie niesprawiedliwości potrafią obudzić w człowieku „demona” i uczynić podatnym na przekroczenie granic.

Jak zakwalifikować gatunkowo „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej”?

Dla mnie to trochę kryminał, trochę thriller, a trochę… powieść grozy. Książka bardzo mi się podobała - wciągnęła, wzruszyła, zaskoczyła… i przeraziła. Mistrzowsko budowane napięcie, idealnie dawkowane kolejne informacje, świetnie oddane emocje i motywy bohaterów cały czas podtrzymują zainteresowanie i nie pozwalają na przerwanie czytania.

Wojciech Chmielarz buduje rzeczywistość w taki sposób, że po prostu widzi się, słyszy i czuje wszystko. I rozumie - emocje zrozpaczonej nastolatki, sfrustrowanego ojca, zdradzanego męża, bezradność świadomej swoich błędów matki… Nieustannie towarzyszyła mi bardzo życiowa i bardzo smutna refleksja: dlaczego nie potrafimy być dla siebie dobrzy, dlaczego pomimo szczerych intencji, często wychodzi, jak zwykle???

„W tym mieście noc zawsze zapadała odrobinę szybciej i trwała odrobinę dłużej”. Już pierwsze zdanie powieści wprowadza nas w duszny, niepokojący klimat małego podkarpackiego miasteczka Pasło. Położone wśród górskich dolin, otoczone zboczami i przecięte nurtem rzeki, wydaje się miejscem spokojnym i malowniczym. Szybko jednak okazuje się, że to tylko pozory — pod powierzchnią kryją się tajemnice, napięcia i niewypowiedziane historie.

To książka, która wciąga stopniowo, ale skutecznie. Początek może być wymagający ze względu na liczbę bohaterów, jednak z każdą kolejną stroną wszystko zaczyna się zazębiać, a atmosfera robi się coraz bardziej duszna.

Na pierwszy plan wysuwa się postać Szweda — milczącego, surowego mechanika z niepokojącą przeszłością — oraz jego relacja z pasierbicą Tamarą. Ich więź jest skomplikowana: z jednej strony chłodna i zdystansowana, z drugiej wyraźnie czuć, że dziewczyna jest dla niego kimś bardzo ważnym, nawet jeśli nie potrafi tego okazać.

Punktem zwrotnym historii jest jedna noc — wieczór spotkań młodych ludzi, który kończy się tragedią. To właśnie wtedy dochodzi do wydarzeń, które uruchamiają lawinę konsekwencji. Śmierć młodego Leonidasa staje się zapalnikiem dla dalszych wydarzeń, odsłaniając napięcia między bohaterami i prowadząc do narastającego konfliktu. W tle pojawia się motyw zemsty, który zaczyna napędzać działania dorosłych — bez oglądania się na konsekwencje.

Wojciech Chmielarz świetnie buduje napięcie i stopniowo dawkuje informacje, sprawiając, że czytelnik czuje, iż coś złego jest nieuniknione. Największą siłą tej powieści są jednak bohaterowie — autentyczni, poranieni, naznaczeni przeszłością, która wciąż wpływa na ich decyzje.

Elementy grozy dodają historii dodatkowego klimatu. Tworzą niepokojącą aurę i podkreślają wrażenie, że w tym miejscu coś jest nie tak — jakby zmrok naprawdę zapadał tu szybciej niż gdzie indziej.

To historia o winie, konsekwencjach i o tym, że przeszłość nigdy nie odpuszcza. O ludziach, którzy na pierwszy rzut oka wydają się zwyczajni, ale w rzeczywistości noszą w sobie znacznie więcej mroku, niż chcieliby pokazać.

Współpraca: @wydawnictwo_marginesy

Gdzie na styku podkarpackich legend spotykają się dwie górskie doliny, tam Wojciech Chmielarz tworzy swoje Jasło, fikcyjną miejscowość, w której rozgrywa się znaczna część powieści “Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” przypisanej do gatunku horroru. Nie jest to jednak tak oczywiście, bo horror jest raczej bazą, szkieletem, na których powstaje wielogatunkowa opowieść o zwyczajnym człowieku, borykającym się z emocjami, które w jakimś stopniu zna każdy z nas. W subtelnie prowadzonym wątku grozy osadza się doskonale rozpisany dramat rodzinny, w którym dobrze dopracowana warstwa obyczajowa i psychologiczna lekko zazębia się z bardziej dynamicznymi wstawkami jak motywy gangsterskie czy podszytą wątkiem paranormalnym sensacja. Najważniejsze jednak są kreacje postaci, niejednoznaczne, trudne do oceny, bo zbudowane z doświadczeń i kumulowanych przez lata krzywd, które niewypowiedziane narastają tak bardzo, że w pewnym momencie wystarczy cichy podszept diabełka na ramieniu, by wszystko posypało się jak domek z kart, a ucierpieli ci, których tak łatwo o całe zło obwiniać. To przede wszystkim opowieść o złości, której źródła upatrujemy się u innych, o rodzicielstwie, które obarczone jest skazami pokoleniowymi i obietnicach, które nigdy nie powinny zostać złożone. A że ten mrok z nich wynikający przybiera w końcu fizyczną formę, ale tylko fabularny element, alegoria, która ma zmusić czytelnika do refleksji na temat tego, jak każdy z nas odbiera rzeczywistość.

Chmielarz sprawił, że jego nowa powieść jest, jak wilgoć niby niepozornie się pojawia i stopniowo przenika człowieka od stóp do głów. Start jest niby banalny, bo człowiek ucieka przed przeszłością, ale z każdym kolejnym rozdziałem jest mroczniej, wchodzimy w strefy metafizyczne, a w tle jest nieunikniona kara po winie.

Główny bohater Szwed znakomicie wpisuje się w mglistą i klaustrofobiczną atmosferę powieści, gdzie niby wszystko jest wiadomo, ale nikt nie mówi wszystkiego i tak niedopowiedzenia piętrzą się nieustannie. Bohater przytłoczony tkwi w swoich wspomnieniach, i bliżej mu do przenikającego cienia niż człowieka żyjącego pełnią życia. W ty wszystkim Szwed jest bardzo niejednoznaczny i nawet moja ocena go nie była łatwa, bo trudno go potępiać, a jeszcze trudniej kibicować.

Najmocniej dla mnie wypada konwencja książki, bo początkowo wszystko ładnie racjonalnie się spina poprzez ludzkie emocje, jednak z czasem na powierzchnie wypływa coś więcej, coś co nie mieści się w racjonalnych ramach. Sam autor zadbał o to, by nie wszystko było czarno białe, a odpowiedzi nie były jednoznaczne, co tylko spotęgowało to napięcie między histerycznymi emocjami, a „czymś więcej”. Chmielarz bardzo bezpośrednio pokazuje, że przeszłość może prześladować i to bardzo dosłownie.

Mocnym wątkiem jest relacja Tamary i Szweda, bo i tutaj nie ma nic klasycznego, to jak opowieść o dwóch samotnościach, które nieustannie się rozmijają. Sporo tutaj grania ciszą, niedopowiedzeniami i bólem, który mimo prób nie potrafi znaleźć drogi ujścia.

Historia jest daleka od literatury komfortowej, tutaj jakby nie ma nadziei, tutaj widać, że konsekwencje nie zawsze są równoznaczne ze sprawiedliwością, a odkupienie często przychodzi za późno. Uwikłanie w dziwne sprawy za życie może nie dać nawet ucieczki po śmierci.

Książka absolutnie przygnębiająca i nienadająca się dla każdego, bo wymaga cierpliwości i przygotowania na ciężkie emocjonalne brzemię.

"Pewnego dnia będziesz musiał po prostu bardziej się postarać" - W. Chmielarz, "Tam, gdzie zmrok zapada szybciej"

Przenosimy się do małego miasteczka i nazwie Pasło. Mieszka tutaj około dziesięć tysięcy osób. Szwed próbuje spokojnie żyć w tej miejscowości. Jego przeszłość nie jest za idealna. Wyprowadza on na spacery dość agresywnego psa Demona. Jakoś toleruje go ten duży zwierzak. Mimo to, nie chce go z sobą wziąć do domu z schroniska w którym się znajduje. W domu jest Tamara młoda dziewczyna, na którą pies może źle reagować. Ale dziewczyna też ma charakterek bardzo dominujący i mocny. Na planszy mamy też Leo, który pracuje na zakładzie jako zwykły pracownik.

Szwed to człowiek, który kocha samochody, ale nie lubi sprzeciwu i straszenia policją. A teraz ma mały problem z swoim biznesem. A Tamara stwierdza, że sama pokieruje sobie życiem.

Tak, naprawdę czytając już kilkanaście książek tego Autora łapie te cechy, Kyrie są dla niego charakterystyczne. Idealne tło w tym przypadku małe miasteczko w którym każdy się zna, każdy wie co nieco o sobie i każdy może zrobić wszystko, bo najciemniej pod latarnią. Wielu różnych bohaterów nie mamy tutaj jednobarwnych bohaterów, mają swoje cechy, styl wypowiedzi, zachowania czy nawet myśli. Akcja, która rodzi się powoli jakbyśmy mieli otwierać okienka w kalendarzu adwentowym. W każdym może być wszystko i nagle akcja obróci się o 180°, wrócimy do początku, zauważymy kogoś zupełnie innego na naszej detektywistycznej drodze lub zupełnie jeszcze coś innego. Budowa napięcia, kocham to, że mam czas na zastanowienie się, własną analizę, przyglądniecie się bohaterom i ich zachowaniom, słowom, relacjom. Co jeszcze lubię? Motyw zaskoczenia, mimo, że jestem bardzo skupiona na książkę Autor potrafi mnie zaskoczyć tam gdzie najmniej się spodziewam. Będzie to mała poszlaka, wielki zwrot akcji lub wiadomość, którą uda mi się wyłapać jako poszlakę.

Bohaterowie w tej książce się przeplatają, Szwed, Tamara, Leo, Marysia itd., prędzej czy później na siebie wpadną i nadadzą nowy bieg tej historii. Tak naprawdę często nie wiedziałam jak to się skończy. Miałam wiele scenariuszy, ale potem coś znów wypadło i znów i tak by zmącić mój umysł.

Kocham thrillery psychologiczne, a te które pisze Wojciech Chmielarz, przyciągają swoją uwagę i nie pozwalają odejść od książki. A ta była naprawdę okazała w strony. Wciągnęła, wyrzuciła na fale zwątpienia by potem wskazać ostateczną akcje. Wszystko tutaj do siebie pasowało. Zobaczcie sami.

Fabuła skupia się na bohaterze, który trafia do miejsca odciętego od świata, gdzie z czasem zaczynają dziać się rzeczy trudne do wyjaśnienia. Granica między rzeczywistością a tym, co nadprzyrodzone, stopniowo się zaciera, a czytelnik razem z protagonistą zaczyna kwestionować to, co widzi i czuje. To opowieść o izolacji, lęku i o tym, jak łatwo stracić grunt pod nogami, gdy otoczenie przestaje być przewidywalne.

Największą siłą tej książki są emocje — narastający niepokój, poczucie osaczenia i subtelny, ale nieustępliwy strach. Chmielarz pokazuje, że horror nie musi opierać się na potworach, lecz może wyrastać z ludzkiej psychiki i atmosfery miejsca. Czytanie tej powieści to doświadczenie intensywne, momentami wręcz klaustrofobiczne. To udany debiut autora w nowym gatunku, który udowadnia, że potrafi on skutecznie przestraszyć — i to w sposób inteligentny.

Ja już sprawdziłam, też masz ten tytuł w planach?

Czy przeszłość naprawdę da się zostawić za sobą… czy ona zawsze znajdzie drogę powrotną?

„Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” Wojciecha Chmielarza to książka, w której autor od pierwszych stron nie próbuje nas straszyć tanimi chwytami. On stworzył historię, która powoli wchodzi pod skórę. Dosłownie jak chłód listopadowego wieczoru. Jak uczucie, że ktoś stoi za naszymi plecami, choć przecież nikogo tam nie ma.

Wojciech Chmielarz zabiera nas do Pasła - małej miejscowości na Podkarpaciu, gdzie wszyscy coś ukrywają, a cisza bywa bardziej niepokojąca niż krzyk. I właśnie ten klimat zrobił na mnie największe wrażenie. Opuszczone drogi, ciemne lasy, stare krzywdy, ludzie żyjący obok siebie, ale tak naprawdę potwornie samotni. Autor stworzył miejsce, które wydaje się realne do bólu. Takie, do którego nie chciałabym trafić po zmroku.

Głównym bohaterem jest Szwed - mężczyzna z przeszłością, której nie sposób wymazać. Mechanik, outsider, człowiek zmęczony życiem i własnymi decyzjami. I właśnie w takich bohaterach Chmielarz jest najlepszy. Nie tworzy postaci idealnych. Każdy tutaj jest w jakiś sposób pęknięty. Każdy nosi w sobie żal, winę albo gniew. Nawet Tamara, która momentami irytowała mnie swoim zachowaniem, wydawała się po prostu zagubioną dziewczyną próbującą poradzić sobie z bólem.

Najbardziej podobało mi się jednak to, że ta książka nie jest klasycznym horrorem. Jeśli ktoś nastawia się wyłącznie na paranormalne sceny i ciągłe poczucie grozy, może się zdziwić. Bo tutaj prawdziwy horror siedzi w ludziach. W niedopowiedzeniach. W traumach, które zamiast przepracowane - zostały zamiecione pod dywan. Autor świetnie pokazuje, jak łatwo człowiek potrafi zgubić samego siebie, kiedy przez lata karmi się poczuciem winy, żalem albo nienawiścią.

Bardzo podobało mi się przeplatanie teraźniejszości z przeszłością. Dzięki temu stopniowo odkrywamy, kim naprawdę jest Szwed i dlaczego znalazł się właśnie w Paśle. Te fragmenty miały momentami wręcz sensacyjny klimat i sprawiały, że trudno było odłożyć książkę choćby na chwilę. A im dalej w fabułę, tym atmosfera robiła się cięższa i bardziej duszna.

Muszę jednak przyznać, że początek był dla mnie dość spokojny. Chmielarz daje czytelnikowi czas na poznanie bohaterów i wejście w ten świat. Nie rzuca od razu w wir akcji. Ale kiedy historia zaczyna nabierać tempa robi się naprawdę intensywnie. Szczególnie końcówka, która skręca mocniej w stronę grozy i paranormalnych wydarzeń. I choć niektóre rozwiązania były dla mnie trochę bardziej sensacyjne niż przerażające, to całość nadal pozostaje bardzo spójna.

To książka o ludziach, którzy pozwolili, by ich własne demony rosły latami. O żałobie, niespełnionych obietnicach i emocjach, które zamiast wypowiedziane - zostały stłumione. I chyba właśnie dlatego ta historia tak bardzo mi się spodobała. Bo mimo całej tej grozy, duchów i mroku, najbardziej przerażające okazuje się to, do czego zdolny jest człowiek.

Ocena: 8/10 - „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” to mroczna, gęsta i bardzo emocjonalna opowieść, w której klimat gra pierwsze skrzypce. Nie jest to horror nastawiony na straszenie, ale historia, która powoli oplata czytelnika niepokojem i zostawia z refleksją długo po zakończeniu.

„Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” to jedna z tych książek, które niby zaczynają się spokojnie, ale bardzo szybko wciągają i nie chcą puścić do samego końca. Chmielarz nie idzie tutaj w prosty schemat – zamiast samej zagadki dostajemy historię, w której równie ważne są emocje i to, co dzieje się między bohaterami.

Najbardziej podobało mi się to, jak autor buduje napięcie. Nie ma tu przesady ani tanich zwrotów akcji, tylko takie stopniowe zagęszczanie atmosfery. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej czuć, że coś jest nie tak, a jednocześnie trudno dokładnie powiedzieć co – i właśnie to wciąga najbardziej.

Duży plus za bohaterów, bo są bardzo „prawdziwi”. Mają swoje problemy, błędy i historie, które wpływają na ich decyzje. Dzięki temu całość wypada wiarygodnie i łatwo się w tę opowieść zaangażować.

To książka, która działa klimatem i emocjami, a nie tylko fabułą. I zdecydowanie taka, do której myślami wraca się jeszcze po zakończeniu!

W powieści “Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” Wojciech Chmielarz odwraca porządek znany z klasycznych kryminałów. Zamiast prowadzić czytelnika ku rozwiązaniu zagadki, prowadzi go w głąb — w miejsce, gdzie odpowiedzi przestają mieć znaczenie. Bo ta historia nie jest o tym, kto zawinił. Ona jest o tym, że winy nie da się zamknąć w przeszłości.

Szwed, ukrywający się na prowincji, żyje jak człowiek, który próbuje przeczekać własne życie. Nie szuka odkupienia, nie próbuje niczego naprawić. Raczej trwa — w zawieszeniu, w półmroku, który staje się jego naturalnym środowiskiem. I właśnie w tym „trwaniu” kryje się sedno powieści. Chmielarz zdaje się mówić, że największą karą nie jest konsekwencja czynów, lecz ich pamięć. Pamięć, która nie daje się uciszyć.

Zmrok w tej książce nie jest zjawiskiem fizycznym. To stan psychiczny. To moment, w którym człowiek przestaje się łudzić, że można zacząć od nowa. Im dalej w historię, tym wyraźniej widać, że przestrzeń — mała miejscowość, odcięta od świata — nie jest ucieczką, lecz pułapką. Bohaterowie nie przyjeżdżają tam po to, by się ukryć. Przyjeżdżają, by zostać odnalezionymi. Przez innych. Przez siebie. Przez to, co zostawili za sobą.

Najciekawsze jest jednak to, że Chmielarz nie potrzebuje jednoznacznych środków, by opowiedzieć o winie. Wprowadza elementy niepokojące, balansujące na granicy realizmu i grozy — jakby rzeczywistość sama zaczynała pękać pod ciężarem niewypowiedzianych historii. Czy to, co się dzieje, jest „naprawdę”? To pytanie szybko traci sens. Ważniejsze staje się inne: co musi wydarzyć się w człowieku, by świat wokół niego zaczął wyglądać jak koszmar?

W tej powieści granica między tym, co wewnętrzne, a tym, co zewnętrzne, zostaje zatarta. Zjawy — jeśli w ogóle nimi są — nie przychodzą z zewnątrz. One wychodzą z bohaterów. Są ich przedłużeniem, materializacją winy i lęku. W tym sensie „zmrok” nie zapada nad światem, lecz w człowieku. I kiedy już zapadnie, nie da się go rozproszyć żadnym światłem.

Relacja Szweda z Tamarą wprowadza do tej mrocznej opowieści pozorny kontrapunkt — możliwość bliskości, która mogłaby coś ocalić. Ale i ona okazuje się krucha. Bo jak budować więź, kiedy fundamentem jest przemilczenie? Jak być dla kogoś obecnym, skoro samemu jest się nieobecnym we własnym życiu? Chmielarz bardzo subtelnie pokazuje, że zło nie zawsze objawia się w działaniu. Czasem jest nim właśnie brak — brak reakcji, brak odwagi, brak słów.

Ta książka stawia czytelnika w niewygodnej pozycji. Nie pozwala na łatwe współczucie ani na jednoznaczne potępienie. Zmusza do uznania, że granica między „nami” a „nimi” jest cienka — i że każdy nosi w sobie potencjał do tego, by znaleźć się po drugiej stronie. To nie jest opowieść o wyjątkowych ludziach w ekstremalnej sytuacji. To opowieść o zwyczajności zła.

Dlatego właśnie zmrok zapada tu szybciej. Bo nie potrzeba wiele, by światło zgasło.

I może najbardziej niepokojące w tej powieści jest to, że nie ma w niej prawdziwego świtu. Nie ma momentu oczyszczenia, który przynosi ulgę. Jest tylko świadomość — ciężka, nieusuwalna — że pewnych rzeczy nie da się cofnąć. Można jedynie nauczyć się z nimi żyć.

Albo próbować. Ale nawet wtedy zmrok już zostaje.

Stało się! Moje pierwsze spotkanie z twórczością Wojciecha Chmielarza mogę w końcu uznać za zaliczone. Przez długi czas nazwisko autora było moim czytelniczym „wyrzutem sumienia”, ale cieszę się, że przełamałam lody właśnie tą pozycją. Chmielarz, kojarzony dotąd głównie z mocnymi kryminałami oraz thrillerami psychologicznymi, tym razem postanowił spróbować swoich sił w horrorze. Jak sam przyznał w podziękowaniach, ta historia dojrzewała w nim od dawna- i to czuć, bo otrzymaliśmy opowieść bardzo spójną i dopracowaną.

Fabuła zabiera nas do Pasła, małej mieściny na Podkarpaciu, gdzie życie toczy się powoli i w cieniu dawnych mrocznych wydarzeń. To tutaj zaszył się Szwed- potężnej postury mechanik, który bardziej od ludzi ceni stare samochody. Szwed nie jest jednak zwykłym rzemieślnikiem; to człowiek z bardzo mroczną przeszłością, który doskonale wie, że za stare grzechy prędzej czy później przyjdzie mu zapłacić. Towarzyszy mu Tamara, pasierbica, z którą łączy go relacja trudna i pełna dystansu. Gdy w miasteczku ludzie zaczynają ginąć bez śladu oraz pojawia się pewna dziwna postać w skórzanej kurtce- staje się jasne, że dawni wrogowie upomnieli się o swoje. W dodatku w okolicy zaczynają dziać się rzeczy nadprzyrodzone, sytuacje, których nie da się opisać prostymi słowami, gdyż zwykłe wyjaśnienia przestają wystarczać.

Warto zaznaczyć, że nie jest to horror, który opiera się na ciągłym epatowaniu grozą. Nie znajdziecie tu litrów krwi ani potworów wyskakujących zza każdego rogu. Chmielarz buduje strach punktowo, skupiając się raczej na zawiłych i trudnych relacjach międzyludzkich i ciężarze niedotrzymanych słów. Prawdziwe zło nie pochodzi tu z zaświatów, ale z ludzkich decyzji.

Najmocniejszym punktem książki jest dla mnie warstwa obyczajowa. Szwed i Tamara to bohaterowie z krwi i kości, skomplikowani i pełni sprzecznych emocji. Ich wzajemne stosunki są nakreślone tak realistycznie, że początkowo trudno uwierzyć, by ta dwójka mogła znaleźć wspólny język. Autor fantastycznie oddaje też klimat małego polskiego miasteczka. Pasło to miejsce, gdzie każdy z każdym jest w jakiś sposób powiązany- czy to przez pracę, czy przez lewe interesy. Panuje tu duszna atmosfera beznadziei, w której jedni są po prostu źli, a inni zbyt słabi lub naiwni, by wyrwać się z układu. Chociaż Pasło nie istnieje na mapie, Chmielarz opisał je tak przekonująco, że czytając, miałam wrażenie, jakbym mijała je dziesiątki razy podczas podróży przez Polskę.

„Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” to w gruncie rzeczy smutna i bardzo przejmująca opowieść, w której gangsterskie porachunki mieszają się z nieuchwytnym, nadprzyrodzonym lękiem. Chmielarz zostawia nas z gorzką refleksją: o ile można spakować walizkę i zostawić za sobą podłe miasto, o tyle własne błędy i wewnętrzny mrok zawsze odnajdą nas w ciemności. I choć ucieczka przed samym sobą bywa walką z góry przegraną, autor daje nam cień nadziei, że warto próbować- dla tych kilku chwil światła, które udaje się ocalić. To lektura idealna dla tych, którzy w literaturze szukają nie tylko emocji, ale i prawdy o tym, jak trudno jest być po prostu dobrym człowiekiem.