Śnieg przykryje

I wtedy stał się cud. Zaczął padać śnieg. Najpierw spadło kilka płatków, leniwie, można by pomyśleć, że odlepiły się od koron drzew. Po chwili jednak już sypało na całego.

- Śnieg przykryje - wyszeptał Piotr."

Witam Was bardzo serdecznie moi drodzy książkomaniacy. Mroźny mamy dzisiaj dzień, a i książka z którą dziś do Was przychodzę również mrozi krew w żyłach. Autor potrafi już od samego początku mnie zaciekawił, przez co trudno było przerwać czytanie chociażby na chwilę. Nie liczyło się nic tylko aby jak najszybciej poznać zakończenie.

Główny bohater nie wzbudził we mnie żadnych pozytywnych uczuć, momentami życzyłam mu wszystkiego najgorszego, dlatego też mocno kibicowałam Piotrkowi i jego mamie żeby ten spokój jaki zagościł w ich domu pewnego grudniowego wieczoru trwał jak najdłużej.

Polecam.

Prawda bywa bardziej skomplikowana niż komukolwiek się wydaje. Kłamstwo nie zawsze ma krótkie nogi. A jeśli połączyć jedno z drugim powstaje coś, co dla jednych jest staje się koszmarem, drugim przynosi ulgę. To pierwsze usuwa się w cień, by zrobić miejsce dla swego alter ego. Jednak nic nie trwa wiecznie…

Dwadzieścia pięć lat temu Ryszard zrobił to, co zawsze od lat czyli pojechał do lasu po choinkę. Nie on jedyny, dzień przed Wigilią to nic nadzwyczajnego. No może miejsce ma dość specyficzną nazwę, lecz jakoś nie odstraszało to nikogo. Jednak tym razem nie wraca z drzewkiem, w ogóle nie ma jego powrotu. Zaginięcie zostaje zgłoszone na policję, dochodzenie nie daje rezultatu, zresztą rodzina także prowadziła poszukiwania, lecz di zlania wszystkich stron nie przyniosły efektów. Przysłowiowy kamień w wodę. Jednak po ćwierć wieku później zaginiony staje w drzwiach mieszkania… Jego syn Piotr został policjantem, ale i jemu do tej pory nie udało się wyjaśnić tajemniczego zniknięcia w Lesie Ponurym. Zresztą to nie pierwszy tajemniczy wypadek w tych stronach. Co naprawdę kryją leśne ostępy? A może pytanie powinno brzmieć kogo? Niektóre ślady zdają się być zatarte na zawsze, leczy czy na pewno tak jest? Do tej pory miejsce to owiane jest złą sławą, może nadszedł czas by wyjaśnić co tam się wydarzyło?

Gdyby punkt wyjścia dla książki było zaginięcie człowieka i nagły powrót po dwudziestu pięciu latach to jakoś kryminał sam nasuwa się na myśl. Jednak pomiędzy tymi dwoma punktami na skali czasu pozostaje ćwierć wieku do zagospodarowania. Nie można też zapomnieć o pytaniu dlaczego i to podwójnie zadanym. Dlaczego ktoś zniknął i znowu pojawił się? Michał Śmielak brawurowo nie tylko odpowiada na te dwa pytania, lecz i mistrzowsko wypełnia dwie i pół dekady fabułą, w jakiej niespodziewany zwrot akcji jest nieustannie. Ten, kto myśli, że można się do tego przyzwyczaić po lekturze „Śnieg przykryje” przekona się, że w tym przypadku każda kolejna wolta jest takim samym zaskoczeniem jak wcześniejsze i wcale nie przygotowuje na następną. Kryminalna fabuła zaczyna od samego epicentrum, by zataczać coraz większe kręgi i wciągać kolejne osoby. Krok za krokiem zagłębiamy się w historię, gdzie nie ma pewników i oczywistości, za to wraz z jej rozwojem pojawia się coraz więcej znaków zapytania, a odpowiedzi dalekie są od tych, jakich można było się spodziewać. Nie ma w nich nic z wyzwalających prawd, natomiast czy kłamstwa są usprawiedliwione? Zło zawsze jest złe? A może dobro też czasem musi ubrudzić ręce by zatriumfować, lecz czy jeszcze wtedy jest sobą?

Po 25 latach nieobecności wraca do domu. Dla rodziny to jak spotkanie z duchem... który niczego nie zapomniał i niczego się nie nauczył 😨 "Śnieg przykryje" to nie jest świąteczna opowieść. To mocny thriller psychologiczny o traumie, która nie zna przedawnienia.

Główny bohater, Ryszard, znika bez śladu w Wigilię 1999 roku, gdy jedzie po choinkę do Lasu Ponurego 🌲 Gdy wraca ćwierć wieku później, jest przekonany, że nadal trwa rok 1999. Jego syn, Piotr, który został policjantem właśnie po to, by wyjaśnić zaginięcie ojca, musi zmierzyć się z najtrudniejszą sprawą w życiu.

CO MNIE PORUSZYŁO W TEJ KSIĄŻCE?

Mroczny klimat. Zimowa aura, mroźny las i rodzinne tajemnice tworzą niezapomnianą atmosferę grozy. Śnieg nie jest tu dekoracją, lecz metaforą próby zatarcia prawdy ❄️

Trudne, ale ważne tematy. Autor bezkompromisowo pokazuje mechanizmy przemocy domowej i destrukcję, jaką niesie alkoholizm. To historia o cierpieniu ukrytym za cienkimi ścianami mieszkania. Wciągająca intryga. Autor stosuje zabieg odwróconej narracji – znamy finał, ale nie znamy przyczyn. To ciągnie za sobą jak magnes, a każdy rozdział odsłania nowe elementy układanki. Antybohater, Ryszard to postać, od której czuje się niemal fizyczny wstręt. Alkoholik i tyran. Śledzenie jego losów to niekomfortowe, ale bardzo intensywne doświadczenie.

🎯 DLA KOGO JEST TA KSIĄŻKA?

✅Dla szukających thrillera na zimowe wieczory, który zostaje w głowie.

✅Dla czytelników ceniących głębokie studium psychologiczne i moralne dylematy.

✅Dla tych, którzy nie boją się ciężkich, społecznych tematów.

❌Nie dla osób szukających lekkiej, świątecznej atmosfery.

Książkę czyta się jednym tchem,choć momentami jest to naprawdę emocjonalnie ciężka lektura. Michał Śmielak nie oszczędza czytelnika, ale też nie epatuje przemocą bez potrzeby. To przede wszystkim wnikliwa opowieść o ludzkich wyborach, traumie i sile pamięci. Zakończenie jest zaskakujące i dopracowane – wszystko składa się w logiczną całość.

MOJA OCENA: 8/10 🌟

To solidny, dobrze skonstruowany thriller, który oferuje coś więcej niż tylko zagadkę kryminalną. To spojrzenie w ciemne zakamarki ludzkiej natury.

Czy śnieg jest w stanie przykryć wszelkie ślady? Przekonajcie się sami.

BRUNETTE BOOKS

W przeddzień wigilii Bożego Narodzenia 1999 roku ojciec wychodzi po choinkę i nie wraca... przez równe 25 lat. Wtem staje w progu jak gdyby nigdy nic, wita się z bliskimi, jakby dopiero opuścił dom. Jest przekonany, że nadal jest rok 1999. Brzmi ciekawie? Mnie wciągnęła od samego początku.

„I wtedy stał się cud. Zaczął padać śnieg.”

A śnieg przykryje wszelkie ślady...

Mogłabym długo rozpisywać się o tym, jak świetnie pisze Michał Śmielak, jak bardzo lubię jego książki i jak głęboko ta historia we mnie zapadła. Autor ma wyjątkowy dar tworzenia atmosfery, która trzyma czytelnika w napięciu. Jednak poza samą fabułą muszę oddać ogromne ukłony w kierunku lektora. Janusz Zadura zrobił tutaj coś absolutnie wyjątkowego — nie tylko przeczytał tę historię, ale ją odegrał. Dzięki niemu emocje, czas i cały klimat opowieści stawały się jeszcze bardziej intensywne. To jedna z tych książek, w których rola lektora naprawdę dodaje całości drugiego życia.

Intrygujące było dla mnie to ciągłe przesuwanie podejrzeń: od jednej postaci do drugiej, od jednego tropu do kolejnego. Co wydarzyło się tamtego grudniowego wieczoru pod lasem? Jakim cudem Ryszard mógł zniknąć na 25 lat? I dlaczego działania policji okazały się tak bezradne, tak jałowe?

Gdyby ta książka mogła czymś pachnieć byłby to... alkohol. Czułam niemal fizycznie tę duszącą woń, która odbiera jasność myślenia, niszczy relacje, rozwala rodzinę od środka. Autor znakomicie oddał ten klimat, tworząc historię, od której nie da się uciec.

Spośród wszystkich książek Michała Śmielaka, które poznałam, ta zrobiła na mnie największe wrażenie. Mocna, klimatyczna, doskonale poprowadzona, po prostu świetna! Czytajcie, bo warto!

Powieść „Śnieg przykryje” Śmielaka to lektura, która rzuca czytelnikowi wyzwanie i nie oferuje żadnej taryfy ulgowej. To bezkompromisowe studium destrukcji, które stawia na szali moralny dylemat: czy faktycznie konieczna jest fizyczna śmierć, by człowieka unicestwić? Autor, z brutalną wręcz uczciwością, analizuje, jak mechanizmy uzależnienia zacierają cienką granicę pomiędzy odpowiedzialnością a bezsilnością. Otrzymujemy portret bohatera, który stracił dostęp do własnej historii, ale jej fatalne skutki dotykają go bezlitośnie, niezależnie od jego świadomej pamięci.

Fabuła zawiązuje się w przeddzień Wigilii. Ryszard udaje się do osławionego Lasu Ponurego po choinkę i przepada na dwadzieścia pięć lat, pozostawiając rodzinę w zawieszeniu. Jego niespodziewany powrót to dopiero początek prawdziwego dramatu. Intryga nabiera tempa dzięki Piotrowi, synowi Ryszarda, który całe życie podporządkował rozwiązaniu tej tajemnicy i został policjantem. Zamiast zamykać sprawę, musi ją na nowo intensywnie analizować, odkrywając, że Las Ponury jest miejscem szeregu niewyjaśnionych zaginięć. Pytanie, czy pokrywa śniegu jest w stanie zatrzeć ślady zbrodni, prowadzi do coraz mroczniejszych wniosków.

Największą siłą tej prozy jest jej poznawcza wnikliwość. Michał Śmielak celowo unika łatwych ocen moralnych. Buduje narrację, w której panujący chłód emocjonalny ma źródło w głęboko ukrywanych sekretach. Właśnie dlatego tytułowy śnieg jest tak potężną metaforą – oznacza on lata udanego kamuflażu, który ostatecznie musi ustąpić, odsłaniając bolesną prawdę.

Pisarz prowokuje do fundamentalnych pytań, które rezonują z naszą własną wrażliwością: Jaka jest granica odpowiedzialności, gdy zawodzą mechanizmy pamięci? Czy w ogóle można wybaczyć czyny, których nie potrafimy przywołać?

Styl Śmielaka jest intensywny i naturalistycznie dosadny. Autor nie traci czasu na ekspozycję; czytelnik jest natychmiast wrzucany w środek akcji i bombardowany kolejnymi faktami, co gwarantuje natychmiastowe zaangażowanie.

"Śnieg przykryje" wykracza poza ramy kryminału. To przede wszystkim wnikliwa i bolesna opowieść o procesie niszczenia człowieka i jego bliskich przez nałóg. Prawda jest pozbawiona upiększeń. Autor ukazuje, jak otoczenie wsiąka w życie alkoholika, jak bliscy mimowolnie się podporządkowują, jednocześnie desperacko dążąc do wyzwolenia.

Intryga jest skonstruowana tak, by dezorientować czytelnika, który w pewnym momencie traci rozeznanie w tym, kto jest rzeczywistym sprawcą zbrodni. Pytanie o winę rozmywa się na rzecz nałogu – przedstawionego niczym beznadziejne bagno, które pochłania bez reszty, nie pozostawiając nic z pierwotnej tożsamości człowieka.

Ta powieść to gwarancja, że z każdą kolejną stroną uczucie chłodu będzie narastać, a prawda, którą odsłoni finalnie topniejący śnieg, jest mrozem, który osadza się w duszy na długo po zamknięciu książki.

Kiedy po raz kolejny trafia w moje ręce książka jednego z moich ulubionych autorów, zawsze czuję ten znajomy dreszcz ekscytacji. To moment pełen oczekiwań i ciekawości... zastanawiam się, dokąd tym razem zabierze mnie historia, jakie emocje we mnie obudzi i oczywiście czym zdoła mnie zaskoczyć. Każda nowa opowieść to jak spotkanie z przyjacielem, który za każdym razem pokazuje zupełnie nową twarz. I właśnie za to najbardziej uwielbiam czytanie... za tę niepewność, która miesza się z nadzieją, że znowu czeka mnie coś co wywoła dreszczyk emocji na skórze…

Tak, nie mogło być inaczej i tym razem. Zaczęłam czytać... i już po kilku stronach wiedziałam, że przepadłam. Z każda kolejną coraz głębiej zanurzałam się w tę historię…tak realną, że niemal czułam chłód na twarzy. Brodziłam nocą przez las, marzły mi ręce i stopy, ale szłam dalej, by odnaleźć to, co przykrył śnieg.

Nie było już odwrotu... serce biło mocniej a ja musiałam wiedzieć, co tak naprawdę się wydarzyło…

W przeddzień Wigilii, w 1999 roku, Ryszard wyrusza do Lasu Ponurego po choinkę i...wraca tego samego dnia do domu ale po dwudziestu pięciu latach nieobecności. Wraca tak po prostu, jakby się nic nie stało. Pijany, woła do żony o obiad i zachowuje się, jakby wyszedł zaledwie na kilka godzin a nie zniknął na ćwierć wieku.

Dla jego syna, Piotra, dziś policjanta, to moment, który otwiera na nowo ranę, która nigdy do końca się nie zagoiła. Wszystko co przez lata próbował poukładać, nagle traci sens. Bo jak pogodzić się z powrotem kogoś, kto był draniem, alkoholikiem, kimś kto znęcał się nad rodziną...jak pogodzić się z powrotem kogoś, kogo już dawno uznano za zmarłego?

Ale śnieg przykryje.

Przykryje wszystko.

Nie tylko ślady ale też ludzkie sekrety…

Autor po raz kolejny osnuł mnie klaustrofobicznym, zimowym klimatem. Lodowata mgła gęstniała z każdą stroną, wręcz zaciskając się na na mojej szyi, jakby sama historia chciała mnie uwięzić w tym śniegu… i szeptała do ucha „śnieg przykryje”...

Czułam chłód, który przenikał przez papier, zmuszając mnie do wstrzymania oddechu...czułam oddech za plecami i bałam się odwrócić by nie zobaczyć twarzy mordercy…

Świetnie zbudowane napięcie w książce pokazuje, że autor wcale nie potrzebuje tanich chwytów, by przykuć uwagę czytelnika. Wręcz przeciwnie...dozuje napięcie, powoli by w wybranych momentach, uderzyć z pełną siłą, sprawiając, że człowiekowi robi się zimno i puls przyspiesza.

Świetnie splata ze sobą wątki kryminalne i obyczajowe, a całość osadza w głębokiej, psychologicznej perspektywie. Bo to nie tylko historia o zbrodni, ale też o rodzinie, winie i próbie zrozumienia przeszłości...

Porusza w swojej książce ważny temat nadużywania alkoholu i pokazuje jak może mieć niszczycielski wpływ nie tylko na samego uzależnionego, ale na codzienne życie i rodzinę. Co więcej, wplata w historię również zagadnienie choroby Korsakowa, poważnego zaburzenia pamięci wywołanego przez długotrwałe spożywanie alkoholu...

To mocny, emocjonalny i bardzo dobrze napisany thriller, idealny na długie zimowe wieczory...

Czy można zniknąć bez śladu? A później pojawić się po dwudziestu pięciu latach, jakby nic się nie wydarzyło?

Otóż można – i to przydarzyło się jednemu z bohaterów książki „Śnieg przykryje” autorstwa Michała Śmielaka, wydanej przez wydawnictwo Skarpa Warszawska.

Ryszard wyrusza po drzewko do lasu i znika. Pomimo poszukiwań niestety nie udaje się go odnaleźć. Aż do momentu, gdy po dwudziestu pięciu latach pojawia się w domu. Co działo się z mężczyzną? Wszystko wskazuje na to, że jego pamięć została wymazana, a Ryszard nie wie, co robił przez ten czas.

Sprawą zaginięcia zajmuje się jego syn Piotr, który wstąpił do policji. W trakcie śledztwa pojawiają się nowe fakty oraz inne tajemnicze zaginięcia.

Komu zależy na tym, aby sprawa zaginięć nigdy nie wyszła na światło dzienne? Co działo się przez te wszystkie lata z Ryszardem? Czy śnieg przykrył wszystkie ślady zbrodni?

Bardzo lubię twórczość autora i często sięgam po jego książki – tym razem również się nie zawiodłam. Historia szybko mnie wciągnęła. Poznajemy ją z perspektywy kilku bohaterów, w różnych płaszczyznach czasowych: teraźniejszej oraz przeszłej. Dzięki temu dokładnie dowiadujemy się, co wydarzyło się wcześniej i jakimi motywami kierują się bohaterowie.

Podczas lektury otrzymujemy zawiłą fabułę z bardzo skomplikowaną zagadką kryminalną. Pomimo że dość wcześnie dowiadujemy się, kto stoi za zaginięciem Ryszarda, stopniowo odkrywane są wątki dotyczące tego, co działo się z nim przez te lata i gdzie przebywał. Oprócz tego pojawia się kilka niewyjaśnionych zaginięć i choć typowałam, kto może za nimi stać, zupełnie się pomyliłam – ta postać naprawdę mnie zaskoczyła.

W książce poruszone zostały również trudne tematy, takie jak przemoc domowa, nadużywanie alkoholu, skomplikowane relacje rodzinne oraz zdrada.

„Śnieg przykryje” to idealna książka na zimowy wieczór.

W przeddzień Wigilii Ryszard wychodzi do lasu po świąteczną choinkę i znika bez śladu. Jego niespodziewany powrót po dwudziestu pięciu latach rodzi lawinę pytań, zwłaszcza że mężczyzna zachowuje się tak, jakby wyszedł z domu zaledwie kilka minut wcześniej i zupełnie nie jest świadomy upływu czasu. Jaką tajemnicę skrywa Ponury Las?

Uwielbiam język, styl, a przede wszystkim dowcip Michała Śmielaka, jednak tym razem zdecydowanie nie było mi do śmiechu. Z niedowierzaniem czytałam o plugawych myślach Ryśka, nie potrafiąc poradzić sobie z wylewającym się z niego jadem, złością i agresją, obficie podlewanymi alkoholem. Z drugiej strony poznajemy jego rodzinę - żonę i syna - ofiary przemocy domowej. Było to doświadczenie trudne i momentami przytłaczające. "Kultura picia" w Polsce wydaje się reliktem słusznie minionych czasów… ale czy na pewno?

Kolejnym niezwykle fascynującym tematem poruszonym przez autora jest utrata pamięci. Nie potrafię sobie nawet wyobrazić, jak bardzo zagubieni i zdezorientowani muszą czuć się ludzie dotknięci amnezją. To motyw szczególnie mi bliski i jeden z moich ulubionych w literaturze.

Podobała mi się fabuła obfitująca w niespodziewane zwroty akcji oraz galeria wyrazistych postaci. Od samego początku unosi się nad tą historią dziwna, lekko niepokojąca atmosfera, która gęstnieje wraz z rozwojem wydarzeń i nie pozwala oderwać się od lektury "Śnieg przykryje".

Las Ponury to przeklęte miejsce, zwłaszcza zimową porą. Właśnie tam urywają się ślady bohaterów powieści autorstwa Michała Śmielaka pt. „Śnieg przykryje” z oferty Wydawnictwa Skarpa Warszawska a pokrywa śnieżna doskonale maskuje wszelkie tropy przydatne w śledztwie. Ale zaraz, najpierw miejscowa policja musiałaby je wszcząć i skrupulatnie prowadzić…

🌲

Już od pierwszych stron „Śnieg przykryje” uderza czytelnika ciężkim, dusznym klimatem prowincji, w której nic nie jest takie, jakim zdaje się wydawać. Michał Śmielak sięga po znane motywy kryminalne: zaginięcie, tajemnice sprzed lat, małą społeczność, ale wykorzystuje je w sposób świeży i wyjątkowo sugestywny. Las Ponury staje się pod jego piórem pełnoprawnym bohaterem powieści: milczącym, nieprzystępnym i skrywającym więcej niedomówień, niż można by przypuszczać.

🌲

Autor obnaża w tej historii sekrety przemocowych rodzin, ukazując ich niełatwe zmagania z rzeczywistością. Drwi z policyjnej opieszałości i manipulacji stosowanych przez organy ścigania. Wreszcie, z psychologicznym zacięciem przesuwa moralne granice bohaterów i udowadnia, że w każdym z Nas może czaić się bestia, która nie zawsze objawia się innym na polanie Ponurego Lasu.

🌲

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Michała Śmielaka to prawdziwy „strzał w dziesiątkę”. Nie mogłam się oderwać od pokrętnych losów Ryszarda vel Adama i jego rodziny. Z zainteresowaniem śledziłam wszelkie narracyjne wątki, by odkryć prawdę o tym człowieku i wydarzeniach pewnej grudniowej nocy 1999 roku. Każdy kolejny rozdział dodawał nowy element do układanki, a ja miałam wrażenie, że nieustannie balansuję między współczuciem a podejrzliwością wobec powieściowych bohaterów. A sam finał? Po prostu wbił mnie w fotel! Nie sądziłam, że tytułowy śnieg może przykryć aż tak wiele: ludzką krzywdę, nienawiść wobec innych i bezwzględność oprawców.

🌲

PS. O tym, że książka wzbudziła spore zainteresowanie w Naszym domu, niech zaświadczy jej niemy użytkownik, kot Czesio, który szczególnie upodobał sobie drzemki na tej pozycji pełnej literackich (i nie tylko) zalet.🐈

23 grudnia 2024 Ryszard wraca jak zawsze po pracy do domu. Jest typowym fanem napojów wysokoprocentowych w tym najbardziej tej naszej polskiej ognistej wody. Po kilku łyczkach robi się agresywny, żona nic dla niego nie znaczy, syn to darmozjad nie warty grosza a ręka tak łatwo podnosi się na najbliższych...takiego mężczyzny żadna z nas nie chciałaby w swoim życiu. Więc nie dziw, że żona Halina tak bardzo się boi, zamyka się w łazience i dzwoni do syna. Za kilka minut zjawia się patrol policji...jestem dumna, że Halina potrafi się przeciwstawić mężowi - oprawcy. Jednak potem padają słowa, które zmieniają wszystko...

“-Ile go nie było? - zapytał

- Dwadzieścia pięć lat - odrzekła...- Zaginął równo dwadzieścia pięć lat temu, dzień przed Wigilią.”

A on? Ryszard nic nie pamięta, dla niego wciąż jest 23 grudnia 1999 roku. Co się stało w tamtą noc, gdy Ryszard wyjechał po choinkę? Gdzie był przez ten czas? Tajemnice mnożą się z każdą stroną i choć autor powoli ujawnia przed nami wszystkie szczegóły to nie możemy być niczego do końca pewni. Autor zastosował w swojej książce dwutorowość fabuły. Z jednej strony poznajemy kolejne kroki śledztwa prowadzone przez lekarza zajmującego się przypadkiem Ryszarda tuż po odnalezieniu a z drugiej wracamy do przeszłości by odkryć co dokładnie wydarzyło się w Ponurym Lesie, gdzie Ryszard miał wyciąć choinkę.

Książka trzyma w napięciu, bo z każdą stroną okazuje się, że nie tylko Ryszard zaginął, pojawiają się kolejne osoby. Autor pokazuje nam również życie jakiego doświadczyły osoby związane z alkoholikami - ciągły strach, depresje, myśli, aby skrócić swoje życie. Życie bohaterek i ich dzieci w tym Haliny i Piotra to gehenna, życie jakiego nigdy nie chcielibyśmy przeżywać. Dla tych kobiet i dzieci zaginięcie ich oprawcy nie było tragedią, wręcz przeciwnie było wybawieniem.

Kryminał jest dla fanów kryminałów. To raczej oczywiste i nie ma co dyskutować. Ale w tej książce jest coś więcej – jeśli fascynują Was tajemnice ludzkiego umysłu i jesteście ciekawi, jak wpływa na niego alkohol, to znajdziecie tu sporo ciekawostek. To kolejna w ostatnim czasie książka, która zahacza o przemoc i… bardzo dobrze. Myślę, że dla wszystkich, którzy się zastanawiają, czy ta przemoc to tak naprawdę.

 

Jeżeli szukacie książki z klimatem świątecznym, ale w wersji bardzo nieoczywistej, to sięgnijcie po Śnieg przykryje. Będzie świątecznie, ale też… no dramatycznie będzie.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Michał Śmielak kolejny już raz tworzy historię nasączona mrokiem i złożoną psychologicznie, gdzie niepokój jest najbliższym towarzyszem czytelnika. Historia o zniknięciu, o tym jak trawiąca może być niewyjaśniona zagadka, gdzie prawda i złudzenie przenikają się do tego stopnia, że granica wydaje się być tylko umowna.

Zalążkiem opowieści jest tajemnicze znikniecie, a że Śmielak potrafi znakomicie wykorzystywać i bawić się konwencja tytułów i motywów, tak tutaj ubogacając wydarzenia w ten sposób, wciągnął mnie w niemal środek koszmaru. Sceneria lasu świetnie wpisuje się w tę historię potęgując niepokój, niepewność i poczucie klaustrofobii, a cała ta otoczka sprawiła, że nieustannie czułam, że coś tu jest nie tak, co tylko jeszcze bardziej pobudzało ciekawość.

Książka bez wątpienia jest miksem kryminału i thrillera, to niezwykle doceniam jej psychologiczne bogactwo i pytania niby banalna, a po zastanowieniu mieszają w głowie, bo zastanawialiście się kiedyś, czym jest „odebranie życia”? 
Tę historię czytałam z nieustającym poczuciem dreszczu, a osoby lubujące się w grozie powinny docenić tę nieustanne poczucie zagrożenia i atmosferę niewyjaśnionego zła, które daje się poczuć, bo tak naprawdę zbrodnia nie musi być finałem, a dopiero początkiem „cienia” spadającego na ludzi.

Dużo satysfakcji podczas czytania dało mi odkrywanie kolejnych warstw tej historii, bo to nie tylko opowieść o zniknięciu, ale i o przemilczeniu, winie, zmowie milczenia i grze pozorów, która nie jest najlepszym sposobem na przykrycie zła.

Autor bardzo umiejętnie operowała napięciem w historii, nieustannie powodując narastające dreszcze, a finał jest gorzki i bardziej niepokojący niż można się spodziewać, a we mnie te uczucia krążyły jeszcze po skończeniu powieści. Śmielak w niezwykle obrazowy sposób pokazał, że win nie można przykryć, a przynajmniej nie trwale.

„Od pierwszego kieliszka wódki to ona przemawia zamiast człowieka, a jest najlepszym kłamcą na świecie”

23 grudnia to czas przygotowań do świąt. To też dzień w którym zaginął Ryszard. Policja nie zaangażowała się w śledztwo, nikt nie szukał nękającego rodzinę alkoholika. 25 lat później, w przeddzień wigilii ktoś puka do drzwi domu Haliny. Na progu stoi uznany za zmarłego jej mąż, Ryszard.

„Śnieg przykryje” to trudna emocjonalnie książka. Alkoholizm zniszczył wiele rodzin, odebrał radość, bezpieczeństwo i miłość wielu dzieciom i współmałżonkom. Gdy odchodzi pijak do rodziny wraca radość, a może zwykła normalność. Dni zyskują światło, spokój rozsiada się na kanapach. Alkoholicy wykańczają swoje rodziny nie tylko fizycznie, ale również psychicznie.

Książka podszyta jest tajemnicą, lękiem, niepokojem. Wydaje się, że rozwiązanie zaginięcia Ryszarda jest na wyciągnięcie ręki. Z każdą przewracaną kartką, z każdym napotkanym bohaterem fabuła komplikuje się, skręca w regiony, których wcześniej nie widzieliśmy. Osób zaginionych jest więcej, zmarli wychodzą z przysłowiowej szafy. Początkowo postawione tezy rozmydlają się, a rzeczywistość wprawia w osłupienie.

Ryszard to postać, której nie da się polubić, ale jest też chyba najbardziej charakterystyczna, najbardziej wyrazista. Wielu bohaterów tego kryminału nas zaszokuje. Gdy lepiej ich poznany, gdy dotkniemy ich tajemnic, zobaczymy ich smoliste, mroczne oblicze.

Nie da się odłożyć tej książki. Tajemnica tętni w naszych głowach i domaga się rozwiązania. Przemoc, której doświadczają bohaterowie rozkłada nas na emocjonalne łopatki. A na koniec wchodzi ostatnie „touche” - genialny, zaskakujący finał.

Mroźna odwilż sumienia: Czy czas naprawdę leczy rany? ​Recenzja powieści „Śnieg przykryje” Michała Śmielaka

Pamięć bywa zdradliwa. Potrafi leczyć rany, ale częściej działa jak gruby całun śniegu. Tylko pozornie maskuje on nierówności terenu. Często ulegamy złudzeniu, że czas przynosi ukojenie. W rzeczywistości uczy nas on jedynie życia w cieniu niewypowiedzianych krzywd. Te, niczym uśpione demony, czekają na odpowiedni moment, by powrócić do świata żywych.

Prawda o nas samych rzadko bywa czarno-biała. Najczęściej skrywa się w szarościach niedomówień i w mroku lasu, do którego baliśmy się wejść jako dzieci. Znajdziemy ją też w pustych butelkach, które miały uśmierzyć ból, a stały się źródłem nieszczęścia.

​W taką gęstą atmosferę wrzuca nas Michał Śmielak na kartach swojej najnowszej książki "Śnieg przykryje". Udowadnia, że to, co raz zostało utracone, nigdy nie wraca w tej samej formie. Autor stawia ważne pytanie: co byś zrobił, gdyby po ćwierć wieku do Twoich drzwi zapukał człowiek będący jedynie bolesnym wspomnieniem?

​Intryga zawiązuje się w przeddzień wigilii 1999 roku. Ryszard, domowy tyran, wychodzi po choinkę i przepada bez śladu. Przez dwadzieścia pięć lat jego nieobecność jest dla bliskich bolesnym, ale stabilnym stanem. Wszystko zmienia się, gdy mężczyzna nagle wraca. Jest zupełnie nieświadomy upływu czasu. Ten niemożliwy powrót staje się katalizatorem brutalnego śledztwa. Prowadzi je jego syn – policjant. Musi on rozstrzygnąć, czy ma do czynienia z cudem, szaleństwem, czy makabryczną mistyfikacją.

Centralnym punktem tej układanki jest Ryszard. To ucieleśnienie destrukcyjnego narcyzmu uwięzionego w klatce przeszłości. Jego obecność służy analizie zła, które nie ewoluuje. Budzi paraliżujący strach nawet po dwóch dekadach. Na przeciwległym biegunie znajduje się syn. Jest rozdarty między zawodowym obowiązkiem a cieniem skrzywdzonego dziecka.

Autor mistrzowsko oddaje mechanizmy obronne bohaterów. Widzimy wyparcie matki oraz agresję mieszkańców. Tworzy galerię postaci tragicznych, nierozerwalnie splecionych z traumą. Nie ogranicza się jednak do prostej zagadki kryminalnej. Z chirurgiczną precyzją rozcina tkankę polskiej prowincji. Alkoholizm jawi się tu jako dziedziczna klątwa. Wątek kryminalny splata się z mistyką Lasu Ponurego – mrocznego bóstwa żądającego ofiar.

Powrót Ryszarda to brutalne zderzenie człowieka „zamrożonego” w 1999 roku z nowoczesnym światem. Pisarz zmusza do refleksji nad nieuchronnością winy. W jego świecie czas nie jest lekarstwem, lecz konserwantem dla nienawiści. Konstrukcja powieści opiera się na precyzyjnych retrospekcjach. Niczym fale przypływu odsłaniają one fragmenty mrocznej przeszłości.

​Twórca sprawnie balansuje między dusznością roku 1999 a współczesnym śledztwem. Utrzymuje przy tym nieustanne napięcie. Klimat książki jest gęsty i klaustrofobiczny. Buduje go surowy, mięsisty język pełen brutalnych porównań. To styl niezwykle plastyczny. Potrafi oddać mroźne piękno przyrody, by za chwilę uderzyć odpychającym zapachem strachu. To czyni lekturę doświadczeniem niemal fizycznym.

Lektura tej powieści to emocjonalny spacer po kruchym lodzie. Pod ciężarem trudnych pytań lód pęka, wrzucając czytelnika w lodowatą wodę egzystencjalnych niepokojów. Utwór pozostawia nas z gorzką refleksją. Czy w obliczu wieloletniego zła wybaczenie jest aktem łaski, czy słabości? To doświadczenie nie kończy się wraz z ostatnią stroną. Zostaje w nas myśl, że to, co najgorsze, często dzieje się tuż za ścianą.

​Atutem tekstu jest bolesny, niemal dotykalny realizm. Wielu czytelników odnajdzie tu echo własnych doświadczeń lub znanych historii. Autor dotyka strun niezwykle czułych. Pisze o traumach ukrytych za zamkniętymi drzwiami. Ta „życiowość” sprawia, że lektura staje się lustrem dla naszych lęków i wstydu. Nadaje to książce głęboki, oczyszczający wymiar.

​Polecam tę powieść czytelnikom o mocnych nerwach. To pozycja obowiązkowa dla wielbicieli mrocznych thrillerów psychologicznych typu domestic noir. Jeśli szukasz książki, która stawia niewygodne pytania i trzyma w napięciu do samego końca, ten utwór w pełni usatysfakcjonuje Twoje wymagania.

To dowód na to, że przeszłość nigdy nie umiera. Pisarz stworzył opowieść, która mrozi krew w żyłach chłodem międzyludzkich relacji. Choć śnieg może maskować rzeczywistość przez lata, każda zima musi ustąpić odwilży. Ta bezlitośnie obnaża wszystko to, co chcieliśmy ukryć przed światem i samymi sobą.

Zima od zawsze kojarzy mi się z ciszą. Z tą miękką, białą kołdrą, która wycisza świat i daje złudne poczucie bezpieczeństwa. W „Śnieg przykryje” Michała Śmielaka ta cisza jest jednak zupełnie inna - gęsta od niewypowiedzianych krzywd, lepka od strachu i bólu, który narastał latami za zamkniętymi drzwiami.

To nie jest thriller, w którym krew leje się strumieniami, a napięcie buduje pościg za sprawcą. To przejmujące studium przemocy domowej i portret potwora, który nie potrzebuje maski. Ma twarz ojca i męża. A na imię mu alkohol.

Wigilia 1999 roku miała być świętem, a stała się wyzwoleniem. Gdy Ryszard - domowy tyran z założoną Niebieską Kartą - znika w Ponurym Lesie, jego bliscy nie opłakują straty. Czują ulgę. I ta ulga była dla mnie jednym z najbardziej poruszających momentów książki. To chwila, gdy w końcu można przestać nasłuchiwać kroków na schodach i wypuścić powietrze z płuc. Po dwudziestu pięciu latach przeszłość wraca jednak w sposób makabryczny, burząc kruchy spokój, który udało się zbudować.

Najmocniej uderzył mnie portret psychologiczny Ryszarda. Odpychający, brutalny, przesiąknięty pogardą, a jednocześnie boleśnie prawdziwy. To człowiek, który w oparach alkoholu zgubił czas, relacje i własne człowieczeństwo. Z ogromnym współczuciem patrzyłam na cierpienie jego żony i syna - policjanta, który próbuje zrozumieć swoją przeszłość i samego siebie.

„Śnieg przykryje” to lektura ciężka, duszna i emocjonalnie wyczerpująca, ale bardzo potrzebna. Bo Śmielak przypomina, że najstraszniejsze demony nie czają się w lesie, lecz w domach - przy wigilijnym stole, w ciszy, którą tak łatwo pomylić ze spokojem ❄️

Ryszard, co o nim możemy powiedzieć, jedno to pijak, tyran i cham. Brak szacunku do ludzi, zawsze znajdzie temat i powód do kłótni oraz odreagowania swoich nerwów. Żona z synem męczą się, są poniżani, przemoc fizyczna i psychiczna. Dlatego gdy mężczyzna znika pewnego dnia, dzień przed Wigilią nikt go nie szuka. Policja nie przykłada się do śledztwa, to tylko pijak dodatkowo kat rodziny.

Mija 25 lat i Ryszard nie wiadomo gdzie przebywał, znów pojawia się w życiu swojej rodziny. Syn jego Piotr jest policjantem, bardzo szybka interwencja i zabierają Ryśka z domu. Umieszczony w szpitalu, mężczyzna nic nie pamięta, jego czas zatrzymał się 25 lat temu.

Zniknięcie Ryśka to wątek, który powiązany jest z wieloma osobami. Historia na przestrzeni 25 lat, kryje wiele tajemnic.

Tytuł śnieg przykryje często jest powtarzany przez bohaterów w różnych sytuacjach.

Jakie tajemnice kryje Ponury las, jedno jest pewne znikają tutaj ludzie.

Syn Ryśka prowadzi sprawę zaginięcia ojca, czy jest obiektywny?

Lekarz neurolog, który bada przypadek Ryszarda, też próbuje rozwiązać zagadkę.

Książka podzielona jest na 3 części i każda z nich jest powiązana z Ryszardem.

Fabuła książki to nie tylko zaginięcie Ryszarda, jest tutaj ukazana natura człowieka co zrobić by przetrwać, wszystkie chwyty dozwolone oby były skuteczne. Jakie tajemnice może kryć człowiek i czy ma wyrzuty sumienia. Śnieg przykryje wszystkie ślady, czy może ukryć zbrodnie? Polecam 😈

Portale literackie mogą być bardzo przydatne- zarówno dla początkujących czytelników, ale też dla osób, które nie wyobrażają sobie życia bez słowa pisanego. Sama od dawna należę do tej drugiej grupy, ale logiczne jest, że nie mogę znać dosłownie wszystkich wydawców czy nazwisk pisarek/pisarzy. „Śnieg przykryje” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Michała Śmielaka, a wiem doskonale, że wydawnictwo Skarpa Warszawska pozwala sobie na ukazywanie nam istnym perełek.

„Śnieg przykryje” to książka, która zapowiadała się interesująco już pod względem skróconego opisu fabuły umieszczonego na równie intrygującej okładce. Przed docelową lekturą dowiadujemy się, że człowiek może wyjść z domu i wrócić po… 25 latach nieobecności. Czy to możliwe? Tak i autor z niczym nie przesadza, gdyż podobne sprawy, a i gorsze, mają miejsce na całym świecie.

Autor pozwolił sobie też na rodzaj bardzo mrocznej groteski. Sytuacja zaginięcia głównego bohatera, Ryszarda, ma miejsce dzień przed wigilią Bożego Narodzenia, a mężczyzna poszedł do lasu, by wybrać najpiękniejszą choinkę. Czy Las Ponury, w którym znika bohater, jest naprawdę tak strasznym miejscem, a śnieg to tylko zgubna otoczka lub idealne przykrycie śladów zbrodni? Sami to oceńcie, a jest nad czym dumać, gdyż Michał Śmielak nie pozwala nam się nudzić podczas lektury. Co więcej, samo zaginięcie to tylko wierzchołek kłopotów, o jakich pisze autor. Nie boi się on perfekcyjnie opisać problemu, jakim jest choroba alkoholowa. Porusza też jej konsekwencje, czyli przemoc domową. Wszyscy dobrze wiemy, że stan upojenia alkoholowego już niejedną rodzinę zamienił w istny dramat.

Ważna jest też postawa Piotra, syna Ryszarda. Sam zostaje policjantem i chce dojść do prawdy, tym bardziej, że w powieści nie chodzi tylko o jedno zaginięcie. Czego dowie się Piotr i jak wszystkie zdobyte informacje wpłyną na jego pracę? Jak wiadomo, policjantem się jest, a nie bywa, lecz autor bardzo mocno odsłonił ówczesną nieudolność, ślamazarność, która istniała niegdyś w tym zawodzie.

Książka podzielona jest na 3 części, ale nic tu nie tworzy uczucia chaosu. Akcja nie jest zagmatwana, a czytelnicy wiedzą, co działo się przed zaginięciem Ryszarda, w czasie poszukiwania jego osoby, jak i po tajemniczym powrocie. Dzięki pisarzowi możemy też skutecznie poszerzyć swoją wiedzę medyczną i zrozumieć, na czym polega zespół Korsakowa, jak też inaczej spojrzeć na stadia choroby alkoholowej.

Warto się też zastanowić, czy przeszłość zawsze ma wpływ na nasze późniejsze zachowania? Istnieją tak naprawdę dwie drogi- albo naśladujemy najbliższego członka rodziny, albo też staramy się być jego przeciwieństwem, a nie lustrzanym odbiciem. W którą stronę pójdzie Piotr? Warto się o tym przekonać.

Nie też nas dziwić szereg wulgaryzmów użytych w dialogach. Mogą nas razić, ale bez nich tematyka powieści nie byłaby zgodna ani z tematem, ani ze stylem. Brak archaicznego mimesis, czyli naśladownictwa, nie wchodzi tutaj w grę. Akcja musi być autentyczna, dlatego autor z niczym nie przesadził. Odbiorcy muszą wiedzieć, postawa Ryszarda, NIE jest przeznaczona dla delikatnych fanów słowa pisanego.

Gratuluję autorowi udanej powieści i sama czekam na więcej.

„Śnieg przykryje” Michała Śmielaka to kryminał, który stopniowo wciąga czytelnika w gęstą, mroczną atmosferę, budując napięcie z każdą kolejną stroną. Z każdą kolejną stroną odkrywamy nowe puzzle tej skomplikowanej układanki i szybko okazuje się, że nie jest to tylko historia zaginięcia sprzed lat, ale znacznie głębsza, poruszająca opowieść o uzależnieniu i jego ofiarach.

Punktem wyjścia jest zniknięcie Ryszarda, który dzień przed Wigilią zgodnie z rodzinną tradycją wychodzi po choinkę do Lasu Ponurego i przepada bez śladu. Gdy po dwudziestu pięciu latach wraca, zamiast ulgi pojawiają się kolejne pytania. Sprawą zajmuje się jego syn Piotr – policjant naznaczony zniknięciem ojca, który od lat nosi w sobie tę nierozwiązaną tajemnicę i nie potrafi zostawić jej za sobą. Śledztwo prowadzi do mrocznych tajemnic lasu i małego miasteczka, gdzie każdy coś ukrywa, a bliskość nie oznacza zaufania.

Autor bardzo mocno akcentuje temat uzależnienia – pokazuje, jak w ogromnym stopniu wpływa ono na całą rodzinę, jak niszczy codzienne funkcjonowanie i zamyka dom w nieustannym stresie, zwłaszcza gdy osoba w nałogu staje się agresywna i wulgarna. Życie z kimś takim to prawdziwa gehenna. To historia o cierpieniu ukrytym za cienkimi ścianami mieszkań, o bólu, którego nie widać na pierwszy rzut oka.

Zakończenie jest zaskakujące i dopracowane – wszystkie elementy układanki w końcu trafiają na swoje miejsce i tworzą logiczną całość. „Śnieg przykryje” zostawia czytelnika z pytaniem, czy naprawdę trzeba kogoś zabić, by odebrać mu życie. To mocny, duszny kryminał z ważnym społecznym tłem, od którego trudno się oderwać.

"Śnieg przykryje " to doskonały thriller ,który od pierwszych stron narzuca dynamiczne tempo i nie pozwala na chwilę oddechu, idealnie wpisując się w nurt „zimowego” kryminału.

Od samego początku zostajemy wrzuceni w wir wydarzeń. Śmielak nie traci tu czasu na zbędne opisy, skupiając się na konkretach i gwałtownych zwrotach akcji. Każdy rozdział odsłania nową warstwę kłamstw mieszkańców, co sprawia, że czytelnik nieustannie próbuje samodzielnie rozwiązać zagadkę, by za chwilę zostać całkowicie zaskoczonym.

Autor świetnie oddaje atmosferę klaustrofobii. Śnieg w tej książce nie jest malowniczy – jest brudny, ciężki i, zgodnie z tytułem, służy do ukrywania najmroczniejszych sekretów .A bohaterowie ?To postacie wyraziste i dalekie od ideałów. Ich motywacje bywają niejasne, co dodaje historii realizmu i psychologicznej głębi.

Jest to książka ciekawa, niezwykle dynamiczna i brutalnie szczera. Jeśli szukacie lektury, którą chcecie pochłonąć w jeden lub dwa wieczory, czując na plecach arktyczny chłód, propozycja Michała Śmielaka będzie strzałem w dziesiątkę.

Jak zareagowałabyś, gdyby ktoś uznany za martwego pojawił się nagle w twoim życiu po 25 latach?

Sięgając po „Śnieg przykryje” Michała Śmielaka, byłam pewna jednego: dostanę kryminał z zimowym klimatem i tajemnicą do rozwikłania. Ale to, co dostałam, to emocjonalna lawina, która schodzi nagle i nie daje się zatrzymać. Śmielak nie bawi się w delikatne wprowadzenia. On od pierwszej strony podsuwa pod nos pytanie, które nie daje spokoju: jak żyć dalej, kiedy oprawca wraca jak gdyby nigdy nic?

Bo Ryszard – mąż, ojciec, alkoholik, domowy tyran – wychodzi z Ponurego Lasu po ćwierć wieku, bez pamięci, ale z ciężarem, od którego nie da się uciec.

Czytałam tę książkę z uczuciem jakbym rozgarniała śnieg, warstwa po warstwie, a pod każdym białym płatem odkrywała kolejną ciemną prawdę. I tu, jak zawsze u Śmielaka, największą siłą nie jest sama zagadka, tylko ludzie. Ich złamane wnętrza. Pęknięcia, które wyglądają niewinnie, dopóki nie włożysz w nie palców i nie poczujesz, jak głęboko biegną.

Piotr – syn, który zamiast wspomnień po ojcu ma jedynie blizny. Policjant, który chce rozwikłać sprawę, bo tylko prawda może przynieść mu spokój. A może nie spokój, tylko zamknięcie? Paradoksalnie to właśnie jego perspektywa była dla mnie najmocniejsza: obserwowanie walki między potrzebą prawdy a strachem, że odpowiedź może być gorsza niż tajemnica.

Atmosfera Ponurego Lasu jest tu niemal osobnym bohaterem. Śnieg, który tłumi dźwięki. Cisza, która nie uspokaja, ale niepokoi. Las, który pamięta więcej, niż ludzie chcieliby dopuścić do świadomości. To ten typ zimowego klimatu, który nie jest piękny – jest niebezpieczny. Mroźny, ciężki, lepki. Właśnie taki, który świetnie kontrastuje z gorącem agresji, przemilczeń i rodzinnych traum.

To książka o znikaniu, ale też o powrotach, które wcale nie dają ukojenia. O przemocy, która trwa latami, nawet kiedy jej sprawca znika z pola widzenia. O wspomnieniach, które gniją pod śniegiem, aż ktoś w końcu odkopie je do samego dna.

Śmielak znów pokazuje, że potrafi manewrować między ironią, grozą i realizmem tak gęstym, że aż ciężko oddychać. A gdy już myślisz, że jesteś blisko rozwiązania – autor zamyka cię w swoim labiryncie i prowadzi zupełnie inną ścieżką. Do samego końca nie byłam pewna, komu wierzyć, komu ufać i kto jest w tej historii ofiarą, a kto oprawcą.

Ocena: 9/10 - bo jeśli szukasz kryminału, który nie tylko wciąga, ale też zostawia w tobie ślad – taki, który pobrzmiewa długo po zamknięciu książki – „Śnieg przykryje” zdecydowanie jest lekturą, po którą warto sięgnąć.

Śnieg przykryje, a czas przyniesie zapomnienie i... wytchnienie, spokój, szczęście?

Przedświąteczny czas. Wokół piękna, zimowa aura, ale do domu Piotra ponownie wkracza strach. Zaginiony przed laty ojciec powraca jakby nic się nie stało, a czas się zatrzymał.

Po prostu genialna. Historia poniekąd wydarta z życia, wielu rodzin. Alkohol jako kolejny domownik, przez jednych ubóstwiany, a dla innych będący zmorą codzienności. Dramat rodziny zdominowanej przez uzależnienie. Niemal namacalny strach każdego dnia, bezsilność, utracona nadzieja na lepsze jutro. Miłość, która bardziej jest przywiązaniem i trwaniem dla zasady niż prawdziwą, szczerą relacją. Do tego tłumione latami emocje, które w końcu muszą znaleźć ujście.

Kto zna twórczość Pana Michała, ten wie jak autor sprawnie operuje słowem. Jasny, prosty przekaz i dosadne dialogi okraszone ostrym humorem.

"To największe wmówione nam kłamstwo, że na frasunek dobry trunek. Bzdura."

Czytajcie! Bardzo Wam polecam.

Wyobraźcie sobie las, ale nie taki zwykły. Zimowy, mroczny i owiany złą sławą – noszący w okolicy miano Lasu Ponurego. Właśnie do takiego lasu wybrał się Rysiek z synem Piotrem. Po co? Tradycyjnie, po świąteczną choinkę.

Niestety, Rysiek już nie wrócił do domu, a zbliżające się święta były tego roku inne, co nie znaczy gorsze, bo Rysiek nie był dobrym człowiekiem, a jego rodzina wreszcie mogła od niego odpocząć.

I odpoczywała tak dwadzieścia pięć lat, aż do jego tajemniczego powrotu. Mężczyzna jest przekonany, że żyje w czasach kiedy ostatni raz był widziany przez bliskich i kompletnie nie jest świadomy tego, że minęło tyle czasu.

Jego syn jest już dorosłym mężczyzną, policjantem z pobliskiej komendy, który będzie miał za zadanie rozwiązanie zagadki zniknięcia i następnie powrotu dawno nie widzianego ojca.

Co tak naprawdę stało się w Lesie Ponurym. Czy inne, równie tajemnicze zniknięcia miały coś wspólnego z dramatem Ryśka?

W tym kryminale Michał Śmielak z mistrzowską precyzją zagęszcza atmosferę grozy, prowadząc czytelnika ku bagnom, które od lat pożerają wszystko, co odważy się zbliżyć do ich spowitych mgłą brzegów. Znikają tam nie tylko ludzie – znika też prawda, wspomnienia i to, co bohaterowie chcieliby ukryć przed światem. Świąteczne światła pobliskiego miasteczka migoczą, ale nie dają błogiego ukojenia – wywołują niepokój o to co kryje się w gęstwinie lasu.

Cudownie odnalezionego mężczyznę, wielu pamięta nie jako ofiarę, lecz jako tyrana, budzącego lęk nawet we własnym domu. Autor odważnie eksploruje ten emocjonalny konflikt: czy syn szuka prawdy, bo pragnie sprawiedliwości, czy dlatego, że wciąż nie potrafi oderwać się od cienia człowieka, który łamał go przez całe dzieciństwo?

Bagna stają się tu metaforą przeszłości – lepka, zdradliwa, gotowa wciągnąć każdego, kto zbyt długo w niej grzebie. To nie tylko kryminał, ale także historia o tym, że czasem zło nie znika w bagnach – ono tam dojrzewa, czekając, aż ktoś odważy się wrócić.

Świetna pozycja na długie zimowe wieczory.

Polecam