Terapeutka

Wchodząc do gabinetu Lany, zamykamy za sobą drzwi przed światem zewnętrznym, nieświadomi, że prawdziwy mrok czai się właśnie tutaj - w miejscu, które miało być bezpiecznym azylem. „Terapeutka” to thriller psychologiczny, w którym zawód oparty na zaufaniu staje się areną niebezpiecznej gry. Od pierwszych stron autorka buduje gęstą atmosferę napięcia nie brutalnością, lecz subtelnymi pęknięciami w ludzkiej psychice, wymownymi spojrzeniami i niedopowiedzeniami. Bardzo szybko zaczynamy wątpić we wszystko i wszystkich.

Lana to doświadczona terapeutka oraz samotna matka, która całe życie opiera na profesjonalizmie i emocjonalnym dystansie. Jednak pod tą maską skrywa własne rany. Gdy w jej gabinecie pojawia się Sandy - kobieta uciekająca przed domowym piekłem - granice między terapią a osobistym zaangażowaniem zaczynają się zacierać. Obserwowanie, jak Lana stopniowo traci pewność siebie i pozwala manipulować własnym współczuciem, budzi narastający niepokój.

Nicole Trope stworzyła historię, w której każdy nosi maskę, a prawda odsłania się powoli. Narracja z kilku perspektyw nieustannie zmusza do zmiany osądów i zadawania pytań: kto jest ofiarą, a kto pociąga za sznurki? Wątki przemocy domowej, rodzinnych traum i nastoletniego hejtu nadają tej historii dodatkowej głębi. Nawet jeśli z czasem zaczynają pojawiać się przypuszczenia dotyczące zakończenia, autorka do samego końca utrzymuje napięcie.

To mroczny, emocjonalny thriller przypominający, że najtrudniej uleczyć rany, które tak długo ukrywamy nawet przed samymi sobą.

„Terapeutka” to thriller, który bardzo szybko wciąga w swoją sieć niedopowiedzeń, manipulacji i emocjonalnych pułapek. To jedna z tych książek, przy których człowiek co chwilę zmienia zdanie, raz ufa jednej postaci, za moment zaczyna podejrzewać wszystkich. Ta nieustanna niepewność okazała się dla mnie największą zaletą tej historii. Książka okazała się dla mnie książką, która nie opiera się wyłącznie na zagadce kto jest winny, ale przede wszystkim na ciągłym poczuciu dyskomfortu. To thriller, przy którym cały czas miałam wrażenie, że coś jest nie tak, tylko nie potrafiłam od razu określić co to takiego.

Główną bohaterką książki autorstwa Nicole Trope pod tytułem „Terapeutka” jest Lana, kobieta jest terapeutką, która od lat pracuje z ludźmi i doskonale wie, jak cienka potrafi być granica między empatią, a zbyt dużym zaangażowaniem. Na co dzień trzyma profesjonalny dystans, bo rozumie, że w jej zawodzie emocje mogą stać się niebezpieczne. Wszystko zmienia się jednak w chwili, gdy do jej gabinetu trafia Sandy. Młoda kobieta sprawiająca wrażenie kruchej, zagubionej i przerażonej własnym małżeństwem. Sandy opowiada o mężu, o przemocy, o strachu, ale jednocześnie w jej historii od początku wyczuwa się jakieś pęknięcie. Coś nie pasuje. Lana próbuje zachować profesjonalizm, coraz mocniej angażuje się emocjonalnie w tę relację. Sandy znika, pojawiają się oskarżenia, sekrety i coraz więcej pytań bez odpowiedzi. Czy kobieta mówiła prawdę? Czy Mike rzeczywiście jest potworem? A może każdy w tej historii gra swoją rolę?

„Terapeutka” to książka o manipulacji, samotności i ludziach, którzy potrafią bardzo skutecznie ukrywać swoje prawdziwe intencje. Po skończeniu długo jeszcze myślałam o tym, jak łatwo można uwierzyć w historię opowiedzianą odpowiednio przekonującym głosem. Myślę, że właśnie dlatego ta powieść zrobiła na mnie tak duże wrażenie. Styl Nicole Trope czyta się niezwykle lekko. Rozdziały są krótkie, narracja dynamiczna, więc bardzo łatwo wpaść w rytm tej historii. To jedna z tych książek, które najlepiej czyta się wieczorem, kiedy miało się przeczytać tylko kilka stron, a kończy się sto stron później. Nie dlatego, że akcja jest spektakularna, ale dlatego, że człowiek desperacko chce wiedzieć, kto tutaj manipuluje kim. „Terapeutka” doskonale ukazuje, jak łatwo można manipulować cudzym współczuciem i jak bardzo ludzie potrafią zakładać maski, szczególnie wtedy, gdy desperacko chcą coś ukryć. Napięcie budowane jest głównie poprzez rozmowy, spojrzenia, niedomówienia i psychologiczne gierki. To thriller oparty bardziej na emocjach i narastającym dyskomforcie niż na brutalności. Czytając, miałam wrażenie, że razem z Laną próbuję oddzielić prawdę od kłamstw, ale każdy kolejny rozdział jeszcze bardziej wszystko komplikował.

Psychoterapeutka Lena przyjmuje do swojej praktyki nowego psychologa Bena. Każde z nich ma swoich klientów i są osobnymi podmiotami, choć pracują pod szyldem kliniki prowadzonej przez Lenę. Pewnego dnia Ben prosi o przejęcie jego klientki Sandy, twierdząc, że pacjentka zaczyna przejawiać niezdrowe przywiązanie do terapeuty. Lena przyjmuje pacjentkę, która zaczyna opowiadać o problemach w małżeństwie. Pewnego dnia pojawia się z siniakiem na twarzy, jednak twierdzi, że to wynik jej niezdarności, a nie przemocy w małżeństwie. Lena nalega, aby Sandy przyprowadziła na sesję swojego męża Mike. Lenę zaczynają niepokoić historie opowiadane przez Sandy, jednocześnie nie potrafi zdecydować, czy Sandy mówi prawdę. Do czasu, gdy Sandy nie pojawia się na umówionej wizycie. Lena podejrzewa, że Mike mógł skrzywdzić żonę. Co stało się z Sandy?

„Terapeutka” Nicole Trope to thriller psychologiczny, z mocną atmosferą kłamstw.

Autorka zaczyna powieść mocnym akcentem znanym z rasowych kryminałów, a mianowicie dymiącym pistoletem, aby zacząć opowiadać historię, jak do tego doszło. Historia opowiadana jest z perspektywy trójki bohaterów: terapeutki Leny, pacjentki Sandy i jej męża Mike’a. Każdy z bohaterów przedstawia swoją wersję prawdy i czytelnik zostaje z zagwozdką, to czyja prawda, jest tą prawdziwą?

Trope przedstawia mechanizmy manipulacji, które stosują bohaterowie. Nawet wyszkolona psycholog zaczyna mieć wątpliwości, co jest prawdą, a co kłamstwem. Lena mocno przekracza granice profesjonalnej pomocy, angażując się w pomoc pacjentce poza ścianami gabinetu. Z jednej strony to zrozumiałe, że jako kobieta chce pomóc innej kobiecie, która jest prawdopodobnie ofiarą przemocy domowej, jednak z drugiej strony, powinna tylko namówić do pójścia na policję, a nie angażować się bezpośrednio w sprawę, czy po zaginięciu Sandy, w jej poszukiwania.

Gdzieś na marginesie głównej sprawy, przewijają się wątki dotyczące przemocy rówieśniczej w szkole i przemocy domowej. Wątek przemocy rówieśniczej, stosowany przez ładne i popularne dziewczyny, na brzydszych koleżankach mocno wybrzmiewa we wspomnieniach Leny, pokazując jak może się skończyć brak pomocy. We wspomnieniach Mike’a mocno wybrzmiewa wątek przemocy psychicznej stosowanej wobec niego przez ojca i jaką wywarła wpływ na psychikę młodego chłopaka.

Te poboczne wydawałoby się wątki, okazały się istotne w postępowaniu bohaterów.

Autorce udało się stworzyć postaci nieoczywiste, mocno złożone, z poranioną psychiką i mocno skomplikowanymi charakterami. Muszę przyznać, że miałam trudność, aby odkryć całość intrygi, wiedziałam, że coś mi nie gra, ale nie potrafiłam wskazać, kto jest ofiarą w małżeństwie Sandy i Mike’a. Zakończenie, przyznaję, że tego się nie spodziewałam, choć po przeanalizowaniu wszystkich wskazówek, miało sens.

Całość czyta się szybko, ze względu na płynny styl Autorki i krótkie rozdziały. Całość wciąga i angażuje, aż do ostatniej strony.

Jeśli masz ochotę na lekturę, przy której będziesz się cały czas zastanawiać „kto kłamie?” i jaka jest prawda, to „Terapeutka” jest powieścią, którą koniecznie musisz przeczytać.

Ta książka idealnie pokazała jak zachowują się osoby, które potrafią manipulować innymi. Tam humor zmienia się w zależności od tego jaki efekt próbują uzyskać. Mogą płakać na zawołanie, oskarżać bezpodstawnie i wyrażać skruchę, by uzyskać przychylność osoby, która jest w ich planie. Autorka idealnie odwzorowała zachowanie takich osób oraz dała takie potwierdzenie na tezę, że jeśli gdzieś kogoś coś zabolało, to tam się wyszkolił, by później innych w tej sferze móc uleczyć. To taka rekompensata dla samego siebie z oczywiście dobrym wydźwiękiem dla społeczności. Tutaj taką różnicę stanowiła sama terapeutka, która miała swoje dawne traumy, które nie zostały uleczone i za sprawą swojego wgranego paradygmatu, odbierała osobiście wydarzenia, które działy się w małżeństwie, którego terapię prowadziła. W pewnym momencie sama kwestionowała siebie, gdyż nie wiedziała komu może zaufać, kto w tamtym małżeństwie był winien i co tak naprawdę powinna była z tym zrobić.

Powiedziałabym nawet, że mamy tu wielkie mistrzostwo aktorskie, gdyż podkreślone jest zachowaniem i drobnymi rzeczami kiedy ktoś dramatyzuje oraz kiedy znamy plany postaci, bo nam o tym opowiada, ale natrafiając na przeszkody staje się zakłopotana, bądź też wkłada swoje zdanie w usta osoby na której opinii jej zależy. Tak naprawdę koniec książki dopiero wszystko wyjaśnia i spodoba się ona osobom, które lubią zagrywki psychologiczne. Dla tych, którzy wielbią spokojne opowieści może się stać ona nieco skomplikowana, ale dla wyrzynaczy psychologii będzie nie lada gratką w którą wejdą z przyjemnością.

Nasuwa mi się też taki wniosek, że praca psychiatry czy psychologa to ogólnie ciężka praca, gdyż słuchają o problemach tysięcy osób, a każdy przychodzi z czymś innym i zaraz po terapii muszą się przestawić na inną osobę, a po wszystkich pacjentach trzeba to jeszcze oddzielić od życia prywatnego, które też nie zawsze jest udane. Nigdy też nie wiadomo, czy osoba korzystająca z takiej opieki jest przypadkiem, czy czasami nie wejdzie zbyt mocno, że zacznie się uginać zasady, jakich należy przestrzegać.

Pozycja napisana z perspektywy samych postaci, dlatego wiemy co knują, choć pobieżnie i wiemy jak wygląda to od strony tej drugiej postaci. W ten sposób nasza psychika pracuje na wysokich obrotach. Jest też możliwość, że właśnie nie każdy za tym nadąży. Ja osobiście uwielbiam takie zagrywki psychologiczne, gdyż zawsze później będę w stanie przewidzieć reakcję innej osoby, która niekoniecznie będzie mi dobrze życzyła. Jest też możliwość, że zwyczajnie lubię patrzeć szerzej aniżeli na wprost:-)

Podsumowując, ja jestem z niej zadowolona, gdyż znam trzy książki o podobnej tematyce i jak dwie były bardzo podobne, tak ta potrafiła mnie zaskoczyć:-) Z tego względu bardzo ją polecam:-)

#terapeutka to moje trzecie spotkanie z twórczością Nicole Trope i po raz kolejny autorka udowodniła, że świetnie potrafi grać na emocjach czytelnika. To historia pełna napięcia, rodzinnych sekretów, trudnych relacji i pytań o to, jak dobrze naprawdę znamy najbliższych. Od samego początku czułam niepokój i ciekawość, a kolejne rozdziały sprawiały, że coraz bardziej chciałam odkryć prawdę. 📖

Książkę czytało mi się bardzo dobrze i naprawdę ciężko było ją odłożyć. Mimo że gdzieś z tyłu głowy przeczuwałam, w jakim kierunku może pójść fabuła, Trope i tak skutecznie utrzymywała napięcie i emocje do samego końca. 💙

•

Lana jest terapeutką, ma prywatny gabinet i na co dzień pomaga innym mierzyć się z traumami i problemami. Pewnego dnia w jej życiu pojawia się Sandy, intrygująco piękna pacjentka, którą skierował do niej znajomy. Spotkanie z nią burzy dotychczasowy spokój w życiu Lany i łamie zasady, którymi dotychczas się kierowała w swojej pracy.

Im bardziej zagłębia się w sytuację małżeńską Sandy, tym wyraźniej widzi, że pozory mogą być bardzo mylące, a prawda bywa znacznie bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać. Atmosfera niepewności i narastającego napięcia sprawia, że kobieta nie wie, któremu z małżonków tak naprawdę może ufać. A kiedy Sandy znika angażuje się w poszukiwania.

•

Oprócz samego thrillera czy dramatu psychologicznego dostajemy tu sporą dawkę emocji i tematów, które dają do myślenia. Autorka porusza trudne kwestie w bardzo przystępny sposób i potrafi stworzyć bohaterów, których emocje wydają się autentyczne.

"Terapeutka" okazała się wciągającą, emocjonalną i dobrze napisaną historią, która momentami naprawdę potrafiła trzymać w napięciu.

Zachęcam do lektury i życzę Wam udanego weekendu! 🌞💛

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia . ❤️