Schron

"Schron" to trzecia część serii i tu warto znać poprzednie tomy. Wracamy do Runowa, gdzie komisarz Sambor Malczewski próbuje rozwiązać kolejną zagadkę sprzed lat.

W starym schronie odnaleziono zwłoki rodziny Wiczków, którzy zaginęli w 2005 r.

Niestety to nie jedyna zbrodnia, którą trzeba się zająć. Mamy tu dwie linie czasowe i dwa brutalne wieloosobowe morderstwa do wyjaśnienia...

Kolejny bardzo dobry i spójny thriller spod ręki autora. Całość serii ma potencjał na super serial. Czekam na kolejny tom 🥰

Sprawy zamiecione pod dywan często lubią wracać. Nie da się ich ukryć na zawsze… prawda?

✨✨✨✨

Najnowsza powieść Marcela Mossa doskonale to pokazuje. Po raz trzeci wracamy do codzienności komisarza Sambora Malczewskiego.

Po szaleńczej burzy, uznanej przez mieszkańców Runowa za czarcie wesele, komisarz wraz ze swoim psem Terrorem odnajduje w starym schronie ludzkie szczątki. Należą one do rodziny, która zaginęła 20 lat wcześniej. Głównym podejrzanym staje się robotnik, który kilka lat wcześniej zamordował swoją rodzinę.

Sprawy jednak się komplikują, gdy dochodzi do kolejnego morderstwa. Czy uda się opanować narastającą wśród mieszkańców panikę i odnaleźć prawdziwego sprawcę?

„Schron” to mroczny thriller psychologiczny, pełen brutalności i bezwzględności. Fabuła, wzbogacona licznymi retrospekcjami, pozwala zagłębić się w dawne wydarzenia, ale momentami potrafi też solidnie namieszać w głowie. Kolejne zbrodnie budzą panikę, która staje się idealną pożywką dla dawnych słowiańskich wierzeń — subtelnie, ale wyraźnie wplecionych w historię.

Odnalezione szczątki są symbolem — przypomnieniem, że niedomknięte sprawy zawsze wracają, często ze zdwojoną siłą. Komisarz Sambor swoją samotność rekompensuje obecnością wiernego Terrora, któremu — w przeciwieństwie do ludzi — naprawdę można zaufać.

A sam schron? Zazwyczaj kojarzy się z bezpieczeństwem. Tutaj staje się symbolem ukrytych tajemnic i cierpienia. Bo prawdy nie da się na zawsze zakopać pod warstwą ziemi.

Przed laty Andrzej Robotnik w bestialski sposób morduje swoją rodzinę i ucieka w głąb Puszczy Gorzowskiej. W obecnych czasach pies komisarza Sambora Malczewskiego trafia na ludzkie szczątki, znajdujące się w powojennym schronie. Okazuje się, że należą one do rodziny Wilczków, która dawno temu została uznana za zaginioną. Można przypuszczać, że za ich śmierć odpowiedzialny jest ten sam człowiek. Czy mają z tym coś wspólnego słowiańskie wierzenia?

Cóż mogę powiedzieć, ciągle się łudzę, że tym razem autorowi uda się mnie zaciekawić lub choćby zaskoczyć, niestety mimo mojej sympatii do pierwszych jego powieści, od dawna żadna z jego książek mi się nie podoba, więc chyba czas się z nim po prostu definitywnie pożegnać, a lekturę jego powieści zostawić jego fanom.

Rozdziały, w których cofamy się do 2005 roku, są dynamiczne, dosyć ciekawe i nawet intrygujące, jednak gdy fabuła wracała do akcji w czasach teraźniejszych i poczynań komisarza Malczewskiego, cierpiałam prawdziwe katusze. Nudziłam się i ciężko było utrzymać mi myśli przy bohaterach. Najciekawsza okazała się dla mnie postać nieposkromionego psa, ale myślę, że nie taki był zamysł Marcela Mossa.

Zabrakło mi przede wszystkim napięcia, które powinno towarzyszyć takiej historii. Motyw sprzed lat był brutalny i mocny, a odkrycie szczątków w schronie dawało ogromne pole do popisu, tymczasem całość wydała mi się rozwleczona i momentami po prostu przegadana. Nie czułam narastającej grozy ani tej charakterystycznej dla thrillera niepewności, która każe przewracać strony z zapartym tchem.

Wątek słowiańskich wierzeń zapowiadał się intrygująco i liczyłam, że nada historii mrocznego, niepokojącego klimatu. Niestety w moim odczuciu był raczej dodatkiem niż realnym elementem budującym atmosferę. Potencjał był, ale nie został w pełni wykorzystany.

Zabrakło mi też emocji, takich prawdziwych, które pozwalają wejść w historię i przeżywać ją razem z bohaterami. Zamiast tego miałam poczucie dystansu i obojętności wobec tego, co się dzieje. A to w thrillerze chyba najgorsze, co może się wydarzyć. Być może ta książka znajdzie swoich entuzjastów i wielu czytelników, którzy będąc się przy niej świetnie bawić. Ja jednak czuję, że to już nie jest autor dla mnie.

📖 Gdy nad wioską szaleje „czarcie wesele”, a w lesie kryje się stary schron... 🕯️

Nad Runowem przechodzi potężna burza, a miejscowi szepczą o słowiańskim „czarcim weselu” – momencie, gdy demony na niebie mają zsyłać obłęd i śmierć. Ten mroczny, ludowy klimat od pierwszej strony tworzy niepowtarzalną, gęstą atmosferę niepokoju. To nie jest kryminał, który czyta się dla relaksu. To doświadczenie, które wciąga w wir mrocznych sekretów małej społeczności.

Fabuła jest pełna zwrotów i mrocznych tajemnic. Akcja rusza błyskawicznie. Już następnego dnia komisarz Sambor Malczewski ze swoim psem, Terrorem, znajduje w powojennym schronie szczątki rodziny zaginionej dwadzieścia lat wcześniej. To odkrycie to tylko początek. Fabuła splata przeszłość z teraźniejszością, a w wiosce dochodzi do kolejnych zbrodni. Historia jest złożona, wielowątkowa, a wszystkie puzzle stopniowo układają się w przerażającą i logiczną całość. Nie ma tu miejsca na nudę – zagadka trzyma w napięciu aż do ostatnich stron.

Komisarz Sambor Malczewski to typowy przedstawiciel gatunku – obciążony bagażem przeszłości, ale zdeterminowany. Jego relacja z psem Terrorem jest jednym z najwdzięczniejszych i najbardziej autentycznych elementów książki. To właśnie Terror często dodaje serca tej mrocznej opowieści. Pozostali bohaterowie, zarówno ci podejrzani, jak i przerażeni mieszkańcy Runowa, budują świat, w którym każdy może coś ukrywać. Emocje, które wywołuje ta historia, są intensywne: od niepokoju, przez strach, po prawdziwą grozę.

Tempo akcji jest niemal idealne – zaczyna się mocnym uderzeniem, potem pozwala na chwilę oddechu, by za chwilę znów zaskoczyć. Styl pisania Marcela Mossa jest bezpośredni i sugestywny. Autor nie owija w bawełnę, a opisy zbrodni bywają bardzo szczegółowe i brutalne. To zdecydowanie nie jest książka dla osób o słabych nerwach lub wrażliwym żołądku. Epizody z drastycznymi opisami służą jednak uwypukleniu zła i cierpienia, które są centralnymi tematami powieści.

🎯 Dla kogo jest „Schron”?

Ta książka NIE jest dla każdego. Spodoba się przede wszystkim:

📍Miłośnikom mrocznych, brutalnych thrillerów i kryminałów psychologicznych.

📍 Czytelnikom, którzy nie boją się drastycznych opisów i lubią, gdy napięcie sięga zenitu.

📍Fanom serii o komisarzu Malczewskim, ale też nowicjuszom. Tom trzeci można czytać jako osobne dzieło, choć zachęca do sięgnięcia po poprzednie części.

📍Osobom ceniącym nieoczywiste zagadki, słowiański folklor w tle i klimatyczne, przygnębiające lokalizacje.

„Schron” to porządny, mroczny thriller, który celowo epatuje złem, by wywołać u czytelnika silne reakcje. Jest wciągający, dobrze skonstruowany i zapada w pamięć. Nie jest to jednak przyjemna lektura na jeden wieczór – to intensywna podróż w głąb ludzkiej natury.

Moja ocena: 8/10 ⭐

Dla mnie to solidna, mocna pozycja w gatunku, która jednak przez swoją bezkompromisową brutalność momentami odbierała przyjemność z czytania.

BRUNETTE BOOKS

Nad Runowem zbierają się czarne chmury.

Szaleje potężna, straszna burza siejąca strach, zamęt i spustoszenie. Po kątach mówi się, że oto zaczęło się "czarcie wesele", bowiem słowiańskie wierzenie mówi jasno, kiedy demony bawią się na niebie, na ziemię zsyłają na ludzi obłęd i śmierć.

Poniekąd się to sprawdza, kiedy następnego dnia komisarz Sambor Malczewski wraz ze swoim psem trafiają na powojenny schron a w nim.. znajdują ludzkie szczątki. Badania wykazują, że należą one do zaginionej 20 lat temu rodziny Wilczków - Beaty, Juliana i ich córki Klary.

Kto jest odpowiedzialny za ich morderstwo?

Podejrzenia Malczewskiego padają na Andrzeja Robotnika, który kiedyś z zimną krwią zamordował żonę, syna i teściową. Wkrótce dochodzi do kolejnego brutalnego morderstwa.

Kto za nie odpowiada?

Kto sieje zamęt wśród mieszkańców?

Co na prawdę wydarzyło się w starym bunkrze?

*

Wow!

Dawno nie czytałam tak dobrego kryminału.

Dreszczyk emocji towarzyszył mi przez całą książkę i cały czas miałam podwyższone ciśnienie! Totalnie przepadałam w wątku słowiańskich wierzeń.. od jakiegoś czasu je uwielbiam i cieszę się, że się tutaj pojawiły. Opisy.. są mocne. Serio. Wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach i ciężko odróżnić rzeczywistości od książki. Poziom brutalności nie jest bardzo wysoki, więc możecie czytać bez obaw.

Rozdziały, w których cofamy się do 2005 roku i możemy być 'naocznymi' świadkami wydarzeń, totalny majstersztyk.

Wielokrotnie miałam ochotę zdradzić policji co wydarzyło się na prawdę...

Przyznam bez bicia, że nie czytałam dwóch poprzednich tomów, a mimo to nadążałam za fabułą i nie miałam problemów z jej zrozumieniem. Ale uroczyście oświadczam, że zamierzam nadrobić wszystkie braki.

Marcel Moss jest moim top of the top spośród pisarzy thrillerów, kryminałów i dzięki tej książce tylko się w tym utwierdziłam.

Polecam!

Marcel Moss ponownie w doskonałej formie! 💥 Z niecierpliwością czekałam na jego najnowszą powieść #schron, która jest trzecią odsłoną serii z komisarzem Samborem Malczewskim. 📚 Autor po raz kolejny zręcznie łączy kryminał z elementami grozy oraz lokalnych wierzeń, tworząc historię gęstą od tajemnic, emocji i narastającego niepokoju. To jedna z tych książek, które są absolutnie nieodkładalne - mega wciągająca i angażująca. Takie historie chce się czytać! 🥰

Premiera już w środę! 🚨

•

Nad Runowem zbierają się ciężkie burzowe chmury. Mieszkańcy wierzą, że to zapowiedź słowiańskiego "czarciego wesela" - zjawiska niosącego śmierć i obłęd. Wkrótce komisarz Sambor Malczewski podążając za swoim psem Terrorem trafia do starego, powojennego schronu, gdzie za domurowaną ścianką odkrywa ludzkie szczątki. Okazuje się, że należą one do rodziny Wilczków, która zaginęła bez śladu dwadzieścia lat wcześniej. Śledztwo prowadzi do Andrzeja Robotnika - mężczyzny podejrzewanego o brutalne zbrodnie sprzed lat, który po dokonaniu morderstw odsiaduje wyrok w Rawiczu. Sprawa jednak szybko się komplikuje, gdy dochodzi do kolejnego makabrycznego zdarzenia, a wśród mieszkańców Runowa narasta strach. Czy Sambor i jego ekipa w porę połączą kropki i odkryją prawdę?

•

Autor prowadzi narrację dwutorowo, płynnie przechodząc między przeszłością a teraźniejszością, stopniowo odsłaniając obraz wydarzeń, który okazuje się znacznie bardziej złożony, niż można było przypuszczać. Moss umiejętnie myli tropy, buduje duszną atmosferę prowincjonalnej miejscowości i po raz kolejny pokazuje, że największe zło rzadko ma nadprzyrodzone źródło. Na szczególną uwagę zasługuje warstwa psychologiczna bohaterów oraz coraz lepiej zarysowane życie prywatne Sambora Malczewskiego. Powieść trzymająca w napięciu do samego końca - niepokojąca, wciągająca i pozostawiająca z silną potrzebą poznania prawdy. 🧩

Choć każdy tom można czytać osobno, zdecydowanie polecam całą serię - rozwój postaci i fabuły smakuje wtedy najlepiej. A zapowiedź kontynuacji tylko zaostrza apetyt na więcej. 🖤🔥

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwofilia . ❤️

" [...] Ludzie najbardziej lubią słuchać o brutalnych morderstwach i wymyślnych torturach. [...]"

Czy zgadzacie się z powyższym cytatem? Miłośnicy mrocznych kryminałów, thrillerów i horrorów powinni się z nim zgodzić.

Marcel Moss po raz kolejny potrafi podnieść czytelnikowi ciśnienie, a później pozostawić w niepewności na nieokreślony czas.

Jestem świeżo po lekturze "Schronu", czyli trzeciej części serii z komisarzem Samborem Malczewskim. Moją ulubioną postacią poza głównym bohaterem jest oczywiście pies Terror. Jest genialnym odkrywcą. To, co wytropi, zmrozi krew jego właściciela. Oczywiście nie zawsze słucha Sambora, ale ogólnie jest dobrze wychowany. To cud, ponieważ jego poprzedni właściciel wcale go nie szanował, ale to już wiecie z poprzednich części.

Sambor, jak zwykle będzie miał mnóstwo ciężkiej pracy, która nieraz nim mocno wstrząśnie. Mną zresztą też. W pewnym momencie łzy same zaczęły płynąć i nie chciały przestać.

Dlaczego powinniście przeczytać "Schron" Mossa?  Jest jedną z mroczniejszych jego powieści, w której dzieje się dużo złego. Krew się leje obficie, a trup ściele się gęsto. Do tego należy dołożyć znakomite śledztwo komisarza Malczewskiego i jego osobiste problemy z pewnym gangusem, który dosłownie trzyma wszystkich za gardła. Plus oczywiście tajemniczy schron, który skrywa w sobie mnóstwo mrocznych sekretów. Czy jesteście gotowi je poznać?

Dla lepszego zrozumienia tej całej historii mamy do czynienia z przeskokami w czasie, które płynnie uzupełniają całą opowieść.

Treść "Schronu" jest grubego kalibru, także proszę czytać ostrożnie. Poznacie tutaj wiele fałszywych postaci. Jedną z nich jest Andrzej Robotnik. Nie chciałabym spotkać go na swojej drodze. Uważajcie na niego. Jest sprytny i bardzo niebezpieczny.

Mam nadzieję, że w przyszłym tomie będziemy mieli częściej do czynienia z Wroną i Sługami Lasu.

Zapomniałabym dodać, że autor w tym tomie idealnie przedstawił dążenie do prawdy i motyw zemsty. Czy zemsta przyniosła oczekiwane skutki?

Po przeczytaniu "Schronu" mam takie przemyślenie i jednocześnie prośbę do was: słuchajcie swoich najbliższych, bo mogą wyjawiać wam sekrety, które im ciążą, pomagajcie im wyjść z kryzysu, nie zostawiajcie ich z tym samych i nie faworyzujcie waszych dzieci. Każde dziecko zasługuje na taką samą miłość i waszą uwagę.

Uwielbiam twórczość Marcela Mossa, za emocje, które wywołują jego powieści oraz za dobrze scharakteryzowane postacie.

Uważam, że cała seria z komisarzem Samborem Malczewskim zasługuje na ekranizację. Czy jesteście za?

☕ 𝚁𝚎𝚌𝚎𝚗𝚣𝚓𝚊 ☕

// współpraca barterowa //

🄾🄲🄴🄽🄰: 4/5⭐

🅃🅈🅃🅄🄻: Schron

🄰🅄🅃🄾🅁: Marcel Moss

🅂🄴🅁🄸🄰: Komisarz Sambor Malczewski (TOM3)

🅆🅈🄳🄰🅆🄽🄸🄲🅃🅆🄾: @wydawnictwofilia

🅂🅃🅁🄾🄽🅈: 384

Potężna burza nad Rudnowem musi być zwiastunem straszliwych zbrodni lub ich odkryć. „Czarcie wesele” zawsze zbiera swoje żniwa.

Sambor wraz z Terrorem wyruszają na spacer, aby obejrzeć zniszczenia w lesie. Podczas wędrówki spotykają parę nastolatków, którzy potrzebują pomocy. Okazuje się jednak, że to dopiero początek makabrycznych odkryć. Terror znajduje tajne wejście w schronie. Po wejściu do pomieszczenia komisarz znajduje w środku 3 ludzkie szkielety.

Powrót do świata Samborna, jest dla mnie zawsze czystą rozrywką. Trzeba jednak pamiętać, że kryminały z tej serii cechują się szczególną brutalnością i obrazowymi opisami bardzo trudnych relacji, scen i zachowań ludzkich.

Kolejna sprawa i ponownie powiązane są z nimi szychy miasteczka i bogaty biznesmen. Samborn rozwiązuje równolegle dwie sprawy, które mogą się okazać ze sobą powiązane, ale obydwie są równie brutalne i przerażające.

Bardzo lubię postaci, które pojawiają się w tej serii. Najbardziej za ich naturalność i realizm. Miałam w życiu trochę styczności z policją (przez swój kierunek studiów) i wielu z nich, właśnie tak się zachowuje. Brakowało mi jednak w tym tomie Wrony, która pojawia się dość rzadko, jednak w tej części wypełnia jej miejsce prokurator.

Gorąco polecam, bo zagadka jak zwykle jest przerażająca, a świat wpływów i korupcji frustrujący jak wcześniej.

„Schron” o powieść, która od pierwszych stron daje jasno do zrozumienia, że nie będzie ani bezpiecznie, ani komfortowo. Marcel Moss ponownie zabiera czytelnika do świata, w którym przeszłość nie chce pozostać martwa, a zło ma bardzo ludzką twarz. Choć punktem wyjścia jest klasyczne śledztwo kryminalne, szybko okazuje się, że to tylko wierzchnia warstwa historii znacznie głębszej, bardziej bolesnej i niepokojącej. Miałam już okazję czytać książki autora i od czasu do czasu zjawia się taka wśród nich, że nie mogę jej się oprzeć i bardzo chce ją przeczytać. Właśnie tak było z tą pozycją. Znacie to powiedzenie, cisza przed burzą? Wszystko zaczyna się od gwałtownej burzy, która zdaje się zapowiadać chaos.

Głównym bohaterem książki autorstwa Marcela Mossa pod tytułem „Schron” jest komisarz Sambor Malczewski, mężczyzna trafia na ślad sprawy sprzed dwudziestu lat, w powojennym schronie zostają odnalezione szczątki rodziny, która zniknęła bez wyjaśnienia. Sprawa, uznana kiedyś za nierozwiązywalną, wraca z całą swoją brutalnością. To odkrycie otwiera nie tylko policyjne dochodzenie, lecz także zamknięte dotąd drzwi do wspomnień, plotek i lęków mieszkańców Runowa. Mała wieś szybko staje się miejscem, gdzie każdy wie coś, ale nikt nie zna całej prawdy. Co się stało z rodziną? Co ukrywają w Runowie?

„Schron” nie jest książką lekką ani przyjemną w klasycznym znaczeniu. Marcel Moss porusza tematy przemocy, traumy, winy i odpowiedzialności, momentami bardzo bezpośrednio. Brutalność nie służy tu jednak szokowaniu dla samego efektu, jest narzędziem do pokazania, jak głęboko potrafi sięgać zło i jak długo jego skutki potrafią wpływać na innych. To raczej opowieść o konsekwencjach przemilczanych krzywd i o tym, że przeszłości nie da się na zawsze zamknąć w betonowych ścianach. Prawda, do której stopniowo zbliża się Malczewski, okazuje się znacznie bardziej niewygodna niż jakakolwiek legenda czy ludowe wierzenie. I właśnie ta świadomość sprawia, że historia nie kończy się wraz z ostatnią stroną, lecz zostaje z czytelnikiem na dłużej. „Schron” to jedna z tych powieści, po których trudno wrócić myślami do codzienności. Marcel Moss konsekwentnie buduje historię niewygodną, ciężką emocjonalnie i pozbawioną łatwych odpowiedzi. To nie jest thriller, który czyta się wyłącznie dla zagadki, to opowieść o tym, jak długo potrafi ciążyć przemilczana krzywda i jak cienka bywa granica między strachem, a okrucieństwem. To książka wymagająca, nie daje poczucia ulgi, nie zamyka wszystkiego w prostych ramach dobra i zła. Autor zmusza czytelnika do konfrontacji z myślą, że największe potwory nie kryją się w legendach ani starych schronach, lecz w ludziach i ich decyzjach. To mocny thriller, który zostaje w pamięci na długo i nie pozwala przejść obok siebie obojętnie.

W niewielkim Runowie znowu licho nie śpi. Pewnego dnia nad miejscowością przechodzi gwałtowna burza, łączona przez mieszkańców z ludowym „czarcim weselem”. Następnego dnia komisarz Sambor Malczewski i jego pies Terror trafiają w lesie na stary, powojenny schron, gdzie odnajdują szczątki rodziny zaginionej dwadzieścia lat wcześniej. Śledztwo szybko prowadzi do sprawy dawnego mordercy, jednak kolejne wydarzenia pokazują, że nic nie jest tak proste, jak się wydaje. Pojawia się coraz więcej pytań, a strach wśród lokalnej społeczności zaczyna narastać. Co tak naprawdę wydarzyło się w starym schronie? Czy Wilczkowie padli ofiarą zbiegłego mordercy? Kto sieje postrach wśród lokalnej społeczności?

„Schron” to trzeci tom serii kryminalnej z komisarzem Samborem Malczewskim. To moje kolejne spotkanie z twórczością Marcela Mossa, którego książki bardzo lubię, i po raz kolejny dostałam dokładnie to, czego się spodziewałam. „Schron” jest mroczny, ciężki i momentami naprawdę brutalny. To nie jest kryminał do czytania na szybko ani dla każdego, ale jeśli ktoś lubi historie, które zostają w głowie na dłużej, będzie usatysfakcjonowany.

Autor prowadzi narrację dwutorowo, wracając do wydarzeń z 2005 roku i stopniowo odsłaniając, co tak naprawdę doprowadziło do tragedii. Wszystko rozwija się powoli, ale logicznie, bez chaosu. Dużym plusem jest klimat małej społeczności, duszna i gęsta atmosfera przyległego lasu oraz lokalne wierzenia, które budują napięcie, choć Moss jasno pokazuje, że największe zło nie pochodzi z legend. To ludzie są tu najbardziej przerażający.

Na plus wypada także warstwa psychologiczna postaci oraz relacja Sambora z Terrorem. Komisarz Malczewski to bohater daleki od ideału - zmęczony i pełen gniewu, ale dzięki temu bardzo wiarygodny. Jego relacja z Terrorem daje krótkie chwile oddechu w tej ciężkiej historii i dobrze równoważy całość.

„Schron” to bardzo dobrze napisana książka, oddająca wszystkie cechy solidnego kryminału. Nawiązania do legend i lokalnych wierzeń dodatkowo podsycają chłód i mrok tej historii. Powieść wyraźnie łączy się z poprzednimi tomami, dlatego najlepiej czytać serię po kolei. Podsumowując – „Schron” to kolejna zdecydowanie mroczna, duszna i brutalna kryminalna opowieść z wyraźnym charakterem i słowiańskim tłem, która pokazuje, jak długo potrafią ciągnąć się skutki ludzkich decyzji. Dla mnie to kolejny mocny punkt tej serii i zdecydowanie czekam na dalszy ciąg.

[#współpracarecenzencka @filiamrocznastrona]