Obława. Komisarz Sikora. Tom 7

Ci, którzy zetknęli się z książkami Piotra Kościelnego, wiedzą, na co się szykować, sięgając po kolejną historię. Zwłaszcza jeśli jest to seria z Sikorą, której "Obława" stanowi siódmy tom i zdecydowanie trzeba czytać ją chronologicznie. Autor przyzwyczaił czytelników do kryminałów brutalnych, dosadnych i pełnych najmroczniejszych zakamarków ludzkiej natury (a może raczej wynaturzeń?) i w „Obławie” również tego nie brakuje. Jest intensywnie, momentami wręcz przytłaczająco. Czy jest to wadą czy zaletą? Ocenę pozostawię Wam.

Mnogość wątków, przerażających spraw, które śledczy badają jednocześnie, postaci, brutalnych wydarzeń, sprawiają, że akcja jest bardzo dynamiczna i czytelnik musi wykazać się uważnością i skupieniem. Po pewnym czasie zaczęło mnie to męczyć, zwłaszcza że nagromadzenie różnych zbiegów okoliczności , zła w najczystszej postaci, ludzkich skrzywień ocierało się o przesadę i wydało mi się mało wiarygodne.

Czytam tę serię od samego początku i pierwsze tomy bardzo mi się podobały, ale od jakiegoś czasu mam wrażenie, że tego co spotyka Sikorę jest już zbyt dużo.

Ponadto w "Obławie" główny bohater mi się gdzieś rozmył. Gdzie podział się ten bystry i spostrzegawczy komisarz, łączący kropki zanim inni je dostrzegą? Gdzie jego niezawodna intuicja? Poza jego trudnym usposobieniem i szorstkością wcześniej potrafił jeszcze rzucić błyskotliwym żartem, a ostatnio zrobił się zgryźliwy i zwyczajnie grubiański. Dopiero pod koniec książki powrócił ten komisarz, który wyczuwa fałsz na kilometr.

Nie wiem, może to nie Sikora się zmienił, może to nie seria idzie w złą stronę, tylko ja szukam już czegoś innego? Trudno mi jednoznacznie odpowiedzieć. Rozważę jednak czy sięgać po kontynuację.

Wam jednak nie będę odradzać, bo jeśli lubicie intensywne, naprawdę mocne kryminały, w których autor nie przebiera w środkach i dosadnie wprowadza nas w brutalne szczegóły przerażających spraw, seria z Sikorą powinna przypaść Wam do gustu.

Obława to już siódma część cyklu komisarz Sikora. Jeśli zdecydujecie się po nią sięgnąć to koniecznie przeczytajcie wcześniejszy tom Narogi, ponieważ bardzo mocno są ze sobą powiązane. W obławie autor kontynuuje wątki rozpoczęte w poprzedniej części. Sięgając po ten cykl musicie być przygotowani na wysyp zbrõdni i to tych mrõżących krëw w żyłach, ukazujących najgorsze oblicze człowieka. Czy odradzam Wam tę serię? Nie!!! Ja bardzo lubię książki pana Piotra, choć wielokrotnie czytając moje włoski na rękach stają dęba na myśl, że w prawdziwym świecie mogą żyć ludzie o tak złym wnętrzu jak Ci przedstawieni w jego książkach.

Na obławę czekałam niecierpliwie. Poprzednia część skończyła się w momencie, gdy zostałam bez odpowiedzi na wiele pytań. W Polsce w okolicach Wrocławia zaczyna grasować kãnibal....tak kãnibal! Policja nie ma żadnych poszlak, jednak na jaw wychodzi, że wiele lat temu takie same przypadki zbrodni miały miejsce w Czechach. Do Polski przyjeżdża major Vaclaw, który prowadził śledztwo u naszych sąsiadów. Kãnibal to główny motyw tej książki, jednak nie jedyny. Oprócz niego w Obławie pojawi się wiele innych mrocznych postaci w tym tych sprzed wielu lat.

Pan Kościelny nie próżnuje - pokazuje nam Wrocław i jego okolice jako siedlisko zła, które czai się na każdym kroku. Mimo takiego wysypu zbrõdni książki pana Piotra czyta się z napięciem i pełną uwagą. U niego zawsze wiemy kto jest tym złym, pokazuje nam myśli i uczucia tych najgorszych bohaterów. Nie ma co się martwić na straży sprawiedliwości stoi ON – Grzegorz Sikora! Mężczyzna, który ma swój siódmy zmysł do łapania mõrdërców...choć zdarza mu się nie działać zgodnie z prawem. Bezwzględny dla tych złych, oddałby życie za swoich przyjaciół!

Oczywiście książka znów skończyła się w takim momencie, że potrzebuję następnej części na już!!!!

Ostatnio zafascynowała mnie inna powieść Piotr Kościelny. Po Zaginionej koniecznie chciałem sięgnąć po kolejne książki autora. Okazja nadarzyła się bardzo szybko. W moje ręce trafiła najnowsza powieść pisarza, Obława. Po jej przeczytaniu mogę żałować tylko jednego: że jest to już siódmy tom cyklu z komisarzem Grzegorzem Sikorą, a ja dopiero zaczynam swoją przygodę z serią.

Piotr Kościelny to pisarz związany z Dolnym Śląskiem, dlatego liczyłem, że akcja powieści zostanie osadzona w bliskich mi rejonach kraju. Nie pomyliłem się, choć tym razem nie są to moje ukochane Sudety, a raczej ich przedpole, między innymi miejscowość Sobótka znana amatorom zdobywania Ślęży. Autor na co dzień prowadzi biuro detektywistyczne, jest specjalistą w zakresie bezpieczeństwa oraz windykacji terenowej, a także instruktorem samoobrony i pasjonatem sportu. Jego książki cieszą się dużą popularnością, a grono wiernych czytelników stale się powiększa. Thrillery i kryminały Kościelnego,często będące połączeniem obu gatunków, trudno odłożyć bez emocji. Są dreszcze, jest strach i niepokojąca refleksja, że na naszych drogach naprawdę mogą pojawić się ludzie niebezpieczni i głęboko zaburzeni. Za powieść Łowca autor otrzymał w 2021 roku nagrodę Złotego Kościeja.

Już samo spojrzenie na okładkę Obławy wywołuje trudny do nazwania dyskomfort. Dominuje na niej mrok, a atmosfera niepokoju jest niemal namacalna. Fragmentarycznie ukazana twarz budzi wiele skojarzeń. Można odnieść wrażenie, że ktoś nas obserwuje, ktoś o złych zamiarach. Dodatkowy symbol „18+” jasno sugeruje, że nie będzie to lektura lekka ani łatwa. Taki wizualny klimat skutecznie zachęca do sięgnięcia po książkę, zapowiadając historię, w której może wydarzyć się wszystko.

Głównym bohaterem powieści, jak i całego cyklu, jest komisarz Grzegorz Sikora. To postać niejednoznaczna, człowiek z własnymi problemami, lecz w pracy oddający się sprawom bez reszty. Kieruje się wiedzą, inteligencją i bezkompromisowością, a przy tym posiada wyjątkową intuicję śledczą. Nie przebiera w słowach i nierzadko balansuje na granicy prawa. Tym razem wraz ze swoją partnerką, Anną Wojtyłą, mierzy się ze sprawą, która wydaje się niemal nierealna, tropią człowieka nazywanego potworem, kanibala delektującego się ludzkim mięsem. Przestępca atakował w Czechach, lecz jego ślad prowadzi teraz na Dolny Śląsk (od razu mam przed oczami Anthony'ego Hopkinsa w roli Hannibala Lectera). Sikora nie wie jeszcze, że równolegle sam staje się celem innego psychopaty,człowieka przekonanego, że po wizji Jezusa Chrystusa musi unicestwić komisarza jako uosobienie zła.

Jeśli wcześniejsze tomy cyklu dostarczają równie silnych emocji, wiem już, jak wiele straciłem, nie sięgając po nie wcześniej. Pozostaje mi nadrobić zaległości i życzyć wszystkim czytelnikom naprawdę intensywnej lektury.

To już mój kolejny tom cyklu z Sikorą. Każdy (choć wydaj się to niemożliwe) jest lepszy od poprzedniego.

„Obława” oddarta jest z retuszu, odsłania bolesne wnętrze wielu tabu, razi i dotyka brutalnością. Mnogość wątków nadaje książce bardzo dużą dynamikę. Nie mam tutaj jednego śledztwa, tak jak w prawdziwym życiu, spraw jest wiele, bo i przestępstw sporo. Morderca jest bardzo blisko nas, bliżej niż jego zdobycz. Widzimy jak planuje kolejne zbrodnie, jak obiera ofiarę, jak czai się na nią i w końcu atakuje. Nieświadoma niczego ofiara podąża ślepo w kierunku nieuniknionego napawając nas strachem i bezsilnością.

Sikora z każdym tomem przekonuje mnie bardziej do siebie. To nie jest łatwy bohater, nie wzbudza sympatii od pierwszego z nim poznania się. Jest szalenie inteligentny, obdarzony niezwykłym instynktem, bezkompromisowy, cyniczny. Niczym taran prześlizguje się przez uczucia, depcze konwenanse, nie przebiera w ocenach i słowach. Wściekłość, chęć zemsty kipią w jego oczach. On nie odpuszcza, tropi i goni aż do skutku. Kto go lepiej zna wie jednak, że pod tą zaschnięta, grubą skorupą, żarzy się wrażliwość, niepokój o bliskich, opiekuńczość.

Książki Piotra Kościelnego nie należą do łatwych. Pełen są przemocy, ale też bardzo skrajnych emocji. Wciągają od pierwszych stron, obezwładniają mrokiem, dają do myślenia. Czysta rozrywka łączy się tutaj z głębokimi przemyśleniami. Tak jest również w „ Obławie”.

Konkretny, rzeczowy język, pozbawiony ozdobników oraz zbędnych rozbudowanych opisów trafia w samo sedno naszej wyobraźni, eskalując w niej krwawe a czasami odrzucające obrazy. Wzrastające ciągle napięcie, niepokój i suspens przypominają rozpędzoną karuzelę, która wyrwała się spod kontroli i pędzi w zawrotnym tempie.

Finał zaskakuje i pozostawia nas ze znakiem zapytania, który otwiera szeroko furtkę do kolejnego tomu. Z „Obławy” wyszłam pokiereszowana psychicznie, ale bardzo usatysfakcjonowana czytelniczo. Z wielką niecierpliwością czekam na ciąg dalszy.

Kolejne spotkanie z dobrze znanymi bohaterami tym razem wypada sympatycznie, ale trochę powierzchownie. Są tak zapracowani, że gdyby to był pierwszy tom, to raczej z żadnym bym się nie zaprzyjaźniła. Ciągle w biegu! No, ale że ich znam, to już nic mnie nie dziwi. Sikora jak zwykle ukrywa się pod płaszczykiem szorstkiego cynizmu i złośliwego dowcipu, które Bielecki znosi z filozoficznym spokojem.

Jednak uczciwie muszę napisać, że Obławie daleko do Narogów. W ogóle mam wrażenie, że w tej serii co drugi tom wypada lepiej. Co prawda zaczęłam od czwartego, ale tak to było. Nagonka bardzo mi się podobała, Potrzask na jej tle rozczarował, Narogi porwały, a Obława kazała wyhamować zachwyt. I nie wiem, czy faktycznie co druga książka jest słabsza, czy co druga za bardzo winduje moje oczekiwania.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Sięgając po Obławę, spodziewałam się solidnego kryminału. Dostałam coś znacznie więcej – historię, która wsiąka pod skórę już od pierwszych stron. Klimat? Gęsty, niepokojący i momentami wręcz klaustrofobiczny. Autor buduje napięcie w mistrzowski sposób, a mroczny nastrój trzyma czytelnika w szachu do samego końca. To nie jest książka na jeden wieczór – to opowieść, która zostaje w głowie na długo po przeczytaniu ostatniego zdania.

Akcja gna do przodu jak rozpędzony pociąg, ale bez wrażenia chaosu. Piotr Kościelny serwuje nam intrygę, która z każdym rozdziałem dokręca śrubę. To opowieść o pościgu – nie tylko dosłownym, ale i psychologicznym. Zaskoczeń jest mnóstwo, a autor bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę. I choć nie zdradzę żadnych szczegółów, powiem jedno: jeśli myślisz, że wiesz, jak to się skończy… gwarantuję, że jesteś w błędzie.

To, co uwielbiam w piórze autora to bohaterowie z krwi i kości. Żaden z nich nie jest czarno-biały – każdy ma swoje demony, słabości i sekrety. Przez to emocje, które im towarzyszą, udzielają się także czytelnikowi. Kibicowałam, bałam się, a momentami miałam ochotę nimi potrząsnąć. I o to chodzi – o te autentyczne reakcje, które sprawiają, że książkę przeżywa się, a nie tylko czyta.

Piotr Kościelny pisze lekko, ale nie płytko. Dialogi są naturalne, opisy sugestywne, a narracja prowadzi czytelnika za rękę przez mroczne zakamarki fabuły. Momentami akcja zwalnia, by dać chwilę oddechu, ale zaraz potem przyspiesza tak, że trudno złapać oddech. Idealne proporcje między dynamicznymi scenami a tymi bardziej refleksyjnymi.

🎯 Dla kogo jest ta książka?

Jeśli lubisz polskie kryminały w stylu: mroczny klimat, silne osobowości bohaterów i zaskakujące zwroty akcji – to jest pozycja dla Ciebie. Fani Miłoszewskiego, Bondy czy Cygler powinni poczuć się jak ryby w wodzie. Ale ostrzegam – wciąga bez ostrzeżenia!

Obława Piotra Kościelnego to kryminał z pazurem. Inteligentny, wciągający i nieprzewidywalny. Jeden z tych tytułów, które przypominają, po co w ogóle sięga się po książki.

Moja ocena: 9/10 ⭐

BRUNETTE BOOKS