Śledztwo Diabła

„Śledztwo diabła” to tom, w którym Adrian Bednarek jeszcze mocniej zaciska pętlę wokół „szyi” Kuby Sobańskiego. Wolność, o którą bohater tak długo walczył, okazuje się iluzją, a najciemniejsze pragnienia nie tylko nie znikają, ale coraz wyraźniej domagają się jego uwagi. Kuba funkcjonuje, ale to nieustanny balans na granicy – między kontrolą a jej utratą, między pozorami normalności a powrotem do tego, kim naprawdę jest.

Punktem wyjścia fabuły tego tomu jest sytuacja, w której Kuba przypadkiem trafia na miejsce zbrodni, której nie popełnił, a podejrzenia bardzo szybko kierują się właśnie na niego. Autor świetnie wykorzystuje ten motyw, wyraźnie podkreślając, jak cienka jest granica między przeszłością a teraźniejszością Sobańskiego.

Relacja z Dorianem wnosi do historii nową, zaskakującą dynamikę. Sojusz z policjantem nie wynika z zaufania, lecz z konieczności i ukrytych motywów, co tylko potęguje napięcie. Śledztwo dotyczące nietypowych zgonów staje się nie tylko zagadką kryminalną, ale również kolejną próbą dla psychiki Kuby – testem jego kontroli, lojalności oraz granic, których coraz trudniej mu pilnować.

Jest ciężko, gęsto od wydarzeń, krwawo i bardzo intensywnie. Bednarek nie skupia się wyłącznie na akcji, lecz konsekwentnie prowadzi czytelnika przez wewnętrzne rozdarcie Kuby i jego demony. Sobański pozostaje strategiem – kimś, kto planuje wszystko z wyprzedzeniem, zawsze o kilka kroków przed przeciwnikiem lub ofiarą. Dlatego każdy element śledztwa odbija się echem w jego umyśle, a poczucie osaczenia narasta za każdym razem, gdy coś lub ktoś krzyżuje mu szyki.

Ten tom to nieustanna walka Kuby z samym sobą. Mroczna jak zawsze, wciągająca jak bagno historia, która konsekwentnie roztacza aurę niepokoju i nie pozwala się od siebie oderwać. Gdyby kilka miesięcy temu ktoś powiedział mi, że seria o psychopacie i seryjnym mordercy wciągnie mnie aż tak bardzo, uznałabym to za niemożliwe.

Dziś wiem jedno – po kolejny tom sięga się bez wahania.

Cytaty:

„Nałóg nigdy nie znika. Tylko ci, którzy są w stanie to zrozumieć, umieją się z nim dogadać. Inni żyją w ciągłym strachu, każdy dzień zaczynając z obawą , że to właśnie dziś demon rozszarpie pręty i zaatakuje.”

„Je­stem na­ło­gow­cem z wie­lo­let­nim sta­żem i za­li­czam się do wyjątkowego grona ludzi potrafiących do­ga­dać się ze swoją be­stią.”

Okładka jak zawsze pasuje do serii. Tym razem mamy dwóch panów odwróconych tyłem do nas. Możemy tylko przypuszczać, kto to jest. Grzbiet jest żółty, wszystko ze sobą współgra. Posiada skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka słów o autorze. Stronice mamy kremowe, czcionkę wystarczającą dla oka, literówek brak. Odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane.

Kolejne spotkanie z Adrianem Bednarkiem. Oczywiście, że odebrane jak najlepiej. Autor jest jednym z moich ulubionych pisarzy, po których sięgam w ciemno. A seria z Kubusiem... To moja ulubiona! Chore jest to, że lubię takiego psychopatę, ale nie jestem w stanie nic z tym zrobić. Najgorzej, bo znów trzeba czekać na kolejny nowy tom. Jak ta seria się skończy to nie wiem, co ze sobą pocznę. Czyta się bardzo szybko, lekko. Pióro pisarz ma tak doświadczone, że wie jak okręcić sobie czytelnika wokół palca i nie pozwolić mu oderwać się od czytania. A jeśli już, to szybko z głowy nie wychodzi... Ale to dobrze! Tak bardzo czekałam na tę powieść i mam. Jestem bardzo zadowolona!!!

Jak miło było znów spotkać się z Jakubem Sobańskim. Tęskniłam! Dla osób, które znają tę serię, pewnie wydaje się, że jestem głupia. Bo jak można tęsknić za kimś takim? A no można, ja jestem tego przykładem. Uważam, że to najlepsza postać, jaką wykreował w swoich powieściach Bednarek. A tuż za nim... Stella. Czy kogoś to w ogóle zaskoczyło? Jak dla mnie ta dwójka to istna mieszanka wybuchowa, ale na tyle intrygująca, że zostaje w głowie na długi czas. Co oczywiście jest pożądane.

Emocji jest tu sporo, głównie tych mrocznych, niebezpiecznych... Ale cóż zrobić, skoro fabuła jest tak dopracowana, niczego nie brakuje. Świetnie poprowadzona akcja, co rusz dzieje się nowego, a wszystko dzieje się tuż obok mnie, w Krakowie. Wszystkie obrazy ożywają i mogę sobie dokładnie wszystko zwizualizować. Nic mnie tu nie brzydzi, jest rozlew krwi, są trupy, jest też Cichy, czyli kolejny seryjny. Jednak to, co autor przygotował dla tej postaci... Powiem Wam tyle - musicie koniecznie przeczytać!

Jest to na pewno lektura nie dla każdego. Mamy tutaj nie jednego trupa, giną w różnych okolicznościach, więc jeżeli jesteście wrażliwymi ludźmi, lepiej nie sięgacie. Bo bywa czasami mocno krwawo kub niespodziewanie... Z pewnością sięgać po tę pozycję mogą osoby 18+, z młodszymi bywa różnie. Podkreśle raz jeszcze, że powieść ma świetne tempo, które raz zwalnia, raz przyspiesza, ale na tyle, byśmy mogli za nią nadążyć. Zdecydowanie jest to godna polecenia książka.

Tym bardziej, że jest to ósma część. Bednarek pokazuje nam, że na spokojnie można pisać serię powieści i nie nudzi się to. Za każdym razem mamy mnóstwo niespodzianek i zwrotów akcji, które zostawią nas z rozdziawioną ze zdziwienia buzią. Które sprawiają, że nasza głową wręcz paruje od nadmiaru zdarzeń, ich stopnia natężenia... REWELACJA. Nie nudzi mi się, a wręcz przeciwnie, chciałabym jeszcze! Seria jest dopieszczona pod każdym szczegółem, uwierzcie mi, że z Kubą Sobańskim nie da się budzić. Polecam z całego serca! Tylko dla ludzi o mocnych nerwach!

Co się stanie, kiedy jeden samotny drapieżnik spotka drugiego drapieżnika? Zapragnie zjednoczyć z nim siły czy może wyeliminować konkurenta? A co jeśli ten konkurent jest równie przebiegły, jak on? Przekonajcie się sami. Kolejna (i zapewne jeszcze nie ostatnia) część przygód Kuby Sobańskiego już dostępna zarówno w księgarniach, jak i na platformach czytelniczych. Na Legimi na szczęście jeszcze też. Zapraszam do lektury.

.

Powiem to po raz kolejny, choć wiem, że się powtarzam – polecajki książkowe od @biblia_horroru nigdy mnie nie zawodzą. I choć to już 8 (!) część serii o Kubie Sobańskim, to Adrian Bednarek ani na chwilę nie zwalnia tempa. Lektor również zdaje się, jakby przyspieszył – wolniej, panie Filipie, wolniej:), bo tchu może zabraknąć. Autor jak zawsze dał pokaz swoich możliwości pisarskich, magicznych wręcz umiejętności wchodzenia w umysł mordercy i patrzenia na świat jego oczami. Jest mrocznie, krew leje się strumieniami, a Rzeźnik niewiniątek znów bezskutecznie walczy ze swoimi nałogami. A zabijanie jest jednym z nich. Oczywiście częściej im ulega, niż z nimi walczy, ale przecież nie jest łatwo zapanować nad taką hordą demonów.

.

Seria o diable nic nie traci na swojej świeżości, a wręcz nabiera nowych barw. Bednarek nieustannie mnie zaskakuje. Bierzcie i czytajcie, a jeśli boicie się 8 tomowej serii, to inne książki autora też są rewelacyjne. Nie będę wam tu streszczać książki, opowiadać... Ten, kto czytał poprzednie tomy, ten wie, o czym mówię, a kto nie czytał to i tak niewiele by zrozumiał z mojego opisu. Moim zadaniem jest pochwalenie rewelacyjnej serii. I dokładnie to robię!

.

Ósma część cyklu z Kubą Sobańskim w rolach głównych za mną. Muszę przyznać, że kolejny tom czytałem z zapartym tchem, bo działo się w nim nadzwyczaj dużo, a zwroty akcji nie pozwalały na odłożenie książki na bok.

Adrian Bednarek niniejszym cyklem ugruntował swoją pozycję na rynku wydawniczym. Częstochowianin cyklem o Rzeźniku Niewiniątek zyskał wielu fanów, o czym świadczą kolejki na targach książki. Fani gatunku mogą być ukontentowani. Polski thriller psychologiczny dzięki panu Adrianowi ma się dobrze, co ja piszę!!!, bardzo dobrze! Dla tych, którzy jeszcze nie zdecydowali się na czytanie powieści o Diabełku, przypomnę, że Adrian Bednarek mieszka wraz ze swoją rodziną w pod Jasną Górą w Częstochowie, jest wielkim fanem Czerwonych Diabłów, czyli Manchesteru United, lubi żużel, ale nas, czytelników cieszy fakt, że potrafi kreować naprawdę strasznie mrocznych bohaterów, którzy z zimną krwią i wyrachowaniem mordują na potęgę. Są bezwzględni w tym, co robią, czym bardziej drastyczna śmierć, tym… fani zacierają ręce, kibicując bohaterowi. To w sumie straszne, ale… tak jest.

Tym razem Kuba Sobański nie planuje żadnej zbrodni. Ot tak. Nie i koniec. Jest tylko jedno „ale”. Przecież on sam nie musi jej dokonać. Jej dokonuje ktoś inny, a Kuba Sobański przez przypadek znajduje się w miejscu, gdzie do niej dochodzi. Czyli w złym momencie wchodzi do pewnego miejsca, gdzie znajdują się człowiek, który wygląda, że jego droga życiowa dobiegła kresu. Jednak to nie jest najgorsze. Kuba radził sobie w gorszych momentach. Tu jednak w toalecie pewnego krakowskiego klubu nad denatem stoi ktoś, kto z pewnością może zrzucić winę za zabicie mężczyzny na Kubusia.

Co z tego wyniknie? W jakie tytułowe śledztwo będzie zaangażowany Kuba Sobański? Jak sobie poradzi z niewygodnym przeciwnikiem, co do zaistniałej sytuacji wniesie… Weronika?

Ciężko napisać recenzję, żeby nie zdradzić więcej szczegółów. Myślę jednak, że mnie się to udało, dając Wam tym bardziej zachętę do zagłębienia się w zakamarki duszy Rzeźnika Niewiniątek. Niech ta chwila trwa!

„(…) demony lubią mruczeć dziwne rzeczy, a pojmie je tylko ich zakładnik”.

Krwawa randka z diabłem level 8, czyli „Śledztwo diabła”.

Z jednej strony jest jak zwykle – bezwzględnie emocjonująco, nie brakuje ostrych gadżetów i nielegalnych używek, w tle wybrzmiewa polski rock, pada śnieg, a prawo karne nie przewiduje tego i owego. Ale z drugiej.. Kuba po raz kolejny zaskakuje nową, niecodzienną odsłoną. Tym razem jako nałogowiec z wieloletnim stażem, facet zbudowany z fartu, do tego zamożny przystojny aktualnie singiel szukający przygód – uroczy seryjny zabójca brunetek, z jednak widoczna gołym okiem lekką słabością do blondynek, znów zapragnął się zabawić..

I choć Kuba Sobański jako „gwiazda” w raju doskonale wie, gdzie warto bywać tylko w dzień, a gdzie wyłącznie nocą – pewnego dnia przez zupełny przypadek trafia na miejsce nieswojej zbrodni, stając się głównym podejrzanym. Z opresji wybawia „niby” przyjaciel – policjant i kuzyn jego dawnej kochanki. Niestety nie bezinteresownie. Dorian potrzebuje bowiem sojusznika w sowim prywatnym śledztwie – polowaniu na kogoś, kto bawiąc się w zabijanie pod krakowskim niebem wydaje się równie zepsuty jak sam diabeł. Kuba więc, choćby i chciał, nie potrafi się nie ekscytować nowym wyzwaniem. Musi jednak mieć się na baczności, bo przed nim kluczowe decyzje, które wyznaczą jego przyszłość w raju.. Czy zamiana „przyjacielskiego” śledztwa na osobistą wendettę to jest na pewno dobry ruch?

„Śledztwo diabła” to kolejna gratka dla „fanów” seryjniaka, którego życie napędza czas i nieprzewidywalność. Wycieczka do jego rzeczywistości pełnej zachcianek, wyzwań i problemów. Pełna emocji podróż do świata, który na całe szczęście zaczyna się i kończy wyłącznie na kartach tej książkowej serii.

Niezmiennie od pierwszego tomu, w oczekiwaniu na kolejny - polecam.