Obrona. Chyłka. Tom 18

Nie umiem nawet określić ile razy myślałam o tej książce i ściągałam myślami datę premiery. Jak zwykle była ona ukrywana i pojawiła się znienacka, a ja od rau przeszłam do lektury. Czy warto było czekać?

'Bez trudu przebili się do sali konferencyjnej, a mijani ludzie zdawali się robić wszystko, by nawet lekko nie tknąć sterczącego brzucha imiennej partnerki.'

Joanna Chyłka jest w ósmym miesiącu ciąży i decyduje się na sprawę, która może wpłynąć na całe życie jej i Kordiana. Chcena zlecenie pewnej kobiety wyciągnąć po dwudziestu latach z więzienia człowieka, który po prawomocnym wyroku odsiaduje karę dożywotniego pozbawienia wolności za morderstwo ze szczególnym okrucieństwem. Czy parze prawników uda się udowodnić, że mężczyzna jest niewinny? I czy faktycznie jest? I przede wszystkim, czy uda się w ogóle wznowić postępowanie?

18 tom serii mówi sam za siebie. Po tak daleki tom nie sięgają osoby, które nie znają duetu: Chyłka i Zordon. A osoby, które znają tę parę doskonale i wiedzą czego się spodziewać. Mamy zatem standardowe dla tej dwójki ostre dialogi, dawkę humoru i uszczypliwości oraz standardowe dla serii zwroty akcji i niedopowiedzenia do samego końca. Do tego wszystkiego dochodzi także aspekt obyczajowy, który interesuje już czytelnika nie mniej niż sama sprawa kryminalna. A ta oczywiście jak zwykle z pozoru jest niemożliwa do rozwiązania dla szarego człowieka, ale dla naszej ulubionej pary nie ma rzeczy niemożliwych. Nawet dla Joanny Chyłki, która jest już praktycznie jedną nogą na porodówce.

'I mógł nie pozostawać martwy. Bo to w gruncie rzeczy było gorsze niż sama jego śmierć.'

Czytanie kolejnych tomów jest jak wizyta u bliskiej rodziny. Bo znamy Chyłkę i Zordona tak dobrze, że aż ciężko uwierzyć, że są to wyłącznie fikcyjne postaci. Nieraz łapię się na tym, że jak widzę na ulicy sławną iks piątkę to zastanawiam się czy za kierownicą nie siedzi Joanna. A co do samej historii to majstersztyk i czekam na więcej i częściej! Bo brak miejsca na regale nie jest absolutnie powodem do nieposiadania więcej książek z tej cudownej i ulubionej serii. Czytajcie!

'Nie szukamy na nikogo żadnych haków - zapewniła Joanna. - Mamy ich tyle, że możemy wieszać na nich pół miasta.'

Sentymenty sentymentami, ale wszystko ma jakieś granice. Przynajmniej tak myślałam przed lekturą osiemnastego tomu Chyłki, bo po niej moje postrzeganie trochę się zmieniło. Z jednej strony nadal uważam, że pora zakończyć tę serię, a w zasadzie trzeba to było zrobić dawno temu, ale i tak odczuwam ekscytację za każdym razem, gdy pojawia się zapowiedź kontynuacji. Z drugiej ta najnowsza powieść była w moim odczuciu na tyle dobra, że żal byłoby, gdyby nie powstała. Te czytelnicze dylematy...

"Obrona" jak wspomniałam wyżej jest już osiemnastym tomem, więc zastanawiam się, czy jest możliwe na tym etapie uniknąć jeszcze spojlerowania. W końcu dla wiernych czytelników pewne rzeczy są już tak oczywiste, że nawet nie pamiętają na jakim etapie te informacje się pojawiały. Z drugiej strony chyba nikt, kto się Chyłką nie interesuje, nie zacznie nagle czytać recenzji od końca.

Szczerze podziwiam Remigiusza Mroza za to, że po prostu jeszcze się w tym nie pogubił. Osobiście czekam od dawna na wyjaśnienie pewnego wątku dotyczącego Kordiana, nawet sobie narobiłam nadziei, że w tym tomie prawda wyjdzie na jaw, skoro już i tak autor zaserwował swoim bohaterom trzęsienie ziemi, ale obeszłam się smakiem. Zastanawiam się, czy Mróz sam o tym już zapomniał, czy po prostu nie wie, jak się z tego wytłumaczyć.

Ta "osiemnastka" to w moim odczuciu taki powrót do korzeni. Mocno rozwinięta sprawa karna, powrót do prawniczych przepychanek na sali sądowej, a prywatnie u Chyłki i Zordona wiekopomne wydarzenia. Proporcje, w jakich rozłożyło się to wszystko w tym najgrubszym dotychczas tomie, były dla mnie takie w sam raz. Cieszę się, że autor odszedł w końcu od tych typowo romantycznych wstawek, a wrócił do takich pasujących do głównych bohaterów.

"Obrona" to powieść, do której podeszłam bez większych oczekiwań, trochę zawiedziona ostatnimi poczynaniami Remigiusza Mroza. Może dzięki temu tak pozytywnie odebrałam tę część tak wyjątkowej dla mnie serii, a może jest ona naprawdę tak dobra. Tego obiektywnie nie rozstrzygniemy, bo przemawiają przeze mnie też sentymenty, ale nie zamierzam się ich wstydzić.

Moje 7/10.

Chyłka z Zordonem duet nie do podrobienia.No,po prostu kocham tą parę i z zaciekawieniem wczytuje się w ich kolejne "przygody".I choć to już 18 z nimi spotkanie to lektura ogromnie wciąga.Wydaje mi się,że ta częśc jest o niebo lepsza niz poprzedzająca ją.

Czekam na kolejną część :-)

"Obrona" Mroza to kolejna świetna książka w serii o Joannie Chyłce, którą zdecydowanie warto przeczytać. Mroź znów nie zawodzi, serwując intrygującą fabułę i skomplikowaną sprawę, która na pierwszy rzut oka wydaje się beznadziejna. Jak zawsze, nie brakuje zaskakujących zwrotów akcji. Książka wciąga i trzyma w napięciu od początku do końca!