Cudze dziecko

Matko, jak ja przeżywałam tą książkę, to nie macie pojęcia. Sama mam piątkę dzieci i zawsze bardzo pilnowałam, aby nigdy nikt nie miał nawet okazji aby pomyśleć, że ktoś mógłby jakieś dzieci pomylić. Wiem jednak z perspektywy czasu, że czasami kobiety po porodzie marzą o takim odpoczynku, że nie chcą nawet przytulić dziecka w pierwszych chwilach, tylko nakazują aby położne się nimi opiekowały, zanim dojdą do siebie. Wiem, co piszę, bo wiem czego bywałam świadkiem. Zwróciłam na to uwagę podczas lektury, bo jakby nie parzyć dotyczyła właśnie czasu po porodzie obu kobiet, które różnie zareagowały na pojawienie się dziecka na świecie. Jeszcze dziwniejsze było jednak to, że jedna z nich postanowiła swoje bobasy podmienić... W tym momencie postanowiłam, że nie będę o tym myślała, bo znając thrillery psychologiczne wiem, że po postaciach można się spodziewać dosłownie wszystkiego. Tak jak czułam, to było starannie zaplanowane posunięcie, tylko sens tego wydarzenia przyszedł dopiero później, o ile można było go się doszukiwać w umyśle jednej z kobiet:-) To książka napisana z perspektywy obu, tylko czasami dodany jest czas obecny, czy też wcześniejszy. Widzimy więc jak matka, która dostała podmienione dziecko czuje wewnątrz siebie, że to nie on. Nie bobas, który czekał w jej łonie na najpiękniejszy czas jaki chciała mu zapewnić. Oczywiście lekarze aby jak najszybciej mieć problem z głowy zganiają jej zachowanie na szok poporodowy, ale zapomnieli o rzeczach jakie mogli wykonać. To jednak fikcyjna opowieść, więc mamy nieść piętno dwóch sfer, gdzie jedna ma obce dziecko dla swojego bezpieczeństwa, choć rzekomo swoje kochała, i druga, która ma problem z zaakceptowaniem sytuacji, gdzie wie, że ma obok siebie kogoś obcego. Nie trudno się było domyśleć, że pary nie dogadują się z powodu nieoczywistych zachowań partnerek i w końcu nadchodzi dzień prawdy. Ale o tym poczytajcie już sami:-)

Kobieta do odzyskania swojego dziecka jest niczym modliszka, która może nawet pożreć swojego partnera, byleby tylko zdobyła to, czego pragnie. Historia pełna napięć i emocji, które nie pozwalają zamknąć oczu nawet na odrobinę odpoczynku nocnego. Świetne zagranie psychologiczne oraz rozbudowanie akcji. Porwała mnie od początku i tak zostało do końca. Wrażliwi czytelnicy mogą czuć się w trakcie zaniepokojeni, ale taki był zamiar dobrej narracji. Mi się bardzo podobała:-)

Niektóre kłamstwa są wypowiadane w dobrej wierze. Inne rodzą się z egoizmu. Najgorsze jednak są te, które udają troskę – bo najtrudniej je rozpoznać.

Avril i Jade- dwie kobiety , które nienawidziły siebie bardziej niż kochały własne dzieci.

Ta która zawsze chciała być matką kontra ta , która przed laty straciła wszystko na czym jej zależało.

Jedna rozmowa o pracę i mężczyzna, którego obie pragnęły

„Cudze dziecko” Daniela Hursta jest powieścią , , która doskonale wpisuje się w nurt współczesnych thrillerów psychologicznych – opartych nie tyle na spektakularnej akcji, co na emocjach, napięciu i narastającym poczuciu niepewności.

Już od pierwszych stron książka przyciąga dynamicznym stylem i krótkimi rozdziałami, które skutecznie budują tempo narracji. To jedna z tych historii, które czyta się niemal jednym tchem – każdy kolejny fragment kończy się w taki sposób, że trudno oprzeć się pokusie „jeszcze jednego rozdziału”. Autor świadomie operuje strukturą, by podtrzymać zaangażowanie czytelnika i sprawić, że napięcie nie opada praktycznie do samego finału.

Największym atutem powieści jest jednak jej klimat. Daniel Hurst bardzo umiejętnie kreuje atmosferę niepokoju i dyskomfortu, stopniowo podsycając wątpliwości wobec bohaterów i ich intencji. Czytelnik niemal od początku zostaje wrzucony w świat, w którym trudno komukolwiek zaufać, a rzeczywistość wydaje się chwiać pod wpływem kolejnych odkryć. Autor pokazuje, jak kruche bywa poczucie bezpieczeństwa oraz jak łatwo w relacjach międzyludzkich pojawiają się podejrzenia, lęk i narastający brak zaufania.

Warstwa emocjonalna jest w tej książce bardzo wyraźna. Bohaterowie funkcjonują pod ogromną presją, a ich reakcje – momentami intensywne, a nawet skrajne – dobrze oddają charakter gatunku. Dzięki temu czytelnik nie tylko śledzi wydarzenia, ale też odczuwa napięcie razem z postaciami. To właśnie ta emocjonalność sprawia, że historia angażuje i zostaje w głowie na dłużej, nawet jeśli sama konstrukcja fabularna nie jest szczególnie odkrywcza.

Styl Pana Daniela jest prosty, bezpośredni i pozbawiony zbędnych opisów.

Hurst skupia się na tym, co najważniejsze – akcji, dialogach i budowaniu napięcia. Dzięki temu książka ma wyraźnie rozrywkowy charakter. Nie jest to literatura wymagająca ani eksperymentalna, ale nie taki jest jej cel.

„Cudze dziecko” ma przede wszystkim wciągać i dostarczać emocji – i robi to bardzo skutecznie.

A po zakończeniu przez chwilę brakuje słów, lecz w najlepszym możliwym sensie.

Gdy tylko wzięła go w ramiona, poczuła, że coś jest nie tak. Niestety, nikt nie wierzy jej intuicji. Bo dlaczego ktoś miałby podmienić dzieci?

Historia prowadzona jest z perspektywy pierwszoosobowej przez dwie główne bohaterki - Avril i Jade. To dwie świeżo upieczone matki, które spotykają się na oddziale położniczym tuż po urodzeniu dzieci. Tyle że Jade doskonale pamięta, co w przeszłości zrobiła jej Avril, i pała żądzą zemsty. "Przeszłość zawsze wraca, by ukarać tych, którzy najbardziej na to zasługują".

Będąc niejako w głowach obu bohaterek, mamy doskonały wgląd w ich intencje, emocje i motywacje. Dzięki wspomnieniom dowiadujemy się też, jak bardzo skrzywdzona została Jade. Żadna z nich nie jest kryształową postacią, dlatego trudno jednoznacznie ocenić ich postępowanie.

Motyw przewodni związany z dziećmi to zdecydowanie to, co lubię najbardziej. Ogromna dawka adrenaliny, mnóstwo emocji i bardzo angażująca treść. Szczególnie spodobał mi się nadzwyczaj realistycznie oddany obraz pierwszych dni z noworodkiem. Nareszcie ktoś odważył się pokazać, jak naprawdę wygląda świat, gdy pojawia się na nim mały człowiek. Nie ma lekko.

"Cudze dziecko" Daniela Hursta to bardzo sprawnie napisany thriller psychologiczny, który budzi niepokój, buduje napięcie, zaskakuje zwrotami akcji i wywołuje sporo emocji.

Avril jest przekonana, że dziecko, które trzyma w ramionach, nie jest jej własnym, nie wiedząc, że padła ofiarą zemsty Jane.

"Cudze dziecko" to historia o macierzyństwie, obsesji, zemście, poczuciu winy i dramatycznych konsekwencjach jednej impulsywnej decyzji. Na początku książki przypomniało mi się jak wyglądał mój poród i nasze pierwsze dni życia w trójkę, które były przepełnione miłością, troską, ale także lękiem i ogromną odpowiedzialnością za nasz mały cud. Te wspomnienia sprawiły, że dużo łatwiej było mi się wczuć w losy bohaterek i zrozumieć ich emocje - strach, niepewność oraz desperacką potrzebę ochrony dziecka i poczucie winy, które ciążyło po każdej podjętej decyzji. Avril, jak i Jane, popełniły poważne błędy i nie pozostały bez winy tego, co się później działo, co sprawiało, że nie byłam po żadnej ich stronie. Jednocześnie im współczułam, jak i czułam wobec nich irytację i złość. Żadna z nich tak naprawdę nie powinna zostać matką, a ich decyzję i obsesję tylko pokazały jak bardzo można skrzywdzić drugiego człowieka i zniszczyć jego życie swoim tak naprawdę nie przemyślanym działaniem i jakie z tego powodu mogą być później konsekwencje. Autor skutecznie wciągnął mnie w swoją historię, choć fabuła momentami była przewidywalna, a niektóre zwroty akcji przesadzone, aczkolwiek znając już jego twórczość, nie powinno mnie to wcale dziwić. Książka trzyma w napięciu do samego końca, a samo zakończenie pozostawiło mnie z mieszanką różnych emocji, zarówno pozytywnych jak i negatywnych.

Astrid i Jade, dwie kobiety, które dzieli praktycznie wszystko. Począwszy od sytuacji rodzinnej, skończywszy na tej materialnej. Jednak obie znajdują się w tym samym czasie w szpitalu i rodzą dzieci. Chłopców, podobnych pod względem wyglądu do siebie. Jeden okaże się oazą spokoju i marzeniem zmęczonych rodziców, a drugi wręcz przeciwnie. Astrid nie wie,że Jade ją poznała. Poznała i teraz ma nareszcie szansę się zemścić. Podmienia dzieci i od tego momentu życie obu pań zmienia się jeszcze bardziej.

Jeśli czytaliście wcześniejsze książki autora to wiecie czego się spodziewać, a raczej niespodziewać bo i tak nie odgadniecie zakończenia w stu procentach. Wchodzimy w głąb psychiki głównych bohaterek, chociaż to Jade poznajemy bardziej. Walczy ona z wyrzutami sumienia i chęcią zemsty, co się wzajemnie wyklucza, jednak daje w pewnym sensie małą satysfakcję. Życie byłoby znośne gdyby nie ciągły strach przed odkryciem prawdy.

Astrid natomiast obawia się iż karma właśnie do niej wróciła. W przeszłości nie jednej osobie zalazła za skórę i teraz zbiera tego owoce. Czuje, że coś jest nie tak z dzieckiem, z którym wróciła do domu. Nie do końca umie nawiązać z nim więź. Nikt, nawet mąż, nie rozumie jej uczuć i nie stara się pomóc.

Akcja toczy się dosyć wolno aż do momentu gdy panie spotykają się przypadkiem na bezpłatnych zajęciach. Od tego momentu sprawy nabierają rozpędu, ciężko jest oderwać się od lektury, natomiast przy zakończeniu...cóż autor zaserwował taki plot twist, że absolutnie się go nie spodziewałam. Czy byłam zadowolona z takiego obrotu spraw? Niekoniecznie, czułam jakiś taki bunt wewnętrzny...że to nie tak powinno się skończyć. Niemniej, polecam, zwłaszcza jeśli znacie serię z "lekarzem" bo styl pisania jest identyczny.