Śladami Emmy

Trzy lata temu zniknęły siostry Tanner, Cass i Emma. Po dziewczynach nie zostaje żaden ślad.

Trzy lata później Cass ponownie staje przed rodzinnym domem. Agentom FBI i psychiatrze Abby Winter, która z nimi współpracuje, opowiada co się z nią działo przez lata nieobecności i błaga, aby szukać jej siostry.

Tylko dr Winter zauważa, że w tej rodzinie coś nie gra, że relacje w niej panujące nie są normalne.

"Śladami Emmy" to ciekawy thriller, gdzie nic nie jest jasne. Autorka wodzi czytelnika za nos. Co chwila odkrywamy kolejne patologiczne relacje i zachowania w rodzinie Cass i Emmy.

Wendy Walker bardzo dokładnie opisuje sposób myślenia i działania osobowości narcystycznej. Jaki ona ma destrukcyjny wpływ na rodzinę i dzieci się w niej wychowujące.

Zakończenie jest zaskakujące, mimo że pewnych rozwiązań się spodziewałam, to inne całkiem mnie zaskoczyły.

Historia dwóch zaginionych sióstr, starszej Emmy i młodszej Cassandry. To głównie retrospekcja wydarzeń opowiedziana przez Cassandrę po jej powrocie do domu. Dziewczyna relacjonuje co się działo, kiedy przez prawie trzy lata były z siostrą przetrzymywane wbrew własnej woli.

.

Książkę można podzielić na dwie części. Część rozdziałów napisana jest z perspektywy Cass a pozostałe, które dotyczą śledztwa są głównie przemyśleniami dr Abby Winter i jej próbą dojścia do prawdy.

.

Głównym wątkiem są trudne relacje rodzinne spowodowane przede wszystkim zaburzeniami narcystycznymi matki. Powieść posiada rozwiniętą warstwę psychologiczną i na tym głównie opiera się fabuła. Obserwujemy toksyczny wpływ rodzica na dziecko i późniejsze konsekwencje tego.

Nie ma tu dynamicznej akcji. Książka jest bardzo jednostajna co mi nie do końca odpowiadało. Historia mnie zaciekawiła, ale nie porwała. Zabrakło w niej napięcia. Dopiero w samej końcówce, kiedy wszyscy byli już niemal pewni co tak naprawdę się wydarzyło następują pewne zwroty akcji, które wywracają postrzeganie tej historii o 180 stopni. Wzmogło to nieznacznie emocje, ale jak dla mnie to niestety trochę za mało.

Nie polecam i nie odradzam. Sami musicie zdecydować czy to książka dla Was.

Śladami Emmy to kolejna pozycja na mojej półce, która czekała dość długo na swoją kolej. Przyznaję się szczerze, że nie potrafiłam się jakoś zachęcić do przeczytania tej książki. Zupełnie tak, jakbym podświadomie przeczuwała, jaki jest ten thriller.

Główną bohaterką jest oczywiście Cass Tanner. Dziewczyna, a właściwie już młoda kobieta, powróciła do rodzinnego domu, aby opowiedzieć wszystkim, co przeżyła z siostrą w ciągu tych trzech lat. Kiedy pojawiła się po raz pierwszy, wzbudziła we mnie morze współczucia. W końcu przez kilka lat żyła z dala od rodziny, na jakiejś opuszczonej i tajemniczej wyspie. Jednak coś nie dawało mi spokoju. Oczywiście, wiedziałam, że skoro jest to thriller, to na pewno wyjdą na jaw przeróżne rzeczy, jednak tego, co zrobiła Cass chyba nikt nie zdołałby zgadnąć. Koniec końców uważam, że jest to bohaterka, która dosyć sporo przeszła i pomimo jej różnych decyzji i zachowań, naprawdę ją polubiłam.

Emma już z kolei nie wzbudziła mojej sympatii. Doskonale wiem, że przeszła to samo co jej młodsza siostra, ale na potrafiłam się do niej przekonać. Dla mnie jej zachowanie było gorszące i wzbudzało we mnie jednocześnie złość i zażenowanie. Może i ja też odebrałam to zupełnie inaczej, ponieważ nigdy nie miałam do czynienia z osobowością narcystyczną. Nie zmienia to jednak mojego zdania.

Kolejną bohaterką, która odegrała tu ważną rolę, jest dr. Abby Winter. To właśnie ona rozpoznała cechy osobowości matki sióstr Tanner i dzięki temu wiedziała mniej więcej, na czym opiera się ich relacja. Jednak nie mogłoby być tak pięknie i kolorowo, ponieważ zauważyłam u tej bohaterki niemal obsesyjne zainteresowanie tym tematem. Nieco mnie to odrzucało, ponieważ czułam się zarzucana informacjami, aż za bardzo.

Na początku miałam dość spore zastrzeżenia co do sposobu, w jaki została napisana ta książka. Zamiast standardowych dialogów, gdzie kolejne zdania zaczynają się od myślnika, słowa bohaterów zapisywane były w cudzysłowie. Przywiodło mi to na myśl to, jak zostają wydane książki w języku angielskim, gdzie wygląda to identycznie. Na szczęście po kilku stronach wszystko zaczęło wyglądać tak, jak powinno i Śladami Emmy zaczęło czytać mi się lepiej.

Jak wspomniałam wcześniej, w rozdziałach, gdzie akcja dotyczyła głównie pani psycholog, czułam się wprost zarzucana informacjami. Domyślam się, że autorka zrobiła to celowo i poprzez to chciała czytelnikowi przekazać sporo wiedzy z dziedziny psychologii. Jednak według mnie było tego po prostu za dużo. Naprawdę w pewnych momentach miałam wrażenie, że czytam poradnik psychologiczny, a nie thriller.

Sama fabuła bardzo mi się spodobała. Mimo tego, że jest to coś, co gdzieś tam przewijało się już w powieściach z tego gatunku, to było w tym coś nowego. Na pewno nie jest to książka, gdzie byłam w sanie domyślić się następnego ruchu głównych bohaterów, ponieważ Wendy Walker bardzo długo wodziła mnie za nos. Najpierw przekręcała moją głowę, żebym patrzyła w danym kierunku, a potem okazywało się, że przez cały ten czas gapiłam się jak cielę na malowane wrota w kompletnie złą stronę. I właśnie to sprawiło, że chciałabym bardzo polecić Wam ten thriller.

Pełno tu psychologii, sama historia daje sporo do myślenia no i rozwala kompletnie mózg. Jednak jest to jeden z lepszych thrillerów, jakie przeczytałam w ostatnim czasie. Dlatego, jeżeli poszukujecie dobrej książki oraz trzymającej w napięciu to zdecydowanie Śladami Emmy to pozycja dla Was.

Czasami lubię sięgać po nieco inną literaturę niż tak, fantastyczna, pełna magii. Zgłębiam naturę człowieka, poznaje inne zagadnienia, czuję grozę na własnej skórze. Thrillery psychologiczne, czy medyczne są tym rodzajem literatury, po który sięgam rzadziej, jednak lubię dać sobą wstrząsnąć. Historia musi być dobra, ujmująca, a bohaterowie dobrze wykreowani, nie ciapowaci, ale wyraziści. Muszą przykuwać Twoją uwagę, a czasem nawet szokować. Lubicie takie powieści? Z iloma takimi książkami się spotkaliście? Pewnie jesteście ciekawi jak wypadła Wendy Walker pod tym kątem.

"..ja właśnie podniosłam stawkę w grze, w którą grała, nawet o tym nie wiedząc".

Przed trzema laty rodzinę Tanner spotkała ogromna tragedia, zaginęły dwie dziewczyny, piętnastoletnia Cassandra i siedemnastoletnia Emma. Po upływie tego czasu jedna z sióstr powraca w rodzinne strony, rodzą się pytania, teorie i poszukiwania starszej dziewczyny. W tym domu dzieją dziwne rzeczy, a przede wszystkim relacje między jej członkami nie są takie, jakie być powinny. Może nie wszystko jest takie, jakie się wydaje? Judy Martin, matka dziewczynki mieszka ze swoim drugim mężem, w niczym nie przypomina ciepłej kobiety. Rozpoczyna się śledztwo, które prowadzi FBI, jego przedstawiciel Leo Strauss postanowił poprosić o pomoc psychologa sądowego Abigail Winter, z którą współpracował nad tą sprawą przed trzy laty, kiedy obie dziewczyny zaginęły. Kto inny lepiej ujrzy rodzinne dysfunkcje niż wprawny psycholog? Strauss wie, że Cassie będzie potrzebowała wsparcia, aby stopniowo otworzyć się na tych, którzy chcą udzielić jej pomocy.

"Niewielu ludzi naprawdę wiedziało, czym jest ta choroba. Jak naprawdę wygląda".

Pani Psycholog myśli, że w domu dziewczyn nie działo się zbyt dobrze, krytycznym wzrokiem spogląda na Judy Martin, u której podejrzewa narcystyczne zaburzenie osobowości.

Nie interesowałam się nim wcześniej, nie miałam takiej potrzeby, dlatego moja wiedza na jego temat jest znikoma. Narcyzm wyróżnia się tym, że jest się przekonanym o swojej wyjątkowości, posiadaniu ogromnych możliwości, co za tym idzie braku empatii i szorstkim podejściem do innych ludzi. Takich osobników można bardzo łatwo urazić, a skutki mogą być opłakane. Nic, więc dziwnego, że dr Winter czuła pewne obawy. Cassidy ich nie rozwiała, nie poruszyła tematu atmosfery, która panowała w domu przed zaginięciem, tylko, czy było to istotne? Złożyła zeznania, z których wynikało, że przebywała wbrew woli ze swoją siostrą na wyspie. Wraz z kolejnymi szczegółami agent dochodzi do wniosku, że coś tutaj nie pasuje. Zeznania Cassandry są niespójne, nie łączą się ze sobą w logiczny sposób. Jak to bywa z prawdą? W końcu wychodzi na jaw po nitce do kłębka dostrzegamy coraz więcej wydarzeń, poszlak i dysfunkcji. Czy uda nam się w końcu dowiedzieć, co się stało z dziewczynkami? Gdzie podziała się Emma? Czy matka na pewno ma zaburzenia? A może za zniknięciem Emmy stoi ktoś zupełnie inny?

„Wierzymy w to, w co pragniemy wierzyć”

Na te wszystkie pytania autorka odpowiada nam stopniowo dozując emocjonalne wydarzenia, które zaskakują. W książce występuje narracja dwuosobowa, poznajemy bieżące wydarzenia z perspektywy Cassie i dr Winter. Dziewczyna nade wszystko pragnie się dowiedzieć, co się stało z jej siostrą, śledczy kręcą się w koło, czas biegnie, a Emmy jak nie było, tak nie ma. Czy wróci? Co takiego zrobiła Cassie, że jej zeznania są niespójne? Autorka wie, jak podsycić ciekawość, sprawić, że nie można się oderwać od książki brnąć do przodu, licząc na to, że lada moment uda się rozwikłać zagadkę, otrzymać upragniony finał i informację, co spotkało Emmę? Przyznam szczerze, że nie życzę nikomu, żeby musiał przeżyć takie wydarzenia na własnej skórze. Finał szokuje, książka jest dobra i mocna, z całą pewnością znajdzie swoich odbiorców.

września 07, 2018

"Śladami Emmy" Wendy Walker

Tytuł: „Śladami Emmy”

Autor: Wendy Walker

Wydawnictwo: Czarna Owca

Gatunek: Thriller psychologiczny

FABUŁA

Pewnej nocy znikają dwie siostry, piętnastoletnia Cass i siedemnastoletnia Emma. Po trzech latach Cass staje pod drzwiami rodzinnego domu – sama. Opowiada historię o wyspie, o ludziach, którzy je tam przetrzymywali i o swojej ucieczce. Desperacko chce odnaleźć wyspę i Emmę. FBI rozpoczyna śledztwo i walkę z czasem. Czy Cass mówi całą prawdę? Co działo się na wyspie? Jakie życie wiodły dziewczyny przed zniknięciem? Jak zakończy się ta historia? Jakie tajemnice skrywa rodzina?

Kupując książkę „Śladami Emmy” miałam nadzieję, że historia będzie równie dobra, jak w książkach z serii Laleczki. Mamy tu dosyć podobną fabułę i po sukcesie jakie odniosły Laleczki, byłam przekonana, że i tym razem będzie podobnie. Czasem jednak mój zmysł czytelniczy płata mi figle i wpuszcza na minę. Wydarzenia w książce zasługują na miano thrillera psychologicznego i nie mam tu wiele do zarzucenia, poza tym, że jest dość przewidywalna. To, co mnie zraziło do całości, są niekończące się opisy stanu psychicznego każdego z bohaterów i przewijający się ciągle wątek narcyzmu. Możliwe, że autorka chciała sprawić by książka była bardziej psychologiczna, ale moim zdaniem jest to niepotrzebne i bez tego książka byłaby ciekawsza i łatwiejsza w odbiorze.