Obsesja

Ósma książka B.A. Paris dla polskich czytelników okazała się wyjątkowa - to my pierwsi na świecie mogliśmy zmierzyć się z “Obsesją”! Mistrzyni thrillera psychologicznego domestic noir nadal doskonale zachowuje ramy gatunkowe, równocześnie przedstawiając temat od niebanalnej strony. Bo choć ciągle skupiamy się na prywatnych tajemnicach relacji damsko-męskich, to jednak przede wszystkim przyglądamy się tytułowej obsesji. Obsesji, która pojawia się nieproszona, która może i wynikać z dobrych zamiarów, ale czy to znaczy, że jest usprawiedliwiona? I w jej finalnym stadium, w chwili, gdy prześladowca szykuje się do czynu ostatecznego, ale czy na pewno nie da się już z tej ścieżki zawrócić? Historia snuje się umiarkowanym tempem, w której napięcie budowane jest nie tylko przez pomniejsze fabularne twisty, ale też po prostu przez zmianę perspektywy - trzy postacie, z czego dwie to tak naprawdę jedna osoba, tylko w dwóch różnych fazach życia. Trzecia to prześladowca, autor notatnika, którego każdy wpis kończy się groźbą śmierci. Kreacje tych postaci są dopracowane, bogate w emocje, które warto przeanalizować, zastanowić się nad tym, z czego wynikają. Sama intryga zbudowana jest w klasyczny sposób, wąskie grono podejrzanych pozwala czytelnikowi samodzielnie pobawić się w detektywa. Czy uda Wam się wytypować sprawcę? Bez względu na to, “Obsesja” to solidna dawka świetnie czytającej się rozrywki!

Nell od miesięcy odbiera głuche telefony i znajduje przed domem zwiędłe kwiaty, coraz mocniej wierząc, że ktoś ją śledzi. Gdy zaczyna łączyć te zdarzenia z tragedią sprzed lat, której była świadkiem, uświadamia sobie, że przeszłość może właśnie upominać się o nią w najbardziej niebezpieczny sposób.

"Obsesja" to historia o tym jak łatwo strach może przejąć kontrolę nad życiem i jak szybko można zatracić się w poczuciu winy oraz potrzebie poznania prawdy. Autorka buduje napięcie stopniowo, skupiając się przede wszystkim na psychice naszej głównej bohaterki Nell i jej narastającym niepokoju. Z każdą kolejną stroną atmosfera zaczyna robić się coraz bardziej duszna i zaczynałam wątpić w to, co jest rzeczywiste, a co być może być tylko wytworem lęku i traumatycznych wspomnień. Dzięki temu przez większą część książki byłam całkowicie pochłonięta światem Nell, niemal odczuwając jej niepokój, lęk i poczucie zagrożenia, które ciągle narastało. Autorka mistrzowsko pokazuje, jak przeszłość może determinować teraźniejszość, a dawne tajemnice i błędy stopniowo wypływają na powierzchnię, zmuszając bohaterkę do konfrontacji z własnym sumieniem. Narracja jest dwutorowa, poznajemy zarówno teraźniejszość, jak i retrospekcje z przeszłości, które powoli odkrywają kolejne tajemnice i powiązania między tragediami, a obecnym zagrożeniem. Tempo akcji jest raczej spokojne, ale konsekwentnie rosnące. Paris balansuje między chwilami codziennej rutyny, a nagłymi zdarzeniami, tworząc klimat stałego napięcia oraz niepewności. Finał mnie mocno zaskoczył, nagle wszystko co wydawało mi się być już jasne, ujawniło nowe znaczenia, a wcześniejsze wydarzenia zyskały jeszcze mroczniejszy wymiar.

🥀„𝓞𝓫𝓼𝓮𝓼𝓳𝓪” 𝓑.𝓐. 𝓟𝓪𝓻𝓲𝓼 🥀

 Nic nie będzie miało znaczenia… kiedy cię zabiję. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

B.A. Paris powraca do nas z zupełnie nowa powieścią, która z pewnością wyróżnia się na tle innych jej książek. „Obsesja” precyzyjnie wodzi czytelnika za nos, wciąga w fabułę i nie pozwala odłożyć się na bok dopóki nie pozna się zakończenia, czyli właśnie tak brzmi przepis na literacki sukces. 

🥀 Nell Masters nie potrafi uwolnić się od przeczucia, że ktoś nieustannie ją obserwuje i śledzi każdy jej krok. Codziennie odbiera głuche telefony i znajduje bukiet zwiędłych kwiatów. Prawda jest taka, że Nell skrywa straszną tajemnicę. Dwanaście lat wcześniej była świadkiem pewnego incydentu. Widziała, jak młoda studentka wsiadła do auta nieznajomego mężczyzny, a niedługo potem odnaleziono ją martwą. Nell była przekonana, że zna tożsamość sprawcy, dlatego próbowała zdobyć dowody, które mogłyby go pogrążyć. Jej działania doprowadziły jednak do tragicznych konsekwencji.

Teraz ma przeczucie, że przeszłość znów upomina się o swoje, a ona sama znalazła się w poważnym, być może śmiertelnym niebezpieczeństwie.🥀

Fabuła wciąga dosłownie już od pierwszych stron, a autorka na każdym kroku wodzi czytelnika za nos, sprawiając, że sami nieświadomie wpadamy w jej pułapkę i nie możemy oderwać się od lektury. Historia, jaką stworzyła Paris z początku zaczyna się dość tajemniczo i intrygująco, a z każdą kolejną stroną zaczyna się dziać coraz więcej, sprawiając, że czytelnik nie może wyjść z podziwu, z jaką precyzją autorka kieruje całą akcję. 

Bardzo mi się spodobało to, że autorka podzieliła książkę na dwie części. W pierwszej narracja prowadzona jest dwutorowo – czytelnik śledzi zarówno bieżące wydarzenia, jak i stopniowo odkrywa historię z przeszłości, które wzajemnie się uzupełniają. Druga część skupia się już wyłącznie na tym, co dzieje się obecnie, stopniowo prowadząc akcję do finału. Dzięki temu zabiegowi, czytelnik nie czuje się pogubiony i w odpowiedniej kolejności poznaje fabułę. Kim tak naprawdę w tej historii są Nell i Elle i jak ich postacie wpłyną na rozwinięcie akcji oraz jak poszczególne, pozornie niepasujące do siebie elementy historii łączą się ze sobą? Autorka świadomie buduje poczucie niepewności, wprowadzając czytelnika w stan lekkiego zagubienia, tym samym zmuszając do nieustannego analizowania fabuły.

„Obsesja” to genialny i trzymający w napięciu thriller psychologiczny. Autorka powraca do nas z taką petardą, że nie sposób pominąć ten tytuł. To obowiązkowa lektura dla fanów historii z dreszczykiem. Fani autorki z pewnością będą zadowoleni, a ci co chcą poznać jej twórczość, śmiało mogą zacząć od tego tytułu. 🥀

„Obsesja” to już 9 książka jednej z moich ulubionej autorki thrillerów psychologicznych.

Jest historia opowiedziana z perspektywy jednej osoby, ale w dwóch liniach czasowych. Główną bohaterkę poznajemy jako Nell, która uważa, że ktoś ją śledzi i grozi jej niebezpieczeństwo. Autorka ukazuje nam również je przeszłość, gdy była Ellę. Kiedy to była świadkiem zaginięcia młodej dziewczyny i obsesyjnie szuka sprawcy.

Narracja – pierwszoosobowa prowadzona z perspektywy tej samej osoby, ale pod różnym umieniem. Dwie linie czasowe, w którym motywem przewodnim jest „obsesja” i „nękanie”

Akcja – raczej powolna, skupiająca się na ukazaniu obsesji, strachu, zagadki i traumy z przeszłości. Do samego końca czytelnik nie wie, co się wydarzy i kto Nell zostawił bukiet zwiędłych kwiatów.

Bohaterowie:

• Nell to skomplikowana postać skrywająca wielką tajemnicę, której nie wie nikt, nawet mężczyzna, którego kocha.

• Alex – to nieco tajemnicza postać, której nie wiadomo czy można ufać czy nie. Często wyjeżdża, a jego przeszłość również wzbudza niepokój.

• Przyjaciele Nell – Nie wiele można o nich powiedzieć

Książkę czytało m się bardzo dobrze. Czułam cały czas niepokój i strach głównej bohaterki. Zakończenie mnie zaskoczyło i to bardzo. Były jednak momenty, kiedy obsesja głównej bohaterki mnie przytłaczała. Na szczęście nie wpływają one jakoś bardzo na odbiór całej lektury i bardzo ją Wam polecam.

Lubię książki autorki, bo pisze lżejsze formy thrillerów, bez makabry, a skupiając się na psychologicznym aspekcie i zawiłości fabuły tak, by czytelnik od początku miał wątpliwości co do rozwiązania zagadki, jaką przed nami postawiła. Tym razem bohaterka zdaje sobie sprawę od lat, że kiedyś przeszłość się o nią upomni. Równolegle poznajemy historię Nel której obecna sytuacja komplikuje się i jest nie do pozazdroszczenia oraz Elle rozumiejąc coraz więcej z każdym rozdziałem. I o ile wersję Nel da się lubić, to Elle jest tą osobą, której wścibstwo i chęć zaspokojenia ciekawości idąc po trupach do celu raczej wyklucza z grona moich znajomych. Autorka prowadzi nas przez obie odsłony głównej bohaterki i pozostawia przestrzeń do własnej interpretacji. I przyznam, że częściowo wpadłam na to, kto może za tym stać, ale zupełnie nie trafiłam w pobudki prześladowcy. Jak zwykle przy książkach tej autorki, dobrze się bawiłam i uważam, że jest to dobry thriller z wątkiem kryminalnym.

„Nieudane doręczenie” Żanety Góreckiej to książka, która od pierwszych stron wciąga w historię pełną emocji, niedopowiedzeń i życiowych zakrętów. To jedna z tych opowieści, które czyta się szybko, ale zostają w głowie na dłużej.

Fabuła kręci się wokół wydarzeń, które – jak to w życiu – potrafią zmienić wszystko w jednej chwili. Autorka pokazuje, że czasem jedno niepozorne zdarzenie może uruchomić lawinę konsekwencji. Historia pełna jest tajemnic, trudnych decyzji i momentów, które zmuszają do refleksji nad tym, jak bardzo nasze wybory potrafią wpłynąć na przyszłość.

Bohaterowie są jedną z największych zalet tej historii. Każda z postaci ma swoją przeszłość, emocje i bagaż doświadczeń, który wpływa na to, jak reaguje na wydarzenia. Nie są idealni – popełniają błędy, czasem podejmują decyzje, które mogą budzić sprzeczne uczucia. Właśnie dzięki temu wydają się tak prawdziwi. Podczas czytania łatwo się z nimi zżyć i naprawdę przejmować ich losem.

Szczególnie podobało mi się to, że autorka pozwala czytelnikowi zajrzeć w głąb ich emocji – pokazuje ich wątpliwości, lęki, ale też nadzieję i potrzebę bliskości. Relacje między bohaterami są bardzo naturalne i momentami naprawdę poruszające. To właśnie one budują napięcie i sprawiają, że historia staje się tak angażująca.

Tempo akcji jest przyjemne i wyważone – historia rozwija się stopniowo, a kolejne elementy układanki pojawiają się w odpowiednim momencie. Styl autorki jest lekki, przystępny i bardzo płynny, dzięki czemu książkę czyta się szybko i z dużą ciekawością.

Myślę, że ta książka szczególnie spodoba się osobom, które lubią powieści obyczajowe z nutą tajemnicy i emocjonalną historią w tle. Jeśli cenicie opowieści o relacjach, trudnych wyborach i ludzkich słabościach. Idealna dla fanów thrillerów psychologicznych, którzy lubią historie osadzone w realiach codzienności, ale z mrocznym twistem. Jeśli lubicie autorów i autorki takich jak M.J. Arlidge czy Katarzyna Puzyńska – tu też znajdziecie coś dla siebie.

Zdecydowanie warto po nią sięgnąć!

Moja ocena: 8/10🌟

BRUNETTE BOOKS

Bohaterka B.A.Paris obsesyjnie śledziła mężczyznę, którego posądzała o morderstwo. Dlaczego? Czy się nie bała?

Dwa nazwiska, jedna kobieta, jedna tajemnica. Sekret ukryty głeboko, który doprowadził do tragedii dwóch osób, może wkrótce wyjść na jaw. Nell jest święcie przekonana, że ktoś ją śledzi. Czuje, momentami słyszy, obecność tej osoby. Jednak nigdy jej nie widziała. Podejrzewa, że to ktoś z przeszłości, do której nie chce wracać. W teraźniejszości obsesja przybiera inną postać. Kat staje się ofiarą.

B.A. Paris jest mistrzynią thrillerów. Emocje takie jak: lęk, strach, udzielają się podczas czytania. Autorka stopniowo buduje napięcie, wprowadza myśli prześladowcy zakańczając je każdorazowo słowami: "Nic nie będzie miało znaczenia, kiedy cię zabiję". Bawi się z czytelnikiem. Świetnie skomponowana warstwa psychologiczna wciąga i wywołuje dreszcze. A dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane. Przeczytaj! Ja zachęcam i polecam!

Nell Masters jest przekonana, że ktoś ją obserwuje. Dostaje kwiaty bez nadawcy, czuje na sobie spojrzenie prześladowcy i ma wrażenie, że przeszłość właśnie upomniała się o swoje. Problem w tym, że nikt jej nie wierzy – a ona sama zaczyna się zastanawiać, czy to realne zagrożenie, czy tylko obsesja.

„Obsesja” B.A. Paris to thriller psychologiczny, który opiera się na napięciu emocjonalnym. Tu nie chodzi wyłącznie o to, kto stoi za niepokojącymi zdarzeniami, ale o to, jak łatwo podważyć czyjeś poczucie rzeczywistości.

Autorka świetnie pokazuje mechanizm wątpliwości – najpierw otoczenie nie wierzy Nell, potem czytelnik zaczyna się wahać, aż w końcu sama bohaterka przestaje ufać własnej intuicji. W tle pojawia się dramat sprzed lat i poczucie winy, które nigdy nie zostało przepracowane. To właśnie przeszłość nadaje tej historii ciężar i sprawia, że napięcie nie jest jedynie fabularnym zabiegiem, ale czymś znacznie głębszym.

Styl B.A. Paris jest prosty, ale skuteczny. Krótkie rozdziały, napięcie budowane stopniowo, dużo emocji i wewnętrznych rozterek bohaterki. To książka, którą czyta się szybko, bo chcesz wiedzieć, czy zagrożenie jest realne. Jednocześnie to nie jest thriller oparty na brutalności – raczej na psychice i atmosferze. Dodatkowo dom, który powinien być oazą spokoju i bezpieczeństwa, zostaje odarty z tej otoczki, co sprawia, że podczas lektury czuć ciarki na plecach.

Plusy? Klimat, konsekwentne budowanie niepokoju, uczucie osaczenia, które udziela się czytelnikowi. Minusy? Momentami można mieć wrażenie, że akcja krąży wokół tych samych lęków i nie rusza do przodu tak dynamicznie, jakby się chciało.

To propozycja dla fanów thrillerów psychologicznych, dla czytelników, którzy wolą napięcie niż sensacyjną akcję i lubią historie o tym, jak cienka jest granica między zafascynowaniem a obsesją.

Wkroczyła na rynek wydawniczy fenomenalnie dobrym debiutem „Za zamkniętymi drzwiami”, który czytałam z zapartym tchem ładnych kilka lat temu i do dziś doskonale pamiętam. Choć „Obsesja” nie przebiła tej pozycji, to w całym dorobku autorki uplasowała się aż na drugiej pozycji. Bardzo dobra historia, w której strach towarzyszący głównej bohaterce jest wręcz namacalny, a tytułowa OBSESJA wkracza na zupełnie nowy poziom.

Kobieta z tajemniczą przeszłością, która próbuje ułożyć sobie życie na nowo i prześladowca, który za wszelką cenę próbuje ją dopaść. Brzmi jak doskonała rozrywka dostarczająca dreszczyku emocji, prawda?

Tym razem B. A. Paris serwuje nam wielowątkową powieść, w której nic nie jest oczywiste i każdy z bohaterów na określonym etapie książki staje się podejrzanym. Autorka wodzi nas za nos, myli tropy, wyprowadza na manowce, a finalnie zupełnie zaskakuje. Formułuje rozdziały, które stanowią fragmenty notatnika prześladowcy, co dodaje nadprogramowo napięcia powieści, wzbudza coraz większe zaintrygowanie oraz napawa lękiem i niepokojem. Oddanie głosu stalkerowi stanowi zdecydowanie jeden z mocniejszych elementów tej pozycji. Ponadto, sama historia osadzona jest na dwóch płaszczyznach czasowych, które się wzajemnie przeplatają, odkrywając przed nami tajemnicę tak skrzętnie skrywaną przez główną bohaterkę, a ta ma podstawy, by obawiać się o swoje bezpieczeństwo, uwierzcie mi. W końcu sprawiedliwość zawsze dopomina się o swoje…

„Obsesja” to opowieść przedstawiona z perspektywy głównej bohaterki, co pozwala głębiej wniknąć w tę historię, poczuć targające nią emocje, towarzyszący jej strach. W dodatku permanentne uczucie bycia obserwowanym tutaj wyjątkowo potęguje te negatywne uczucie i dodaje złowieszczego klimatu powieści. Dajcie się porwać tej historii i zanurzcie się w gęstej aurze utkanej z wszechogarniającego lęku, niepokoju i niepewności. Poczujcie ten obezwładniający oddech prześladowcy na plecach, który niczym łowca poluje na swoją ofiarę.

Czy można uciec przed samą sobą, gdy przeszłość jest jak cień, który wydłuża się wraz z każdym zachodem słońca? Lektura najnowszej powieści B.A. Paris, „Obsesja”, zostawiła we mnie ślad, którego nie potrafię tak łatwo zatrzeć. To historia o tym, jak cienka jest granica między pragnieniem słuszności a destrukcyjną fiksacją, która potrafi spalić za sobą wszystkie mosty. Poznajemy Nell, kobietę, która pod nowym nazwiskiem próbuje posklejać swoje życie, jednak pod tą fasadą spokoju wciąż tętni ból Elle - dziewczyny sprzed dwunastu lat, której jedno błędne przekonanie zniszczyło wszystko. Autorka w mistrzowski sposób oddała to, co w thrillerach psychologicznych kocham najbardziej: duszny, gęsty klimat osaczenia, w którym codzienne przedmioty, jak zwiędłe kwiaty pod drzwiami czy milczący telefon, stają się narzędziami tortur.

Podczas lektury towarzyszyło mi pytanie o to, jak bardzo nasze własne przekonania potrafią wypaczyć rzeczywistość. Paris pokazuje obsesję jako chorobę widzenia - kiedy patrzymy na świat przez pryzmat winy i lęku, przestajemy dostrzegać prawdę, a zaczynamy widzieć tylko to, co podpowiada nam nasz wewnętrzny demon. Czy Nell naprawdę jest śledzona, czy to tylko echo dawnych błędów? To napięcie jest dawkowane z chirurgiczną precyzją, a ja, przewracając kolejne strony, czułam się niemal tak samo niepewna jak bohaterka. Wyjątkowo mocno uderzyły we mnie fragmenty dziennika stalkera. Było w nich coś paraliżującego, zwłaszcza te ostatnie, charakterystyczne zdania każdego zapisu, które niczym kropka nad „i” przypieczętowywały wyrok wydany na Nell. To właśnie te momenty sprawiały, że krew w moich żyłach płynęła szybciej, a ja sama zaczynałam nerwowo oglądać się za siebie.

Dla mnie „Obsesja” to powrót B.A. Paris do jej najlepszej formy, tej, którą pamiętam z kultowego „Za zamkniętymi drzwiami”. Jest tu ten sam rodzaj intymnego dramatu, który rozgrywa się w czterech ścianach i w głębi kobiecej duszy. Do samego końca próbowałam wytypować sprawcę, kluczyłam między bohaterami, podejrzewając każdego, kto choć na chwilę pojawił się w otoczeniu Nell, a jednak finałowy plot twist kompletnie mnie rozbroił. To nie jest tylko opowieść o strachu przed prześladowcą, ale przede wszystkim o tym, jak trudno wybaczyć sobie błędy młodości i jak łatwo stać się więźniem własnej pamięci. Wyszłam z tej historii emocjonalnie poturbowana, ale i zachwycona tym, jak autorka potrafi grać na naszych najczulszych strunach, przypominając, że najgroźniejszy stalker to czasem ten, którego nosimy wewnątrz siebie.

Można mnie nazwać wierną fanką B.A. Paris, bo nie odpuściłam żadnemu z jej thrillerów. To oczywiste więc, że na „Obsesję” czekałam z olbrzymią niecierpliwością, ale też lekką obawą. Bo czy przy obecnym zalewie rynku thrillerami o stalkingu, Autorka „Za zamkniętymi drzwiami” zdoła mnie jeszcze czymś zaskoczyć?

Niepotrzebnie wątpiłam, to była jazda bez trzymanki! Czytając, czułam ten sam duszny klimat, za który pokochałam jej debiut. To narastające poczucie osaczenia i napięcie nie pozwalające odłożyć książki przed poznaniem finału. Bo Autorka jak nikt inny potrafi wprawić czytelnika w stan permanentnego niepokoju, przenosząc na niego emocje swoich bohaterów. Jeśli znacie to uczucie, gdy idziecie ciemną ulicą i wydaje Wam się, że ktoś podąża za Wami krok w krok, to doskonale wiecie, co nasza bohaterka Nell czuje przez cały czas.

A Nell skrywa mroczną tajemnicę. Latami uciekała przed przeszłością, zmieniła nazwisko, aż w końcu zaczęła budować życie u boku Alexa. Sekrety mają jednak to do siebie, że zawsze wypływają na wierzch. Śledząc dwie linie czasowe, odkrywamy przeszłość kobiety i moment, w którym stała się świadkiem tragedii i w dobrej wierze przekroczyła granicę, za co zapłaciła wysoką cenę.

Ktoś jednak uznaje, że rachunki nie zostały jeszcze wyrównane. Nell czuje na plecach czyjś wzrok, a czytelnik, dzięki wglądowi w notatnik stalkera, wie, że ten na śledzeniu nie poprzestanie. Chce zapędzić ją w róg niczym przerażone zwierzę, bo przecież „lęk przed śmiercią może być gorszy od niej samej”.

Autorka genialnie gra na naszych emocjach. Tu każdy wydaje się podejrzany, a napięcie można kroić nożem. I jak zawsze okazuje się, że kłamstwa i niedopowiedzenia niszczą relacje w związku, potęgując wzajemną nieufność. Poznajemy dwa oblicza obsesji i choć każde z nich wyrasta z innych motywacji, oba są niszczycielskie, a granica między sprawiedliwością a obsesją okazuje się cieńsza niż lukier na pączku.

Czy znajomość wcześniejszych powieści autorki pozwoliła mi przewidzieć zakończenie? Nie tym razem! I właśnie na to liczyłam. Jeśli szukacie thrillera, który nie pozwoli Wam odetchnąć i wbije Was w fotel, sięgajcie po „Obsesję”. Gwarantuję, że pochłoniecie ją równie szybko, jak pączka w Tłusty Czwartek!

„Obsesja” to thriller psychologiczny, który od pierwszych stron pokazuje, że autorka doskonale wie, jak manipulować czytelnikiem. Paris funduje dobrze znane z jej poprzednich powieści połączenie: klaustrofobiczna atmosfera, dwie linie czasowe oraz poczucie, że nikt — absolutnie nikt — nie jest tym, za kogo go bierzemy.

🔥 Fabuła, która wciąga jak spirala paranoi.

Historia toczy się dwutorowo:

- teraźniejszość, w której Nell zaczyna czuć na sobie wzrok nieznajomego,

- oraz przeszłość, gdy była jeszcze Elle Nugent i obsesyjnie śledziła mężczyznę podejrzanego o zabójstwo młodej dziewczyny.

To właśnie te retrospekcje są kluczem. Pokazują, że Nell nie zawsze była tylko ofiarą — kiedyś sama przekraczała granice: zdobywała dane, podchodziła pod dom obcego mężczyzny, podszywała się pod dziennikarkę.

Autorka świetnie wykorzystuje ten motyw odwrócenia ról:

👉 od stalkera — do ofiary stalkingu.

A w tle wciąż powracają mroczne zapiski tajemniczego mężczyzny, kończące się złowieszczym:

„Kiedy cię zabiję…”

Za każdym razem bardziej niepokojące. Za każdym razem bliżej.

Muszę przyznać — Paris prowadzi czytelnika jak na sznurku.

Miałam swoje podejrzenia. I to mocne. Wszystko wskazywało na zupełnie inną osobę.

I właśnie wtedy autorka odwraca karty.

To nie jest twist wyciągnięty z kapelusza.

To twist, który ma sens, ale dopiero na końcu widzimy, jak sprytnie Paris podrzucała wskazówki… i jak celowo kierowała nasze podejrzenia w złą stronę.

„Obsesja” to thriller trzymający w napięciu od pierwszych stron aż do finału. B.A. Paris po raz kolejny udowadnia, że potrafi konstruować historie pełne paranoi, emocji i mrocznych powrotów do przeszłości. To opowieść o granicach, które łatwo przekroczyć — i o tym, że przeszłe decyzje zawsze w końcu upominają się o uwagę.

Współpraca: @wydawnictwoalbatros

Niemal od samego początku czuć, że ta powieść nie jest zwyczajna, to historia o tym jak „pułapki” własnego umysłu w postaci poczucia winy mogą wypaczyć postrzeganie rzeczywistości. Dell Masters, to kobieta funkcjonująca pod nową tożsamością, jednak jej życie nacechowane jest strachem, gdzie każdy głuchy telefon, każdy dźwięk wzbudza czujność. Każda z tych rzeczy w umyśle naznaczonym trudnymi przejściami tworzy czarne wizje.

Autorka znakomicie wykorzystuje ten motyw i robi to, z czego jest znana, ukazuje jak zagrożenie i niepokój nie muszą być „wrogiem” z zewnątrz, tutaj widać jak ludzka pamięć może stanowić poważne zagrożenie. Jeszcze w poprzednim życiu bohaterka żyła w obsesji dążenia do sprawiedliwości, która ocierało się niemal o fanatyzm.

Paris umiejętnie prowadzi narracje powodując, że stopniowo zaczyna się wątpić i podważać absolutnie wszystko. Wchodząc głębiej w psychikę bohaterki zaczyna się zauważać zatartą granicę miedzy tym, co realne, a tym co jest tylko paranoiczną projekcją. Właśnie za sprawą tego zabiegu autorce udało się mnie wprowadzić w stan zbliżony do Nell, gdzie osaczenie i niepewność są stanem permanentnym.

Finał daje satysfakcje, nie jest prosty i klarowny, ale brutalnie ukazujący jak obsesja destrukcyjnie może wpływać na człowieka i to nie tylko na potencjalne ofiary, ale także na tych, którym wydaje się, że „walczą” w imię sprawiedliwości i dobra. Ta powieść pokazuje jak granica między sprawiedliwością a destrukcja jest łatwa do pokonania, gdy zatraci się zdrowy rozsądek. Powieść znakomicie pokazuje, jak każda nawet najbardziej niepozorna osoba może stać się potworem.