Malarz

Warszawa - Las Kabacki, mężczyzna podczas treningu znajduje zwłoki, obok nich jest pozostawiona grafika.

Nadkomisarz Marzena Branicka i Marcin Koch prowadzą śledztwo. Czyżby pojawił się nowy bezwzględny psychopata. Poprzednia sprawa, proces Kleina zostawiła spustoszenie, rozczarowanie u Kocha, jego mentor, którego traktował jak ojca okazał się zimnym wyrachowanym potworem.

Znalezione zwłoki w Lesie Kabackim to początek okrutnych zbrodni zaplanowanych ze szczegółami, zagadkami ukrytymi na miejscu zbrodni. Pseudonim zabójcy to Malarz. Pierwsza zbrodnia to inspiracja twórczością Gustave Dore, następne to twórczość Beksińskiego. Czy coś łączyło ofiary, na pewno jedno, ofiary cierpiały przed śmiercią, oprawca każdą ze zbrodni przygotował z każdym detale, pozostawione na miejscu zbrodni wskazówki to zaszyfrowane wiadomości.

Marcin Koch jest w swoim żywiole, potrzebował tej adrenaliny, praca na uczelni jest nudą, codzienną rutyną.

Współpracę proponuję sam Klein, tylko czy Koch będzie potrafił jemu zaufać, jako fachowiec w swojej dziedzinie jest niezastąpiony. Kryminolog zgadza się na spotkanie w więzieniu z Kleinem. Co przynosi korzyści dla śledztwa. Koch kontaktuję się też z historykiem docentem , oraz konserwatorem sztuki. Obaj mężczyźni się znają. W trakcie śledztwa docent Polus znika.

Każda ze zbrodni jest dopracowana, inscenizacja to dzieło szaleńca. Zagadki ukryte, odczytanie ich wymaga kreatywności oraz pomocy. Każda z tych zbrodni to sztuka szaleńca, główna rola śmierć. Marcin Koch podjął wyzwanie rozwiązania tej sprawy. Nie zdaje sobie sprawy jak wyrachowany jest Malarz jaką niespodziankę zostawi dla niego.

Malarz - fabuła zbrodnia kontra sztuka, inspiracja malarstwem mrocznej wizji Beksińskiego, grafiką Dore. Psychiczny nieobliczalny wariat ze swoją chorą wizją tworzy sztukę każda z ofiar to klucz zagadka, miejsce zbrodni dopracowane perfekcyjnie. To gra, która ma ofiary, cel powstrzymać szaleńca. Polecam 😈

Interesujesz się sztuką? Lubisz podziwiać obrazy?

Przyznaje, że kocham sztukę Beksińskiego dlatego tym chętniej sięgnęłam po „Malarza” Piotra Chomczyńskiego.

„Malarz” to książka, w której autor od pierwszych stron wciąga nas w grę. Ale nie zwykłą na zasadzie „kto zabił”. Tutaj wszystko budzi niepokój, odpowiedzi nie są oczywiste, a każde odkrycie rodzi kolejne pytania. I muszę przyznać, że dawno nie czytałam kryminału, który tak mocno balansuje na granicy sztuki, obsesji i ludzkiej psychiki.

Wszystko zaczyna się od sceny, która od razu budzi swego rodzaju dyskomfort. Mamy ciało, brak jakichkolwiek śladów zbrodni i… obraz. A gdzieś obok tego powraca znany już z poprzednich książek autora Marcin Koch. I jeśli już go znasz (a jak nie to zachęcam do poznania z poprzednich książek), to wiesz, że to bohater, który nie potrafi stać z boku i wyłącznie patrzeć na rozwój wydarzeń. Jednak jeśli dopiero go poznajesz… przygotuj się na to, że to postać, która jednocześnie przyciąga i irytuje. Mężczyzna jest inteligentny, analityczny, ale też uwikłany w swoje własne demony. Przez to śledztwo bardzo szybko przestaje być tylko sprawą zawodową, a stało się także tą osobistą.

Według mnie najlepszym elementem historii jest jej klimat - gęsty, momentami duszny, przesiąknięty czymś trudnym do uchwycenia. Inspiracje mroczną sztuką są tu wyczuwalne na każdym kroku. Obrazy nie są dodatkiem. One są językiem - wskazówką, komunikatem od sprawcy i to takim, który trzeba umieć odczytać. I właśnie tutaj zaczyna się prawdziwa gra.

Bo „Malarz” nie prowadzi nas za rękę. Nie daje prostych odpowiedzi, a każdy szczegół ma znaczenie. Każdy trop może być zarówno wskazówką, jak i pułapką. Czytasz książkę i masz wrażenie, że nie jesteś tylko czytelnikiem, a bohaterem. Próbujesz zrozumieć, co autor… a właściwie sprawca… chce powiedzieć.

Bardzo mi się podoba jak autor łączy wiedzę kryminologiczną z warstwą psychologiczną. Zaglądamy pod powierzchnię - do miejsc, które nie zawsze są wygodne. Analizujemy i czujemy, że książkę napisał ktoś, kto ma ogromne doświadczenie w kryminologii. I właśnie dlatego ta książka zostaje w głowie, a nawet daje przestrzeń na refleksję. Na poukładanie tego, co właśnie przeczytaliśmy i zastanowienie się ilu inteligentnych zbrodniarzy chodzi wśród nas.

Jednak pomimo samych superlatyw muszę przyznać, że nie jest to historia dla każdego. Jeśli szukasz lekkiego, szybkiego kryminału to zdecydowanie zły wybór. Ale jeśli lubisz książki, które wymagają czegoś więcej niż tylko przewracania stron… analizy, skupienia, dedukcji to „Malarz” może Cię naprawdę wciągnąć.

I jeszcze jedno - zakończenie. Nie będę zdradzać nic konkretnego, ale powiem tak: to jeden z tych finałów, które nie zamykają wszystkiego w prosty sposób. Zostawiają z myślą i z lekkim niepokojem.

Ocena: 9/10 - „Malarz” to nie tylko kryminał. To historia o tym, jak cienka jest granica między analizą a obsesją. Między sztuką a szaleństwem. I jak łatwo można się w tym wszystkim zgubić. Polecam!

Misterna intryga obliczona na efekt bywa bardziej zdradziecka niż się zdaje. Przekaz, jaki za nią kryje się, nie jest zauważalny dla wszystkich. Nieliczni widzą to, co zostało przebiegle ukryte jednocześnie na oczach i przed nimi.

Kunszt i zbrodnia wydają się być połączeniem nie na miejscu. Jednak w najnowszym dochodzeniu, w przebieg, którego zaangażował się Marcin Koch, jedno i drugie występuje równocześnie. Morderca rozgrywa jedynie sobie znaną grę z pełną bezwzględnością. Jeśli liczył, że zrobi wrażenia na policjantach to efekt z pewnością osiągnął, lecz wzbudził w nich nie podziw, a pragnienie jak najszybszego ujęcia go. Jednak nie tak łatwo odgadnąć, co kryje się za zbrodniczą zagadką, nawet pomoc kryminologa może być niewystarczająca. Ktoś jeszcze mógłby wspomóc swoją wiedzą śledczych, lecz czy warto sięgnąć po jego pomoc? Na to pytanie Koch musi odpowiedzieć sobie sam, cena nie będzie niska, ale stawka jest równie wysoka. Mrocznego klimatu obrazów Beksińskiego nie da się tak łatwo wymazać z pamięci i nie tylko z niej. Komuś zależy na tym, by Marcin nie pozostał obojętny na to, co widzi. Czy zagrożenie ma więcej twarzy niż myślą wszyscy zaangażowani w tę sprawę? Wielka sztuka wpływa na odbiorców, tym razem w sposób, jakiego nikt lub raczej prawie nikt nie brał pod uwagę…

Nieprzypadkowość. Detale. Śledcza intuicja. Malarstwo. Najnowsza książka Piotra Chomczyńskiego to dużo więcej niż bardzo dobry rasowy kryminał. Od pierwszych do ostatnich stron naprawdę mocny i to pod każdym względem czyli zbrodni, bohaterów, zwrotów akcji oraz oczywiście samej akcji. Wszystkie elementy gatunku wyostrzone są tutaj do granic, od samego początku czytelnik wyczuwa, że dosłownie wszystko ma tutaj znaczenie, prędzej czy później uzupełni morderczą szaradę lub jej fragment. Na wstępie również dostrzegamy, że przed nami dochodzenie, lecz prowadzone i widziane z perspektywy nie policjanta, ale kogoś, kto stoi pomiędzy teorią oraz praktyką, wykorzystując jedno i drugie. Co więcej strona zawodowa i osobista splatają się w pełne napięcia śledztwo. Pozostaje jeszcze ciemna strona sztuki, przerażająca tym, do czego została użyta i równocześnie nawiązująca do największych dzieł malarstwa. Czytający wraz z postaciami wchodzą w świat, gdzie nic nie jest takie jakie wydaje się, lecz by to dostrzec wpierw trzeba zauważyć najmroczniejszy punkt. „Malarz” jest historią gdzie w jednej zagadce kryje się następna, a w niej kolejna i na tym jeszcze nie koniec. Prawdziwy kryminalny majstersztyk, gdzie zbrodnia i sztuka tworzą wspólny motyw, przekładający się na wielowarstwowe wątki, w jakich łączą się dwa kontrastowe tematy, a spoiwem są bohaterowie oraz ich przeszłość.

🎨 Pierwsze wrażenie? Mrok. Sztuka. Obsesja.

Klimat tej książki wciąga od pierwszych stron – gęsty, niepokojący, trochę jak zapach farb i wilgotnej piwnicy. Nie da się przejść obok niej obojętnie. Ta książka to mroczny thriller psychologiczny, który łączy kryminał z motywami sztuki i sztuką Zdzisława Beksińskiego.

🖌️ To historia, którą trzeba odkrywać samemu. Malarz, tajemnica, granice między tworzeniem a szaleństwem. Główny wątek: W Lesie Kabackim zostają znalezione zwłoki kobiety, a przy nich tajemniczy wydruk obrazu z enigmatycznym cytatem. Śledztwo prowadzi detektyw Marcin Koch, który odkrywa, że ciała ofiar nie mają śladów zbrodni, a jedynymi poszlakami są misterne przedstawienia i obrazy. Piotr Chomczyński buduje napięcie jak mistrz – z pozoru spokojne sceny nagle eksplodują. Nie ma tu zbędnych opisów, każdy detal ma znaczenie.

Główny bohater? Kręci się w głowie od jego decyzji. To postać, której nie da się jednoznacznie ocenić – raz mu kibicujesz, za chwilę masz ochotę nim potrząsnąć. Marcin Koch – młody kryminolog, który zazwyczaj służy policji wsparciem eksperckim i konsultacjami. W tej sprawie jego rola nabiera jednak zupełnie nowego, osobistego wymiaru. Oprócz Kocha kluczowe dla fabuły są również inne postaci. Branicka, doświadczona policjantka prowadząca śledztwo, która stanowi profesjonalne wsparcie dla głównego bohatera. Klein, specjalista od sztuki Beksińskiego, który pomaga śledczym rozszyfrować zagadki sprawcy. Natalia, córka mentora Kocha, z którą wspólnie angażuje się w śledztwo.

Emocje? Czujesz niepokój, fascynację, a momentami wręcz fizyczny dyskomfort. I to jest świetne.

Sprawca traktuje miejsca zbrodni jak starannie przygotowane instalacje artystyczne. Koch, mimo że nie zna się na sztuce, musi rozszyfrować zagadki, które wydają się skrojone pod kryminologa. W śledztwie pomaga mu ekspert Klein, a klimat sztuki Beksińskiego zaczyna mieszać mu w głowie.

Książka buduje gęsty, niepokojący klimat, a autor mistrzowsko tworzy napięcie. To wciągająca podróż w głąb ludzkiej psychiki, gdzie granice między pięknem a okrucieństwem się zacierają. To historia o granicach interpretacji i o tym, jak łatwo można zagubić się we własnych myślach.

Akcja książki opiera się na intelektualnej grze, w której sprawca traktuje miejsca zbrodni jak starannie przygotowane instalacje artystyczne. Akcja ani nie zwalnia, ani nie pędzi na łeb na szyję. Płynie – czasem leniwie, czasem wartko, ale zawsze intrygująco. Styl Piotra Chomczyńskiego jest ciekawy, a dialogi naturalne. Czytałam z zapartym tchem.

🎯 Dla kogo?

Jeśli lubicie:

➡️ thrillery psychologiczne

➡️ historie o sztuce i ciemnych stronach pasji

➡️ bohaterów, którzy nie są czarno-biali

…to MALARZ będzie strzałem w dziesiątkę. Spodoba się też fanom Murakamiego czy „Portretu Doriana Graya” (ale w bardziej współczesnym, ostrzejszym wydaniu).

"Malarz" to ambitny kryminał, w którym sprawca prowadzi z policją niebezpieczną grę, a odkrycie prawdy wymaga wejścia w mroczny świat sztuki i własnych demonów bohatera.

Ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Powieść „Malarz” autorstwa Piotra Chomczyńskiego to intrygujący przykład kryminału psychologicznego, który wyróżnia się na tle gatunku wyraźnym naciskiem na warstwę intelektualną i symboliczną. Już sam opis sugeruje historię wielowymiarową – i rzeczywiście taka jest. Autor nie ogranicza się do prostego śledztwa, lecz prowadzi czytelnika przez labirynt znaczeń, w którym sztuka, psychologia i zbrodnia splatają się w jedną, gęstą narrację.

Fabuła koncentruje się wokół tajemniczego morderstwa w Lesie Kabackim, gdzie odnalezione ciało kobiety nie nosi śladów przemocy, co od razu wprowadza atmosferę niepokoju i zagadki. Kluczowym elementem są obrazy – nie tylko jako fizyczne przedmioty, ale jako nośniki ukrytych treści. Motyw sztuki pełni tutaj rolę niemal równorzędną wobec samej intrygi kryminalnej. Szczególnie wyraźne są inspiracje twórczością Zdzisław Beksiński, których mroczna, surrealistyczna estetyka przenika atmosferę książki i wpływa na psychikę bohaterów.

Główny bohater, Marcin Koch, to postać niejednoznaczna i wyraźnie naznaczona własnymi demonami. Jego zaangażowanie w sprawę wykracza poza zawodową ciekawość – staje się osobistą walką z samym sobą. Chomczyński dobrze oddaje proces psychicznego rozpadu i napięcia, które narasta wraz z kolejnymi odkryciami. Relacja Kocha z innymi postaciami, zwłaszcza z Branicką i Kleinem, dodaje historii dynamiki i pozwala lepiej zobaczyć różne podejścia do śledztwa.

Największą siłą książki jest jednak konstrukcja zagadki. Autor stopniowo odsłania kolejne warstwy, zmuszając czytelnika do aktywnego uczestnictwa w interpretacji wydarzeń. Nic nie jest podane wprost, a wiele elementów można odczytywać na różne sposoby. To sprawia, że „Malarz” nie jest lekturą „na jeden raz” – raczej doświadczeniem, które zostaje w głowie na dłużej.

Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wad. Dla części czytelników tempo narracji może wydawać się nierówne – momentami akcja zwalnia na rzecz rozbudowanych opisów i refleksji, co nie każdemu przypadnie do gustu. Ponadto silne osadzenie fabuły w symbolice sztuki może być wymagające dla osób mniej zainteresowanych tym obszarem.

Mimo tych drobnych zastrzeżeń „Malarz” pozostaje powieścią ambitną i dopracowaną. To kryminał, który nie tylko trzyma w napięciu, ale również prowokuje do myślenia i zadawania pytań o naturę zła, sztuki i ludzkiej psychiki. Chomczyński udowadnia, że gatunek kryminalny może być przestrzenią dla głębszych rozważań, a nie tylko rozrywką.

Podsumowując, jest to książka dla czytelników, którzy szukają czegoś więcej niż klasycznej historii detektywistycznej. Jeśli ktoś ceni mroczny klimat, złożone postaci i intelektualne wyzwania, „Malarz” z pewnością spełni oczekiwania.