Karnawał

Choć karnawał właśnie dobiegł końca, to moje balety z książkami nigdy się nie kończą. I bardzo mnie to cieszy! 

Karnawał na wyspie... Czy może być coś wspanialszego od obietnicy szampańskiej zabawy z dala od ciekawskich oczu i niepowołanych gości... ale, czy na pewno? 

Wyjazd zamienia się w koszmar, gdy zamaskowany nieznajomy zaczyna systematycznie zabijać uczestników imprezy. A może maskę przywdział jeden z nich? 

Dwadzieścia lat później jeden z ocalałych ginie w podejrzanych okolicznościach. Czyżby ktoś chciał dokończyć to, co zaczęto dwie dekady temu?

Dwie linie czasowe: przeszła z 2002 roku i współczesna z roku 2022 oraz dwoje narratorów — podane naprzemiennie powodują, że nasza perspektywa poznawcza jest doprawdy wszechstronna, a ciekawość narasta z każdą przeczytaną stroną. Autorka raz za razem sieje w nas ziarna niepewności, które obficie kiełkują w masę domysłów i podejrzeń. 

Akcja osadzona na maleńkiej wyspie pośrodku jednego z największych mazurskich jezior doskonale oddaje poczucie osamotnienia i klaustrofobii. My czytelnicy kryminałów dobrze wiemy, czym kończy się odcięcie od świata, o którym marzy większość zabieganego społeczeństwa. A to, co miało być atutem, okazało się śmiertelną pułapką. 

Alicja Sinicka to niekwestionowana królowa polskiego domestic noir, chociaż zadebiutowała książkami z gatunku romans, to Czytelnicy pokochali ją jako Autorkę thrillerów. Ogromne grono fanów zdobyła za sprawą trylogii oławskiej: STAŻYSTKA, OBSERWATORKA, SŁUŻĄCA. Pisze również książki dla dzieci, a ostatnio przy współpracy z Wydawnictwem W.A.B. ukazały się trzy nowe znakomite dreszczowce: UŚPIONA, FLORYSTKI, KARNAWAŁ. Znam wszystkie książki Autorki i z niecierpliwością czekam na nowości. Każdy tytuł zawsze wskakuje do mojej TOPki premier roku.

JEŚLI PIEKŁO ISTNIAŁO NAPRAWDĘ, TO CZULI SIĘ NA NIE GOTOWI

Najnowsza propozycja KARNAWAŁ to thriller którego akcja osadzona jest na wyspie otoczonej lodowatą wodą. Akcja opisywana jest dwutorowo. Bohaterowie wracają pamięcią do wydarzeń z 2002 roku jednocześnie opisują to co dzieje się aktualnie w 2022 roku. Dwadzieścia lat temu Kaja Rawicz w domku letniskowym na Mazurach wraz ze znajomymi urządza imprezę karnawałową. Początkowo młodzi ludzie świetnie się bawią i nic nie zapowiada tragedii. Do czasu kiedy znaleziony zostaje pierwszy trup. Atmosfera gęstnieje. Wszyscy odcięci są od świata, brak zasięgu, brak kontaktu z innymi ludźmi. Okazuje się, że na wyspie wraz ze studentami jest ktoś jeszcze. Wkrótce imprezowicze znajdują ciało swojej koleżanki, zaraz potem kolejne ofiary w domu. W jaki sposób zginęli? Czy życie pozostałych uczestników imprezy też jest zagrożony? Komu zależało by pozbawić życia tak wiele osób? Od wydarzeń na wyspie Czarci Ostrów minęło dwadzieścia lat. Ci którzy przeżyli wciąż borykają się z traumatycznymi wspomnieniami. Pewnego dnia przeszłość powraca ze zdwojoną siłą. Jedna z uczestniczek tamtej imprezy dostaje tajemniczy list. Przesyłka uruchamia lawinę zdarzeń, która doprowadza do śmierci kolejnych osób. Czy Amelii i Robertowi uda się w porę odkryć kto za tym wszystkim stoi?

KARNAWAŁ w porównaniu do UŚPIONEJ i FLORYSTEK jest zdecydowanie bardziej mroczny, niebezpieczny, szokujący. Krew leje się na nie jednej stronie, mamy aż 7 trupów. Atmosfera jest ciężka i gęsta. Wydarzenia osnute są mgłą. Pełno jest tutaj tajemnic, niedopowiedzeń i sekretów. Trudno jest rozstrzygnąć który z bohaterów ma dobre intencje. Nikt nie mówi do końca prawdy. Czyta się błyskawicznie. Każdy rozdział zakończony jest takim fragmentem, że książka staje się nieodkładalna. Wielokrotnie czuć jest na plecach oddech mordercy. Bardzo mocno udziela się również Czytelnikowi strach i niepewność bohaterów, ich zdezorientowanie i lęk. Aktualnie wydarzenia też nie przynoszą zupełnie odpowiedzi na nurtujące pytania. Wciąż zasiane jest ziarno niepewności.

Alicja Sinicka z każdą kolejną książką podnosi pisarską poprzeczkę i udowadnia, że nie ma sobie równych. Snuje przerażające historie, dociera do najmroczniejszych zakamarków ludzkiego umysłu, serca i duszy. Zaskakuje, szokuje, wywołuje emocje. Finał zdumiewa za każdym razem. Zakończenie bardzo trudne do przewidzenia. Ciekawa symbolika maski. Jest to jedna z najmocniejszych książek Autorki. Lektura obowiązkowa dla fanów thrillerów.

Amelia cudem ocalała. Zabawa karnawałowa na mazurach, zamieniła się w krwawą rzeź. Letniskowy domek na Czarcim Ostrowiu stał się ich pułapką. Młodzi ludzie odcięci od świata. Biała maska, która skrywa twarz szaleńca. Śmierć, która pochłania kolejne życia.

Wiele lat później Amelia dostaję przesyłkę z zwartością, która jest jak zły omen przeszłości. Kobieta zaczyna walkę o życie. Dla kogoś czarci karnawał jeszcze się nie skończył.

„Karnawał” to kolejny fantastyczny thriller autorstwa Alicji Sinickiej. Młodzieńcza beztroska, szampańska zabawa, to wszystko szybko się zmienia. Autorka nie marnuje czasu, na bezsensowne gierki, od razu wpychając czytelnika w sam środek szaleńczej walki o przetrwanie. Emocji nie brakuje, a mała przestrzeń wyspy, na której zostali uwięzieni bohaterowie tylko dodaje pikanterii.

Autorka prowadzi narrację w dwóch przestrzeniach czasowych. Jest to zabieg, który osobiście bardzo lubię i uważam, że tutaj również sprawdził się świetnie, cały czas na nowo budując napięcie. Wisienką na torcie jest psychologiczny zarys, jakże różnych bohaterów. Spotykamy się z wachlarzem charakterów, emocji, temperamentów. Pojawia się zazdrość, wzajemnie podejrzenia, załamania nerwowe i wiele więcej.

Nie mogę nie wspomnieć o stylu autorki, który uwielbiam. Lekkie pióro, który niesie za sobą creepy historię, to już znak rozpoznawczy autorki. Zdecydowanie, to już druga wisienka na tym karnawałowym torcie.

Zachęcam Was do sięgnięcia po „Karnawał”. Ta nieco demoniczna okładka to mała zapowiedź tego, co czeka czytelnika. Nie będziecie się nudzić.

Dawno nie sięgałam po thriller, a "Karnawał" Alicji Sinickiej wprost zachęcał do tego, by poznać, co skrywają jego karty. Moja intuicja kolejny raz mnie nie zawiodła. Otrzymałam książkę, od której trudno było mi się oderwać. Tu wszystko zostało doskonale rozplanowane o rozegrane. Dużo było wydarzeń, które mnie zaskakiwały, a jednocześnie wręcz mroziły krew w żyłach. Działo się to za sprawą dosadnych, obrazowych opisów. Autorka w sposób doskonały potrafi mylić tropy, wprowadza napięcie, a umiejscowienie historii w polskich realiach, jeszcze bardziej pogłębiało jej wiarygodność. 

Czy zatem osadzenie akcji na wyspie otoczonej lodowatą wodą jest możliwe w Polsce? Otóż okazuje się, że tak. Autorka potencjał znalazła w Czarcim Ostrowiu na Mazurach. Osobiście poczułam ten klimat i panujące tam warunki. 

Duże wrażenie robi, i chyba jednym z najciekawszych elementów książki są wątki z podziemia oraz to, co dzieje się z psychiką człowieka więzionego przez długi czas w piwnicy. W moim odczuciu autorce udało się wiernie przedstawić mechanizmy przystosowawcze podczas przebywania w niewoli, jak i to jak takie doświadczenia wpływają na człowieka po odzyskaniu wolności, jak zmienia się jego psychika. 

Fabuła obfituje w szereg mylnych tropów. Podrzucane są nam strzępy informacji na temat tego, co stało się na wyspie i dlaczego tylko Amelia przeżyła. Sama akcja z każdą czytaną stroną rozkręca się, dostarczając nam serię strachu, lęków i niepokoju, by w pewnym momencie ostro wyhamować, zmiażdżyć i przerazić finałem. Klimat książki jest duszny, hermetyczny. 

"Karnawał" to kawał świetnego thrillera, który pochłania od pierwszej do ostatniej strony, zaskakuje zakończeniem, którego mało kto brałby pod uwagę. Czy potrzebna jest karnawałowa maska, by ukryć swoje najmroczniejsze oblicze? A jeśli tak, to kto się za nią skrywa? Sprawdźcie koniecznie! Ja bawiłam się wyśmienicie!

“Karnawał” Alicji Sinickiej gatunkowo bez problemu można przypisać do thrillera psychologicznego. Jego historia toczy się w dwóch planach czasowych - w 2002 roku z perspektywy Roberta, który opowiada czytelnikowi o jednej nocy, która skończyła się tragiczną śmiercią kilku osób, oraz w 2022 roku z perspektywy Amelii, która jest jedną z tych, co dwadzieścia lat temu przeżyli. I tak jednocześnie dochodzimy do szczegółów tamtej tragedii i obserwujemy co dzieje się teraz, czy faktycznie pogłosy tamtych zdarzeń właśnie wracają. Autorka sprytnie rozpisała całą fabułę, większość rozdziałów kończy się tak zwanymi cliffhangerami, zawieszeniami, przez co czytelnikowi trudno od lektury się oderwać. Emocje postaci, ich niepewność, strach, który towarzyszy im długotrwale, oddane są dobrze, a intryga zmusza do refleksji na temat tego czy lepiej znać najgorszą prawdę czy ciągle żyć w niepewności. Intryga zbudowana jest solidnie, jest zaskakująca i zajmująca. Styl prosty, dzięki czemu książkę czyta się szybko i bez problemów. Sinicka wcześniej dała mi się poznać tym, że lubi wplatać w fabuły wątki romansowe, za którymi sama nie przepadam, więc przy “Karnawale” mogę przyznać, że tym razem praktycznie ich nie ma, co mocno sobie cenię. To solidnie zbudowany thriller zawierający wszystkie elementy, jaki zawierać powinien, najlepszy z czterech książek autorki, jakie miałam okazję czytać!

W 2002 roku na Wyspie Czarci Ostrów Amelia wraz z grupą znajomych spędza imprezę karnawałową. Zabawa zamienia się jednak w koszmar, gdy nad jeziorem Śniardwy znajdują ciało i giną kolejne osoby.

20 lat później Amelia dostaje niespodziewany list, który jest ostrzeżeniem. Musi ponownie stanąć twarzą w twarz z obawami, które dręczyły ją przez te wszystkie lata.

Historia toczy się dwutorowo. Na przemiennie dowiadujemy się dzięki Amelii, co dzieje się obecnie i również Robert opowiada nam, co wydarzyło się 20 lat temu. Nic nie sugerowało, że zwykła zabawa karnawałowa może zakończyć się w tak upiorny sposób.

Autorka zafundowała swoim czytelnikom pełen strachu, niepokoju oraz napięcia klimat, który doskonale oddała tej pozycji. Zimowa noc w Mazurach owiana jest potężną nutą tajemniczości i niebezpieczeństwa. Czytając, miałam wrażenie, że tam jestem i obawiałam się, co jeszcze złego może się stać. Byłam prowadzona przez bohaterów, z łatwością mogłam sobie wyobrazić ich zaskoczenia i obawy. Tak naprawdę wiele jeszcze mogło nastąpić i mordercą mógł być każdy. Podobne odczucia miałam podczas historii Harlana Cobena "W głębi lasu" i z nią skojarzyła mi się najnowsza powieść Alicji Sinickiej, czyli "Karnawał".

Nie ukrywam, miałam swojego typa osoby, która kolejno pozbywała się uczestników zabawy. Wyjątkowo wzbudzała we mnie nieufność, odrazę oraz lęk. Byłam przekonana, że wiem kto jest mordercą, lecz moje podejrzenia okazały się nie być, ani trochę blisko prawdy. Na to w życiu bym nie wpadła, niesamowicie zostałam zaskoczona nie tylko ja, ale również nasza główna bohaterka Amelia, która została jedną z ocalałych po tej tragicznej nocy.

Kobieta wciąż po tylu latach żyła w ciągłym strachu. Czuła, że dla kogoś czarci karnawał wciąż trwa i to jeszcze nie koniec. Niestety jej przypuszczenia były słuszne i po 20 latach na nowo musiała walczyć o swoje życie i musiała uważać, komu tak naprawdę może ufać. Tropy jakie podrzucała autorka były mylące, ale także rzucały nowe światło dzienne i w końcu pozwoliły dojść do całej prawdy.

Chyba każdy fan thrillerów zna nazwisko Sinicka. Wcale się nie dziwię. To moje ulubione wcielenie autorki, mroczne historie spod jej pióra zawsze szokują

KARNAWAŁ to pozornie opowieść 2 może 3 osób. Młodzi ludzie, wyspa odciętą od świata, maski i [Adres usunięty]. Napisałam pozornie, bo każdy z grupy studentów coś wnosi, przekazuje cząstkę siebie, która w dalszej części uzupełnia całość.

Historię poznajemy w zasadzie z 4 perspektyw - studentów Roberta i Amelii oraz ich punkt losy 20 lat od tragedii na wyspie. Daje to niezwykle szeroki wachlarz emocji, perspektyw i równocześnie wiele ukazując wiele zataja, buduje napięcie.

Nie wpadłam na to, co autorka zafundowała czytelnikom. Kompletnie nie miałam pomysłu kto i dlaczego. Podobało mi się to, że po odgadnięciu powyższych pytań akcja dalej się toczy, są kolejne tajemnice i przeszkody do pokonania. Jest to idealny przykład książki z mottem "zemsta najlepiej smakuje ma zimno".

„Karnawał” to książka, która posiada niesamowity klimat. Czytając miałam wrażenie, że przeniosłam się na Mazury i szukałam za drzewami błyszczącej maski. Każda strona to potężna dawka strachu i napięcia. Dawno nie czytałam książki, która posiada aż takie pokłady emocji. Akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach czasowych. W roku 2002, w którym to grupka młodych znajomych udaje się na Mazury i w 2022, w którym poznajemy Amelię, kobietę która na nowo ułożyła sobie życie. Ale jej spokój ktoś zakłóca.

„Karnawał” to thriller, który mrozi krew w żyłach. Autorka świetnie oddała portret psychologicznych bohaterów. Historia tego co wydarzyło się na Mazurach owiana jest nutką tajemniczości. Nie od razu autorka ukazuje czytelnikowi co skrywają Amelia i kim jest morderca. Do końca nie wiedziałam, tak naprawdę kim on jest. Miałam swoje typy, ale Pani Alicja zaskoczyła mnie i to bardzo. Nigdy w życiu bym takiego obrotu sprawy nie domyśliła się.

Rok 2002. Amelia wraz ze znajomymi udaje się na wyspę - Czarci Ostrów. Miała tam spędzić szampańską imprezę karnawałową. Stało się jednak inaczej. W trzcinach nad jeziorem Śniardwy odnajdują zwłoki Piotra. Mężczyzny, który ich przywiózł na wysepkę. Parę chwil później giną kolejne osoby.

Rok 2022 Amelia stara się wieść normalne życie. Ma córkę i jest rozwódką. Pewnego dnia spotyka Roberta, jednego z ocalałych z wyspy. Już 20 lat temu tych dwoje coś do siebie czuło i uczucie na nowo ożywa. Spój kobiety nie trwa jednak długo. Dostaje tajemnicze maile oraz list z nietypową zawartością. Zaczynają ginąć inne ocalałe z tragedii osoby. Czy to co wydarzyło się przed laty na nowo dzieje się?

Alicja Sinicka to autorka książek „Uśpiona” i „Florystki”. Jej najnowsza książka „Karnawał” jest dla mnie pierwszą powieść jaką przeczytałam i wiem już, że muszę nadrobić pozostałe dwie.

Czas upiorną zacząć zabawę.

Czas na przerażenia wyruszyć wyprawę.

Oto karnawał śmierci nadchodzi.

Serca młode swym zimnem ochłodzi.

Tam, gdzie Czarci Ostrów się lasem rozchodzi,

gdzie jeziora toń lodowata mackami brodzi.

Zwykła zabawa w śmierci taniec się przerodziła.

Ofiary niewinne w swoje szpona chwyciła.

I tylko maską się w mroku okryła.

Czarno - białą i ponurą na twarz nałożyła.

Po latach lęku upiory wróciły.

Czarcim karnawałem wspomnienia ożywiły.

Ta, która kiedyś z objęć śmierci się wydobyła,

dziś z lękiem przeszłości będzie walczyła.

W macki niepokoju i ciemności wpadnie,

a ten, który winny, czyjeś życie ukradnie.

I przyjdzie jej się zmierzyć z tańcem śmierci upiornym,

by żyć znów wolnym życiem, a uciec przed pozornym.

Zanurzałam się w mrocznej toni „ Karnawału ” , by wypłynąć na jego powierzchnię i chłonąć niepokój. Taplałam się w ludzkich lękach i obawach, w traumach i psychicznych okaleczeniach. Obserwowałam kobietę, do której wróciło piekło upiornych wspomnień. Jej strach stał się moim strachem, jej walka moją walką, a jej przerażenie moim przerażeniem. Ta psychologiczna wędrówka po „ Karnawale ” zaserwowała mi ogrom emocji. Od niepokoju, który ściskał moje wnętrze po nadzieję i ulgę. Od podekscytowania po spokoju oddech. Od obawy, która w duszy się urodziła, po ciszę w sercu. Wszystkie te odczucia otulał gęsty klimat, klejący mi się mocno do skóry. A ja uwielbiam go czuć. I uwielbiam takie thrillery.

Polecam.

Jest rok 2002. Grupa młodych osób planuje spędzić imprezę karnawałową na mazurskiej wyspie Czarci Ostrów w domku letniskowym rodziców Kai. Sielankową atmosferę przerywa znalezienie zwłok przez Amelię i Roberta. Niepokój budzi też obecność tajemniczej postaci w białej masce, która kręci się pobliżu domu. Okazuje się, że kolejne ciała to tylko kwestia czasu. Mija 20 lat. Mela otrzymuje tajemniczą przesyłkę, a wszystko, co zaczyna dziać się wokół kobiety, przypomina o tragedii sprzed dwóch dekad. Pytanie, kto dokonał pięciu zbrodni podczas jednej nocy na wyspie, nadal pozostaje bez odpowiedzi.

Zacznę od końca, bo finał tej historii wybił mnie z rytmu, zdezorientował, sprawił, że dwa razy przeczytałam ostatnie strony, żeby upewnić się, czy na pewno dobrze wszystko zrozumiałam. Dla tego zakończenia warto sięgnąć po ten tekst.

“Karnawał” to świetny thriller, którego każdy rozdział jest rasowym cliffhangerem. Narracja prowadzona jest w dwóch przestrzeniach czasowych. Makabryczne wydarzenia z 2002 roku przeplatają się z wydarzeniami aktualnymi, które dzieją się dwadzieścia lat później. Ten zabieg nie pozwala odłożyć książki na półkę, bo kończąc jeden rozdział w totalnym zawieszeniu i tysiącami znaków zapytania w głowie, chcemy od razu dowiadywać się więcej i więcej.

Autorka pisze w stylu, który bardzo do mnie przemawia. Jest on dynamiczny, obrazowy i płynny. Dzięki temu “Karnawał” czyta się w tempie porównywalnym do biegnącego w stronę pełnej miski chrupków — kota. A to, jak wiecie, lub może się domyślacie, oznacza szybkość wybijającą poza skalę.

Kolejny plus to hermetyczność. Uwielbiam, kiedy w książkach panuje duszny klimat na małej przestrzeni. Bohaterowie “Karnawału” nie mogą wydostać się z wyspy, na której grasuje morderca. A Ty, czytając tę historię, możesz poczuć się, jak uczestnik tej, delikatnie mówiąc — imprezy, która lekko wymknęła się spod kontroli.

Alicja Sinicka napisała tekst, który ma wszystko to, czego ja potrzebuję w thrillerze: dynamiczną akcję, niepokój, napięcie, niejednoznaczne postaci i poczucie, że każda z nich mogła dokonać najgorszego, wspomnianą hermetyczność i niczym niezmącone potęgowanie emocji. Z chęcią nadrobię poprzednie książki autorki i sięgnę po kolejne, bo na tym literackim karnawale bawiłam się wyśmienicie.

Jest rok 2002. Grupa młodych osób planuje spędzić imprezę karnawałową na mazurskiej wyspie Czarci Ostrów w domku letniskowym rodziców Kai. Sielankową atmosferę przerywa znalezienie zwłok przez Amelię i Roberta. Niepokój budzi też obecność tajemniczej postaci w białej masce, która kręci się pobliżu domu. Okazuje się, że kolejne ciała to tylko kwestia czasu. Mija 20 lat. Mela otrzymuje tajemniczą przesyłkę, a wszystko, co zaczyna dziać się wokół kobiety, przypomina o tragedii sprzed dwóch dekad. Pytanie, kto dokonał pięciu zbrodni podczas jednej nocy na wyspie, nadal pozostaje bez odpowiedzi.

Zacznę od końca, bo finał tej historii wybił mnie z rytmu, zdezorientował, sprawił, że dwa razy przeczytałam ostatnie strony, żeby upewnić się, czy na pewno dobrze wszystko zrozumiałam. Dla tego zakończenia warto sięgnąć po ten tekst.

“Karnawał” to świetny thriller, którego każdy rozdział jest rasowym cliffhangerem. Narracja prowadzona jest w dwóch przestrzeniach czasowych. Makabryczne wydarzenia z 2002 roku przeplatają się z wydarzeniami aktualnymi, które dzieją się dwadzieścia lat później. Ten zabieg nie pozwala odłożyć książki na półkę, bo kończąc jeden rozdział w totalnym zawieszeniu i tysiącami znaków zapytania w głowie, chcemy od razu dowiadywać się więcej i więcej.

_

Autorka pisze w stylu, który bardzo do mnie przemawia. Jest on dynamiczny, obrazowy i płynny. Dzięki temu “Karnawał” czyta się w tempie porównywalnym do biegnącego w stronę pełnej miski chrupków — kota. A to, jak wiecie, lub może się domyślacie, oznacza szybkość wybijającą poza skalę.

_

Kolejny plus to hermetyczność. Uwielbiam, kiedy w książkach panuje duszny klimat na małej przestrzeni. Bohaterowie “Karnawału” nie mogą wydostać się z wyspy, na której grasuje morderca.

A Ty, czytając tę historię, możesz poczuć się, jak uczestnik tej, delikatnie mówiąc — imprezy, która lekko wymknęła się spod kontroli.

_

Alicja Sinicka napisała tekst, który ma wszystko to, czego ja potrzebuję w thrillerze: dynamiczną akcję, niepokój, napięcie, niejednoznaczne postaci i poczucie, że każda z nich mogła dokonać najgorszego, wspomnianą hermetyczność i niczym niezmącone potęgowanie emocji. Z chęcią nadrobię poprzednie książki autorki i sięgnę po kolejne, bo na tym literackim karnawale bawiłam się wyśmienicie.

To moje kolejne spotkanie z piórem autorki. Nie mogłam po prostu nie przeczytać tej książki, bo uważam, że z każdą pozycją jest progres. Historie napisane przez autorkę wciągają jeszcze bardziej. Tak było i tym razem.

Amelia cudem ocalała z tragedii na wyspie Czarci Ostrów. Mija dwadzieścia lat od tych wydarzeń, a znów zaczyna się coś dziać. Osoby które wyszły z tego cało zaczynają ginąć w dziwnych okolicznościach. Czy morderca sprzed lat chce wyrównać swoje rachunki?

Ta historia jest opowiedziana z dwóch perspektyw. Amelia opowiada nam co dzieje się aktualnie, a narracja Piotra osadzona jest w przeszłości, a dokładniej poznajemy wydarzenia z wyspy. Rodziały te przeplatają się nawzajem co daje nam powoli cały obraz sytuacji. Ale czy na pewno? Autorka tyle razy wpuściła mnie w maliny, że sama byłam na siebie zła, że po raz kolejny wyciągnęłam złe wnioski. Oczywiście te zagrania są genialne i tylko podkręcają ciekawość i napięcie w książce. Jakbym miała się do czegoś przyczepić to do wydarzeń z tragedii na wyspie. Wkradł się tam mały chaos i chwilami trudno było mi się połapać. Ale finalnie nie spodziewałam się takiego zakończenia. Było one satysfakcjonujące i w życiu bym się go nie domyśliła. Każdy rozdział kończył się w zaskakujący sposób co wręcz wymuszało na nas by czytać dalej. Coraz więcej autorów kryminałów stosuje takie zagranie, które ja niezwykle lubię, bo wtedy ciekawość wzrasta do niewyobrażalnych rozmiarów. Ogólnie książka mi się bardzo podobała i cieszę się z tego ogromnie, bo jak na razie recenzencko ten rok zaczął się wyśmienicie. Oby tak dalej.

Powieść „Karnawał” Alicji Sinickiej już od pierwszej chwili, kiedy ją zobaczyłam, wzbudziła moje zainteresowanie. Zarówno okładka jak i zachęcający opis sprawiły, że chciałam tę historię poznać.

Rok 2002. Impreza na wyspie Czarci Ostrów. Grupa młodych osób spędza tam karnawałową noc. Na początku nic nie zwiastuje tragedii. Jednak momentalnie wszystko się zmienia. Beztroska impreza zmienia się w koszmar z horroru.

Rok 2022. Mija dwadzieścia lat od tragicznych wydarzeń w Czarcim Ostrowiu. Kiedy wszystko zaczyna się układać okazuje się, że przeszłość nie zapomina…

Wow! Cóż to była za niesamowita i emocjonująca przygoda! Twórczość Alicji Sinickiej znam, ale ze strony romantycznej/fantastycznej, gdyż czytałam trylogię „Oczy wilka”, która niesamowicie mi się podobała, więc możliwość poznania jej twórczości ze strony thrillera była bardzo interesująca.

Kiedy zaczęłam czytać „Karnawał” to tak się wciągnęłam, że nie chciałam ani na chwilę się od niej oderwać. Początkowo akcja toczy się spokojnie, jednak kiedy tempo przyspiesza to nie zwalnia ono aż do ostatniej strony! Moment kulminacyjny powieści sprawił, że siedziałam w szoku, bo takiego obrotu spraw zupełnie się nie spodziewałam.

Bohaterowie są świetnie wykreowani. Amelia to dziewczyna krucha I delikatna, która po przeżyciu piekła długo nie mogła dojść do siebie. Robert jest to postać silna, dbająca o innych, starająca się zapewnić bezpieczeństwo. Ta dwójka tak z pozoru różnych bohaterów ma ze sobą wiele wspólnego.

Alicja Sinicka idealnie wprowadza czytelnika w świat przedstawiony. Genialne opisy sprawiają, że czytając mamy wrażenie, że razem z bohaterami znajdujemy się na Czarcim Ostrowiu.Ponadto narracja jest prowadzona z perspektywy dwóch narratorów Amelia (rok 2022) narracja pierwszoosobowa, natomiast Robert (rok 2002) narracja trzecioosobowa. Ten zabieg sprawia, że dogłębnie poznajemy uczucia Amelii, ale też mamy pogląd na wydarzenia jako osoba postronna.

Reasumując powieść „Karnawał” Alicji Sinickiej to gratka dla fanów thrillerów. Genialna akcja, tajemnica, dwutorowa narracja, przeszłość, nieoczekiwane zwroty akcji, zaskakujące rozwiązanie. Świetnie napisana książka, która z pewnością zasługuje na czytelnicze uznanie. Polecam!

IG: Libresunn

„W tamtym momencie połączyliśmy się w niemym porozumieniu ocalałych z katastrofy. Jakbyśmy byli dwoma kawałkami kryształu, które idealnie do siebie pasują”.

„Karnawał” to powieść, w której króluje gęsta atmosfera. Powietrze przesiąknięte jest koszmarem przeszłości, które trwa i wpływa na bohaterów ciągle i wciąż.

Noc, która miała być zabawą stała się piętnem na duszy grupki znajomych. Główną rolę jednak w tej powieści ma Amelia, którą poznajemy długo po pamiętnej nocy. Dziewczynę trapią wspomnienia. Jej dusza cierpi i pamięta, co złego przydarzyło jej się w przeszłości.

Drugą perspektywę dostaje Robert. To on opowiada o bieżących wydarzeniach podczas tragedii na Mazurach. Tajniki, które skrywa rozdzierają duszę. Strach, ból, zdezorientowanie – to wszystko sprawia, że czytelnik wierzy, że znajduje się razem z nimi na wyspie i przeżywa wszystkie wydarzenia razem z nimi.

Alicja Sinicka ma barwne i intymne pióro. Doskonale wie, jak ubrać emocje w słowa. Emocje, które wbijają się w serce czytelnika jak szpilki, dusząc go i zapierając mu dech w piersi.

Na przestrzeni kolejnych rozdziałów pojawia się multum pytań. Zagadki, które podsuwa fabuła są pełne nieoczywistości i zdaje się, jakby dwie dekady później koszmar znowu się urzeczywistniał.

Jest coś takiego w budowaniu napięcia tej powieści, że karnawałowa maska nie tylko robi za rekwizyt, ale również pewną metaforę, pokazując, że czasem najgorsze oblicze wcale nie skrywa maska, a szara rzeczywistość, która wychodzi na światło dzienne.

Niezaprzeczalnie – Alicja Sinicka to moja mistrzyni thrillerów. „Karnawał” to mój numer jeden autorki!

[reklama Wydawnictwo W.A.B]

Czarci Ostrów, maleńka wyspa, na której ojciec Kai wybudował domek letniskowy, wydawała się grupie przyjaciół idealnym miejscem na imprezę karnawałową. Zaopatrzeni w alkohol, karnawałowe przebrania i maski 🎭 wysiadają z łódki, którą przypłynęli i planują się świetnie bawić. Niestety szampański nastrój nie trwa długo. Znalezione w trzcinach, w lodowatym jeziorze ciało opiekującego się domem pana Piotra jest początkiem tragicznych wydarzeń. Postać w biało czarnej masce niesie śmierć. Tylko kilka osób przeżyje tę noc, a jej widmo powróci do nich po dwudziestu latach.

Ta trzymająca w napięciu od pierwszych stron historia zostaje nam przedstawiona z perspektywy dwóch osób, Amelii i Roberta.

Rozdziały są krótkie i każdy z nich kończy się u progu nowego odkrycia, co powoduje, że z niecierpliwością przerzucamy kolejne strony. Tutaj nic do końca nie jest jasne, odpowiedź na pytanie, co naprawdę się stało tamtej nocy jest dawkowana stopniowo, coraz bardziej podsycając ciekawość. Dodatkowo każdy z bohaterów ma swój sekret więc długo nie jesteśmy w stanie stwierdzić, kto jest dobry, a kto zły.

Jest to świetnie skonstruowany thriller, gdy czytałam miałam wrażenie, że oglądam film. Ta książka to dla mnie gotowy scenariusz!

Serdecznie Wam polecam.