Płachytka (barwione brzegi)

Historia ma swój urok, ale czyta się ją jakby w zwolnionym tempie. W osiemdziesięciu procentach jest to świat fantastyczny, a w dwudziestu opowieść obyczajowa. Niby nie wciąga od razu, ale ma coś hipnotyzującego, co nie pozwala nam się od niej oderwać. Wciąż gdzieś czai się taki mrok, jakby niepewna sytuacja, niedokończone rozmowy, jakby brak chęci przyjmowania gości. Kiedy czytamy jak właściciel domu podejmuje swoich odwiedzających, to niemal porusza nami nerw złości, gdyż nie traktuje ich dobrze. Później dociera do nas, że przecież powód jego niechęci był opisany na początku, więc jakby zaczynamy się zamartwiać o to, co dalej się wydarzy. Wiemy już, że nikt w jego pobliżu nie jest bezpieczny i to nie dlatego, że sam sieje zagrożenie, ale z powodu płachytek, czyli istot, które jakoby zapewniają domowników o chorobach, ewentualnie czyjejś śmierci. Powiedzmy, że zna zagrożenie jakie ma nadejść, tylko nie wie kogo ma dotyczyć. Kiedy wszystko staje się jasne sprawa nieco się komplikuje, gdyż zahaczyć musi to dawniejsze zajścia, które miały pozostać w dalekiej nieświadomości. Nie są to wydarzenia, które dzieją się szybko. Nasza postać bowiem gdziekolwiek podąża, to opisuje nam miejsca które mija czy odwiedza. Wiemy jak bardzo źle się czuje, jak ciężko się oddycha oraz jak podjęcie decyzji potrafi być męczące. To była taka niewidzialna walka, którą toczył sam ze sobą. Dla niego niezwykle ciężka, a dla obcych niezauważalna. Miał wielką ochotę uciec daleko stąd, aby wszyscy zwłaszcza płachytki dały mu spokój, jednak był tak zrezygnowany, że tylko patrzył jak tańczyły i oplatały ludzi prześcieradłem. Pamiętajcie, że wszystkie opisy zajmują nieco miejsca. Spostrzegłam, że pojawiały się wtedy, kiedy autorka chciała, żeby czytelnik przeżywał wszystko, co postać widzi i czuje. Dosłownie jakbyśmy byli nimi wszystkimi. W dawnej religii ktoś by powiedział, że chciano aby poprzez poznanie głębokich odczuć bohaterów pozwolić duszy postaci z książki przejść do naszego ciała. Brzmi to mrocznie, ale właśnie tak ją odebrałam;-)

Trudno powiedzieć czy książka straszy, gdyż boimy się dopiero wtedy, kiedy dotknięta zostanie strefa nam znana, gdzie w grę wchodzi zagrożenie życia dzieci. Bo o czytelnika raczej nie chodziło...

Do przeczytania dla odważnych, gdzie treść zostaje dla nich tylko treścią;-)

„… Mimo że zobaczył na własne oczy, nie uwierzył”.

Czujecie czasem przygniatający ciężar na barkach? Zimny dreszcz zupełnie, jakby, coś po was pełzło albo niespodziewany ucisk w gardle utrudniający zaczerpnięcie oddechu? Myślicie wtedy, że znów dopadło was jakieś choróbsko, przecież w powietrzu unosi się tyle bakterii i wirusów. Najpierw próbujecie leczyć się na własną rękę, bo nie będziecie biegać po lekarzach ze zwykłym katarem. A co, jeśli na to, co wam dolega nie ma lekarstwa? Co jeśli to nie wirus? Co jeśli uczepiła się was płachytka, demon zarazy, który będzie powoli wysysał z was energię, a przy okazji z każdego w waszym otoczeniu…?

„… kiedyś czasy były inne. Może ludzie bardziej wierzyli w te wszystkie demony i stwory, więc miały na nie wpływ. Widzieli je w swoim otoczeniu, te wszystkie domowiki za miotłą, licha, nie licha, rusałki, czy inne wróżki… To nie tak, że one przestały istnieć, tylko ludzie są mniej wrażliwi. Beton, mówię ci chłopie, beton. Tak jak w miastach wszystko idzie w beton, przez który trudno się przebić, tak we łbach ludzi też beton”.

...

Ewa nie spodziewała się, że przeprowadzka do miasta i przypadkowe spotkanie dawnej znajomej mamy zapoczątkują splot wydarzeń, które położą się cieniem na całej jej rodzinie. Maria Skowronkowa, którą nazywała „ciocią” to niezwykle serdeczna kobieta i jak się później okaże nieocenione wsparcie dla Ewy. Jej mąż z kolei, Radosław trzyma dystans. Ewa nie wie jeszcze, że nie jest to wynikiem niechęci do jej osoby, a czegoś, co starszy pan widzi wokół niej. Czegoś, co zwiastuje chorobę i śmierć…

Radosław coraz częściej oddaje się bolesnym wspomnieniom sprzed lat, kiedy to stracił wszystko, co kochał przez coś, czego do dziś nie potrafi racjonalnie wytłumaczyć. Kiedy dziwne wizje powracają, kręcąc się wokół Ewy i jej córek mężczyzna wie, że wydarzy się coś złego…

Czy będzie miał na tyle odwagi i siły by podjąć walkę z niewidzialnym wrogiem?

...

Po czym poznać kunszt autora? Po tym, że potrafi skupić całą uwagę czytelnika historią, w której na pozór nie dzieje się za wiele i sprawić, że całkowicie się w niej zatraci. Po tym, że ciągle będzie myślał o jej bohaterach, a każdą emocję odczuje głęboko w sercu.

Anna Musiałowicz dokonała tego w iście mistrzowski sposób, a ja wiem, że z pewnością sięgnę też po inne jej dzieła.

Autorka posiada niezwykle lekkie pióro i w znakomity sposób buduje napięcie. Na uwagę zasługuje również klimat książki. Przez cały czas towarzyszyło mi uczucie niepokoju, a momentami wręcz grozy.

Zakończenie zaskoczyło mnie i choć zdaję sobie sprawę z tego, co Radek zamierzał zrobić, było mi go żal.

„Płachytka” to powieść, w której rzeczywistość splata się z bolesnymi wspomnieniami, a świat ludzki z tym niematerialnym, który trudno objąć rozumem. Jest to książka, która spodoba się nie tylko miłośnikom mitologii słowiańskiej, ale również fanom fantastyki. Polecam

Niby tak niewiele się w tej powieści działo, bo czas akcji obejmuje raptem dwa dni plus retrospekcje, a jakoś nie potrafiłam się od książki oderwać. Polubiłam bohaterów, niepokoiłam o ich losy, byłam ciekawa, jak skończy się ta historia. Bardzo szybko poczułam się tak naturalnie i swojsko, jakby wydarzenia dotyczyły autentycznych osób, które znam.

Lekkie pióro autorki sprawiło, że czytało mi się szybko, bez zgrzytów. Tytułowe potwory są tak naturalnie wplecione w przedstawioną rzeczywistość, że naprawdę można uwierzyć w ich istnienie. Czułam się, jakby ktoś mnie przytrzymywał za gardło podczas czytania, tak silne napięcie panowało na każdej stronie.

Polecam miłośnikom fantastyki i mitologii słowiańskiej, ale też czytelnikom powieści obyczajowych, którzy mają ochotę na odrobinę grozy - połkniecie na raz.

„Płachytka” to najnowszy tytuł z serii Słowiańskie Światy, jest to historia łącząca współczesną fabułę z elementami słowiańskiej mitologii i grozy.

Ewa i jej rodzina przeprowadza się do miasta. Po tajemniczym spotkaniu ze starą znajomą matki ich życie zaczyna być pełne niewytłumaczalnych wydarzeń. Mąż Marysi, Radosław, coraz częściej widzi płachytki. W miarę jak wizje narastają, bohaterowie muszą zmierzyć się z tym, co wydaje się zarówno realne, jak i nieuchwytne.

Akcja dzieje się dwutorowo oraz w kilku płaszczyznach czasowych. Śledzimy losy dwóch rodzin, których niespodziewanie drogi się splatają. Retrospekcje Radosława, przeplatają się z czasem teraźniejszym, dzięki temu możemy odkryć co dolega Ewie i jej córkom, oraz jak można im pomóc. Radosław ma za sobą trudną i traumatyczną przeszłość, a czytelnik wraz z poznawaniem tej historii, przeżywa z nim ból i rozpacz w obliczu niemocy. Radosław widzi bowiem płachytki co wprowadza do fabuły elementy lęku oraz nadprzyrodzonego niepokoju. Istoty te według ludowych podań sprowadzają chorobę i śmierć, a Radosław nie może pozwolić by kolejna rodzina została zniszczona. Postawa Radosława jest godna podziwu, jego determinacja i poświęcenia porusza. Mimo iż, czytelnik przewiduje do jakich finałowych zdarzeń to wszystko prowadzi, nie traci zainteresowania lekturą. Autorka z lekkością tworzy mroczną powieść, która łączy współczesność z nadprzyrodzonym zagrożeniem. Historię opartą na legendach, z duszną atmosferą i powolnym budowaniem napięcia. Nadprzyrodzona istota napawa lękiem i niepojętym strachem, a także konfrontuje z przeszłością i osobistymi traumami. Może stanowić zarówno metaforę jak i rzeczywiste zagrożenie. Autorka świetnie łączy zwyczajne życie rodzinne z elementami mistycyzmu, grozy oraz psychologicznego napięcia.

„Płachytka” to powieść fantasy z elementami grozy, czerpiąca inspirację ze słowiańskiego folkloru i dawnej mitologii. Łączy realistyczną codzienność z nadprzyrodzonymi zjawiskami, budując napięcie i atmosferę tajemnicy. Polecam 💛

"Płachytka" autorstwa Anny Musiałowicz, to książka inspirowana mitologią słowiańską. Muszę przyznać, że ja pierwszy raz spotkałam się z tym określeniem i zanim zaczęłam czytać nie miałam pojęcia za co się biorę 😅.

Czym są Płachytki? To nie tylko omamy umysłu. To nie żadne wzwidy. To zwiastunki choroby i śmierci. Jak się do kogoś uczepią, nie wróży to dobrze. Tylko kto teraz jeszcze wierzy w takie zabobony?

Mamy tutaj kilku bohaterów. Historia kręci się głównie koło Ewy i jej rodziny oraz znajomego starszego małżeństwa, Marysi i Radosława. To właśnie Ewą zaczyna widzić niepokojące białe płachty, zupełnie jak prześcieradła. Czuje, że coś jest nie tak, ale zgania to wszystko na przeziębienie. Wierzy, że to wytwór jej trawionego gorączką umysłu. Nie wie, jak w wielkim jest błędzie i jak bardzo jej rodzina narażona jest na niebezpieczeństwo.

Radosław widzi co dzieje się z kobietą i rozumie. Historia przeplatana jest jego wspomnieniami. Jego niewiarą, stratą, strachem, że znowu to wraca, aż w końcu chęcią niesienia pomocy.

W tej historii mamy dwie linie czasowe, które ciągle się przeplatają i muszę przyznać, że to wyszło bardzo interesująco. Cały czas czuć napięcie i czyhające zło. Ta historia jest wciągająca, momentami przerażająca i wzbudzająca niepokój.

To historia, o rodzinie dotkniętej przez Płachytki.

To historia, o człowieku wiedzącym do czego może to doprowadzić, mogącym pomóc, tylko czy się odważy?

"Płachytka" to interesująca lektura, która pokazuje ludzką naturę. Czy pomóc znając koszty? Czy może lepiej stchórzyć? To była ciekawa historia pełna niewiadomych i napięcia. Nie do końca moja bajka, ale byłam ciekawa jak to się wszystko skończy i musze przyznać, że takie zakończenie mi pasuje. Jeżeli lubicie książki inspirowane mitologią słowiańską, to jest coś dla was. Polecam