Szczodry Wieczór. Leszygród. Tom 4 (barwione brzegi)

“...los bywa kapryśny - nie zawsze okazuje się okrutny”.

Serce matki zawsze podąży za dzieckiem, choćby dzieliło je od maleństwa pół świata, a nawet cały.

Miłość nie zawsze wybiera łatwe ścieżki. Ale nie wolno się poddawać.

W domu Nawojki i Jaczewoja zapanowała radość i spokój za sprawą narodzin synka Ludomira , który szybko stał się oczkiem w głowie swych rodziców.

Niestety złe istoty czają się w mrokach nocy i mają swych wysłanników, choć ci nie zawsze uświadamiają sobie wagę swych uczynków..

Rodzina Jarugi również targana jest życiowymi wichurami.

Dobromił mimo, że oddany rodzinie czuje,że jego los spleciony został z dziedzictwem dziadka Wyszomira, którego imienia nie wymawia się w rodzinnym domu.

Wszystko dlatego, że te wspomnienia niosą ze sobą trudne prawdy I obecność pana zaświatów - Welesa.

Miłorad zaś nieustannie wplątuje się w kłopoty za sprawą własnych impulsywnie podejmowanych decyzji i "przyjaźni " z miejscowym łobuzem- Witkiem.

Gdy za sprawą wyzwania naraża się przybranemu dziadkowi Świeradowi, a mały Ludoś zostaje uprowadzony młody chłopak nie wraca do domu, co pociągnie za sobą lawinę konsekwencji..

Zazwyczaj staram się opowiedzieć nieco więcej o fabule danej książki.. ale teraz nie zrobię tego z premedytacją, gdyż każde słowo może zdradzić zbyt wiele szczegółów i odebrać magię drzemiacą w każdej ze stron.

Klimat tej powieści jest po prostu niesamowity i pełen magii dawnych , słowiańskich wierzeń.

Kocham każdego z bohaterów za coś innego- wrażliwość, siła , upór i mądrość ciągle się ze sobą splatają tworząc przepiękne połączenie tradycji , wiary i przyszłych wyborów.

Weles zaś skradł moje serce , choć nie powiem z jakiego powodu.

Bo w tej historii nic nie jest jednoznaczne. Dobro i zło przenikają się tak, jak w dawnych opowieściach przekazywanych przy ogniu – pełnych tajemnic, ostrzeżeń i nadziei.

Autorka w niezwykle subtelny sposób splata codzienność z magią, pokazując, że świat dawnych bogów i duchów wcale nie musi być tak odległy, jak nam się wydaje.

Każda z postaci niesie ze sobą własny ciężar – tajemnic przeszłości, trudnych wyborów i pragnienia odnalezienia swojego miejsca. Jedni szukają prawdy, inni próbują uciec przed tym, co zostało zapisane w ich losie. A nad wszystkim czuwa coś znacznie potężniejszego niż ludzka wola…

To opowieść o miłości, która potrafi przekroczyć granice świata, o rodzinie wystawionej na ciężkie próby oraz o odwadze potrzebnej, by zmierzyć się z tym, co nieznane.

Czy los można odmienić?

Czy dawne moce naprawdę odeszły w zapomnienie?

I jaką cenę trzeba zapłacić, by ocalić tych, których kochamy?

Przecudna. Niezwykła. Czekam na więcej.

„Szczodry wieczór” to czwarty tom cyklu Leszygród, osadzony w świecie fantasy, przesycony słowiańskim klimatem i wierzeniami.

Od pierwszego tomu ta seria stała się moją ulubioną, więc tym przyjemniej było mi wrócić na karty tej powieści. Poznajmy kolejne losy znanych i lubianych bohaterów, tym razem akcja przenosi się dziesięć lat po wydarzeniach z ostatniego tomu. Bohaterzy przygotowują się do obchodów Szczodrych Godów. W to święto granica między światem ludzi, duchów i bogów zaciera się, co stwarza możliwość magicznych i niebezpiecznych wydarzeń. Mamy trzy linie fabularne, które na przemian się przeplatają. Nowo narodzony syn Jaczewoja i Nawojki zostaje porwany przez tajemniczą dziewczynkę na polecenie Dziwożon. Jaruga prosi Welesa o spotkanie utraconej córki w zaświatach. Miłorad, zmaga się z konsekwencjami przywołania licha.

„Szczodry wieczór” to powieść pełna przygód, mroku oraz niebezpieczeństw. Los ponownie nie szczędzi bohaterów, zsyła na nich kolejne nieszczęścia: porwanie dziecka, żałoba oraz moralne dylematy. Wszystko to nadaje powieści emocjonalnej głębi, skłania do refleksji, a także czytelnik współodczuwa z bohaterami ich rozterki. Klimat powieści pokochałam już przy pierwszym tomie. Autorka zgrabnie stworzyła ciekawy i wciągający świat, gdzie słowiańskie wierzenia i mity przeplatają się z codziennym życiem bohaterów. Lekki styl oraz barwne opisy przyrody pozwalają zanurzyć i rozkoszować się ta historią. Akcja jest prowadzona w umiarkowanym tempie, jednak kiedy trzeba staje się dynamiczna i wzrasta napięcie. Bohaterzy dobrze skonstruowani, są wielowymiarowo, mają swoje motywacje, słabości, a także wewnętrzne konflikty

Powieść wywołująca ogrom emocji, rodzinne dramaty, konflikty duchowe, pełna napięcia i zwrotów akcji. Baśniowa, magiczna opowieść z nutą mroku i tajemnicy. Polecam ❄️

Elwira Dresler–Janik po raz kolejny przeniosła mnie do niezwykłego świata Leszygrodu, miejsca, gdzie codzienność przenika się z magią, a granica między światem ludzi i duchów jest bardzo cienka. Miałam już okazję czytać książki z tego cyklu i ucieszyłam się, że mogę tutaj powrócić wraz z najnowszą historią autorki. „Szczodry Wieczór” to historia, która rozbrzmiewa echem dawnych podań i słowiańskich wierzeń, ale w środku tej baśni stoją bohaterowie, ich emocje, tęsknoty, nadzieje i strach przed stratą. Życie bywa przewrotne, a tamte czasy nie były ciężkie, dlatego też zabrałam się za lekturę z dużym zainteresowaniem. Byłam ciekawa, co takiego przygotowała autorka, z jakimi stworzeniami przyjdzie mi się spotkać, czy uda mi się wciągnąć w lekturę? Po raz kolejny byłam przejęta pięknym wydaniem, to była przyjemność móc trzymać ją w dłoniach.

Głównymi bohaterami książki autorstwa Elwiru Dresler-Janik pod tytułem „Szczodry Wieczór” są Nawoja i Jaczewoj to młode małżeństwo mieszkające w chacie na skraju lasu, w krainie zwanej Leszygród. To miejsce pełne magii, duchów i pradawnych bogów, gdzie ludzie żyją w rytmie natury i wierzeń swoich przodków. W najdłuższą noc roku, podczas Szczodrych Godów, czyli święta przepełnionego magią, symbolizującego odrodzenie, nadzieję i przejście między światem ludzi, a duchów, dochodzi do tragedii, która staje się początkiem dramatycznych wydarzeń. Do chaty zakrada się tajemnicza dziewczynka, działająca z polecenia Dziwożon, złowrogich istot zamieszkujących lasy, bagna i porywa ich nowo narodzone dziecko. Szczęście młodych rodziców zamienia się w rozpacz. Nawoja nie zamierza jednak pogodzić się z losem, z pomocą Jagi, mądrej kobiety obdarzonej wiedzą o świecie duchów i mocy natury, wyrusza w niebezpieczną podróż, by odzyskać swojego synka. Czy kobietom to się powiedzie? Mroczne knieje pełne szeptów mamun i cieni starych bogów nie brzmią zachęcająco. Na swej drodze kobiety spotykają istoty, które wystawiają ich na próbę. Czy uda im się odzyskać dziecko?

„Szczodry Wieczór” to opowieść o miłości, poświęceniu i nadziei, która potrafi przetrwać nawet najciemniejszą noc. Elwira Dresler–Janik stworzyła historię pełną magii i słowiańskiego ducha, ale przede wszystkim ukazującą jak ważne jest człowieczeństwo. Czytając książkę przeniosłam się do lasu, uczestniczyłam w poszukiwaniach i czułam rozpacz matki, która starała się odzyskać swoje dziecko. Książka, która zachwyca klimatem, porusza serce i skłania do refleksji nad tym, jak wielką moc mają uczucia i wiara w dobro. Autorka z niezwykłym wyczuciem splata świat ludzi i bogów, przypominając, że magia jest wszędzie tam, gdzie rodzi się miłość. „Szczodry Wieczór” porusza tematy uniwersalne, takie jak matczyna miłość, żal po stracie, odwagę, by walczyć o to, co najważniejsze, nawet jeśli trzeba stawić czoła mocom, których człowiek nie potrafi pojąć. Elwira Dresler–Janik udowadnia, że siła ludzkiego serca jest potężniejsza niż jakiekolwiek zaklęcie, a miłość może stać się światłem prowadzącym przez najciemniejszy las. To historia, która zostaje w pamięci na długo, przypomina, że nawet jeśli świat jest pełen cieni, w sercu człowieka zawsze tli się iskra światła. Podczas lektury miałam wrażenie, że sama stoję wśród ośnieżonych drzew Leszygrodu, słyszę szepty duchów i trzask ognia w kominku. Autorka potrafi tak pięknie malować słowem, że każda scena staje się niemal namacalna, a emocje bohaterów czułam na równi z nimi.

Nigdy nie przejdę obok książki, która opowiada o słowiańskich wierzeniach. Kocham tę tematykę i kocham odkrywać kolejne jej aspekty. Tym razem mój wybór padł na “Szczodry wieczór” Elwiry Dresler-Janik, czyli czwarty tom Leszygrodu. Kolekcja Słowiańskie światy powiększała się o kolejną książkę, która powoli nas wprowadzi w zimowy czas, który tak nieubłaganie się zbliża.

Pewnej nocy, do bardzo skromnej chaty ukrytej na skraju gęstego boru, która jest zamieszkana przez Nawoje i Jaczewoja, zakrada się dziewczynka, wysłana przez Dziwożony. Celem dziewczynki jest nowo narodzone dziecko mieszkańców tej chatki.

Zrozpaczona matka szuka ratunku u Jagi, która razem z nią wyrusza w podróż, by odnaleźć swoje dziecko i wyrwać je z rąk istot, które nie są znane z dobroci.

Jednak nie jest to jedyna historia w tej książce, poznamy w niej również Jarugę, która zmaga się ze śmiercią córki, oraz Miłorada, który zmaga się z gniewem dziadka i wyrzutami sumienia.

Autorka po raz kolejny pokazuje, jak świetnie zaciera granicę dwóch światów, tego zwykłego i tego nadprzyrodzonego. Wciąga swoim stylem w mroczny świat i nie pozwala czytelnikowi zejść z tego emocjonalnego rollercoastera. Autorka w swoich historia porusza wiele wątków, strachu, straty, żałoby, desperacji i miłości. Nie zapomina również o konsekwencjach czynów i uczenia się na swoich błędach. Potrafi snuć historie, które poruszą serce i mimo swojej surowości, wydobywa z nich subtelność miłości i czułości.

Nie jest to bajkowa historia, prędzej trochę cięższa i mroczniejsza baśń pełna słowiańskich wierzeń. Jestem pewna, że znajdzie wielu fanów właśnie takiej odsłony słowiańskich historii. Ja zdecydowanie zostałam jej fanką i czekam na kolejne książki autorki, nie tylko z serii Leszygród, czy z kolekcji Słowiańskie Światy. Zastanawiałam się, czy warto jeszcze wspomnieć, jak piękne jest wydanie tej książki, jednak przyznaję, że to moja trzecia część z tej kolekcji i nadal się nimi zachwycam, więc dla okładkowych sroczek, jest to nie lada gratka to wydanie. Dziękuję bardzo wydawnictwu za możliwość poznania tych historii.

Od zawsze miałam słabość do historii niebanalnych, na tyle oryginalnych, by wprowadzić mnie w stan zachwytu. Lubię więc gdy sacrum i codzienność splatają się w jedno i tworzą spójny obraz. Szczególnie bliska jest mi więc szeroko pojęta słowiańszczyzna z całym dobrodziejstwem inwentarza, jej gęstymi borami, szelestem drzew, tajemniczymi bogami, duchami i demonami. I oto pokłoniłam się nad Szczodrym wieczorem, by Wam o nim opowiedzieć.

Jedną z bohaterek tej historii jest Nawoja, młoda matka, której dziecko zostało porwane przez tajemniczą dziewczynkę działającą na rozkaz Dziwożon. Zrozpaczona kobieta, wspierana przez mądrą Jagę, rusza w pełną niebezpieczeństw podróż, by odzyskać syna. W tym samym czasie Jaruga, pogrążona w bólu po śmierci córki, staje u bram Wyraju, błagając Welesa o ostatnie spotkanie z ukochaną Dobrusią. A Miłorad, młody, porywczy chłopak, przekonuje się, że igranie z siłami nie z tego świata może przynieść więcej bólu niż pożytku.

Powstał więc tu świat iście słowiański, nakreślony z niezwykłym pietyzmem. Magia jest tu częścią natury, a bogowie nie są odległymi istotami z legend, lecz uczestnikami ludzkiego losu. Widnieją tu dawne obrzędy, wiara w wielobóstwo, ale też emocje uniwersalne po dziś, czyli tęsknota, miłość, rozpacz i nadzieja. Rzeczywistość przenika się tu z mitem, a każdy gest ma swoje znaczenie. Akcja powieści rozgrywa się podczas Szczodrych Godów, czyli słowiańskiego święta światła, odrodzenia i nadziei w najdłuższą noc w roku, gdy granica między światem żywych a zmarłych staje się cienka i splatają się losy ludzi i bogów.

„Szczodry wieczór” to książka o granicach między światem żywych a umarłych, między nadzieją a rozpaczą, między winą a przebaczeniem. To także opowieść o kobiecej sile, o miłości, która nie zna granic, i o odwiecznym cyklu odrodzenia.

Choć powieść należy do cyklu o Leszygrodzie, można ją czytać niezależnie od wcześniejszych tomów. To piękna, pełna emocji historia, na wskroś słowiańska, bardzo uzależniająca.