Wieszczba. Piast zdobywca. Tom 2 (barwione brzegi)

Drugi tom cyklu „Piast Zdobywca” wciągnął mnie mocniej, niż się spodziewałam. Wydawało mi się, że wiem, czego się spodziewać po tej serii, trochę historii, , dużo bitew i polityki. Jednak „Wieszczba” potrafi zaskoczyć. Krzysztof Jagiełło potrafi opowiadać o początkach Polski tak, by historia ożyła i wciągnęła czytelnika bez reszty. Tym razem zabiera nas do czasów, gdy Polanie dopiero kształtowali swoją tożsamość, a każdy dzień wymagał odwagi, sprytu i ofiar. Okładka przyciągnęła mój wzrok, nie mogłam odpuścić tej historii, zwłaszcza, że pierwszy tom czytałam jakiś czas temu. Książki mają magiczną moc, potrafią pochwycić czytelnika i nie wypuścić go wolno, bo i po co?

W „Wieszczbie” Piast po zwycięstwie nad zastępem Biezuna zdobył sławę i wdzięczność swojego ludu, szybko przekonuje się, że wojna jeszcze się nie skończyła. Wraz ze swoimi towarzyszami musi zmierzyć się nie tylko z groźbą zewnętrznych najeźdźców, którzy stale zagrażają granicom plemienia, lecz także z niebezpieczeństwem, które czai się wewnątrz. Zdrada, nieufność i walką o wpływy wśród własnych ludzi. Być może to właśnie wewnętrzne konflikty okażą się najtrudniejszym przeciwnikiem. Nad całym opowiadaniem unosi się cień tajemniczej przepowiedni, która burzy spokój Samboi i rzuca niepokój na wszystkich wokół. Co się wydarzy? Czy bohaterom uda się przejść przez wszystkie próby?

W świecie „Wieszczby” dawni bogowie patrzą na ludzi z góry, a ich obecność daje się wyczuć w szeptach wiatru, w ofiarach składanych w gaju, czy w słowach guślarzy. To nie jest jednak baśń o cudach i herosach bez skazy, tylko twarda opowieść o ludziach, którzy muszą podejmować trudne decyzje i płacić za swoje błędy. Krzysztof Jagiełło dobrze oddaje klimat dawnych czasów, można poczuć zapach ognisk, błoto pod nogami i ciężar decyzji, jakie muszą podejmować bohaterowie. Bohaterowie tacy, jak Samboja, guślarze, czy starszyzna plemienna nie są tylko tłem dla Piasta. Mają własne charaktery, motywacje i wpływają na bieg wydarzeń. To sprawia, że świat powieści wydaje się pełen życia i różnorodny. „Wieszczba” to bardzo solidna kontynuacja, która nie tylko rozwija historię Piasta, ale też pogłębia obraz jego świata i ludzi, którzy go otaczają. To opowieść o sile, ale i o strachu, o walce nie tylko z wrogami, ale też z samym sobą. Z jednej strony to realny świat codziennej harówki, głodu, nieustannej czujności przed najeźdźcami, a z drugiej ten przesycony wiarą w bóstwa, gusła i proroctwa. Do którego chcesz należeć? To powieść dla tych, którzy lubią klimaty mroczne, pełne intryg i walki, ale też cenią bohaterów z krwi i kości oraz wiarygodne tło kulturowe.

Książka jest przepięknie wydana w barwionych bokach, które idealnie odwzorowują sedno tej historii. Ja do opowieści wkraczam od tomu drugiego i polecam czytać je po kolei, gdyż rozpoczynając tą serię jesteśmy już w ciągłości wydarzeń. Spodobały mi się tutaj opisy postaci, które składały się nie z przymiotników, tylko porównań do adekwatnych do wyglądu czy też cechy charakteru. Również sposób wypowiedzi postaci przypomina mi gwarę z dawnych pokoleń, gdzie przebijała się z nich albo obawa i złorzeczące słowa, czy też przepowiednie, albo chcąc pokazać swoją siłę robili to w sposób wielce górujący nad innymi. Tam pełno było twardych słów, określających ich hardość ducha oraz mięśnie. Praktycznie w każdej chwili czytelnik jest narażony na ataki ze strony nie zawsze określonego wroga. Oni sami gdybają kto im teraz zagraża. Ujęłam to w ten sposób, ponieważ czytając wydaje nam się jakbyśmy byli obecni w książce. Gęste atmosfery przechodzą na nas przynosząc wielki niepokój. Aż na skórze czujemy tutaj, że zanosi się na krwawą wojnę. Decyzje, które mieli do podjęcia bywały naprawdę trudne, gdyż nigdy nie dotyczyły jednej osoby, a całego plemienia. Trzeba było brać pod uwagę tych pomocnych jak i słabszych. Momentami było takie jakby zatrzymanie, które sugerowało, że sami możemy zobaczyć jaką drogę byśmy tam objęli. Dosłownie niczym rząd, który niby słucha poddanych, ale i tak działa na całość ludzkości. Zastanowiło mnie to, że autor określił dziewannę jako zwiastun długiej wojny i zimy. O ile znam się nieco na ziołach, to faktem jest, że im więcej tej dziewanny rośnie, a na dodatek dzieli się na klika lub kilkanaście odnóży, to faktycznie zima będzie długa i sroga. Oby wojna była tutaj dodatkiem:-) W historii poznaliśmy wątek przepowiedni na którą mieli się przygotować. Czyżby prorocze sny zwiastowały coś, co miało się dopiero wydarzyć?

Odkładając na bok przeczytaną już książkę zastanawiamy się co takiego najgorszego majaczyło na horyzoncie, gdyż w ten sposób się zakończyła. Teraz już za sprawą więzi z książką chciałabym poznać tom kolejny:-)