Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanowów. Tom 1 (barwione brzegi)

To był pięknie spędzony czas i wspaniale zarwana noc...

Powieść taka, jak "Wnuczka Fabergé" Moniki Raspen, od Wydawnictwa Replika warta jest bowiem każdej minuty...

To wspaniała uczta literacka, która pozwala przenieść się w czasie i zakosztować życia pełnego luksusu, blichtru i splendoru, ale również niepokoju i czającego się zewsząd mroku.

To historia dynastii Romanowów i zapis wydarzeń politycznych, społecznych i ekonomicznych w przededniu rewolucji rosyjskiej 1905 roku.

Tu miłość przeplata się z nienawiścią, a obojętność przeradza, w pełną namiętności, wzajemną fascynację.

Nie brakuje też jednak tego, co ważne i postępowe. Odkrywamy światłe umysły, walkę ze stereotypami i niezwykłą siłę kobiet. Ich ciągłe zmagania z przeciwnościami losu, codzienny trud, walkę o godność i dążenie do niezależności.

Autorka potrafi z niesamowitym wyczuciem i smakiem pisać o rzeczach trudnych, często sprzecznych z naszymi wyobrażeniami, budzących grozę i niechęć. Stopniuje napięcie i przekazuje pełen wachlarz emocji, tak, by czytelnik czerpał z powieści każdym zmysłem.

Chylę czoła przed Autorką za całą pracę, jaką włożyła w research, by stworzyć to mistrzowskie dzieło. Za każdą wykreowaną postać, oddanie charakteru, zachowania i przynależność do danej grupy społecznej, chapeau bas.

Książka jest tak dobrze opracowana, tak przygotowana i bogata w postaci i ich historie, że spisanie tego i nie pomylenie wątków, graniczy z cudem. Dla mnie, jako czytelnika ogromnym ułatwieniem było zamieszczone drzewo genealogiczne i możliwość odniesienia się do niego w przypadku wątpliwości.

Książka to niezwykłe połączenie ogromnej wiedzy, tytanicznej pracy i doświadczenia oraz kunsztu literackiego z niesamowitym wyczuciem graficznym. Przy tak wyszukanych i złoconych zdobieniach łatwo bowiem otrzeć się o kicz, a ta oprawa i barwione brzegi przyprawiają o drżenie serca i niemożność oderwania wzroku. Dla mnie to wybitne i w pełni "skończone" dzieło, które zachwyca swym blaskiem i kunsztownym wykonaniem niczym klejnot wśród biżuterii rodu Fabergé.

Jestem pod ogromnym wrażeniem i z niegasnącym zapałem i niecierpliwością wypatruję dalszego ciągu.

A za tom I zostawiam, z głębi mojego serca, należne - 10/10.

Dynastia Romanowów to jeden z najbardziej fascynujących rodów, wciąż osnuty nutką tajemnicy i intrygi. I choć ta Potęga Rosji budzi coraz większe zainteresowanie, to wciąż ich losy nie są nam dokładnie znane, tym bardziej publikacje dokonujące ich ekspozycji, kuszą czytelników i dostarczają im wielu skrajnych emocji. Taką właśnie historię zafundowała nam Monika Raspen, która nie tylko dopełniła niebywale wnikliwiej prezentacji tych pasjonujących postaci, ale równocześnie zafundowała czytającym fascynującą, rozbudzającą wyobraźnię i skłaniającą do zadumy nad losem kobiet opowieść, którą pochłania się z wypiekami na twarzy.

Autorka nakreśliła mistrzowskie i porywające połączenie historii z fikcją literacką, jakie zabiera nas w niezapomnianą, jakże emocjonującą podróż w czasie, którą chciałoby się rozkoszować jak najdłużej. Monika Raspen funduje swoim czytelnikom fascynującą, angażującą przygodę, pochłaniającą niczym najgłębsza otchłań, przypominając tym samym ważne kobiece postacie, jakie często musiały wykazać się wielką siłą, niezłomnością czy sprytem, by przetrwać w tak podłej i niesprawiedliwej rzeczywistości.

Klimat, w jakim utrzymana jest ta nietuzinkowa historia, jest niewiarygodnie odurzający, zarazem fascynuje, jak i przeraża, porusza najczulszą strunę. Na ogromne brawa zasługują wszystkie kreacje bohaterek. To kobiety, skrywające w sercach mroczne sekrety, dramatycznie doświadczone przez los i mężczyzn. Jak wiele będą one w stanie poświęcić, by osiągnąć swój cel? Czy będzie to władza, czy jednak macierzyństwo? I właściwie, czy mają one tak naprawdę jakikolwiek wybór?

„Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanowów” jest odurzającą, prezentującą istotne historyczne fakty i osobistości powieścią, która Was pochłonie bez reszty! To nie tylko emocjonująca lektura, ukazująca mroczne tajemnice, intrygi, ale także pełna zwrotów akcji opowieść, ukazujących historię z nieco innej perspektywy. Jeśli kochacie historyczne powieści, dopełnione znakomitymi postaciami, jak i nutką tajemnicy, gdzie napięcie i fascynacja rosną z każdą kolejną stroną, będziecie absolutnie oczarowani. Polecam gorąco!

Co chciałabym aby wybrzmiało na wstępie, to - poza sympatią dla Moniki Raspen, szacunek dla jej widzenia historii jako pisarki. Jakkolwiek to zabrzmi, dość niepopularne jest głoszenie teorii, że historia jest taka jak nam ją wykreowano, bądź też sami się do tego przyczynimy ze swoimi sympatiami lub wręcz przeciwnie. Często spotyka się "obozy", nurty (czy jakkolwiek je nazwiemy) ślepo wierzące w swoje, niepodważalne "fakty" historyczne, choć, jakby nie było, już "historyczne" w nazwie ma z założenia pewien wymiar przekłamania. Tak naprawdę, historię znamy taką, czyje interpretacje przeczytamy, ile osób je wcześniej "edytuje" itp. Monika zawsze to podkreśla.

I [Adres usunięty]. z tego powodu te powieści lubię i z niecierpliwością wyczekuję kolejnych. Nie dość, że są to klimatyczne, kobiece czytadła to "zmuszają" mnie do przyjrzenia się historii bliżej. Odszukania, doczytania, zweryfikowania, a bardzo takie tropienie lubię.

"Wnuczka Fabergé" to powieść historyczna pełna kolorów, smaków i zapachów, po brzegi wypełniona historią i obyczajami.

Monika niezwykle precyzyjnie przygotowuje się do pisania swoich książek, co przekłada się na niezwykły klimat i dbałość o detale.

Wątków i bohaterów w książce mnogo, a ja uwielbiam to uczucie, układających się powoli w głowie tajemnic i intryg. Co więcej, w trakcie czytania, wyobrażałam sobie, że chodzę po korytarzu, w którym otwarcie każdych z drzwi przenosiło mnie do innej sceny. Tu przysiadłem przy kawie z Marią Fiodorowną, tam spacerowałam z Piotrem Fabergé, jeszcze gdzie indziej kibicowałam Irinie. Bardzo to wszystko obrazowe, bardzo realistyczne co bez wątpienia jest zasługą stylu autorki. Stylu tworzącego gotowe scenografie i wypełnionego charakterystycznymi, barwnie nakreślonymi osobowościami. Wprawdzie czuję niedosyt tytułowej bohaterki, ale przecież będzie kontynuacja!

Polecam!

"Bieda, trudna sytuacja w kraju i przestarzałe prawo najmocniej uderzały w kobiety, a one zazwyczaj nie miały sposobności, żeby wyrwać się ze swoich zaklętych kręgów."

"Wnuczka Faberge" Moniki Raspen to powieść, która już na pierwszy rzut oka zwraca uwagę bogato zdobioną okładką. Przewaga złotych akcentów przywołuje na myśl bogactwo i przepych. Śmiało można stwierdzić, że motyw ten idealnie koresponduje z historią opisaną na kartach książki. Autorka kreśli przed nami szczegółowy obraz społeczeństwa rosyjskiego z przełomu 1902 i 1903 roku, a właściwie jej elitarnego środowiska. W głównej mierze przedstawia nam dynastię Romanowów, rządzącą krajem, a także inne możne rody, mające w jakikolwiek sposób styczność z carską rodziną. Zwraca uwagę na wszechobecne bogactwo i rozpustę, cechy, które w znaczący sposób przyczyniły się do upadku caratu.

Podtytuł książki - "Kobiety Romanowów" - sugeruje nam na kim, w głównej mierze, będzie skupiała się autorka. Tak też jest w rzeczywistości. Czytając "Wnuczkę Faberge" poznajemy przedstawicielki płci pięknej, których życie nie należało do nazbyt szczęśliwych. Oczywiście, stwarzano pozory, że tak jest, jednak w rzeczywistości, wiele z nich borykało się z problemami ponad swoje siły. W tamtym czasie w społeczeństwie wciąż pokutowało przeświadczenie, że panie powinny wyłącznie stać z boku i ładnie wyglądać, niekoniecznie się przy tym odzywając. Co więcej, bardzo często pozbawiano ich podstawowych praw, takich jak wyrażanie własnego zdania.

Kobiety z powieści Moniki Raspen znajdowały się w naprawdę trudnej sytuacji. Musiały postępować zgodnie z obowiązującą etykietą, a wszelkie odchylenia od normy od razu były wytykane palcami. Co ciekawe, zupełnie inną miarą mierzeni byli mężczyźni - w przypadku niechcianej ciąży cała wina spadała na kobiety i to one musiały liczyć się z nieprzychylną opinią społeczną, która często wyrzucała ich poza nawias społeczeństwa. Przyznam, że ręce człowiekowi opadają patrząc na to zakłamane środowisko, na ludzi mieniących się przedstawicielami elit, którzy niejednokrotnie mieli gorsze maniery od prostych biedaków. W książce bez trudu da się zauważyć sygnały wskazujące na to, że już wkrótce dotychczas znany porządek rzeczy ulegnie zmianie.

Z początku miałam poczucie, że tytuł powieści - "Wnuczka Faberge" - nie do końca się tutaj sprawdza. Historia opowiedziana na kartach tej książki jest bardzo ogólna, stanowi niejako nakreślenie tła historyczno-społecznego dla rozgrywających się wydarzeń. Bardzo mało dowiadujemy się o tytułowej postaci, która nie bierze czynnego udziału w mających miejsce wypadkach. Jednak patrząc w szerszym ujęciu, biorąc pod uwagę, że "Wnuczka Faberge" to pierwsza część większego tworu, myślę że autorka miała bardzo ciekawy pomysł. Warto zwrócić też uwagę na samą tematykę, muszę przyznać, wyjątkowo oryginalną. Osobiście, nie znam żadnej książki, która traktowałaby o tym okresie w dziejach Rosji w ten sposób. Myślę, że to naprawdę dobre posunięcie.

"Wnuczka Faberge" to solidna porcja historii, która z powodzeniem przybliża nam Rosję sprzed rewolucji w 1905 roku. Autorka zwraca uwagę na trwonienie pieniędzy przez elity, przy jednoczesnym braku środków na zaspokajanie podstawowych potrzeb ludu. Podkreśla trudną sytuację kobiet oraz ich mało efektywne próby wprowadzenia zmian w tym kierunku.

To świetna książka, poprzedzona szczegółowym researchem.

Polecam!

Moja ocena 9/10.

“Konwenanse i sztuczna prawda, które zamiast porządkować życie, tylko je utrudniają”.

Lato 1902 roku, kolejny raz carska rodzina oczekuje narodzin następcy tronu. Cesarzowa rodzi dwie zdrowe dziewczynki, które zostaną oddane w obce ręce. Oficjalny komunikat mówi, że cesarzowa poroniła. W tym samym czasie Irina, która została wygnana z domu i skazana na poniewierkę, w szpitalu samotnych matek rodzi martwą córeczkę.

Poruszająca, pełna ludzkich dramatów historia, na tle ważnych wydarzeń historycznych. Wielowątkowa, a przy tym spójna opowieść, szeroka, wnikliwa perspektywa. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, niezmiennie intryguje. Fabuła ciekawie poprowadzona, przemyślana i dopracowana w każdym szczególe. Przenosi nas do Rosji, do burzliwego początku XIX wieku, do końca panowania Romanowów. Pani Monika pisze z pasją czuć zaangażowanie i ogromną wiedzę historyczną. To było niesamowite i piękne! Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele emocji. Nie wszystkich polubiłam, nie dało się.

Autorka czaruje słowem, w sposób wrażliwy, wnikliwy przenosi nas w czasie. Klimatyczna, ukazująca ówczesną codziedzinność opowieść! Pełen uroku i przepychu Petersburg, a obok skrajne ubóstwo, ludzie żyjący w nędzy. Budząca sprzeciw niesprawiedliwość wobec różnic klasowych. Kobiety, które bez względu na pochodzenie, status społeczny nigdy nie miały łatwo, we wszystkich aspektach życia były zależne od mężczyzn. Między nimi toczy się swoista gra o przywileje. Szerzą się kłamstwa, intrygi, zawiść, zazdrość, słowna walka o wpływy, o popularność. Świat w którym małżeństwa zawierane są dla wyższych celów, by zdobyć, czy utrzymać pozycję, pieniądze. Pogarda dla kobiet, które zostały zhańbione, mężczyznom jak zawsze wszystko uchodzi bezkarnie. Zakłamanie, wszechobecne konwenanse, gra pozorów, przywdziane maski. Codzienność ludzi, którzy są w centrum uwagi, krytykowani przez “wiedzących lepiej”, panujące nastroje w społeczeństwie. Wszechobecne tajemnice, skrywane sekrety, które mogą stać niebezpiecznym narzędziem w niepowołanych rękach.

Wyśmienita uczta literacka! Mądra, klimatyczna, napisana z rozmachem opowieść o silnych kobietach, którym dane było żyć w tamtych niesprzyjających im czasach, o potrzebie miłości i o trudnej codzienności. Z niecierpliwością czekam na kontynuację. I to przepiękne wydanie, niezmiennie cieszy oko. Polecam, czytajcie! Tatiasza i jej książki :)

Okładka tak piękna, jak wytwory rąk samego mistrza Fabergé, złocenia zdobiące malowane brzegi i wyściółkę — masz wrażenie, że oto trzymasz w swych dłoniach drogocenny skarb. „Wnuczka Fabergé” to pierwszy tom cyklu „Kobiety Romanów” autorstwa Moniki Raspen.

Gdy Aleksandra Fiodorowna po raz piąty rodzi carowi córki, zamiast tak długo wyczekiwanego następcy tronu, jej rozpacz i zniechęcenie nie mają granic. Osoby z jej najbliższego otoczenia postanawiają dopomóc losowi i oddają dziewczynki w dobre ręce, a światu obwieszczają, iż żona Mikołaja II poroniła.

Któż z nas nie słyszał o okrutnym końcu, który spotkał dynastię ostatnich Romanowów? Nawet najmłodsi mogą odnaleźć jej ślad w bajce animowanej pt. „Anastazja”, co do której losów do dziś toczą się spory, czy nie jest jedyną, którą ocalała.

Autorka nader wiernie oddała dworskie życie pełne spisków i intryg, gdzie nawet ściany mają uszy, a koniecznością jest zachowanie pozorów i ostrożności.

Nie da się ukryć, że pisarce szczególnie bliska jest poprawa sytuacji kobiet, walka o ich samostanowienie i prawa. I choć minął już ponad wiek od rozgrywających się na kartach powieści wydarzeń, to wciąż mamy w tej kwestii tak wiele do zrobienia.

Odrobinę przytłoczyła mnie spora ilość bohaterów i faktów historycznych z nimi związanych, ale z każdą przeczytaną stroną czułam się coraz bardziej z nimi 'oswojona'.

Poczułam klimat ówczesnej Rosji — tak szczegółowo i pieczołowicie został oddany, z radością i zachwytem odbyłam podróż do Petersburga ostatnich Romanowów.

Autorka umiejętnie splotła prawdę historyczną z fikcją literacką, ofiarowując nam porywającą opowieść o niezwykłych kobietach.

Przeznaczeniem jest spotkanie dobrego, wrażliwego człowieka na drodze życia. Zakładając rodzinę, zwłaszcza kobiety miały nadzieję na bezpieczny byt, a nie tylko realizację planów małżonka. Chciały przekazać swoje doświadczenia dziecku.

„Jak ja mam jej wytłumaczyć, że w rodzinie naprawdę może być inaczej? Że czasami ludzie naprawdę się kochają!"

Jak zakodować w umyśle dziecka, że jest ono oczekiwane. I że nie ma pecha, będąc dziewczynką. Mądra, bardzo odważna, doświadczona kobieta Agafia, tak tłumaczyła Irinie potrzebę rozwoju:

„Nie musisz spać do południa! Możesz zmieniać świat! Poprawiać to, ci tobie tak w życiu przeszkadzało, żeby nawet ta mała kobietka, twoja córeczka, miała lepiej niż my.”

Mieć lepiej… To nie oznaczało przede wszystkim zabezpieczenie finansowe. W carskiej Rosji można było lśnić sztucznym blaskiem na świeczniku władzy. Mikołaj, nazywany przez rodzinę Nikiem, pragnął cichego szczęścia. W trudnych sytuacjach chciał schronić się w zaciszu i przeczekać trudne chwile.

„Biedny Niki! Jak zwykle zgarbi się, zapali papierosa i powtórzy, że nie chciał być carem, tylko mieszkać z rodziną z dala od tego wszystkiego. I że urodził się w dzień Hioba męczennika.”

Taki los był mu przeznaczony, jak Piotrowi Fabergé tworzenie kolekcji biżuterii i artefaktów. Jak cierpiał psychicznie, nie mogąc kochać tak po prostu i legalnie kobietę? Co czuł, czyniąc honory gospodarza w kolejnym nowo otwartym salonie?

„Gościł dziś śmietankę towarzyską Europy, a większość zebranych zachowywała się jak hołota. Dokąd zmierza świat, na którego czele stoją tacy durnie? – westchnął w myślach”

Wtedy otoczenie znacznie częściej oszołomione było blaskiem klejnotów niż dokonaniami artystycznymi i osiągnięciami intelektualnymi. Ile czasu musiała czekać Anna Pawłowa, żeby wzruszyć się niespodziewanie?

„Z wnętrza szkatułki wyłoniła się miniaturowa srebrna baletnica w sukience z górskiego kryształu inkrustowanego maleńkimi diamencikami. Filigranowa twarz baleriny była kopią jej własnej twarzy!”

Nie tylko precjoza wymagały Ochrany. Często ludzie wymagali opieki doświadczonej lekarki, która nie tylko potrafiła odebrać rodzące się dziecko. Dasza Lewkowa znała sekrety sztuk walki.

„Potrafiła wcielić się w pokojówkę, która czuwała, która czuwała nad bezpieczeństwem carskiej rodziny, staruszkę eskortującą wiekowe matrony do cerkwi, przyzwoitkę młodej panny czy damę do towarzystwa jej matki”

Opowieść o „Wnuczce Fabergé” jest misterna tak, jak mógłby być dowolny artefakt pochodzący z pracowni mistrza. To perła literacka, która urzeka różnymi odcieniami kolorów zależnych od nastroju dowolnego fragmentu. Ukazanie carskiej rodziny jest wyjątkowe, ponieważ odbiega od standardowego obrazu familii tyranów. Pani Monika Raspen zaprezentowała nam postacie zróżnicowane, a przez to bardziej godne poznania. Mam w pamięci oświadczenie Autorki, że jest to powieść tylko z historią w tle. Nie szukałem biografii władców Rosji, a ta formuła porwała mnie jak nurt rzeki. Świetna powieść napisana współczesnym językiem, urzekła mnie. Mam wrażenie, że więcej dostałem od Pani Raspen, niż oczekiwałem. Gratuluję Pani imponującego pomysłu, doskonale zrealizowanego.

Przy okazji lektury najnowszej powieści Moniki Raspen przejrzałam cały Internet podziwiając prace, które wyszły z pracowni słynnego jubilera – Piotra Fabergé. To są prawdziwe cudeńka! Można się autentycznie zakochać! Podobnie jak w tej kunsztownie wydanej powieści „Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanowów”. Oczywiście, że przyciąga oko swoją okładką, ale podobnie jak biżuteryjne jajka, skrywa w sobie niespodziankę na wagę pełnych artyzmu precjozów wykonanych ze złota i szlachetnych kamieni.

"Tu każdy kogoś stracił i nikt nie mógł wziąć ślubu z miłości!"

Monika Raspen maluje niezwykle poruszający i barwny obraz życia carskiej rodziny na początku XX wieku. To historia pełna kontrastów, dramatów i emocji, które przenikają każdą stronę książki, ukazując złożoność świata, w którym kobiety były zarówno podporą imperium, jak i ofiarami jego bezlitosnych zasad.

Autorka prowadzi nas przez mroczne korytarze pałacowych intryg, gdzie na każdym kroku czai się hipokryzja i obłuda. Poznajemy kobiety Romanowów jako postacie pełne pasji, ale i tragicznych rozterek. Ciężar presji społecznej, by urodzić dziedzica, przewija się niczym nić przez całą opowieść, ukazując, jak wielką cenę musiały płacić za swoje pochodzenie. Szczególnie poruszająca jest historia żony cara, której życie zostało zdominowane przez oczekiwanie na syna, oraz losy bliźniaczek, których narodziny wywołały falę rodzinnych sekretów i kłamstw.

W centrum tej narracji znajduje się także Piotr Fabergé – artysta, którego pasja do tworzenia dzieł sztuki była zarówno ucieczką od rzeczywistości, jak i wyrazem jego głębokiej tęsknoty za carycą-wdową. Relacja między tym dwojgiem, subtelna i platoniczna, stanowi jeden z najpiękniejszych wątków powieści, a zarazem odzwierciedlenie siły miłości, która nie zawsze wymaga spełnienia.

Pisarka znakomicie oddaje również napięcia społeczne, które tliły się pod powierzchnią tego „bajecznie bogatego” świata arystokracji. Kontrasty między przepychem dworu a skrajną biedą ludu są uderzające, a narastające pretensje i wrogość pomiędzy klasami społecznymi budują niepokojącą atmosferę nadciągającej katastrofy. Przez pryzmat wizji carycy-wdowy o upadku Romanowów Autorka delikatnie zapowiada nieuchronny kres tej epoki, pozostawiając czytelnika w zadumie nad ironią historii.

Ponownie zachwycił mnie bogaty i pełen szczegółów styl autorki. Niemal czułam chłód pałacowych murów, zapach perfum arystokratek czy zgiełk ulic Sankt Petersburga. Jednak mnogość nazwisk i wzajemnych powiązań między bohaterami wymaga od czytelnika skupienia, by w pełni docenić tę misternie skonstruowaną narrację.

Historia ta, pełna kontrastów – o sile i kruchości kobiet, miłości i rozpaczy, blaskach i cieniach życia w cieniu korony – poruszyła mnie do głębi, dzięki niezwykłej wrażliwości Autorki w ukazaniu dramatów kryjących się za fasadą carskiego przepychu i jej rzetelności w oddaniu realiów historycznych. Tej powieści się nie czyta, ją się chłonie, przeżywa i zachowuje w sercu na długo.

„Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanowów” to historia, która zabiera nas do Petersburga, gdzie carska rodzina oczekuje męskiego potomka, który przedłużyłby ród. Niestety, na świat przychodzą dwie córki…

Cóż to była za historia. Angażująca już od pierwszych stron, opisującą burzliwe życie kobiet, zarówno tych, które miały wpływy i bogactwo, jak też i tych z nizin społecznych. Nie brakuje w niej sekretów, oszustw i zdrad, a wydarzenia historyczne są mistrzowsko splecione z literacką fikcją.

Monika Raspen snuje powieść wielowątkową, a piękny i plastyczny język, dbałość o szczegóły oraz świetny rys historyczny sprawiają, że czytelnik zachwyca się tą fascynującą podróżą literacką.

Jeżeli planujecie sięgnąć po tę powieść, a wierzę, że tak, to nie czytajcie jej w pośpiechu. Spora ilość wątków i bohaterów potrzebuje skupienia, bo tylko wtedy można dać się porwać tej historii i ją należycie docenić. A wierzcie mi, zasługuje na to, bo reaserch oraz serce, jakie autorka w nią włożyła są ogromne.

I jeszcze kilka słów o wydaniu. Absolutnie zachwycające jak jaja Fabergé. Tyle powinno Wam wyjaśnić wszystko. Polecam!

[współpraca reklamowa wydawnictworeplika]

Wnuczka Fabergé. Kobiety Romanów to książka o królewskiej śmietance towarzyskiej. Niech Was nie zmyli piękna okładka, bo to co znajdziecie w środku jest zupełnie nieidealne. Burzliwe życie kobiet, wypełnione sekretami, kłamstwami i zdradami. A to dopiero początek.

Co znajdziecie w środku;

⚜ narrację trzecioosobową od strony kilku bohaterów;

֍ bardzo emocjonujące losy kobiet, które odgrywały znaczącą rolę w społeczeństwie;

⚜ sporo plot twistów oraz sekretów, które po latach ujrzały światło dzienne choć wcale nie powinny;

֍ nadwyżka dzieci i ich losy, które wcale nie były tak kolorowe a przy tym uczucie odrzucenia i trudność ze znalezieniem drugiej połówki i dalszego życia z kimś;

⚜ toksyczne związki, a przy tym i relacje;

֍ nacisk na rodzenie dziedzica kosztem innych dzieci;

⚜ wiele wydarzeń po których włos się jeży na głowie ale i takich zmuszających do przemyśleń;

֍ lekki wątek kryminalny i bardzo ciekawe zakończenie.

"Miłość jest pułapką, związałam mu skrzydła. Nie będzie więcej już wędrował i nie odleci ode mnie".

⚜ Zacznę od tego, że ja rzadko kiedy sięgam po powieści historyczne. Trochę się zaraziłam po Bridgertonach których nie mogłam przeczytać a wybrałam ponoć najlepszą część. Dlatego tak trochę z przekory skusiłam się na tę książkę i jak ja się cieszę, że to zrobiłam. Od czasu przeczytania opowiadam o niej każdemu kto chce słuchać, czyli znajomym i mamie. Mam nadzieję, że Was do niej przekonam. Ale będę szczera na początku bardzo trudno było mi się wgryźć w historię przez mnogość postaci, a gdy doszły ich przezwiska było jeszcze gorzej. Na szczęście drzewo genealogiczne naprawdę bardzo pomogło i było jednym z ważniejszych stron na początku historii.

⚜ Gdy już zrozumiałam kto jest od kogo i jakie przezwiska opisują kogo, tak bardzo się wciągnęłam że przeczytałam ją na raz. Z początku miałam ją sobie podzielić na kilka dni, ale w przypadku tej książki jest to niemożliwe. To co się tu działo z jednej strony wygląda tak jakby wtedy było tak samo jak teraz, ale z drugiej strony rodziło się więcej dzieci a ich los nie był już tak szczęśliwy. Mimo to takie poznanie historii poniekąd daje nam czas na własne przemyślenia, a jest ich sporo.

⚜ Każda z kobiet przedstawionych w książce, a nawet bohaterowie męscy są uwikłani w jakąś trudną historię miłosną która ciągnie się za nimi, trochę przez sumienie a trochę przez żal tego co nie udało się zdobyć. Sekrety jakimi są obarczeni wcale nie wydają się łatwiejsze, a jeszcze bardziej zapętlają się wokół bohaterów i niejako ich ze sobą wiążą. Niektóre z nich są wielkim zaskoczeniem, inne cieszą że potoczyły się tak a nie inaczej. Mimo wszystko podczas czytania czujemy cierpienie bohaterek i to jaki ciężar dźwigają na swoich barkach.

⚜ Siła kobiet w tej historii ma nie tylko symboliczny wydźwięk, ale i praktyczny. Minnie czyli Maria Fiodorowna jest tego najlepszym przykładem. To ilu kobietom pomogła i mimo wszystko wyciągała pomocną dłoń, przekonacie się czytając. A z drugiej strony mimo tego jak wiele wiedziała przed nią też się sporo ukryło. Czyli każda moneta ma dwie strony. I ta książka pokazuje te strony.

⚜ Tak jak napisała autorka na początku to tylko wersja historii. Tak naprawdę mogłoby być inaczej. Ale znając kilka wersji można coś wydedukować. Nie spodziewałam się, że tak mocno wciągnę się w losy Romanów. Jak bardzo będę śledzić wydarzenia i zżyję się z bohaterami pierwszo i drugi planowymi. To jak autorka oddała tę powieść jest niebywałe i liczę że kolejne tomy ukażą się wkrótce.

⚜ Jeśli lubicie czytać o sekretach ludzi, którzy z pozoru mieli wszystko. I o silnych bohaterkach to z pewnością ta książka jest dla Was. Bawiłam się świetnie i wiem, że moja recenzja nawet w ⅓ nie odda wszystkich uczuć jakie towarzyszyły mi podczas czytania. Mimo to bardzo mocno polecam ❤ ❤ ❤

Zdarzyło Ci się kiedyś przeczytać trzysta albo więcej stron nie wiedząc kiedy one przemknęły przed Twoimi oczami??

Właśnie takie są dla mnie książki Moniki, kiedy zaczynam je czytać kończę szybciej niż bym chciała. A jednocześnie przedstawione w niej postacie stają mi się bardzo bliskie,odczuwam ich emocje, przeżywam ich historię.

To nie jest książka to jest opowieść, którą opowiada mi ktoś bardzo bliski, a ja jej słucham i gdzieś odnajduje samą siebie.

Słowa autorki unoszą się na wietrze dlatego tak bardzo idzie odczuć lekkość z jaką piszę, kreuje postacie historyczne, wpłata dialogi, które wg niej mogły się w tedy odbyć..

Poraz kolejny możemy zanurzyć się

poruszających historiach pięknych, silnych kobiet. Kobiet, które oprócz urody mają do zaoferowania inteligencję, mądrość i duże pokłady miłości, a także zrozumienie. Każda z nich wgłębi skrywa swoje tajemnice, które męczą je każdego dnia. Tajemnice, które zmieniłyby życie nie jednej istocie.

Kiedy raz zanurzycie się w tej historii nie będziecie potrafili odłożyć jej na później. Porwie każdego i zmusi do refleksji, a także do docenieniu tego co otrzymaliśmy od losu.

„Wnuczka Faberge” to druga powieść Moniki Raspen. Pierwszą była „Czartoryska”. Czytelnik już może się zorientować jaki kierunek obiera jej pisarskie serce. Powieści historyczne. Piszemy o tym co nam znane. Zatem wybór był prosty – kobiety. Monika osadza je na kartach swoich powieści, a w tle powoli toczy się znana nam z lekcji historia.

Autorka pisze jak były traktowane, czyli przedmiotowo, nie miały swoich praw. Musiały podporządkować się swoim ojcom, mężom, opiekunom. A co się działo z panną, która siłą została zniewolona przez mężczyznę? Jemu oczywiście wszystko uchodziło „na sucho” natomiast dziewczyna z szanowanej obywatelki i pierwszorzędnej panny stawała się „persona non grata”. Jedna z nich tak mówi do Barbary Kelch, kolejnej z bohaterek powieści: „Popatrz, jakiej świat oczekuje farsy od kobiety, która chce kochać i wychowywać swoje dziecko: udawania, że go nie było, a potem wyciągnięcia małego człowieka jak królika z kapelusza i odgrywania przed światem roli dobrej, obcej osoby, która zajmie się „sierotką””. I waśnie między innymi o takich kobietach możemy przeczytać we „Wnuczce Faberge”, która to książka jest pierwszą częścią dłuższej całości. A powieść jest praktycznie nieodkładalna. Czterysta stron przemyka czytelnikowi przed oczami niczym intercity. Bo kogóż nie intryguje los „Ostatnich Romanowów”? Mnie od dziecka. Szczególnie snuta po kątach historia o rzekomo ocalałej z rzezi Anastazji. Jednak zanim dojdzie do tej sceny to czytelnik zaznajomi się po krótce z osobami cara Mikołaja II i jego żony Alix. Pięknej wnuczki królowej Wiktorii, która zżymała się, iż nie może dać Matce Rosji następcy tronu. Rzutnej kobiecie o dobrym sercu jaką była matka cara Maria Fiodorowna i jej szwagierce Marii, której rodzina cara starała się unikać, bo ta miała zakusy na tron Mikołaja dla swojego syna.

Oprócz rodziny carskiej powieść ukazuje kobiety oraz ich historie, które żyły w otoczeniu dworu jak i w nim. Są to historie dramatyczne. Niekiedy dodające otuchy i nadziei ale ciągle ukazujące ich gehennę o którym my współcześnie żyjące nie mamy pojęcia dzięki naszym babkom i prababkom, bo nam drogę do wolności „przetarły” i wywalczyły.

W powieści nie mogło zabraknąć także mężczyzn, bo przecież o nich historia również mówi całkiem sporo. Jednak tutaj na plan pierwszy wysuwa się Piotre Faberge. Tak, dobrze się domyślacie. To TEN Faberge, od słynnych jajek. Jaką będzie odgrywał rolę w tej historii? Aby się tego dowiedzieć koniecznie musicie sięgnąć po książkę, gdyż jest naprawdę genialnie napisana. Widać trud Moniki włożony w reaserch a to, plus piękny język, to główne jej zalety. Historia, która toczy się jest niezmiernie ciekawa i autorce udało się dotrzeć do „smaczków” o których nie maiłam do tej pory pojęcia. Z kolei grozy dodaje obawa o wróżbie, którą usłyszała „Minnie” o swoich wnuczkach. Pomimo że ją odrzucała i w nią nie wierzyła to jednak, gdzieś tam w podświadomości się jej obawiała. My współcześnie żyjący już wiemy, że słusznie.

Jeżeli jesteście ciekawi historii Ostatnich Romanowów a w szczególności ich kobiet, które kochały, rządziły, nienawidziły, były despotkami ale również wizjonerkami to koniecznie musicie przeczytać tę powieść. Gorąco ją polecam nie dlatego, że Monika poprosiła mnie o jej przeczytanie a dlatego, że naprawdę trafiła do mego serca. I taki mały smaczek „na zachętę”, ja skojarzyłam nazwisko Raspen z pewną wzmianką w książce. A wy? Czytajcie a znajdziecie:)

🪶

Klimat, jaki bije od tej książki jest nie do opisania. Czuć, że autorka wie, o czym pisze, a co najważniejsze potrafi przekazać nam to w taki sposób, że całkowicie wsiąkamy w przedstawiony świat. Świat, który nie był kolorowy i radosny, jak mogłoby się wydawać, widząc te wszystkie bogactwa. Pod pięknie zdobionymi sukniami często skrywały się kobiety, których dusze cierpiały niewyobrażalne katusze. Kobiety ograniczone, zniewolone, obdarte z godności. Kobiety, które aby nie zostać społecznie napiętnowanymi chwytały się czynów ostatecznych, wplątując się w coraz gęstszą sieć tajemnic i zmagając z ogromnymi wyrzutami sumienia.

🪶

„- Świat jest oparty na chaosie, nie na logice… „.

🪶

Monika Raspen ukazuje w swojej powieści realia panujące w ówczesnej Rosji, gdzie najważniejszą kwestią była władza, wokół której rodziły się intrygi, tajemnice i kłamstwa. Gdzie zaufanie było towarem deficytowym, bo nigdy nie było wiadomo, kto jest przyjacielem, a kto tylko takowego udaje by później wbić nóż w plecy.

🪶

Autorka zabiera nas w podróż do Petersburga ostatnich Romanowów, pokazując, jak żyły w tym przełomowym dziejowym momencie kobiety z różnych warstw społecznych. To, z czym musiały się mierzyć i jakie decyzje musiały podejmować przeraża i napełnia serce smutkiem.

Powieść ta pokazuje, że kobiety wcale słabą płcią nie są i nigdy nie były. Gotowe do niewyobrażalnych poświęceń są w stanie znieść wszystko, a każda trudność, każdy cios od życia sprawia, że stają się silniejsze.

🪶

„- Boże! Czy kobiety po prostu nie mogą rodzić dzieci i wychowywać? Świat byłby prostszy, gdyby każdy mógł tworzyć związek, z kim chce, a samotna kobieta z dzieckiem nie byłaby potępiana, tylko wspierana! Mężczyzn za pozamałżeńskie dzieci jakoś nikt za bardzo nie potępia”.

🪶

Urzekł mnie piękny styl pisania Moniki Raspen. Zachwyciła mnie jej dbałość o szczegóły oraz dokładność w tworzeniu postaci, które intrygują i wzbudzają mnóstwo emocji. Czytając tę powieść zastanawiasz się, czy osoby te faktycznie były takie, jak przedstawiają je historyczne pisma i filmy? Co tak naprawdę czuły? Co siedziało im w głowach?

Książka ta okazała się dla mnie nie tylko fascynującą literacką podróżą, ale również skarbnicą wiedzy. A zakończyła się w takim momencie, że ja nie wiem, jak wytrzymam do następnej części. Będzie trudno, bo chciałoby się natychmiast poznać dalsze losy bohaterów (chociaż z historii wiadomo, jak zakończyły się dla niektórych z nich 🥺) i uzyskać odpowiedzi na nurtujące pytania.

🪶

Dziękuję autorce za to, że stworzyła tak wspaniałą powieść oraz wydawnictwu, że dało mi możliwość jej przeczytania.

„Wnuczka Fabergé” to duma mojej biblioteczki ❤️.