Wyrzuciła ją rzeka (barwione brzegi)

W 2021 roku wygrałam rozdanie u Łukasza (fan_kryminalow), który do książki będącej główną nagrodą dorzucił niepozorną małą książeczkę „Kuklany las” Anny Musiałowicz. Przewrotnością tej niespodzianki było to, że główna wygrana, którą napisała dobrze mi znana autorka nie zachywciła mnie tak, jak właśnie niespodzianka. Od tamtego momentu czytam każdą książkę, która wychodzi spod ręki Anny. Nie zapomnę skąd zaczęła się ta moja fascynacja jej twórczością. Łukasz, wielkie dzięki. 🔥

„Wyrzuciła ją rzeka” ma w sobie wszystkie elementy, za które tak lubię autorkę. Angażującą historię od pierwszej strony, fabularną oniryczność i bohaterów, którzy mierzą są z tragicznymi wydarzeniami.

To już kolejny raz, gdy jednym z bohaterów książek autorki jest dziecko i jestem pod wrażeniem umiejętności w przekazaniu szczerości jego emocji dostosowanej do wieku. Charakterystyka wszystkich bohaterów mocno na mnie oddziaływała i dwa razy przeżyłam niezłe zaskoczenia, gdy się okazało, że ich prawdziwość jest odmienna od powierzchnowości, przez co nieźle namieszali w fabule.

Wątki z mitologii słowiańskiej pozwoliły na utrzymanie wiszącej nad bohaterami aury niebezpieczeństwa. Miałam to "szczęście", gdy zdarzyło mi się posłuchać fragmentu przed pójściem spać to trafiałam na takie mocniejsze sceny, które rozganiały sen. Za to nie musiałam się rano cofać, bo na pewno nic mi nie umknęło z tego wrażenia. 😆

Bardzo lubię zakończenia, które serwuje autorka i tutaj również się nie zawiodłam. Był element zaskoczenia, bezkompromisowość, która moim zdaniem powinna być na końcu w książce z elementami grozy i nie wiem jak to ująć, ale takie niedomknięte domknięcie. Niedopowiedzenie, które nie denerwuje, bo jest klamra fabularna, ale można jeszcze pogdybać nad dalszymi możliwościami. Jedna główna linia fabuły, a tyle wątków się wokół zrobiło, które wcale nie wprowadziły dla mnie chaosu.

Moja ocena 8/10.

Ps. To moja szósta książka autorki i ze statystyk wynika, że cztery oceniłam na 8, jedną na 9 i jedną na 10. Bez dwóch zdań jestem zafascynowana 😂❤️

Anna Musiałowicz "Wyrzuciła ją rzeka"

Anna Musiałowicz jest od niedawna dla mnie autorką, której książki kupuję w ciemno i kocham całym serduchem. Dlaczego? Już tłumaczę.

W każdej ze swych książek autorka przedstawia nam świat troszkę nierzeczywisty. Niby jest taki sam, a jednak jakby za magicznym lustrem dzieje się coś, czego możemy nie zrozumieć. Książki Anny są pełne przemyśleń i życiowych spostrzeżeń, trochę jakbyśmy z boku patrzyli na film i ze zdumieniem stwierdzali, że tak mogłoby rzeczywiście być, gdybyśmy tylko trochę bardziej otworzyli się na świat, ten magiczny tym bardziej.

"Wyrzuciła ją rzeka", jest historią trzech osób, których losy się splatają. Jak wiadomo, nie jesteśmy w życiu wiele rzeczy przewidzieć, a czasami to, co wydaje nam się najgorszym scenariuszem, może być tym najlepszym.

Staś ma pięć lat. Jest dzielnym przedszkolakiem, który wraz ze swoją grupą udaję się topić Marzannę. Niestety nie wszystko idzie zgodnie z planem. Dzieciom udaje się w końcu zebrać, po wielu pytaniach (kto ma dzieci w wieku przedszkolnym, ten wie ;)) i wyrzucić Marzannę, aby pożegnać zimę i przywitać najukochańszą przez nas porę roku, wiosnę. Tak, jest tylko mały problem. Szkraby szybko wyłapują, że w wodzie jest kolejna Marzanna, tylko ona jakaś taka upiorna jest. Wiadomo, że to co dzieci zobaczyły, to nic innego, jak ciało kobiety, która niestety wypłynęła w tym samym miejscu, co ich wrzucona lalka. Od tego momentu zaczyna się chaos. A nasz mały Staś, szukając sobie ustronnego miejsca, dochodzi do brzegu, gdzie już pracuje ekipa śledczych. Tam z bardzo bliska może się przypatrzyć kobiecie i bardziej jest ucieszony, niż przestraszony. Nie wie jeszcze, że patrzy na twarz byłej kochanki swojej mamy.

Agnieszka, mama Stasia. Nie wie, że ten dzień, który zawsze jest takim radosnym, okaże się jednym z najbardziej przeklętych w jej życiu. Kiedy dowiaduje się o śmierci swojej byłej partnerki, jej dusza ulatuje, a ona ma wrażenie, jakby tonęła. Nie rozumie, nie patrzy, jedyne, o czym może rozmyślać, to o ogromie rozpaczy, która nią całkowicie zawładnęła. Opętana, zrozpaczona, o mały włos, a doprowadziłaby do tragedii, po której nie miałaby już celu ani sensu żyć.

Babcia Miła. Kobieta, która żyje z dala od miastowego zgiełku, a jej najlepszymi przyjaciółmi są gęś Balbina i wierny pies, który jest po prostu psem. Historia jej życia naznaczona jest ogromnym cierpieniem, ale przez lata, wspomnienia zacierają się, choć strach przed miastem pozostał. Jak to się stało, że to właśnie ona znalazła tego chłopca o oczach jak rzeka. Dlaczego los przyprowadził do nie również kobietę z takimi samymi oczyma? Dlaczego właśnie teraz, po tylu latach samotności, w jej życiu tak wiele się dzieje. Jaki udział miał w tym Leszek i dlaczego Miła w swoich snach widziała przerażonego Gniewka? O nie, na te pytania nie odpowiem, bo zabrałabym Wam radość z czytania książki, która mnie pochłonęła, jak ta toń Marzannę.

Do tego mamy tak piękne wydanie, że nie mogę nacieszyć oczu. Okładka woła do nas, a barwione brzegi opowiadają nam historię zawartą w środku. Magia, cierpienie, miłość, strata i bogowie, którzy przypominają nam o sobie, tym bardziej, im bardziej wydaje nam się, że o nich już zapomnieliśmy.

Od jakiegoś czasu zaczytuje się w książkach z cyklu Słowiańskie Światy, skuszona piękną grafiką i tajemnicą, jaka za nimi się kryje postanowiłam iść o krok dalej. Po książkę Anny Musiałowicz „Wyrzuciła ją rzeka” sięgnęłam, spodziewając się opowieści pełnej słowiańskich demonów i mrocznego folkloru. I faktycznie te elementy są w niej obecne, szybko zrozumiałam, że to nie one są tutaj najważniejsze. To przede wszystkim historia o żałobie, o krzywdach, które wracają, o cienkiej granicy między światem realnym, a tym drugim bardziej niepokojącym.

Po tej książce długo nie mogłam zabrać się za inne lektury, nie dlatego, że była ciężka w odbiorze czy przerażająca, tylko dlatego, że coś we mnie poruszyła i trudno było to od razu zagłuszyć kolejną fabułą. Musiałam przemyśleć kilka spraw, zastanowić się, jak to wszystko ująć w słowa i Wam przedstawić.

Główną bohaterką książki autorstwa Anny Musiałowicz pod tytułem „Wyrzuciła ją rzeka” jest Agnieszka, zastanawiam się ile złych rzeczy może spaść na jedną osobę. Kobieta przeżywa trudny okres w swoim życiu, próbując pozbierać się po zakończeniu burzliwego związku, wraca do rodzinnych stron, gdzie zamiast spokoju i ukojenia znajduje jeszcze więcej pytań i tajemnic. Dowiaduje się o śmierci swojej byłej partnerki, która tonie w rzece w niejasnych okolicznościach. Wraz z tą tragedią znika również jej kilkuletni syn - Staś. Agnieszka, poruszona i rozdarta między żalem, a poczuciem winy, wyrusza w podróż przez zapomniane ścieżki dzieciństwa i mroczne zakamarki rodzinnych historii. Na jej drodze staje Miłka, starsza kobieta, która mieszka samotnie nad rzeką i skrywa w sobie sekrety równie głębokie jak nurt wody, nad którą czuwa. Co przyniesie ta znajomość? Czy Agnieszce uda się rozliczyć z przeszłością? Co naprawdę spotkało jej ukochaną i synka?

„Wyrzuciła ją rzeka” autorstwa Anny Musiałowicz to historia, w której przeszłość i teraźniejszość splatają się ze sobą, odsłaniając kolejne warstwy sekretów i bólu. Narracja jest spokojna, trochę senna, czasem urywana jak strzępy wspomnień. Historia łączy w sobie elementy dramatu psychologicznego z refleksjami dotyczących relacji i ich wpływu na nasze decyzje. Byłam ciekawa, jak potoczą się losy Agnieszki, życie jej nie oszczędzało. Zastanawiałam się ile złego może spaść na jedną osobę, ile będzie w stanie udźwignąć? Agnieszka, to postać skomplikowana i pełna sprzeczności, której historia stopniowo odsłania kolejne warstwy emocji, traum i nadziei. Atmosfera książki jest specyficzna, potrafiłam wyczuć to uczucie niepokoju, sprawiło, że z zapartym tchem śledziłam losy bohaterki. „Wyrzuciła ją rzeka” to książka, która jest rozbudowana pod kątem psychologicznym, ma przesłanie. Motyw rzeki przewijający się przez całą fabułę, z jednej strony symbolizuje siły natury, które są nieprzewidywalne, a z drugiej strony staje się metaforą nowego początku. To nie tylko opowieść o cierpieniu i trudnych doświadczeniach, ale także o poszukiwaniu sensu życia i odwadze, by stawić czoła własnym demonom.