Panna. Gołoborze. Tom 1

"Panna" to świat, w którym chciałoby się żyć. Jest w nim dużo pracy, ale takiej, która jest potrzebna i przynosi satysfakcję. Tam dnie i noce spędzamy na łonie natury, w wiosce, której mieszkańcy są nam bliscy jak rodzina. Nie jest oczywiście różowo, śmierć jest naturalną koleją rzeczy, a niektóre dzieci wychowują się same. Wolność, powrót do korzeni, tradycje i obrzędy, szczypta słowiańskiej magii (widział tego stwora czy tylko mu się wydawało?) - czytając można nawet poczuć wiatr we włosach i źdźbła trawy muskające gołe stopy.

Niestety w ten piękny świat buciorami wchodzi chrześcijaństwo... Są fragmenty, w których nie da się opanować złości. Dlaczego obcy kradną nasze dobra i niszczą naszą kulturę?! Bardzo łatwo jest czytelnikowi zadomowić się na ojczystych ziemiach Nawojki, dlatego równie szybko udziela nam się jej gniew. Tylko czy na pewno cel uświęca środki? Co robić - walczyć czy pogodzić się z nadchodzącą zmianą? To trudne pytania, które wzbudzają niepokój i rozdzierają serce.

Z czasem dostosowałam się do rytmu tej opowieści, w wyobraźni zaczęłam latać ponad górami jak reszta wiedźm. Książka opisuje magię, ale sama w sobie też jest magiczna. Porywa czytelnika, fascynuje opowiadaną historią, przekazuje sobą tyle cennej ludowej wiedzy, że można faktycznie poczuć się, jakby się przeniosło w czasie. Po odłożeniu pierwszego tomu "Gołoborza" nie tylko chce się jeszcze, ale przede wszystkim pragnie się szczęśliwego końca...

Polecam zarówno miłośnikom słowiańszczyzny jak i fantastyki, wszystkim osobom ciekawym jak mogły dawniej wyglądać nasze ziemie. Ja jestem oczarowana!

"Gołoborze tom 1. Panna" to historia Nawojki, młodej kobiety, która szkoli się na miejscową zielarkę oraz kapłankę. Wszystko dzieje się w okresie stopniowej chrystianizacji Polski i wypierania naszych rodzimych tradycji.

Poruszony przez autorkę temat jest mi bardzo bliski, uwielbiam słowiańskie klimaty, czuję je całą sobą i zawsze się bulwersuję na myśl, że nasze dziedzictwo zostało tak brutalnie wyparte z naszej rzeczywistości.

Właśnie przez to przy czytaniu tej książki towarzyszyły mi najsilniejsze emocje - utrata słowiańskości, wypieranie pogańskich tradycji, oskarżenia o czary niewinne kobiety oraz ogólnie działania przeciwko kobietom

Autorka przybliża czytelnikom tradycje dawnych Słowian oraz realia polskiej wsi z okolic XXII wieku, co moim zdaniem wyszło jej naprawdę dobrze.

Śledzimy codzienność mieszkańców pewnej świętokrzyskiej wsi, obserwujemy ich prywatne lub drobne oraz ogólne i poważne dramaty.

Wielu bohaterów tej powieści szczerze polubiłam i ogromnie im kibicowałam, ich los zupełnie nie był mi obojętny, co przełożyło się na głębsze przeżywanie przeze mnie tej historii.

Klimat tej książki jest po prostu cudowny, bardzo słowiański, bardzo nasz!🥰 Mocno mnie zaangażowała, zapewniła poruszającą historię i trąciła czułe struny w mojej duszy.

Ogromnie polecam, zwłaszcza tym, których interesują te tematy, na ten moment czuję, że ta powieść trafiła do grona moich ulubieńców i pozostawiła wielki niedosyt na więcej 🥰🥰🥰

Moim zdaniem idealnie nadaje się na okres lata, bo właśnie przez lato toczy się akcja tej książki, cudownie było przeczytać ją właśnie w czerwcu i choć miesiąc się nie skończył, to już czuję ochotę na reread 😅

Ta powieść już od pierwszych stron mnie bardzo zaskoczyła. Czytałam już sporo książek z motywami słowiańskimi – fantastyki, romansów/erotyków, literatury faktu... Ale książki takiej jak ta jeszcze nie czytałam.

Nawojka jest wnuczką lokalnej wiedźmy, żyją w okolicy Łysej Góry, Nawojka przygotowuje się do przejęcia roli i mocy babki. Sprawy nie ułatwia jednak fakt, że na Łysej Górze buduje się chrześcijański klasztor i ściągają do niego benedyktyni, by krzewić nową religię i wyprzeć pogańskie zwyczaje.

Nie spotkałam się jeszcze, żeby w powieści było upakowane tyle wiedzy. Autorka zrobiła genialną robotę, przygotowując się merytorycznie do napisania tej powieści, a jednocześnie świetnie sobie poradziła z wpleceniem tych faktów, ciekawostek, informacji, a nawet cytatów w tekst tak, by nie było to „na siłę”, sztuczne czy nudne.

Na duży plus zasługuje też język, który jest pięknie dostosowany do czasów, o jakich opowiada, zawiera sporo archaizmów i regionalizmów, a jednocześnie jest łatwy do zrozumienia (co trudniejsze słowa opatrzone są przypisami z wyjaśnieniem).

Nieco słabszą stroną tej powieści jest fabuła, ale i w tej kwestii zdecydowanie nie jest źle! Po prostu momentami akcja nas nie porywa albo wiemy, że coś się dzieje, ale nie do końca czujemy, czemu to ma służyć.

Zakończenie z kolei jest takie, że powstaje mieć nadzieję, że drugi tom pojawi się szybko. Ten zdecydowanie zostaje na mojej półce, a ja czekam z niecierpliwością na drugi (i trzeci, bo coś czuję, że słowiańska trójka tu wjedzie).

Bardzo Wam tę powieść polecam, zwłaszcza jeśli lubicie słowiańskie motywy.

Jest rok 1137. W Księstwie Polskim trwa chrystianizacja. Na Łysej Górze, w moeskvu niezykle ważnym dla Słowian, gdzie czarownice gromadziły się na sabaty, powstaje klasztor benedyktynów. Braciszkowie, z rozkazy Bolesława Krzywoustego mają wypełnić zabobony i stają wiarę w Welesa i Peruna. Pogan zamienić w przykładnych chrześcijan.

Nawojka jest zielarką i uzdrowicielką. Czarownicą z babki i prababki. Jako jedna z niewielu, nie godzi się na takie traktowanie bogów, tradycji i obyczajów. Ma odwagę głośno powiedzieć co myśli. Mało tego, dziewczyna ma pewien plan, jak pielęgnować wiarę w Starych Bogów, ale do tego będzie potrzebowała innych czarownic i kapłanek.

Uwielbiam te słowiańskie powieści, w których mitologia przeplata się z fikcją i historią. Dlatego jestem tym bardziej pod ogromnym wrażeniem reserchu jaki przeprowadziła autorka. Połączyła , na tyle na ile to możliwe, prawdę historyczną ze starymi wierzeniami i utkała fabułę pełną magii, grasujących demonów, w której tradycja odgrywa duża, jeśli nie kluczową rolę. Świata, w którym człowiek żyje żyje zgodzie z naturą. Czerpie z niej garściami, ale nie okrada do cna, mając szacunek do matki ziemi. Niesamowicie klimatyczna historia, w której nie sposób się zatopić. Autorka przedstawiła te wydarzenia z najwyższą dbałością o szczegóły, tak jakby sama tego doświadczył, była, widziała. Dzięki czemu czytelnik, sam czuję się w podobny sposób. Jakby z boku obserwowował bohaterów, to czym się zajmują i z czym przyszło im się zmierzyć. Świetny początek, fantastycznej serii słowiańskiej. Przsczytałam tę książkę z ogromnym zainteresowaniem i mam zamiar równie szybko zabrać się za kolejną część.

„Panna” to pierwszy tom fascynującej opowieści, która rozgrywa się w czasach chrystianizacji polskich ziem. Akcja toczy się w okolicach Łysej Góry, która jednym kojarzy się z sabatami czarownic, a innym ze świętym miejscem pogańskich Słowian. Te dwa wątki jak najbardziej łączą się w tej barwnej, ale jakże szczegółowo dopracowanej historii.

Około trzysta lat po oficjalnym chrzcie Polski, w kraju pozostają miejsca, gdzie nadal czci się starych bogów. Jednym z nich są okolice Łysej Góry, na której kończy się budowa klasztoru. Mają w nim zamieszkać benedyktyni. Ich zadaniem będzie nawracanie okolicznych pogan. Nawoja jest uczennicą kapłanki. Staje przed trudnym zadaniem utrzymania rodzimej wiary w sercach wiernych. Razem z innymi mądrymi babami zawiązuje sojusz przeciw kościołowi, który nazywa ich wiedźmami.

W powieści smakujemy losu prostych ludzi, którzy chcą żyć w pokoju. Część szybciej przyjmuje nową wiarę, choć wydaje im się ona nieco dziwna i ciężko im ją zrozumieć. Inni stawiają jawny opór. Jednak wszyscy, nawet nowi chrześcijanie, po kryjomu, cichutko odprawiają stare rytuały, które po woli dopasowują do nowych reguł wiary. Po drugiej stronie barykady stoją benedyktyni, którzy postrzegają okoliczną ludność jako zezwierzęciałych barbarzyńców. Toczy się cicha wojna pomiędzy religiami.

W „Gołoborzu” Aleksandra Seliga przedstawia czytelnikowi świat naszych przodków, ich rozterki, codzienne życie oraz troski. Robi to niezwykle szczegółowo, dla mnie bardzo wiarygodnie. Zarówno jeśli chodzi o opis świąt i obyczajów, ale przede wszystkim o dialogi. Wplecione w wypowiedzi starosłowiańskie słowa działają niczym wehikuł czasu, który przenosi czytelnika do czasów Bolesława Krzywoustego. Niektóre wypowiedzi są nawet cytowane ze starodruków, co jest dodatkowym atutem dla smakosza słowiańskich motywów w powieściach.

Bohaterowie są wiarygodni w swoich zachowaniach i jak wspomniałam, każdy z nich jest niemniej ważny od głównej bohaterki. Każdy odgrywa jakąś istotną rolę, każdy nadaje tej opowieści niepowtarzalnego charakteru. Nie we wszystkich książkach można znaleźć coś podobnego, a przynajmniej nie tak wyraźnie wyczuwalnego.

„Panna” to gratka dla wielbicieli mitologii słowiańskiej. To powieść fantastyczna, która porywa do swojego świata. To historia młodej czarownicy, która walczy o swoje dziedzictwo. To opowieść o poświęceniu, wyrzeczeniu, obowiązku i miłości, która skazana jest na porażkę. Rzecz jasna jest też przeznaczenie, które wydaje się przesądzone, a także niesamowici bohaterowie. Wszystko to tworzy niepowtarzalną, magnetyczną mieszankę, która potrafi zapewnić kilka godzin bardzo dobrej rozrywki. Jestem pewna, że jeśli się skusicie, „Panna” zostanie w waszej pamięci na dłużej, a po zakończeniu lektury zapragniecie kontynuacji. (I to jak najszybciej! 😉 )

Pierwszy raz od dawna nie wiem jak napisać recenzję, ponieważ obawiam się, że nie zdołam oddać uroku i mądrości tej historii...

Nawojka mieszka ze swoją babcią- starą wiedźmą w Łazach, wsi u podnóża Łysej Góry. Jest początek XII wieku i coraz więcej okolicznych ziem przejmowanych zostaje przez chrześcijańskich mnichów, którzy głoszą swoją religię jako pełną miłości i pokoju, jednak ich zachowanie względem ludu świadczy o czymś zgoła innym. Nawojka musi pożegnać babcię, jednak najpierw przejmuje od niej magiczne moce i od tej pory sama musi opiekować się ludźmi wiernymi starej wierze i bronić siebie i ich przed wyznawcami nowej. Musi dbać by pamięć o starych bogów i o to by tradycja nie zginęły. Jednocześnie Nawojka próbuje poukładać swoje uczucia względem ukochanego młodzieńca ze swojej wsi, okrutnego brata, który sam przejął nową wiarę i na siłę próbuje ją przekazać ziomkom, pociągającego boga i innych wiedźm. Śledzimy też poczynania innych bohaterów, z których każdy ma naprawdę ciekawą historię do opowiedzenia i benedyktynów, którzy polują na "pogańskich" Słowian. Wszystko to opisane pięknym literackim językiem z wieloma wtrąceniami starodawnych określeń (każde wyjaśnione przez autorkę, więc wszystko jest doskonale zrozumiałe), dzięki czemu naprawdę możemy poczuć ten stary magiczny klimat.

Ważnym atutem całej historii jest dla mnie ogromna dawka wiedzy o mitologii, obrzędach i kulturze słowiańskiej! To temat, który ostatnio bardzo mnie fascynują, ale ciągle jeszcze raczkuję w nim. Dzięki "Pannie" dowiedziałam się bardzo dużo o kulturze naszych przodków. Tym bardziej ubolewam, że tak mało zostało z niej do dziś. Opisy są tak piękne i obrazowe, że nie raz płakać mi się chciało nad starą wiarą, jej wyznawcami i spuścizną kulturalną, którą utraciliśmy. Z resztą losy bohaterów też są opisane tak, że chwytają za serce.

Autorka wiele niesamowitych spotkań z bogami czy demonami opisuje tak, że ani bohater ani czytelnik nie są pewni czy wydarzyły się naprawdę, czy były tylko snem lub halucynacją. Ale prawie na każdej stronie da się wyczuć działanie starej, silnej magii.

Na uwagę zasługuje również przepiękne wydanie od Wydawnictwa Kobiecego! Twarda oprawa, w której każdy szczegół jest dopracowana i cała aż kipi od ukrytych symboli, ciekawa wklejka i strony w przyjemnej ciepłej tonacji podnoszą przyjemność z czytania.

Na szczęście " Panna" to pierwszy tom serii Gołoborze i już się cieszę na myśl, że będę miała okazję spotkać się jeszcze z piórem autorki i z bohaterami tej powieści, gdyż wykreowani są tak realistycznie i przekonująco, że mam wrażenie, że znam ich naprawdę.

Recenzję tej książki zacznę od pytania, czy lubicie książki, w których znajdziemy elementy mitologii słowiańskiej i tychże wierzeń? Nie często mamy okazję przeczytać powieść, w której znajdują się motywy związane z dawnymi Słowianami, ale całe szczęście, że Aleksandra Seliga postanowiła to zmienić. Czy byliście na Łysej Górze miejscu dawnych sabatów czarownic? Nie? Nic straconego, dzięki książce „Panna” z Serii Gołoborze możemy tam dotrzeć i to przenosząc się w czasie aż do 1137 roku, wtedy też zaczynało pojawiać się chrześcijaństwo, a dawna religia była usuwana. Byłam zafascynowana zapewnieniem o tym, że przeniosę się do tamtych czasów i będę mogła zgłębić wiedzę o naszych korzeniach. Byłam zainteresowana bohaterami, ich marzeniami, trudnościami, z którymi przyszło im się zmierzyć. Jak wypadła powieść?

Główną bohaterką książki „Panna” serii Gołoborze autorstwa Aleksandry Seligii jest zamieszkująca z babcią dziewczyna o imieniu Nowojka. Pochodzi ona ze wsi Łazy, która znajduje się w pobliżu Łysej Góry. Babcia dziewczyny jest starą wiedźmą, która obserwuje jak zmienia się ich świat. Wszystko za sprawą mnichów, którzy głoszą wiarę chrześcijańską, która powinna być pełna miłosierdzia, jednak nie do końca to tak wygadało. Dziewczyna musi opuścić rodzinny dom, przejmuje rodzinną spuściznę i moce po zmarłej babci, co zobowiązuje ją do dbania o ludzi, którzy pokładają w niej nadzieję. Dba, więc o wiarę w Starych Bogów, którym zawierza, a jednocześnie stara się poukładać własne życie, także aspekty uczuciowe. Polowanie na pogan trwa nastały niespokojne czasy. Sieciech, chce zmusić Nowojkę do poślubienia owdowiałego pijaka, od którego stronią inne niewiasty, jednak ona ma zupełnie inne plany. Czy dziewczynie uda się ochronić swoich? Czy wypełni zadanie, które powierzył jej Weles? Co się stanie z Nowojką?

„Panna. Gołoborze” to pierwszy tom serii Gołoborze autorstwa Aleksandry Seligi, muszę Wam powiedzieć, że książka zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Nie spodziewałam się, że autorka wykaże się tak ogromną wiedzą dotyczącą Słowian, ich zwyczajów, a także mitologii. Za sprawą „Panny” przeniosłam się do 1137 roku, były to lata, w których panował król Bolesław Krzywousty. Na Łysej Górze odbywały się sabaty czarownic zaczęto budowę opactwa Świętego Krzyża dla mnichów benedyktynów. Aleksandra Seliga przygotowała się do napisania powieści po mistrzowsku, historię się chłonęło jednocześnie obserwując wszystko dookoła, jakby zwiedzało się tamte rejony. „Panna. Gołoborze” ukazuje, jak prości ludzie byli zdezorientowani nadchodzącymi zmianami. Nie są przekonani, w kogo powinni wierzyć, kto mówi prawdę i co powinni zrobić. Czułam, jakbym sama miała dokonać wyboru i musiała się opowiedzieć po którejś ze stron. Aleksandra Seliga zadbała o to, aby czytelnik się nie nudził, w powieści pojawiało się wiele zwrotów akcji, trudno było wczuć się w społeczność, gdzie o losie kobiety decydują męscy członkowie rodziny. To były zdecydowanie trudne czasy, pomimo to stały się dla mnie fascynujące.