Ostatnie piętro

Lektura „Ostatniego piętra” Candlish utwierdziła mnie w przekonaniu, że autorka zdecydowanie wie jak pisać thrillery, dokładnie takie jak lubię - takie, w których to warstwa psychologiczna i związane z nią dylematy grają pierwsze skrzypce. Jest to historia matki, która przekonana, że sprawiedliwości stało się zadość, powoli zaczęła składać swoje życie na nowo. Po dwóch latach odkrywa jednak, że ktoś, kto w jej przekonaniu był martwy, jest nie tylko żywy, ale i ma się naprawdę dobrze. Jej świat na nowo się rozpada, kobieta równocześnie musi odkryć, co dwa lata temu poszło nie tak i zaradzić tym ponownie budzącym się uczuciom złości, nienawiści i obsesji…

Już sama budowa książki jest ciekawa – część to książka w książce napisana przez główną bohaterkę jako forma terapii, część to podzielony na części artykuł z gazety i opis wydarzeń i wspomnień byłego partnera głównej bohaterki, ojca jej syna. Poczucie niepewności, tajemnicy co do wydarzeń przeszłych i przyszłych trzyma czytelnika w przyjemnym napięciu, a tematy, jakie książka porusza tj. wspomniana obsesja, poczucie sprawiedliwości czy wyrzuty sumienia, a nawet samo postrzeganie innych z własnego punktu widzenia zmuszają do zastanowienia. Candlish ma dar do pisania książek o zwykłych ludziach, których wydarzenia i związane z nimi emocje popychają do potencjalnie niemoralnych czynów… Tylko skąd pewność jak my zachowalibyśmy się na ich miejscu? Świetny thiller domestic noir, polecam!

Autor: Louise Candlish

Tytuł: Ostatnie piętro

Wydawnictwo: Muza

EllenSaint jest projektantką oświetlenia, często odwiedza klientów w ich nowych mieszkaniach i nowoczesnych apartamentach. Ellen jest matką, od kilku lat pogrążoną w rozpaczy po tragicznej śmierci syna. Lucas miał dziewiętnaście lat. Ona nigdy nie pogodziła się w tym wyrokiem losu. Kiedy pewnego dnia odwiedza klientkę w luksusowej dzielnicy, na najwyższym tarasie sąsiedniego budynku widzi mężczyznę. Ten człowiek przyciąga jej uwagę, nie tylko dlatego, że kogoś jej przypomina- kogoś, kto przecież nie żyje! Ten człowiek stoi na ostatnim piętrze i przechyla się przez barierkę! Ellen ma zawroty głowy na sama myśl o tym. A jednak postanawia wspiąć się na szczyt budynku i złożyć wizytę właścicielowi apartamentu 10.

To była książka, do której bardzo chciałam podejść. Widziałam dużo dobrych opinii, dlatego chciałam ją poznać. Na początku trudno było mi wcielić się w role bohaterów, minęło to po pewnym czasie, jednak była inna niż się tego spodziewałam. Miałam wrażenie, że fabuła jest wleczona, co prawda mogło się tak wydawać ze względu na to, co zostało w niej zawarte. Kiedy zdarzyła się pewna rzecz, nie do końca mogłam pojąć zachowanie wszystkich osób. Od tego momentu byłam przerażona zachowaniem głównej bohaterki, wydawało mi się, że nie robi czegoś dobrze, że to nie powinno się tak potoczyć. Podobało mi się to, że mamy elementy z przeszłości, dlatego możemy poznać to co się wydarzyło wcześniej z synem Ellen. Historia od teraz była całkowitą zagadką. Można powiedzieć, że w pewnym momencie zaczęła mi się nudzić. Jest mi z tego powodu przykro, ponieważ chciałam, żeby była dla mnie świetna. Zakończenie totalnie wywarło we mnie dużo emocji, nie spodziewałam się tego, autorka dla nas przygotowała. Po tym zakończeniu wiem, że bardzo mi się ona podobała, jednak to jak wcześniej fabuła była prowadzona wygrywa. Mimo tak dobrego zakończenia, nie mogę jej wysoko ocenić, bo myślę, że byłoby to nie w porządku. Jest ona pełna emocji i sprawia, że jesteśmy w stanie poczuć to co bohaterowie. Jeżeli chcecie do niej zajrzeć, to koniecznie to zróbcie, być może wam się spodoba ona w całości. Ocena 7/10

Na ostatnim piętrze apartamentu mieszka ktoś, kogo miała już nigdy nie zobaczyć. Razem z nim wróciły demony przeszłości.

"Ostatnie piętro" to bardziej dramat obyczajowy niż thriller. Czasem takie błędne rozróżnienie tych gatunków mi nie przeszkadza, ale tylko wtedy, gdy mimo tej warstwy rodzinnej, całość trzyma w napięciu. Tutaj tego zabrakło. Szczerze napiszę - zmordowałam tę powieść. Wiało nudą, a fabułę streszcza opis wydawcy. Niby rozumiem - dramat matki, ale to jak została przedstawiona ta postać mnie nie przekonuje. Kobieta żyła w jakimś innym świecie, z klapkami na oczach, oderwana od rzeczywistości.

Sugerując się opiniami, brnęłam w tą opowieść dalej i dalej, czekając na spektakularny koniec, który okazał się trochę oklepany. Nic mnie tu nie zaskoczyło, a całość była tylko poprawna.

Jest to historia, która mnie nie przypadła do gustu, bo brakło mi tu jakichkolwiek emocji. Niestety.

Do czego zdolna jest matka, której odebrano ukochanego syna? Jak daleko zdoła się posunąć, by wymierzyć sprawiedliwość? Jak daleko jest od miłości do obsesji?

Ellen Saint to przykład kobiety, matki, dla której jej własne dzieci to jej cały świat i kocha je miłością niezwykle zaborczą. Ile znamy takich kobiet, które nie dopuszczają do siebie informacji, że ich dziecko mogło zrobić coś złego, ile razy my matki byłyśmy przeświadczone o nienagannym zachowaniu naszych dzieci, ile razy byłyśmy chciałyśmy pomścić każdą łzę smutku, którą wylało nasze dziecko?

Louise Candlish stworzyła niezwykłe studium kobiecej psychiki, a może bardziej matczynej psychiki. Pokazała w książce „Ostatnie piętro” całą paletę emocji, uczuć, obaw, demonów, z którymi zmaga się kobieta, której ukochane dziecko zginęło. To niezwykła historia, która wywołała u mnie, jako kobiety i matki, potrzebę empatycznego podejścia do głównej bohaterki, jednak rozwijanie akcji, przedstawienie wydarzeń z perspektywy innych osób sprawia, że ogląd sytuacji wygląda zupełnie inaczej, niż początkowo odnieśliśmy wrażenie. Jakim synem był Lucas? Czy Kieran jest winien wszystkich nieszczęść, czy może to raczej kozioł ofiarny?

Bardzo dobra książka, choć daleko jej do thrillera, to bardziej dramat obyczajowy z lekkim dreszczykiem, ale thriller to zdecydowanie zła szufladka dla tej książki.

To książka to zdecydowanie wciągające studium ludzkiej (a może bardziej kobiecej psychiki), to obraz przeżywania traumy po rozstaniu z ukochanym dzieckiem, to smutna geneza rodzenia się obsesji i szukania winnego, to opowieść o chęci zemsty.

Louise Candlish pisze w niezwykle ciekawy, nietuzinkowy sposób, wciąga czytelnika w intrygę, zmusza go do analizy, każe zastanowić się nad konsekwencją decyzji podejmowanych przez główną bohaterkę. Świetna książka, bardzo klimatyczna i to tytułowe „ostatnie piętro”… to tu się wszystko zaczęło i tu się skończy 😊

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką. Jestem pod wrażeniem pomysłu na fabułę i rozwojem wydarzeń. Zakończenie mnie zaskoczyło. Przez większą część książki narratorem jest główna bohaterka, która rozpacza po nagłej śmierci syna. Jej obsesja ukaraniana sprawcy wypadku - przyjacielu syna, dominuje nad jej życiem i całej rodziny. Muszę szczerze przyznać, że dość często byłam poirytowana maniakalnymi, chorobowymi wręcz przemyśleniami Ellen, które tylko zwielekrotniały i utwierdzały jej przekonania co do winy sprawcy tragicznego wypadku. Ale która matka nie chciałaby poznać okoliczności śmierci swojego dziecka? Nawet za najwyższą cenę?

Książkę czyta się sprawnie, jest ciekawa i zaskakująca.

Polecam.

Podczas czytania nie czułam napięcia, gubiłam się i mam wrażenia, że autorka również nie wiedziała w która stronę popchnąć fabułę. Jestem totalnie rozczarowana tą książką i nie wiem czy zdecyduję się na kolejną powieść Candlish. Chociaż jak znam siebie, to pewnie tak, zaintryguje mnie opis albo, co bardziej prawdopodobne, okładka😅 Na wielki plus zasługuje zakończenie, które zaskakuje i zwiększa moją ocenę. Z pewnością nie jednego czytelnika wbije w fotel.

„Ostatnie piętro” to zdecydowanie nie jest klasyczny thriller, ba ja bym go w zasadzie nie nazwała thrillerem w ogóle. Brak tu pędzącej akcji, czy napięcia towarzyszącego z reguły tego typu książkom, dla mnie jest to bardziej powieść z dobrze zarysowaną warstwą psychologiczną, taki bardziej dramat obyczajowy w której główną role grają emocje towarzyszące bohaterom.

Niemniej jednak książka jest wciągająca i czyta się ją błyskawicznie chcąc poznać finał tej historii, który wcale nie jest takim oczywistym jakim się wydaje.

Autorka przeplata ze sobą dwie płaszczyzny czasowe, mamy przestawioną historię przed wypadkiem i to jak do niego doszło oraz dowiadujemy się co się działo już parę lat po śmierci Lucasa. Ponadto książka podzielona jest na dwie części i opowiedziana z perspektywy dwóch osób – ojca i matki. O ile druga część, czyli perspektywa Vica to trochę odgrzewany kotlet, bo czytamy teoretycznie o tym samym, tak jego historia wywraca nasze postrzeganie sytuacji do góry nogami.

Pomysł na przekazanie całej historii dodaje jej autentyczności i wiarygodności, a zakończenie zaskakuje... i to nawet podwójnie, a takie plot twisty to ja szanuje i bardzo lubię.

Fabuła może trochę rozwleczona, ale halo.. to w sumie nie o to tu chodziło, a mocne zakończenie rekompensuje wszystko.

Swoją drogą chciałabym podkreślić, że sformułowanie „thriller” powinno zniknąć z okładki, bo wprowadza czytelnika w błąd, bo dostaniemy kompletnie inną książkę niż się spodziewamy.

Polecam serdecznie wszystkim tym którzy lubią książki pełne emocji, niekoniecznie wartkiej akcji, „Ostatnie piętro” na pewno spodoba się miłośnikom powieści psychologicznych natomiast

fani thillerów raczej mogą czuć się zawiedzeni.

Po przeczytaniu poprzedniej książki autorki "Tuż za ścianą" (która podobała mi się, choć miała trochę wad), byłam bardzo ciekawa czy tym razem bardziej przekonam się do jej twórczości. Muszę przyznać, że pozytywnie się zaskoczyłam, bo powieść wciągnęła mnie właściwie od samego początku i bardzo zaangażowałam się w życie i rozterki bohaterów. Dzięki krótkim rozdziałom i dużej ilości dialogów, historię czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie. Styl autorki również mi się spodobał i myślę, że wprowadzenie zabiegu, jakim była "książka w książce" podziałało bardzo na plus.

Bohaterowie zostali dość dobrze wykreowani, jednak szkoda, że niektórych z tych drugoplanowych nie można było bliżej poznać, a przede wszystkim dowiedzieć się tego, jak pewne wydarzenia wyglądały z ich perspektywy. Szczególnie chciałabym poznać przemyślenia Kierana i dowiedzieć się więcej o nim samym.

Jeśli chodzi jeszcze o drobne wady, to chorobliwa obsesja Ellen na punkcie wyżej wymienionej postaci, choć zamierzona i ważna dla fabuły, momentami była dla mnie po prostu męcząca i brakowało mi wątku pobocznego, w którym nie występowałoby imię Kierana po kilka razy na niemal każdej stronie. Jak już mówiłam, rozumiem powód tego zabiegu, jednak ciągłe czytanie o tym jaki ten chłopak jest zły i zepsuty wywoływało we mnie irytację.

Podsumowując, mimo kilku drobnych niedociągnięć uważam tę pozycję za zdecydowanie wartą uwagi, zwłaszcza gdy lubicie połączenie powieści obyczajowej z thrillerem psychologicznym. Jest to szybka i mimo wszystko dość lekka lektura, idealna na jedno popołudnie. Polecam!

Ellen Saint, jak każda matka, pragnie, aby jej dzieci były szczęśliwe, zdobyły dobre wykształcenie i niczego im w życiu nie brakowało. Wszystko czyniła w kierunku, aby im to zapewnić, jak również uchronić od złego. Nie zawsze intencje rodziców idą w parze z zachowaniem pociech. One często mając naście lat sądzą, że wszystko wiedzą najlepiej i nie potrzebują pomocy rodziców. I przeważnie się mylą. Lucas, syn Ellen, poznaje w szkole nowego kolegę, Kierana. Nowy znajomy nie podoba się matce, od pierwszej chwili wywarł na niej złe wrażenie. Ale syn się z nim zaprzyjaźnia i spędza coraz więcej czasu. Zabawy nocne, narkotyki, szybka jazda samochodem. A to nie może się podobać rodzicom. Wszelkie przestrogi matki giną w natłoku młodzieńczych wrażeń i uciech. Do czasu … Lucas ginie w wypadku samochodowym, który spowodował Kieran. Sprawca zostaje skazany na dwa lata więzienia i szybko pojawia się na wolności. Matka pragnie zemsty, chce, aby zabójca jej syna zniknął jej z oczu … Co to ma znaczyć? Można się domyślać, że najgorsze … Ale czy możliwe, że kobieta mogłaby się posunąć do tak okrutnego czynu? Kobieta sama postanawia wymierzyć sprawiedliwość i pozbyć się chłopaka na zawsze … I jest przekonana, że osiągnęła swój cel. Tymczasem, po kilku latach, wykonując nowe zlecenie dla klientki, na balkonie sąsiedniego wieżowca widzi … Kierana. Nie wydaje się jej to możliwe, przecież ON zaginął … Ale ona go rozpoznaje. Jej zmysły szaleją, nie wie, co się z nią dzieje. Musi oczywiście to dokładnie sprawdzić i zweryfikować. Musi mieć pewność, że to na pewno morderca jej syna …

Ostatnie piętro to znakomity thriller psychologiczny. Nie odnajdziecie w nim przelewu krwi i brutalności. Ale walkę pogrążonej w chęci zemsty matki z mordercą jej syna. Ellen zmaga się z uczuciami, złość rozrywa ją od środka. Czuje się oszukana przez bliskich. Wprowadzona w błąd. Nie potrafi sobie poradzić z obsesją, która do niej powróciła, jak tylko zobaczyła ponownie Kierana. Psychologiczne potyczki są wyśmienite i zagadkowe, emocje na najwyższym poziomie wtajemniczenia. Tę lekturę się chłonie bez opamiętania, bez chwili wytchnienia, nie można się zatrzymać i odpocząć. Ciekawość nas zżera, niepewność doprowadza do szału … Jak długo można walczyć z takimi emocjami? Do zaskakującego i nieoczekiwanego finału … Taki nam zaprezentowała autorka, na pewno był bardzo niespodziewany. To walka, w której zwycięzca może być tylko jeden. Tylko kto?

Nie wiem, co ta opowieść ma w sobie tak elektryzującego, że przez całą historię odczuwa się strach, niepewność, podmuch grozy i niepokoju. Może to ta wysokość … to ostatnie piętro tak nas przeraża … wywołuje uczucie nieuchronnie zbliżającej się paniki ...

Przekonajcie się sami … I ostrożnie, to naprawdę jest wysoko, trzeba zapanować nad swoimi wrażeniami i nie spaść z wysokości … Bo to oczywiście może być lot tylko w jedną stronę …

Rewelacyjna. Momentami przerażająca. Chwilami wzruszająca. I pozostawiająca mnóstwo pytań … Gdzie jest granica poświęcenia matki … Czy taka granica w ogóle istnieje?

"Ostatnie piętro" to kolejna świetna, wciągająca książka przeczytana w styczniu. Mam ostatnio szczęście do takich właśnie książek. Autorką kryminału jest Louise Candlish - brytyjska pisarka, która za swoją powieść "Na progu zła" otrzymała nagrodę British Book Awards 2019 w kategorii: kryminał i thriller.

Główną bohaterką książki jest Ellen Saint, dość znana projektantka oświetlenia. Otrzymuje zlecenia, by dostosować natężenie i jasność światła w domach swoich klientów. Kobieta wiedzie bardzo szczęśliwe życie matki i żony, do momentu tragicznej śmierci jej ukochanego syna Lukasa. Ellen kocha swoją rodzinę ponad wszystko i stawia ją zawsze na pierwszym miejscu. Ze swoim synem jest mocno zżyta, ale kiedy w życie chłopaka wkracza Kieran Watts, stosunki trochę się rozluźniają. W momencie, gdy dochodzi do tragedii i nastoletni Lukas ginie w wypadku, Ellen za wszystko obwinia przyjaciela syna. Nie może się pogodzić z tym, że Kieran żyje, nie uratował jej dziecka, a kara jaką otrzymał okazała się, zdaniem kobiety, za mała. Zrozpaczona Ellen szuka winnego i chce pomścić śmierć syna. Całą sytuację podkręca również fakt, że Kieran nie pamięta zupełnie nic z wypadku.

Pewnego razu kobieta otrzymuje zlecenie w luksusowej dzielnicy Londynu, niedaleko London Bridge, i podczas prac dostrzega na tarasie na najwyższym piętrze wychylającego się przez barierki mężczyznę, łudząco podobnego do człowieka, który skrzywdził jej dziecko. Wówczas Ellen przeżywa szok, zwłaszcza że była pewna, że mężczyzna już nie żyje. Demony z przeszłości wracają natychmiast jak bumerang ze zdwojoną siłą. Ellen postanawia złożyć wizytę w apartamencie nr 10, aby wyjaśnić sprawę. Co wyniknie z tego spotkania?

Główna bohaterka, którą targa wszechogarniający żal i ból po stracie syna, owąłdnięta jest nienawiścią, obsesyjnie szuka zemsty, winiąc za wszystko, co ją spotkało, przyjaciela syna. Zadręcza się, jak wymierzyć sprawiedliwość i pomścić ukochane dziecko.

Książkę czyta się płynnie i z zaciekawieniem. Pomysłowa, przemyślana i uporządkowana fabuła, frapująca intryga, niesztampowi bohaterowie, zwroty akcji i zaskakujące zakończenie to niewątpliwie zalety książki. Dostarcza przeróżnych czytelniczych emocji, trochę szokuje, trochę wstrząsa. Polecam, a sama czekam na kolejną książkę autorki.

Ellen Saint to żona i matka, ale pewnego feralnego dnia zmienia się wszystko. Gdy traci syna w wypadku samochodowym jej rozpacz nie zna granic. Dlaczego musiał zginąć jej syn? Dlaczego mu nie pomógł? Dlaczego nie zginął również kierowca? Pogrążona w depresji kobieta, coraz bardziej pała nienawiścią i żądzą zemsty. Do czego jest skłonna matka, aby pomścić śmierć syna?

OSTATNIE PIĘTRO to przemyślany, dobrze skonstruowany thriller z dramatem. To powieść, która ocieka emocjami.

Może nie doznamy tu przewrotnej i zaskakującej akcji, ale autorka zaserwowała nam wyśmienity portret psychologiczny zrozpaczonej matki z pełnym wachlarzem różnych uczuć. A zasiane ziarenko niepewności towarzyszy nam do ostatniej strony.

Narracja pierwszoosobowa i mieszanie przeszłości z teraźniejszością pozwala dogłębnie zrozumieć poczynania Ellen i utożsamić się z nią. Podziwiałam postawę jej męża Justina. Rozsądny facet z ogromną cierpliwością, który wspiera ją na każdym kroku.

A zakończenie? Wbija w fotel. Autorka pierwszorzędnie to wymyśliła! Do tej pory szeroko otwieram oczy ze zdumienia.

Ellen Saint to projektantka oświetlenia, dlatego często odwiedza domy swoich klientów. To też matka, od kilku lat pogrążona w rozpaczy po śmierci 19-letniego syna, która do dzisiaj nie może pogodzić się z tym, co go spotkało.

Kiedy więc podczas jednej z takich wizyt, na najwyższym tarasie sąsiedniego budynku widzi mężczyznę, który przyczynił się do śmierci jej dziecka, doznaje szoku. Tym większego, że jest święcie przekonana, że ten od jakiegoś czasu już nie żyje. Teraz koniecznie musi sprawdzić, czy aby na pewno nie jest to żadna pomyłka i wyjaśnić do końca całą sprawę.

Do jakiej prawdy dojdzie?

Czy naprawdę każda zrozpaczona matka jest zdolna do wszystkiego?

Dowiecie się z tej fascynującej książki.

Cała historia przedstawiona jest z perspektywy Ellie i Vicka- jej byłego męża, dzięki czemu możemy poznać motywy postępowania każdego z nich. Dla mnie to, co tutaj się działo było ogromnie zaskakujące. Zwłaszcza końcówka, której w takiej formie kompletnie się nie spodziewałam. Mam teraz niemały mętlik w głowie i chyba jeszcze więcej pytań, bo uwierzcie, że sama nie wiem co bym zrobiła w sytuacji, w jakiej zostali postawieni główni bohaterowie.

Podsumowując:

Książka jest ciekawa i z pewnością zmusza nas do myślenia. Kluczy i naciska na wiele bolących odcisków, co doprowadza nas momentami do wielkiej frustracji.

Na mnie zrobiła wrażenie i długo o niej nie zapomnę.

Dlatego polecam!

Ellen od kilku lat próbuje się mierzyć z tragiczną śmiercią syna, Lucas miał tylko 19 lat, gdy podczas szalonej przejażdżki z kolegą doszło do wypadku, kobieta nie umie się pogodzić z tym co się stało, nie umie zażegnać złości, którą czuje do Kierana, który wyszedł z wypadku cało. Pewnego dnia podczas wizyty u klientki w budynku na przeciwko widzi znajomą postać,kogoś przez kogo jej życie zamieniło się w koszmar i przede wszystkim kogoś kto przecież powinien nie żyć. Jak to wyjaśnić? Ellen nie ma pojęcia, ale jedno wie napewno- jest wojowniczką a winny śmierci jej syna musi zostać ukarany. Jeśli ona ma tego dokonać- zrobi to.

W tej książce drzemie tyle ciemności, że powinni ją sprzedawać z żarówkami. Ciemności ludzkiej duszy, bólu po stracie i wszechogarniającego żalu, to nie jest typowy thriller, więc jeśli takiego oczekujecie to możecie poczuć się zawiedzeni. Ale to książka, która wywołuje emocje, obok której moim zdaniem ciężko przejść obojętnie.

Jak się pogodzić ze śmiercią najbliżej osoby, czy da się żyć normalnie? Wydaje mi się, że nie, że strata kogoś kogo się kochało na zawsze zostawia ślad w duszy, pytanie co z tym zrobimy. Historia opisana w książce jest oczywiście ekstremalna i podkręcona, ale czy niemożliwa? Czy doprowadzeni do skraju nie podejmujemy decyzji, których nie podjelibyśmy gdyby nasze życie potoczyło się inaczej?

Zdecydowanie mogę wam polecić „ostatnie piętro” chociaż nie jest to najlżejsza lektura. To książka, która zostawia ślad, momentami chaotyczna i rozedrgana, ale przez to bardziej realna i smutna.

"Chciałam podkreślić, że rzadko odczuwałam aż taką wrogość - to było bezprecedensowe. Na palcach jednej ręki mogłabym policzyć osoby, których szczerze nie lubiłam w dorosłym życiu. A moim nemezis był siedemnastoletni chłopak!"

Pogrążona w żałobie i rozpaczy Ellen Saint, pragnie zemsty na zabójcy syna. Chłopak miał jedynie dziewiętnaście lat. Biorąc nowego kolegę w klasie pod swoje skrzydła, zaczęły się problemy z Lucasem, czego skutkiem było także zaburzenie spokoju w rodzinie Ellen. Kobieta jest pewna, że Kieran to zło wcielone i nie boi się "zagrozić" nawet jej. Gdy po kilku latach od śmiertelnego wypadku syna Ellen rozpoznaje Kierana w nieco odmienionym wyglądzie, chce dojść do prawdy, dlaczego osoba, która powinna być martwa, żyje.

Zacznę może od tego, w jaki sposób poprowadzona jest narracja. W formie pierwszoosobowej zwraca się bezpośrednio do nas, czytelników, co niektórym może się nie spodobać. Mnie na szczęście to w ogóle nie przeszkadzało, wręcz przeciwnie, pozwoliło poznać myśli i zamiary Ellen. Od początku podchodziła z dystansem, rezerwą do nowego kolegi syna. Z czasem próbowała odseparować Lucasa od Kierana. Czy się udało? Niekoniecznie, a ciągły niepokój tylko narastał.

Ciekawie została przedstawiona strona psychologiczna kobiety, która chce ratować syna z rąk "wcielonego zła", a późniejsza chęć zemsty staje się priorytetem w jej życiu. Żadne argumenty nie przemawiają za tym, by odpuścić młodemu "mordercy". Wsparcie byłego partnera dodaje jej siły w tej walce. Jednak czy faktycznie wszystko wygląda tak, jak jej się wydaje?

Sama nie wiem, jak do końca ocenić "Ostatnie piętro". Ta książka ma potencjał, tego nie mogę odmówić, a jednak coś mi tu nie zagrało. Nie potrafiłam się wciągnąć w tę historię. I mimo, że podobała mi się narracja i manewrowanie między przestrzeniami czasowymi, to sama fabuła była dla mnie trochę mdła. Miejscami wkurzałam się na postępowanie dorosłych, bo jeśli chodzi o młodych, to każdy wie, że młodość rządzi się swoimi prawami, wpada się w różne towarzystwa, próbuje się różnych rzeczy. Tutaj zagrała pewna naiwność na nosie rodziców Lucasa i cóż, nie jestem po prostu przekonana. Tytułowe "ostatnie piętro" odgrywa swoją rolę, jednak bardzo małą, moim zdaniem. Lęk przed wysokością Ellen niby był ważny, poważny, a potraktowany po łebkach. W sumie nawet nie wiem do końca, co autorka chciała osiągnąć - bardziej skupić fabułę na zemście, czy lęku przed wysokością, psychologii Ellen, czy motywie Kierana. Szkoda też, że nie można poznać strony samego Lucasa, bo końcowe tłumaczenia Kierana i idealizowanie Ellen namąciło w całej historii.

Czy mogę polecić? Chyba tak, każdy tę książkę odbierze inaczej. Na pewno ma i będzie miała swoich zwolenników, ale także tych czytelników, którym nie do końca podeszła. Uważam, że każdy powinien sprawdzić, czy "Ostatnie piętro" trafi w jego serce, ponieważ moje odczucia mogą się bardzo różnić od innych.

Jak daleko jest w stanie posunać się matka, by pomścić śmierć swojego dziecka?

Ellen Saint jest projektantką oświetlenia. Jest także żoną i matką dwójki dzieci - Freyi i Lucasa.

Dziewiętnastolatek nigdy nie stwarzał problemów wychowawczych. Dobrze się uczył, nie imprezował, miał zdawać na wymarzone studia.

Wszystkie jego plany trafia szlag, gdy poznaje Kierana.

Chłopak "był niski i pulchny, miał ciemnorude włosy, które zwykł mierzwić, i cerę naznaczoną trądzikiem".

Od samego początku nie zdobywa sympatii Ellen. Kobieta przypuszcza, że prędziej czy później Kieran ściągnie Lucasa na złą drogę. W końcu ten chłopak to czyste zło! Na swoje nieszczęście - nie myli się!

Prawdopodobnie w takich kwestiach matki nigdy się nie mylą :)

Lucas z dnia na dzień staje się coraz bardziej trudny, opriskliwy i lekkoduszny. Nie tylko opuszcza się w nauce, chodzi na wagary, imprezuje, ale także zaczyna palić trawę!

Ellen z całych sił próbuje dotrzeć do syna.

Bezskutecznie.

Niedługo potem Lucas ginie w wypadku samochodowym. Auto prowadzi Kieran.

Kiedy sąd wydaje, według Ellen, zbyt łaskawy wyrok,bezradna, postanowiła na własną rękę pozbyć się Kierana, który sprowadził na jej rodzinę tak ogromne nieszczęście.

Kiedy wierzyła, że raz na zawsze pozbyła się chłopaka, ten niespodziewanie pojawia się w jej życiu.

Ellen nie pragnie niczego więcej niż pomścić śmierć syna.

Niestety, aby tekgo dokonać, musi pokonać lęk wysokości i dotrzeć na ostatnie piętro wieżowca..

Czy nie wycofa się w ostatniej chwili?

"Ostatnie piętro" to thriller zupełnie inny od tych, które czytałam do tej pory. Jestem pod ogromnym wrażeniem pomysłu na fabułę, jak również jej poprowadzenia.

Uwierzcie, że to, co wydaje się oczywiste, wcale takie nie jest!

Nie dajcie się zwieść!

Polecam!

Pierwsze zapowiedzi skutecznie zachęciły mnie do lektury "Ostatniego piętra" i wiedziałam, że nie będę mogła przejść obok tej książki obojętnie. Uwielbiam kryminały i thrillery, które wpływają na czytelnika a ta książka od początku obiecywała, że będzie dla mnie bardzo osobista, ponieważ sięga do ludzkich lęków, do moich prywatnych strachów przed jakąkolwiek utratą gruntu pod nogami.

Główna bohaterka zanurzona w gęstej zemście nie widzi nic poza pomszczeniem śmierci swojego syna. Nie przeszkadza jej, że sprawca mieszka na ostatnim piętrze wieżowca a ona sama ma ogromny lęk wysokości. A może wbrew temu walczy o sprawiedliwość? Sama doskonale wiem jak to jest bać się wysokości, jak każdy krok powyżej drugiego piętra wydaje się krokiem milowym dlatego ta historia bardzo mocno wpłynęła na mnie osobiście, ale prawda jest taka, że to kawał świetnego thrillera i mimo mojego utożsamienia się z lękami bohaterki i tak wybornie bawiłabym się podczas czytania.

Ta książka bardzo mocno wchodzi do głowy. Skrada się podstępem do umysłu czytelnika i nie opuszcza naszych myśli na długo po skończonej lekturze. To opowieść, która składa się z wielu elementów i na początku może wydawać się oczywista, wręcz przewidywalna, ale im dalej w fabułę tym wszystkie nasze założenia uciekają w niepamięć, ponieważ wszystko ma tutaj swój konkretny cel, który prowadzi nas do zaskakującego, niebanalnego i przewrotnego finału.

Ellen Saint żąda zemsty, ponieważ w wypadku samochodowym zginął jej syn Lucas. Kieranowi udało się wyjść cało z wypadku a za jazdę bez prawa jazdy został skazany na dwa lata więzienia. Dla Ellen jednak to zdecydowanie zbyt łagodna kara, dlatego postanawia sama wymierzyć sprawiedliwość. Jej decyzje okażą się zaskakujące i mrożące krew w żyłach a sama kobieta będzie bezwzględna i nie spocznie nim nie wymierzy sprawiedliwości. I muszę przyznać, że przygoda w towarzystwie Ellen przyprawia o dreszcz przerażenia, szokuje, budzi wiele skrajnych emocji a przede wszystkim zabiera nas w sam środek świetnie napisanej, nieprzewidywalnej, mrocznej i bezwzględnej opowieści.

Nowy Rok zaczynam z prawdziwym przytupem jeśli chodzi o wybór książek, ponieważ "Ostatnie piętro" wpisuję na listę najlepszych przeczytanych powieści. Ta książka ma wszystko co dobry thriller potrzebuje - napięcie, zwroty akcji, liczne zaskoczenia oraz doskonale wykreowanych bohaterów. Poszukiwania książki, która przyprawi Was o zawrót głowy, która wstrząśnie Wami do głębi i nie pozwoli o sobie zapomnieć koniecznie musicie zakończyć na tytule od Louise Candlish, bo lepszej historii nie znajdziecie!

"Ostatnie piętro" to historia o Ellen Saint, projektantce oświetlenia.

Ellen od kilku lat jest pogrążona w rozpaczy po tragicznej śmierci swojego 19-letniego syna Lucasa. Ona nigdy nie pogodziła się z tym co spotkało jej syna.

Gdy pewnego dnia odwiedza klientkę w luksusowej dzielnicy na najwyższym piętrze sąsiedniego budynku widzi znajomego mężczyznę, który przechyla się przez barierkę. Ellen postanawia złożyć jemu wizytę.

Genialny thriller.

Autorka zapewniła mi prawdziwy rollercoaster emocjonalny.

Powieść wciągająca i zmuszająca do refleksji. Czytając tę książkę przekonacie się do czego zdolna jest matka, aby zemścić się.

Ellen straciła syna w wypadku samochodowym i od tego czasu ma obsesję na punkcie Kierana Wattsa, przez którego zginął jej syn. Chce zemścić się na chłopaku, który poniósł niewielką karę. Nie może tego wszystkiego wytrzymać. Gdy Kieran wyszedł na wolność i opuszcza mury więzienia, Ellen z ogromnej nienawiści chce zemścić się na nim i zabić go. Posuwa się nawet do wynajęcia płatnego mordercy.

Podczas czytania tej książki czułam wszystkie emocje jakie odczuwała Ellen. Gniew, ból i nienawiść towarzyszą na każdym kroku.

Autorka potrafi budować napięcie i dostarczyć czytelnikom mnóstwo emocji i wrażeń.

Książkę czytałam z wielkim zainteresowaniem i nie mogłam od niej oderwać się. Koniecznie chciałam dowiedzieć się czy Ellen zemści się po latach.

Zakończenie książki może Was zaskoczyć.

Miłośników thrillerów psychologicznych napewno wciągnie ta świetna historia.

Rewelacja!

Gorąco polecam!

Patrząc w dół przeszywała ją irracjonalna, obezwładniająca myśl, by skoczyć. Dobrowolnie poddać się wirującej przed jej oczami otchłani. Uczucie to było równie intensywne, jak stopniowo trawiąca ją od środka żądza zemsty. Zemsty na człowieku, który nie tylko doprowadził do śmierci jej ukochanego syna, ale także raz na zawsze odebrał wewnętrzny spokój.

Thriller. Słowo, które dumnie widnieje na okładce, i które szczerze mówiąc niewiele ma wspólnego ze skrywaną za nią treścią. Cóż, jedno (niedoszłe) morderstwo to chyba jeszcze zbyt mało, by móc śmiało zaliczyć tę historię do tego gatunku. Nie zmienia to jednak faktu, że bezsprzecznie warta jest ona uwagi!

"Ostatnie piętro" w moim odczuciu bardziej przypomina dramat obyczajowy z genialnie zarysowaną warstwą psychologiczną. I chociaż sama akcja toczy się raczej niespiesznie, to specyficzny, wręcz osaczający klimat spowodował, że od samego początku pozycja ta stała się niemal nieodkładalna. Candlish perfekcyjnie udało się to, co potrafi niewielu - sprawiła, że wraz z główną bohaterką współodczuwałam wszystkie jej emocje. Zatopiłam się żalu, bezsilności, strachu i poczuciu straty. Coś niesamowitego!

A zakończenie... To właśnie ono ukazuje, jak mroczna i kompletnie nieprzewidywalna może być ludzka natura. Uświadamia, że póki nie staniemy nad krawędzią, tak naprawdę nie znamy do końca samych siebie. I nie podejrzewamy nawet, do czego w głębi duszy jesteśmy zdolni. Zdecydowanie polecam!

Ellen Saint jest żoną i matką. Wychowuje syna z poprzedniego związku, Lucasa oraz córkę z obecne małżeństwa,Frey. Pracuje jako projektantka oświetlenia.

Jej syn ginie w wypadku, za który odpowiedzialność ponosi jego przyjaciel Kieran. Kiedy zapada bardzo niski wyrok, chęć zemsty w Ellen rośnie. Straciła wszystko, a Kieran może żyć dalej i to tuż obok niej. Nagle jednak chłopak zaginął.

Kiedy kobieta jest przekonana, że jej wróg zniknął, niespodziewanie widzi go przez okno w domu swojej klientki. Stoi na tarasie na ostatnim piętrze. Odżywają wspomnienia, a żądza zemsty przejmuje kontrolę. Jak skończy się spotkanie tych dwojga?

"Ostatnie piętro" to najnowsza książka Louise Candlish. Thriller, ja powiedziałabym, że psychologiczny ze sporą dozą dramatu, z intrygującą fabułą i niejednowymiarowymi bohaterami.

Narracja prowadzona jest głównie z perspektywy Ellen. W mniejszym stopniu wydarzenia poznajemy z perspektywy Vica, ojca Lucasa. Jednak to postać Ellen gra główne skrzypce. I powiem, że momentami miałam jej dosyć. Z jednej strony można powiedzieć, że to troskliwa, opiekuńcza matka, która bardzo dba o bezpieczeństwo. Z drugiej to kobieta, która musi mieć wszystko pod kontrolą. Od urodzenia syna obsesyjnie dba o jego bezpieczeństwo. To Vic daje chłopakowi więcej przestrzeni i luzu.

Po śmierci dziecka to obsesja zemsty przejmuje kontrolę nad kobietą. I nawet lęk wysokości jej nie powstrzyma.

Zakończenie mnie trochę zaskoczyło. Było nieprzewidywalne, nie spodziewałam się tego po tym bohaterze. Jest to oczywiście na plus dla książki.

Czy książka mi się podobała? Tak, chociaż spodziewałam się trochę więcej thrillera w thrillerze.

Dzisiaj zapraszam was na premierową recenzje książki pt "Ostatnie piętro".Książki, która zbiera już dość wysokie opinie za swoją wyjątkowość.Na początek pragnę nakreślić wam troszkę z fabuły.

~Elle Saint wraz ze swoją rodziną wiedzie spokojne życie do momentu, kiedy w szkole syna - Lucasa, zjawia się ON Kieran Watts chłopak z "trudną przeszłością"

Niestety od teraz nic już nie jest takie same...gdyż pewnego dnia dochodzi do niewyobrażalnej tragedii.

W wypadku samochodowym ginie syn Ellen - Luskas.

To właśnie Kieran z ich dwójki jako jedyny przeżył, a tym samym prowadził auto bez prawa jazdy, które wpadło do wody...Chłopak za spowodowanie śmiertelnego wypadku zostaje skazany na dwa lata więzienia.

Ellen jest załamana i nie może pogodzić się ze stratą syna, dlatego na własną rękę próbuje wymierzyć sprawiedliwość!

Do czego zdolna jest posunąć się matka w akcie ataku zemsty?

~"OSTATNIE PIĘTRO" Louise Candlish to według mnie bardzo dobra powieść psychologiczna i pomieszanie gatunków: z nutką dramatu i obyczajowki, w której niestety brakuje rasowego, mocnego thrillera i trzymającego w ryzach napięcia.

~Autorka za sprawą lekkiego pióra i przy pomocy narracji pierwszoosobowej, która skupia się na głównej bohaterce, stworzyła wolno rozkrecajacą się i emocjonującą historie psychologiczną.

Historię matki i jej chęci zemsty po stracie syna, która staje się wręcz obsesją.

~ Lousie Candlish z wielką precyzją przeplata przeszłość z teraźniejszością, abyśmy mogli lepiej zrozumieć i poznać sama bohaterkę, jej traumy, co pozwala odkrywać druzgocące i mroczne tajemnice, dzięki czemu mamy możliwość wgłębienia się "w psychikę" nieludzkich wręcz zachowań.

~ Niestety z wielką przykrością stwierdzam, że fani thrillerów mogą być tutaj zawiedzeni bo tak jak wspomniałam o tym na początku prezentowany tytuł to przykład dobrze skonstruowanej powieści psychologicznej, a nie thrillera tak jak obiecuje napis widniejący na okładce.Stad też jesteśmy wprowadzeni w błąd.

~Czy polecam? I tak i nie...Na pewno fani powieści psychologicznych będą miło ukontentowanie z zawartości, natomiast zagorzali fani Thrillerów lekko zawiedzeni.

Myślę, że zawsze warto wyrobić sobie własne zdanie na temat lektury bo ile czytelników tyle opinii.

„Poznałam bezdenną posępność śmierci.”

Kieran i Lukas bardzo różnią się od siebie, Kieran wychowywał się w rodzinie zastępczej, a Lukas to spokojny, zwyczajny nastolatek. Stają się najlepszymi przyjaciółmi, razem spędzają mnóstwo czasu, chodzą do szkoły. Ich codzienność to imprezy, narkotyki, alkohol, gry. Jeden jest tym dobrym, drugi tym złym. Dochodzi do śmiertelnego skutkach wypadku, z którego cało wychodzi Kieran. Chłopak twierdzi, że niczego nie pamięta, zostaje skazany na dwa lata więzienia. Matka Lukasa -Ellen nie zgadza się z takim wyrokiem, uważa, że kara jest nieadekwatna do poniesionej winy. Gdy sprawca wychodzi na wolność, postanawia sama wymierzyć sprawiedliwość. Uważa, że chłopak miał od zawsze destrukcyjny wpływ na jej syna, ogarnięta żądzą zemsty posuwa się do przerażających czynów…

Powieść zaskakuje, niepokoi i wzbudza ogromne emocje. Narracja początkowo poprowadzona jest z perspektywy Ellen, później głos dostaje były partner Ellen Vic. W całość wplątane zostały artykuły prasowe dotyczące Ellen - jest to bardzo intrygujące połączenie. Ciekawie ukazani bohaterowie, to ludzie bardzo niejednoznaczni, których zachowania bardzo zaskakują. Ich wnikliwy i przejmujący portret psychologiczny. Ellen to kobieta bardzo złożona, po śmierci syna bardzo cierpi, nosi w sobie ogromne poczucie niesprawiedliwości.

Śmierć ukochanego syna staje się siłą napędową do działania, wyzwala destrukcyjne, złe cechy. Gdy życie pozornie wraca do normalności następuje nieoczekiwana sytuacja, spotkanie, które powodują, że wszystko co złe ponownie do niej wraca. Niepokojąca, wyrachowana gra rozpoczyna się od nowa.

Pełna emocji mieszanka gatunków literackich, powieść obyczajowa, thriller psychologiczny z wątkiem kryminalnym. Nietuzinkowa opowieść o stracie i zemście. Trudno się od niej oderwać. Zakończenie całkowicie zaskakuje, jest mocne, czegoś takiego kompletnie się nie spodziewałam. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki:)

Ile razy coś nam podpowiadało, że grozi nam zagrożenie, mniej lub bardziej określone, lecz trudne do zignorowania? Jak często ulegamy uspokajającym słowom bliskich, że wszystko jest w porządku i nie ma się czym martwić albo spychamy swoje odczucia, bo wydaje się nam, iż wyolbrzymiamy problem? A potem nadchodzi ten moment kiedy dostrzegamy, iż byliśmy na dobrym tropie? Jednak najczęściej jest za późno by zapobiec lub co gorsza musimy patrzeć na skutki tego, czemu nie zapobiegliśmy.

Nie tak miało potoczyć się życie Lucasa, jak każda matka, Ellen chciała dla swego dziecka jak najlepiej i dokładała wszelkich starań by miał przed sobą co najmniej dobrą przyszłość. Jednak wszystkie nadzieje zakończyły się nagle i przyniosły tragedię, jakiej nikt nie ma w planach. Upływ czasu podobno leczy rany, tak samo jak wsparcie bliskich ma dać siłę by jakoś uśmierzyć ból. Rzeczywistość niej estety nie jest aż tak prosta i kobieta przekonuje się o tym zbyt wiele razy. Śmierć Lucasa jest wciąż dla niej świeżą raną i stratą, z którą trudno się jej pogodzić. Jego ojciec, siostra i mąż Ellen również przeżyli ten dramat, lecz to ona wciąż żyje nim. Czy to nie szkodliwy osąd wobec zrozpaczonej matki? Zwłaszcza, że przecież żałoba wyzwoliła w niej chęć walki o to, co uważa za słuszne. Do czego doprowadzi ją krzywda jakiej doznała? Sprawiedliwość zbyt często okazuje się połowiczna i daleko jej do oczekiwanej przez poszkodowanej wartości. Łatwo powiedzieć, że trzeba iść do przodu, nie patrzeć za siebie, ale przed siebie. Niekiedy pozostaje nam tylko jedno wyjście, ale czy tak jest naprawdę? Desperacja i poczucie niesprawiedliwości są mieszanką zdolna popchnąć człowieka poza granice, zza których nie ma już powrotu …

Przewrażliwienie czy nadopiekuńczość? Wciąż nie przeżyta żałoba czy chęć zemsty, za to, co nas spotkało? Rozpacz czy ślepa furia? Do czego prowadzi patrzenie w przeszłość i poczucie osamotnienia? Pytania te pojawiają się na różnych etapach lektury „Ostatniego piętra” i tak naprawdę odpowiedzi wcale nie są tak jednoznaczne jak mogłoby się nam zdawać. Z pozoru początkowo nic się nie dzieje, bo wiele da się zrzucić na małą szkodliwych czynów, a niebezpieczeństwo wydaje się co najmniej dalekie i zbytnio wyolbrzymione. Jak to bywa w powieściach Louise Candlish trudno zapomnieć o niepokoju, bo oprócz tego wyrażonego wprost, jest również ten odczuwalny pomiędzy wierszami, bardziej złowróżbny. Jednak na tym nie koniec, bo przecież jeden punkt widzenia jest subiektywny, naznaczony emocjami i wydawanymi nawet bezwiednie osądami oraz po prostu indywidualnym doświadczeniem. Czym innym jest spojrzenie z innej perspektywy, ta odkryć nam może zupełnie inne aspekty sprawy, niedostrzegane lub zignorowane. Nie da się zignorować drugiego punktu widzenia wskazującego nam różnorodne detale, wcześniej jakoś pominięte lub po prostu w ogóle nie wydające się istotne. Pisarka poddaje w wątpliwość to, co wcześniej wydawało się nam oczywiste, chociaż czy tak jest w rzeczywistości? Rodzi się kolejny punkt zapytania – co właściwe wydarzyło się? Jedno jest pewno, wiemy, że dojdzie do eskalacji na zaskakującą skalę. Louise Candlisz po raz kolejny umieściła akcję w otoczeniu kojarzonym z jakimś rodzajem oazy spokoju, gdzie zło nie jest codziennością, a zwykłe problemy są podobne do tych znanych przez czytających. Tym bardziej gdy daje o sobie znać nie przechodzi bez echa i z tym jaki wywiera efekt na bohaterów nie tyle łatwo identyfikować, ale w jakimś stopniu jest w pewnym stopniu zrozumiałe, ale czy godne nawet minimalnego poparcia? „Ostatnie piętro” jest również po części dramatem rodzinnym, w jakim nieprzepracowany ból jest jednym z ważnych podstaw całej fabuły, zresztą kiedy po przeczytaniu patrzymy wstecz na nią widzimy jak głęboko sięga w bliskich sobie ludzi.

Mam mieszane odczucia co do tej książki. W pierwszej kolejności poznajemy punkt widzenia Ellen matki Lukasa. Opowiada o uporządkowanym życiu, o wspaniałym kontakcie ze swoimi dziećmi i byłym mężem Vic. Mają bardzo dobrą sytuacje finansową, pracę która przynosi satysfakcje, córka i syn nie sprawiają problemów wychowawczych, a wręcz są wzorowymi uczniami.

Ich świat wywraca się do góry nogami gdy w ich życie wkracza nowy kolega Kieran z klasy Lukasa, syn od Ellen miał być przewodnikiem, pomóc koledze w przystosowaniu się do nowej szkoły. Według głównej bohaterki to Kieran zaczął być źródłem złego zachowania syna. Przytacza rozmaite historie, przez co patrzę krytycznym okiem na nowego kolegę, który doprowadza do tragedii. Zrozpaczona matka szuka sprawiedliwości, pała zemstą, słowa które padały z jej ust były jednak tak realne, że spodobała mi się jej autentyczność, widziałam ogromne cierpienie, a wręcz jej współczułam.

I gdy już myślę, że widzę wszystkie aspekty tej historii do gry wkracza druga postać Vic. Jego obserwacje są odmienne i podważają wszystko co opowiedziała nam Ellen. Ojciec Lukasa uważa kobietę za nadopiekuńczą, przytłaczająca i nerwową, z fobiami i lękami. Obłęd na punkcie pozbycia się Kierona z ich życia stał się jej głównym celem, nawet za cenę swojej wolności.

Powiem tak chodź początkowo wkręciłam się w treść tej książki, zastanawiałam się która wersja jest prawdziwa, to w pewnym momencie historia zwalnia i lekko nuży, mało jest akcji za dużo wspomnień. Sam pomysł mi się spodobał, bo autor nami manipuluje i podaje w wątpliwość każde ze słów, musimy się zastanawiać i wyciągać swoje wnioski, zabrakło mi w tym wszystkim efektu WOW. Jednak sama końcówka nadrabia straty przydługawego środka i lekko zaskakuje.

Już dawno powinien być martwy, ona nie ma jednak wątpliwości, że dziś stoi przed nią ciesząc się dobrym zdrowiem i zawodowym sukcesem. Co poszło nie tak dwa lata temu? Jak udało mu się oszukać płatnych zabójców? Czy ona spróbuje pozbyć się go jeszcze raz?

„Ostatnie piętro” to subtelny, kobiecy thriller, który skrywa wiele niespodzianek. Już od pierwszych stron wiele się dzieje, ale autorka utrzymuje nas w przekonaniu, że najlepsze dopiero przed nami. Czytamy niecierpliwie i żarliwie, z dużą ciekawością, uśmiechem na twarzy i wypiekami na policzkach, szybko przekonując się, że Candlish faktycznie przygotowała wiele niespodzianek w postaci nieoczekiwanych wydarzeń, zwrotów akcji i trupów ukrywanych w szafie.

Strony powieści wypełnione zostały sekretami i emocjami. Takie połączenie sprawia, że nie sposób przejść obok tego tytułu obojętnie. Każdy kolejny rozdział dostarcza refleksji, skłania do zajmowania miejsc poszczególnych bohaterów, zmusza do podejmowania własnych decyzji. Autorka bazuje na najgłębszych pragnieniach, najsilniejszych więziach i najmroczniejszych instynktach, co mocno działa na wyobraźnię czytelników i naprawdę silnie porusza.

Momentami odnosiłam wrażenie, że akcja książki jest zbyt spokojna, a wydarzenia rozgrywają się zbyt powoli. W rzeczywistości jednak była to tylko cisza przed burzą. Rozwój wydarzeń, wspaniałe twisty i zaskakujące zakończenie w pełni wynagrodziły mi delikatne wahania i niewielkie wątpliwości pojawiające się w czasie lektury. Duże znaczenie ma także fakt, że Candlish mocno opiera się na psychologicznym tle, to wokół emocji narasta napięcie, a możliwość bliższego poznania bohaterów i przekonania się, co kryje się w ich głowach wywołuje często więcej niepokoju, niż bieżące wydarzenia.

W tym miejscu warto podkreślić, że kreacja postaci to coś, czym naprawdę można się zauroczyć. Autorka postarała się, by jej bohaterzy byli autentyczni, ludzcy i realistyczni. Obdarowała ich niezwykle życiowym zestawem cech, pokazując to, co w nich najlepsze i najgorsze. Z wielką przyjemnością podążałam ich śladem, czerpiąc satysfakcję z możliwości przekonania się, do czego są zdolni i obserwowania, jak wpływają na nich podejmowanie decyzje.

„Ostatnie piętro” przypomina lekcję życia. Historia jest przekonująca, dająca do myślenia, barwna, obfitująca w emocje. Z jednej strony czerpie z tego, co najbardziej magnetyzuje i przyciąga w thrillerach i kryminałach. Opiera się na sekretach i przelanej krwi. Z drugiej zaś strony pierwszoplanową rolę często przejmują elementy charakterystyczne dla powieści kobiecych. Mnóstwo emocji, intrygujące tematy i duży realizm wspaniale uzupełniają całość, ale też stanowią wartość samą w sobie.

Ten tytuł przypomniał mi, jak wspaniale się bawiłam podczas lektury poprzedniej książki Candlish, „Na progu zła”. Dziś serdecznie polecam Wam „Ostatnie piętro”, ale i do poprzedniczki warto wrócić, jeśli jeszcze jej nie poznaliście.

Kieran pochodzi z rodziny zastępczej i właśnie rozpoczyna naukę nowej szkole. Jego najbliższym przyjacielem staje się Lucas. Razem grają, chodzą na imprezy, upalają się i upijają...

Ellen, matka Lucasa zauważa, że Kieran ma zły wpływ na jej syna.

Ta znajomości już od pierwszych chwil staje się problematyczna.

Czarne myśli Ellen w końcu przybierają realny kształt i pewnego dnia do drzwi puka policja. Lucas nie żyje, odpowiedzialny za śmierć jej syna jest Kieran.

Ellen rozpala żądza zemsty, dla matki żaden wyrok nie będzie odpowiedni kiedy umiera dziecko.

Jestem zaskoczona, bo ,,Tuż za ścianą" zupełnie nie przypadła mi do gustu i nie do końca wiedziałam czego sie spodziewać po tej książce i po autorce.

Powieść podzielona jest na kilka części. Raz poznajemy wydarzenia z perspektywy Ellen a innym razem Vica, jej byłego partnera. A między tym są wtrącenia z artykułów poświęconych Ellen. No tu jest pewien problem, ale ostateczne okazały się ciekawym urozmaiceniem lektury.

Od początku fabuła jest wciągająca, ale płynie równomiernie. Bez emocjonujących skoków. Niby wiemy co się wydarzy, ale też nie do końca. Zakończenie rozwiewa wszelkie wątpliwości i zostawia czytelnika ze swoimi myślami. Do czego jest zdolna matka w akcie desperacji i zemsty?

Bardzo dobry thriller psychologiczny!

Dziś przedpremierowa recenzja thrillera "Ostanie piętro". Już w środę książka trafi na sklepowe półki. Wypatrujcie! 😊

Do czego zdolna jest matka, która nagle straciła swoje dziecko? Żądna zemsty kobieta potrafi być naprawdę bardzo niebezpieczna. 😱

•

Nastoletni syn Ellen Saint jest dobrym, grzecznym chłopcem. Ma plany na przyszłość i jasno zarysowane cele. Rodzice nie mają z nim właściwie żadnych problemów. Do czasu, gdy w szkole pojawia się nowy uczeń, wychowywany w rodzinie zastępczej, Kieran. Lucas został wyznaczony na opiekuna dla nowego kolegi, ma wprowadzić go gładko w społeczność Foxwell Academy i sprawić, by ten nie czuł się gorszy wśród innych wychowanków. Chłopaki szybko znajdują ze sobą wspólny język i zaprzyjaźniają się. Kieran zabiera Lucasa w całkiem inny świat, sprowadza go na złą drogę. Ellen nie może pogodzić się z tym, co wyprawia jej syn i jak zaprzepaszcza sobie szansę na dobry start w dorosłość. Kobieta o wszystko obwinia nowego ucznia. Chłopak od początku nie wzbudzał jej sympatii, z resztą wzajemnie, Kieran też nie polubił matki Lucasa. Gdy pewnej grudniowej nocy dochodzi do tragicznego w skutkach zdarzenia, Ellen z całego serca pragnie zemścić się na Kieranie. Uważa, że celowo nie zrobił wszystkiego, by uratować jej ukochanego syna i nie zasługuje na to, by dalej żyć.

•

Podzielona na cztery części książka, którą przeplatają fragmenty artykułu gazety "Sundey Times" poświęconego Ellen Saint. Jest to dość lekki thriller z bardzo rozbudowanym wątkiem psychologicznym. Nie znajdziecie tu wartkiej akcji, fabuła jest raczej powolna i momentami trochę przeciągnięta, ale finał wynagradza wszystko. Ja byłam zaskoczona. Nieszablonowa historia, warta uwagi.

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwomuza ! ❤️

U mnie przyszedł czas na pierwszą opinię nowości 2022 roku! A tak właściwie zapowiedzi, ponieważ premiera książki odbędzie się dopiero 12 stycznia. Mowa o „Ostatnim piętrze” Louise Candlish, czyli kryminale którego wątek psychologiczny dość mocno mnie zaskoczył.

Muszę przyznać, że mam bardzo mieszane uczucia co do tej książki. Początkowo mocno mnie intrygowała, jednak później coś się popsuło. Wiele elementów zostało dla mnie zbyt mocno przeciągniętych, część rzeczy to jakieś zbędne opisy, które tak naprawdę niczego nie wniosły.

Jednak udało mi się znaleźć tutaj trzy najważniejsze plusy. Pierwszy z nich to narracja pierwszoosobowa pozwalająca nam lepiej zrozumieć myśli i czyny Ellen, a drugim jest sam portret psychologiczny bohaterki. Jest to postać niezwykle złożona, przepełniona bólem, cierpieniem, rozpaczą i poczuciem niesprawiedliwości. Trzeci plus to oczywiście zakończenie - niespodziewane, przerażające i bardzo mocne. Takiego kompletnie nie oczekiwałam! Wzbudziło we mnie emocje, których dawno nie czułam po przeczytaniu żadnej książki. Dostaliśmy tutaj tak naprawdę trzy wersje jednego wydarzenia i do końca nie wiemy, które z nich było prawdziwe. Może żadne? Przekonajcie się sami! Co jeszcze mi się spodobało to zwracanie się bezpośrednio do czytelnika wciągając go w całą historię. Czujemy się jakbyśmy byli świadkami wydarzeń, bądź sami brali w nich udział.

Teraz najważniejsze - czy polecam „Ostatnie piętro”? I tak i nie. Książka nie sprawiła, że się nią zachwyciłam i raczej nie będę długo o niej pamiętać. Jednak ma w sobie coś co potrafi do niej przyciągnąć. Mianowicie chodzi tutaj o rozbudowany wątek psychologiczny co w książkach tego typu uwielbiam. Zatem mogę powiedzieć tylko jedno. Przeczytajcie książkę i sami ją oceńcie.

Instagram: @[Adres usunięty]nska

Louise Candlish "Ostatnie piętro"

Ellen Saint jest szczęśliwą, choć może trochę nadopiekuńczą matką oraz kochającą żoną. Ma szesnastoletniego syna Lucasa z poprzednim partnerem, z którym utrzymuje bardzo dobre relacje, a ON pomaga w wychowaniu oraz młodszą córkę Freię- z obecnym mężem. Wszystko układa się idealnie, dopóki w ich życiu nie pojawia się Kieran Watts- chłopiec o trudnej przeszłości. Dołącza do klasy Lucasa i od tej pory opuszcza się ON w nauce, imprezuje, a nawet zaczyna brać narkotyki. Stają się nierozłączni, jednak Ellen ma wrażenie, że Kieran jej nienawidzi i specjalnie nastawia syna przeciwko niej. Trzy lata później dochodzi do tragicznego wypadku, a Lucas traci życie. Samochód, ktorym jadą przyjaciele, nagle wpada w poślizg i stacza się do zbiornika wodnego. Kieranowi udaje się uratować. On prowadził, dlatego sąd wymierza mu karę pozbawienia wolności, lecz jest ona niska- dwa lata. Od tego momentu kobieta chce, żeby winny śmierci jej dziecka poniósł zasłużoną karę. Najpierw organizuje kampanię o ogromnym zasięgu, oczerniając Kierana i robiąc z niego potwora. Posuwa się nawet do wynajęcia płatnego zabójcy. Pomaga jej w tym Vic- ojciec Lucasa. Okazuje się jednak, że nie wszystko poszło po jej myśli, gdyż pięć lat później, bedac u klientki, przypadkiem widzi Kierana w budynku obok. Zmienił się, ale jest pewna, że to on. Co się stało, że przeżył? Dlaczego mieszka w bogatej dzielnicy, skoro edukacja nigdy się dla niego nie liczyła, nie miał też pieniędzy, a jedyną jego rodziną była matka zastępcza, nie należąca do bogatych osób? Ellen postanawia sama ostatecznie się z nim rozprawić, chociaż myśl, że będzie musiała wejść na ostatnie piętro, powoduje u niej zawroty głowy. Czas zmierzyć się z największą fobią, aby pomścić tą niesprawiedliwą śmierć. Tylko, czy wszystko jest takie, jak się wydaje?

Bardzo ciekawy delikatny thriller obyczajowy. Książkę podzielono na cztery części, przeplatane fragmentami artykułu o Ellen. Ramy czasowe to w sumie osiem lat, gdzie poznajemy najważniejsze wydarzenia z przeszłości bohaterów- przed wypadkiem i po oraz ich konsekwencje, a także to, co dzieje się obecnie. Całą historię Czytelnik widzi z perspektywy Ellen i Vica, lecz narracja jest trzecioosobowa. Autorka trochę "miesza", często przeplatając czas obecny z przeszłym, ale nie utrudnia to zorientowania się w treści. Świetna intryga z zaskakującym finałem. Dość dużo tutaj opisu cierpienia matki, która po tragicznej śmierci syna jest owładnięta chęcią zemsty. Obsesja sprawia, iż Ellen zapomina o bliskich, a jej jedynym celem staje się wyeliminowanie Kierana- po tym co zrobił, według niej nie zasługuje, aby żyć. Nie wie jednak wszystkiego... Z każdym rozdziałem Czytelnik odkrywa, co tak naprawdę się wydarzyło, a prawda zaskakuje. Tego oczekiwałam od Autorki i czas z książką nie był stracony.