Zamknięte drzwi

Q: Macie w domu piwnice? Po lekturze gwarantuje Wam, że będziecie mieli opory do niej schodzić. 😅

"Przez ostatnie dwadzieścia sześć lat uciekałam od bycia Norą Nierling. Nikt nie miał pojęcia, kim jestem, a ja chciałam utrzymać ten stan rzeczy. Co zrobię, jeśli świat odkryje, kim jest Nora Davis?"

Nora jest szanowaną panią chirurg, która ciężko pracowała na swoją reputację. Pracuje w prywatnej klinice. Nikt nie wie jednak, że kobieta skrywa tajemnicę. Pod zmienionym nazwiskiem ukrywa się córka seryjnego mordercy Handymana. Przez wiele lat udawało jej się żyć w ukryciu. Wszystko zmienia się w momencie, gdy jedna z pacjentek Nory zostaje znaleziona w rzece z odciętymi rękoma. Ten sam schemat morderstwa co u jej ojca. Przeszłość właśnie powróciła i dała o sobie znać.

Czyżby pojawił się naśladowca, skoro Handyman siedzi w więzieniu? Jaki interes będzie miał w ujawnieniu prawdziwej tożsamości Nory?

Naszą bohaterkę poznajemy w wieku jedenastu lat oraz dwadzieścia sześć lat później. Teraźniejszość miesza się z przeszłości, rozdziały się przeplatają. Tak jak tego nie lubię, tak w tym przypadku bardzo mi się podobało.

Historia Nory z dzieciństwa dostarczyła mi wiele emocji, wręcz z niecierpliwością czekam na rozdziały z przeszłości. Fascynowała mnie droga, jaką nasza bohaterka przebyła, aby odkryć zamiłowanie swojego ojca. A pewna zabawa w lesie przyprawiła mnie o dreszcze i gęsią skórkę.

Dorosła Nora również nie próżnowała i nie pozwalała nam się nudzić. Swoim zachowaniem sprawiała, że momentami podejrzewałam ją o najgorsze. Już sama zaczynałam się gubić. I nie wiedziałam, w co wierzyć.

Nie często sięgam po ten gatunek literacki, w tym przypadku był to strzał w dziesiątkę. Wciągająca, mroczna i trzymająca w napięciu do ostatniej chwili. W życiu nie zgadłabym osoby stojącej za tym wszystkim. Czeka Was nie lada zaskoczenie. Finał, jakiego nikt się nie spodziewa.

Książkę czyta się błyskawicznie. Przyjemny i lekki styl autorki tylko to ułatwia. Jestem bardzo zadowolona z lektury. Polecam serdecznie.

Nieświadoma niczego Nora przez lata wychowywała się pod jednym dachem z mordercą. Jako dorosła kobieta stara się funkcjonować według własnych zasad. Zrywa z dawnym życiem i pod maską utkaną z tajemnic buduje swój świat na nowo.

To thriller psychologiczny w którym przenikają się dwie przestrzennie czasowe. Główną osią wydarzeń jest teraźniejszość, jednak przyczyn wszystkich złych rzeczy należy doszukiwać się daleko w dzieciństwie głównej bohaterki.

Nora jest ambitną i silną kobietą. Zamknęła za sobą drzwi do dawnego życia. Niestety okazuje się, że nie jest jedyną posiadaczką klucza. Jest ktoś, kto wie więcej niż kobiecie może się wydawać. A może to tylko poraniona psychika próbuje zawładnąć jej osobą?

Wyśmienicie bawiłam się przy tej książce. Krótkie, szybkie rozdziały napędzają akcję. Fabuła jest dynamiczna i niejednoznaczna. Historia intryguje, zaskakuje i trzyma w napięciu. Autorka znakomicie myli tropy. Nie udało mi się przewidzieć zakończenia, co jest ogromnym plusem gdyż w pewnym momencie myślałam, że już wszystko wiem. Główna bohaterka ma zawiłą, nie do końca odgadnioną osobowość. Ze względu na to, czego doświadczyła gubi się w przemyśleniach i nie dowierza sama sobie.

"Zamknięte drzwi" Freidy McFadden to bardzo dobrze skonstruowany thriller.

Zazwyczaj w thrillerach męczy mnie zbyt długi obyczajowy wstęp, ciągnące się opisy postaci i zanim tak naprawdę zacznie się coś dziać potrafię się nieźle znudzić.

Ten thriller mnie zaskoczył i to bardzo pozytywnie. Od początku historia nabiera tempa i ani na chwilę nie przystaje. Błyskawicznie pochłania się każdą stronę, a ciągłe zwroty akcji dodają dreszczyku emocji. Do końca nie wiesz co się stanie, kto jest kim, a może to podwójna osobowość córki mordercy płata jej figle.

Tak, mamy tu historię opowiedzianą przez córkę mordercy. Kobietę, która żyje w ciągłej niepewności. Czy odziedziczyła w genach mordercze zapędy, a może ktoś pozna jej przeszłość i cała jej kariera legnie w gruzach?

Bardzo podobały mi się fragmenty z przeszłości i ta ciekawość dziecka co mieści się za zamkniętymi drzwiami. Wyobraźnia działała na najwyższych obrotach, a autorka prowadziła mnie krętymi ścieżkami, które wciąż zbaczały ze szklaku. Tyle się działało, że nie mogłam odłożyć książki i przeczytałam ją w ciągu jednego dnia.

Połknęłam.

Bardzo polecam tę książkę. Jest wiele zwrotów akcji, a zakończenie na pewno zwali Was z nóg.

Czekam na kolejne książki, bo ta jest rewelacyjna.

Nikt nie wie, że Nora jest córką seryjnego mordercy zwanego Handymanem. Gdy jedna z jej pacjentek zostaje zamordowana w taki sam sposób, w jaki zabijał jej ojciec, kobieta zdaje sobie sprawę, że jest ktoś, kto zna prawdę o jej przeszłości i chce, by ona również poniosła karę za jego uczynki.

Lekki styl i prosta konstrukcja sprawiły, że lekturę pochłonęłam w mgnieniu oka. Nora jest chirurgiem i fascynującą postacią. Oddana swojej pracy, samotna, wycofana. Ze wszystkich sił stara się nie być taka jak ojciec, choć nie raz korci ją, by wymierzyć sprawiedliwość przemocowym mężczyznom. Napięcie wzrasta, gdy wokół niej zaczynają się dziać podejrzane rzeczy, a sama Nora zdaje się nie być tak grzeczna i niewinna, za jaką chce uchodzić.

Fajna intryga, którą doceniam za brak brutalnych scen, mimo krwawych przecież motywów. "Zamknięte drzwi" to pierwsza książka Freidy McFadden wydana na naszym rynku, a ja czekam na kolejne.

Problem genów i dziedziczenia jest niezwykle ciekawy. Jeden z rodziców przekazuje kolor oczu, po drugim przejmuje się zarys podbródka itp., itd. Mówi się też o gestach czy mimice to jest jednak całkiem oczywiste, ale co z charakterem? Pokrewieństwem dusz? A zło? Czy też jest dziedziczone, czy to raczej kwestia tylko i wyłącznie wychowania?

Nora w wieku lat jedenastu przeżyła szok. Myślała, że ma wspaniałych kochających rodziców, a tymczasem ojciec został aresztowany przez policję. Sąd skazał go za zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem popełnionych na kilkunastu kobietach w piwnicy ich domu. Od tych wydarzeń minęło 26 lat. Obecnie Nora pod zmienionym nazwiskiem robi karierę w szpitalu i jest bardzo dobrym chirurgiem. Sprawy jednak zaczynają się komplikować, gdy jedna z byłych pacjentek szpitala będących pod jej opieką zostaje uznana za zaginioną. Z czasem policja odnajduje jej okaleczone zwłoki, a rany bardzo przypominają te, które lubił zadawać ojciec Nory. Naśladowca? Prowokator? Jak to możliwe, że po zmianie nazwiska i środowiska ktoś dowiedział się o przeszłości kobiety? Dlaczego robi wszystko by jej zaszkodzić? Tymczasem ginie kolejna pacjentka Nory, a policja zaczyna się bacznie jej przyglądać...

Niezmiernie się cieszę, że trafiłam na kolejną wyborną lekturę. Zamknięte drzwi pochłonęłam w dwa dni, czytając z zapartym tchem. Akcja przebiega dwutorowo: poznajemy dorosłe życie Nory, które ktoś za wszelką cenę próbuje zrujnować, a także śledzimy losy bohaterki w momencie, w którym miała lat jedenaście. Niepokój, który otaczał młodą kobietę, wciągnął w swoje szpony i mnie. W pewnym momencie tak jak i ona nie wiedziałam, komu można zaufać, jak wygląda prawda, a poczucie zagrożenia narastało aż do samego nieoczywistego finału. Dzięki dobrze poprowadzonej narracji potrafiłam wczuć się w postępowanie Nory. Poznawałam jej sposób myślenia i rozterki. Autorka skutecznie wodziła mnie za nos i do samego końca nie byłam pewna, o co w tej intrydze chodzi. Rozwiązanie mnie zaskoczyło, a cała fabuła była dopracowana i spójna. Thriller ma więc wszystkie cechy, które sprawiają, że nie można oderwać się od lektury: niepokojący i tajemniczy klimat, niejednoznacznych bohaterów, ciekawą intrygę, wydarzenia obecne przeplatające się z mroczną przeszłością, krótkie i dynamiczne rozdziały, niespodziewane zwroty akcji oraz ciekawie rozwiązane zakończenie.

Chcecie się dowiedzieć, co się wydarzyło za zamkniętymi drzwiami? Przeczytajcie!

Z treścią książki zapoznałam się dzięki Księgarni Ebookpoint.

Nora Davis od lat wiedzie spokojne i ułożone życie.

Jest posiadaczką niewielkiego, ale wymarzonego domu, a wspólnie ze swoim kolegą założyła dobrze prosperująca klinikę chirurgiczną

Prawie nikt z jej najbliższego otoczenia nie wie, że Nora Davis jest tak naprawdę Norą Nierling- córką seryjnego mordercy, którego skazano na 18 wyroków dożywocia. Brutalności tej historii dodaje fakt, że Aaron-ojciec Nory wszystkie swoje ofiary zabijał w ten sam sposób. Każda z nich miała odcięte ręce.

Mimo, że bohaterka całkowicie odcięła się od swojej przeszłości, coraz częściej zauważa podobieństwa do swojego ojca. Wygląd, zachowania, a nawet myśli…

Jakie było zaskoczenie doktor Davis, gdy dwie z jej pacjentek zaginęły w niewyjaśnionych okolicznościach, a po kilku dniach ich ciała znaleziono… z odciętymi rękami.

No właśnie. Czy Nora aby na pewno była zaskoczona? Czy może poszła w ślady ojca, a jej pozornie idealne życie jest tylko przykrywką dla brutalnych morderstw, których jest sprawcą?

W thrillerach psychologicznych cenię sobie przede wszystkim szczegółową analizę działań głównych bohaterów. I nie chodzi mi tu wyłącznie o ocenę motywów sprawcy, ale także postaci, które stanowią główny filar danej powieści.

I w tym przypadku się nie zawiodłam. Bardzo podobały mi się przemyślenia i zawahania głównej bohaterki, zawłaszcza podczas podejmowania decyzji, które miały diametralny wpływ na jej dalsze życie.

Akcja trzyma w napięciu od samego początku i nie zwalnia tempa nawet na chwilę.

Początkowo wydawało mi się, że odkryłam jakie będzie zakończenie, jednak (ku mojej uciesze) pomyliłam się.

Historia opowiedziana jest z perspektywy teraźniejszej Nory oraz Nory, która była 11-letnim dzieckiem. Ten zabieg sprawił, że bohaterowie mają możliwość wejścia w skórę bohaterki i lepszego zrozumienia kierujących nią motywów.

Thrillery psychologiczne to mój ulubiony gatunek czytelniczy i cieszę się, że ta książka stanęła na wysokości zadania!

To thriller, na który czekałam – chociaż do końca o tym nie wiedziałam! Freida McFadden daje miłośnikom gatunku to, czego oczekują i robi to w wybornym stylu.

Historia życia głównej bohaterki od samego początku była przerażająca i wprawiała w konsternację. Już ona sama budowała klimat tej powieści. Ale Autorka nie zatrzymała się na tym i poszła dalej. W przemyślany sposób budowała napięcie i zagęszczała atmosferę, przez co jesteśmy w stanie stopniowo wnikać w historię i w pewnym momencie całkowicie dać się jej pochłonąć. I jeszcze będziemy z tego zadowoleni 🙂

Freida McFadden tak przemyślała fabułę, że w głowie czytelnika będzie się pojawiało mnóstwo myśli i możliwości rozwiązania zagadki. Sama brałam pod uwagę najróżniejsze, nawet najbardziej szalone scenariusze, które w pewnym momencie stały się jedynymi słusznymi. Sama odpowiedź była ogromnym zaskoczeniem, a przy tym logicznym zakończeniem tej historii. No i pytanie, które stawia Autorka: czy mamy w sobie gen zła?

Dzięki temu, że "Zamknięte drzwi" mają narrację pierwszoosobową, Autorka zapewnia czytelnikom przeżywanie wszystkich emocji razem z główną bohaterką i zaangażować się w jej sytuację. Strach, poczucie osaczenia, bycia obserwowanym, niepewność, brak zaufania i wiele wiele innych: Frieda McFadden zapewnia pełen wachlarz najlepszych w thrillerach wrażeń.

Do tego w kapitalny sposób pokazuje, jak przeszłość wpłynęła na bohaterkę: ukazała jej relacje z ojcem-mordercą, matką i babcią oraz te późniejsze – związki w dorosłym życiu, podejście do założenia rodziny, nawet do kota.

Obok thrillera "Zamknięte drzwi" nie warto przechodzić obojętnie. To lektura, która gwarantuje świetną rozrywkę, genialny plot twist i masę emocji. Zaskakuje do ostatniego zdania! Polecam z czystym sumieniem.

"Jest wyjątkowo charyzmatyczny i czarujący - przynajmniej gdy chce taki być.

Jest narcyzem i psychopatą, który bez śladów wyrzutów sumienia zabił co najmniej trzydzieści kobiet.

Jest niepoczytalny.

Jest potworem.

Jest również moim ojcem."

Dzieciństwo Nory kończy się z dniem, gdy na jaw wychodzą makabryczne zbrodnie dokonane w piwnicy jej domu. Oddana pod opiekę babci przez lata robi wszystko, by odciąć się od przeszłości, tworząc nową tożsamość w której odnosi sukcesy.

Szanowana chirurg oddana swojej pracy, prowadzi spokojne, ale samotne życie.

Koszmarne wspomnienia wracają, gdy do gabinetu przychodzi policjant, informując, że jedna z jej pacjentek została zamordowana. Szczegóły zbrodni odpowiadają tym dokonanym przez laty przez Handymana.

Kto odtwarza brutalne morderstwa?

Jakie tajemnice skrywa Nora?

Fenomenalny, wyborny, idealny... mogłabym tak długo wymieniać, bo dostałam to wszystko za co tak uwielbiam thrillery. Brutalne zbrodnie, demony przeszłości, duszny klimat, który podnosi ciśnienie i nie pozwala się oderwać. Intrygująca historia, gęsta od niedopowiedzeń w pełni pochłania sto procent uwagi.

Mówi się, że niedaleko pada jabłko od jabłoni, ale nie oznacza to jednak, że geny determinują to które zachowania będziemy przejawiać. Chociaż odgrywają one ważną rolę, nie są czynnikiem decydującym. Zbrodnie ojca naznaczyły całe życie Nory. Strach przed nawiązaniem bliższych relacji, czy obawy, że ktoś odkryje jej prawdziwą tożsamość. Autorka potrafi zaciekawić i sprawić, że na kilka godzin odrywamy się od rzeczywistości. Z każdym rozdziałem gra na naszych emocjach, podsuwając kolejne wskazówki, by finalnie zaskoczyć, pokazując, jak bardzo byliśmy w błędzie.

A czy Ty masz na tyle odwagi, by zerknąć co kryje się za zamkniętymi drzwiami?

Książka ta to historia Nory - pani chirurg, która chce zapomnieć o swojej przeszłości. Dzieje się tak, ponieważ jej ojciec jest... mordercą kobiet. I mimo, że odsiaduje on wyrok dożywocia, to wokół Nory dzieją się dziwne rzeczy, związane właśnie z nim. Ona chce zapomnieć o przeszłości, ale przeszłość nie chce zapomnieć o niej.

"Zamknięte drzwi" to jest coś fantastycznego. Mówiłam już wielokrotnie, że uwielbiam thrillery, a ten thriller psychologiczny totalnie mnie zaskoczył. W tej historii oprócz zagadki mamy również ukazaną skomplikowaną relacje między ojcem a córką. Bardzo podobał mi się też zabieg, jaki zastosowała autorka czyli retrospekcje z dziecięcych lat głównej bohaterki, które przybliżają nam jej uczucia i wyjaśniają, dlaczego jest taka, a nie inna. Co do samej historii kryminalnej, to autorka tak dopasowała do siebie szczegóły, że czytelnik jest przekonany, że nadąża, że już wszystko wie... A tutaj BUM! I nagle wszystkie nasze domysły i przypuszczenia okazują się błędne. Zostajemy wyprowadzeni w pole, ale mimo tego wszystkie wątki się łączą.

Polecam tę książkę wszystkim, którzy uwielbiają spędzać czas z thrillerami - jestem pewna, że się nie zawiedziecie. A dla osób, które jeszcze nie miały okazji czytać niczego z tego gatunku - jest to dobra propozycja, aby zacząć tą przygodę.

Jak daleko pada jabłko od jabłoni? Możnaby się nad tym zastanawiać w nieskończoność. Fakt, że dzieciństwo odgrywa ogromną rolę w kształtowaniu dorosłego życia też od dawna jest znany.

Kim zatem mogła stać się Nora, córka Handymana, odsiadującego wyrok kilkukrotnego dożywocia? To w jej rodzinnym domu działy się bestialskie sceny. Ojciec w piwnicy mordował młode dziewczyny, odcinając im ręce i zostawiając je na pamiątkę.

Kobiecie skutecznie udało się odciąć od przeszłości. Zmienia nazwisko, miejsce zamieszkania, odnosi sukcesy jako chirurg. Nikomu nie opowiada o swoim dzieciństwie i tym co przeszła. Jej spokojne, samotne życie zostaje zaburzone, kiedy giną kolejne młode dziewczyny. Nie dość, że umierają w sposób taki, jak mordował jej ojciec to także obie były jej pacjentkami. Ktoś usilnie próbuje wszystkiego by prawda wyszła na jaw, a Nora staje się główną podejrzaną, która powiela działania ojca sprzed lat.

To naprawdę kawał dobrego thrillera psychologicznego. Napięcie, które rośnie niemal od pierwszych stron sprawia, że ciężko odłożyć tę książkę. Doskonale skonstruowani bohaterowie, których portrety psychologiczne są dopracowane z najmniejszymi szczegółami. Zwroty akcji takie, których sama się nawet nie spodziewałam. I to zaskoczenie na koniec, które było zupełnie odmienne od podejrzewanego przeze mnie. Chyba nic więcej nie muszę dodawać.

Co nas kształtuje? Dziedziczone geny, przeszłość, otoczenie? A może jedynie my sami mamy wpływ na to kim się staniemy? Czasem przykładamy zbyt dużą wagę do tego, na co nie mamy wpływu i bagatelizujemy to, co sami kreujemy. Zresztą niekiedy inni przypisują nam cechy, poglądy, działania, z uwagi na rodzinne więzy. Jak wyjść z matni ludzkich oczekiwań, i własnych pragnień by być sobą, tylko i wyłącznie sobą?

Od lat Nora stara się zamknąć drzwi do wspomnień, żyje teraźniejszością i przede wszystkim swoją pracą. Nie ma przyjaciół, rodziny, wybrała samotność, jedynie ona wie dlaczego, a z tego nikomu nie zwierza się. Zresztą zdaje sobie sprawę jak zareagowaliby ludzie gdyby powiedziała kto jest jej ojcem. Zbudowała od nowa swoje życie i jest zadowolona z niego. Jednak rzeczywistość nie jest tak prosta jak się wydawało kobiecie. Zaczyna się bać gdy ktoś zabija pacjentkę, którą leczyła, w ten sam sposób, jak pewien seryjny morderca. On nie mógł tego zrobił, odsiaduje dożywotnie wyroki, więc kto zabił? Na to pytanie szuka odpowiedzi policja, a Nora musi mieć się na baczności. Niepokojące rzeczy zaczynają się dziać w miejscach, jakie zdawały się bezpieczne. Co jest prawdą, co przewidzeniem? Czy ktokolwiek uwierzy w niewinność dziecka seryjnego zbrodniarza? Prawda wcale nie jest tak prosta jak się mówi, kryją się za nią pilnie strzeżone sekrety, rodzinne tajemnice oraz lęk przed tym, co powiedzą ludzie, bo ci bardzo szybko wydają wyrok, nie patrząc na fakty, chociaż i one nie zawsze są jednoznaczne …

Co kryje się za „Zamkniętymi drzwiami”? Z pewnością intrygujący thriller, mroczny tak jak podpowiada okładka, niejednoznaczny i z pewnością zaskakujący, ale i pokazujący jak łatwo można dać się zwieść pozorom. Freida McFadden doskonale opanował sztukę przyciągnięcia uwagi czytelnika już na wstępie i nie pozwoleniu by została rozproszona. Skupia ją na opowiadanej historii, dalekiej od prostego schematu, oferując psychologiczną rozgrywkę, stawiając pod znakiem zapytania to, co wydawało się pewnie i utrzymując niepewność. Zresztą ta ostatnia cechuje zaistniałe wydarzenia jak i splot okoliczności oraz samych bohaterów. Bezustannie przysłowiowe „coś” wisi w powietrzu, wiadomo, że się wydarzy, lecz kiedy, czym będzie i jakie będą jego skutki pozostaje pod ogromnym znakiem zapytania. Oczywistość w tej książce nie występuje nigdzie, zamiast niej jest suspens, pogrążony w mroku, rozświetlany nikłym światłem odwagi walki o siebie, jakie wcale nie staje się coraz jaśniejsze. W miarę zagłębiania się w lekturę pisarka nie zaciemnia obrazu, ale coraz mocniej wskazuje w jakiej sytuacji znalazła się główna postać, z jakiej trudno dostrzec jakiekolwiek wyjście. Kiedy nadchodzi finał Freida McFadden pokazuje kunszt swojej opowieści oraz pomysłu na zakończenie, które zawiera prawdę, pytanie tylko czy jesteśmy na nią gotowi.

Kapitalny styli i narracja, co jest szczególnie ważne w thrillerach psychologicznych. Cała powieść wciąga od pierwszych stron i co chwilę miałam wrażenie, że dobrze przewidziałam zakończenie, żeby po chwili przekonać się, że znów dałam się zwieść pozorom. Przeczytałam w ciągu jednego dnia i żałowałam, że mam już tę przyjemność za sobą. Polecam miłośnikom mocnych wrażeń i thrillerów na wysokim poziomie!

Czytam praktycznie codziennie, są autorzy, których biorę w ciemno i jestem gotowa spijać każde słowo z ich klawiatury, ciesząc się przy tym jak głupi do sera. Są powieści, które zapadają mi w pamięć, zmieniają moje spojrzenie na kwestie gatunkowe czy literackie w ogóle. Czasami mam jednak przesyt. Myślę sobie, że po tylu latach już nic mnie nie zaskoczy, bo może i ktoś pokusi się o oryginalne zakończenie, ale to wcale nie znaczy, że ja je kupię. Nawet dochodzę w takich momentach do wniosku, że może to pora na romans, mały skok w bok, że może jakby mnie ktoś zmusił do przeczytania jakiegoś ckliwego romansu czy opowieści o łóżkowych wyczynach tego złego z tą dobrą, to doceniłabym bardziej "moje" gatunki... dobra, aż tak nie jestem jeszcze zdesperowana, tym bardziej, że po kilku średniakach, wzięłam w swoje łapki prawdziwą petardę.

W grudniu Czwarta Strona Kryminału posłała w świat tajemnicze czarne koperty. Gdy poznałam ich zawartość, pomyślałam sobie "wow, niezły pomysł na promocję". Potem przyszedł zwiastun, opis, wszystko pięknie, intrygująco, ale z drugiej strony codziennie zalewa nas masa zapowiedzi książek, które teoretycznie musimy przeczytać. Różnica polega na tym, że "Zamknięte drzwi" to jest naprawdę lektura obowiązkowa.

Ten przydługi wstęp miał być dowodem na to, że podchodzę to kryminałów i thrillerów już mocno sceptycznie, a do zagranicznych już wręcz nieufnie. Rynek zalała fala nieodkładalnych, nieprzewidywalnych bestsellerów, które służyły mi za niezbyt wygodną poduszkę, gdy przysypiałam podczas ich lektury. Tess Gerritsen i Chris Carter są w stanie mnie porwać, naprawdę zachwycić, oczarować, zniewolić tak, że nie liczy się nic poza czytaniem ich książek. I Freida McFadden zrobiła to samo.

Miałam tylko zajrzeć do "Zamkniętych drzwi", bo w innej czytanej przeze mnie powieści trochę powiało nudą. I z tego zaglądania ocknęłam się na podziękowaniach. A na okładce nie było nic o tym, że jest to książka nieodkładalna, choć w tym przypadku nie byłoby w tym przekłamania. Ta lektura po raz pierwszy od niepamiętnych czasów wywołała u mnie ciarki i nie mam wątpliwości, że to mocny kandydat do miana książki roku, mimo że mamy dopiero luty.

Córka seryjnego mordercy, która ułożyła sobie normalne życie, mimo tak ogromnego piętna. W odróżnieniu od ojca ona ratuje życie ludzi. Tylko nagle w jej otoczeniu ktoś ginie w sposób, który jednoznacznie kojarzy się z jednym sprawcą... Ten thriller nie tylko trzymał mnie w ogromnym napięciu, ale wręcz zrobił papkę z mózgu. Z pięć razy doskonale wiedziałam, kto jest odpowiedzialny za to, co się dzieje wokół głównej bohaterki, raz to już po prostu byłam pewna. I co? I nic, dałam się wkręcić, jakby to była pierwsza mroczna opowieść w moim życiu. A kiedy myślałam, że poznałam już zakończenie, obróciłam kartkę i znowu zwątpilam.

"Zamknięte drzwi" to thriller psychologiczny z najwyższej półki. Freida McFadden wie, jak zmanipulować czytelnika i utrzymać go w napięciu do granic jego możliwości. Ja potrzebowałam takiej książki, by na nowo uwierzyć w zagraniczną literaturę, a Wy po prostu musicie ją przeczytać, by przekonać się, że w tym gatunku wciąż mogą powstawać powieści oryginalne i porywające.

Moje 10/10.

Boicie się swoich piwnic? Ja im jestem starsza, tym bardziej się boję. Może dlatego, że naoglądałam się i naczytałam jakichś strasznych rzeczy, w których piwnica jest raczej mało cozy.

Nora jest chirurżką. Jej kariera rozwija się, a pacjenci cenią sobie zaangażowanie i serce, jakie wkłada w swoją pracę. Tak jest do czasu, aż nie zostają odnalezione zwłoki młodej dziewczyny…a potem kolejnej. Obie mają obcięte ręce. Obie były jej pacjentkami. A tak się pechowo składa, że 26 lat wcześniej ojciec Nory, Aaron Nierling, robił to samo z innymi kobietami w piwnicy domu, w którym mieszkał razem z żoną i córką - więził je, obcinał im ręce i zabijał. A! I chciał to wszystko zapsikać lawendowym odświeżaczem! Tylko że on odbywa właśnie kilkanaście dożywotnich wyroków. Kto zatem stoi za morderstwem pacjentek Nory? Pacjentek, które idealnie wpisują się w typ ofiar Aarona N.

Mam jakieś niebywałe szczęście trafiać w tym miesiącu na dobre thrillery. I ten również wpada do tej puli.

“Zamknięte drzwi” to trzymająca w napięciu książka, która od pierwszych stron zaciekawia, na kolejnych stopniuje napięcie i jest prowadzona bardzo spokojnie, żeby pod koniec wyrzucić z siebie kilka znaków zapytania. To ten rodzaj tekstu, który czyta się ekspresowo. I muszę przyznać, że zakończenie mocno mnie zaskoczyło. Sama nie wiem, czy pozytywnie, czy nie. Mam niestety takie poczucie, że było lekko naciągane. Przez większość książki miałam swoje typy i żaden z nich się nie sprawdził. To na duży plus, bo w przypadku tego gatunku lubię zostać wykiwana. Ale! Co tam! Bawiłam się dobrze, byłam zaangażowana w akcję, a przede wszystkim ciekawa, co wydarzy się dalej.

26 lat życia z piętnem córki seryjnego mordercy odcisnęło w umyśle Nory niewyobrażalny ślad.

Nie jestem taka jak on.

- „ Jesteś moją córką i zawsze mnie przypominałaś ”.

- „ Nie jestem taka jak Ty - mówię ”.

„ On się myli. Nie jestem taka jak on. Nie jestem ”.

Zagraniczny thriller w moich rękach jest rzadkością. Zawsze bardziej przemawiały do mnie thrillery naszych rodzimych Autorów. Czuję jednak, że „ ugrzęzłam ” nieco w tej „ polskości ”, dlatego „ Zamknięte drzwi ” potraktowałam jako odskocznię, może też jako próbę poszukiwania innego rodzaju emocji. Czy je znalazłam? Tak. Choć nie były do końca takie, jakich oczekiwałam.

Narracja pierwszoosobowa - uwielbiam, kiedy jest stosowana w thrillerach. Mogę „ wejść ” do głowy bohatera i poznać jego myśli, poszperać sobie w nich.

Niestety, Autorka nie dała mi dużego pola do popisu, bo tych odczuć i przemyśleń Nory było niewiele. Zrekompensowała mi to jednak, przytaczając jej historię z punktu widzenia, gdy była dzieckiem. Ten szerszy obraz pozwolił mi bardziej zagłębić się w tę opowieść.

Czy osobowość rodzica ma wpływ na osobowość dziecka? Przecież to geny. Dobre, złe. Czy tego chcemy, czy nie, dziedziczymy je. Myślę jednak, że po to zostaliśmy obdarzeni własną wolą i wolnością wyboru, by podejmować swoje decyzje. Bo niezależnie od charakteru rodzica, mamy własną osobowość. Jedyną i niepowtarzalną.

„ Zamknięte drzwi ” to bardzo dobry thriller, który wprost się pochłania. Emanuje klimatem pełnym napięcia, otwiera drzwi do historii, która może nie bazuje na podłożu emocjonalnym, ale za to daje czytelnikowi sporą dawkę ekscytacji, tego uczucia, które sprawia, że chcesz wiedzieć, co będzie dalej.

Jeśli potrzebujecie solidnej rozrywki, to ta książka jest dla Was. Jeśli szukacie pola do refleksji, to raczej nie tędy droga.

"Zamknięte drzwi" swoją premierę miała wczoraj, czyli 25 stycznia 2023 i powiem szczerze, że chciałam opowiedzieć o niej już wcześniej, ale oczywiście z planów wyszły nici przez nawał pracy. Ale nic straconego, bo przecież jeśli ktoś jeszcze nie jest zdecydowany czy kupić, czy czytać, to może akurat pomogę podjąć decyzję.

Zacznę od tego, że okładka, jak zwykle dla mnie ważna, okazała się taką, która owszem, podoba mi się, ale szczerze mówiąc z bliska, z naniesionymi błyszczącymi elementami, a z daleka już na mnie wrażenia nie robi. Natomiast nawiązuje do treści, jaką za sobą skrywa i to zaleta, a często jest przecież tak, że okładka sobie, a fabuła sobie. Szkoda zaprzepaszczać możliwość kuszenia czytelnika...

Ale do celu. O czym właściwie ta książka jest? O seryjnym mordercy. To właśnie dlatego rzuciłam się na nią niczym na świeże, ciepłe bułeczki. Ale nie jest to typowa powieść gdzie wraz z śledczymi ścigamy mordercę zanim dorwie swoją kolejną ofiarę. Tym razem poznajemy dziewczynkę, która ma jedenaście lat i wychowuje się pod jednych dachem właśnie z seryjnym mordercą. Za drzwiami piwnicy ich domu jej ojciec po prostu zabija kobiety. Każda z tych zbrodni ma charakterystyczne cechy i w końcu udaje się policji ich namierzyć i aresztować rodziców Nory.

Z tej jedenastoletniej dziewczynki wyrasta młoda, zdolna kobieta. Jest chirurgiem i żyje samotnie. Można by się zastanawiać co siedzi w jej głowie i czemu jest sama... aż któregoś dnia jej spokój zaburza fakt, że w jej szpitalu zabita zostaje jedna z pacjentek. Okazuje się, że zbrodnia jest bliźniaczo podobna do tej sprzed lat. Oczywiście nikt nie wie kim jest Nora, a raczej jej się tak wydaje. Ale pojawia się tutaj ponownie piwnica, tym razem już w domu córki seryjnego mordercy. Co kryje za drzwiami?

Jak już wspomniałam, to nie jest typowy kryminał. Zdecydowanie jest to thriller i to taki konkretny, mrożący krew w żyłach, powodujący, że jak nagle przychodzi potrzeba pójścia po rower do piwnicy, to zastanawiamy się czy aby na pewno tam nic nie ma dziwnego i czy nie dochodzą stamtąd dziwne odgłosy.

Główna bohaterka to osoba, którą czytelnik darzy całym wachlarzem uczuć. Od współczucia, że spotkało ją coś okropnego w życiu, po wręcz niechęć i podejrzenie, że niedaleko pada jabłko od jabłoni. Jest to specyficzna postać, niezwykle inteligentna, fascynująca. Dla mnie od dawna to jedna z bohaterek, która okazała się być zagadką i tak przyciągającą osobowością, że nie mogłam oderwać się od książki.

Całość osnuta jest niepokojem, choć szczerze mówiąc powiedziałabym, że wręcz czeka się, aż coś niespodziewanie złego się wydarzy. Genialnie poprowadzona akcja tak, że czuje się jak by czytało się horror, a nie dreszczowiec i jak by się było wewnątrz wydarzeń. Niby to fikcja literacka, ale autorka stworzyła opowieść tak, że po lekturze człowiek częściej zastanawia się co dzieje się za zamkniętymi drzwiami innych domów i mieszkań.

Takiego thrillera było trzeba i powiem szczerze, że trzyma w napięciu cały czas, nie daje nawet chwili wytchnienia, nie zwalnia, a to przepis na dobrą książkę. Jest początek roku, a ja na tę chwilę uważam, że będzie to hit i jedna z powieści, którą będę polecać i wpiszę do topki tego roku!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Czwarta Strona.

Jak mija Wam tydzień?❤️

[ współpraca reklamowa z @czwartastronakryminalu ]

Osoby, które chociaż trochę znają mój gust czytelniczy wiedzą, że jestem wielką fanką kryminałów i thrillerów, zwłaszcza psychologicznych, więc od momentu zapowiedzi książki ZAMKNIĘTE DRZWI już wiedziałam, że muszę ją jak najszybciej przeczytać 🔥

Uwielbiam książki, w których nie wiadomo dokładnie komu można ufać oraz takie, w których ma się wrażenie, że główny bohater albo oszalał, albo na jego losy mają wpływ jakieś paranomalne siły. I takie właśnie wrażenia miałam podczas czytania tej książki - gdy już byłam niemal pewna, że główna bohaterka w jakiś sposób weszła w konfilkt z duchami, to autorka pokazała mi jak bardzo się mylę, bo w tej książce nie ma ani jednego paranormalnego aspektu. Jest tylko główna bohaterka i przeszłość, przed którą najchętniej chciałaby uciec😥

ZAMKNIĘTE DRZWI wciągnęły mnie niemal od razu. Bardzo podobała mi się ta swego rodzaju niepewność podczas retrospekcji do dzieciństwa głównej bohaterki, a później nagły powrót do teraźniejszości. W wielu książkach przeszkadza mi taki zabieg, ale tu był świetnie wkomponowany w historię i za to ogromny plus. Poza tym nieraz natkniecie się podczas czytania na opisy, które mogą zmrozić krew w żyłach, a także takie, które pozostawią Was z miną zaskoczonego Pikachu😮

Dla mnie ZAMKNIĘTE DRZWI to świetny thriller, który spodoba się prawdopodobnie większości fanów tego gatunku. Jeśli jeszcze go nie przeczytaliście, lub nawet nie macie go w planach to pora te plany zmienić!❤️

Przyznajcie się, co lub kogo ukrywacie w swojej piwnicy?🤔

.

🌿 Nora wiedzie spokojne i poukładane życie jako ceniony chirurg do czasu, kiedy to jej życie wywraca się do góry nogami. Policja odnajduje ciało młodej dziewczyny, która prawdopodobnie została zamordowana w podobny sposób, w jaki 26 lat temu swoje ofiary zabijał ojciec Nory. Okazał się on seryjnym mordercą, odsiadującym swój wyrok w więzieniu. Wszystkie poszlaki wskazują na lekarkę i to ona staje się głównym podejrzanym. Czy Nora ma skłonności do zabijania, a może ktoś chce ją wrobić?🌿

.

Przerażająca wizja ojca i męża mordercy, który na co dzień wychodził do pracy, a po niej w wolnej chwili w piwnicy torturował niewinne kobiety i odcinał im dłonie. Takie przeżycie to jest trauma i wielkie obciążenie dla młodej dziewczyny na całe jej życie. "Zamknięte drzwi " to thriller psychologiczny napisany i widziany z perspektywy bycia córką seryjnego mordercy, piętna z którym musi się zmierzyć już od najmłodszych lat.

.

Czytałam wiele zachwytów nad książką i chciałam sama się przekonać o tym, czy jest taka dobra, jak piszecie. Okazało się, że mieliście rację, jest to bardzo dobry thriller trzymający w napięciu i budzący niepokój już od pierwszych stron. Krótkie rozdziały i akcja, która wyznaczała tempo całej książce, prowadziły do tego, że czytało się ją bardzo szybko. Dopiero na koniec trochę zwolniło, aby całą historię dopiąć już na ostatni guzik i liczyłam, że jeszcze mnie czymś wielkim autorka zaskoczy. Niestety zakończenie było najsłabszym ogniwem tej książki, mało porywające, trochę naciągane, jakby napisane od niechcenia i w pośpiechu. Dlatego też moja ocena jest o jedną gwiazdkę mniej z powodu tej końcówki.

Ale ja mam szczęście w tym roku. Już drugi thriller, który wzięłam do recenzji okazał się petardą! Chodzi mi tutaj o książkę Freidy McFadden "Zamknięte drzwi". Miałam co do niej dobre przeczucia jak tylko zobaczyłam okładkę.

Nora całe swoje życie poświęca pracy chirurga. I uwielbia to. Jednak nie pozwala sobie na bliższe znajomości z nikim. Nikt nie zna jej tajemnicy, a ona nie zamierza się nią dzielić. Jednak gdy ktoś morduje jej dwie pacjentki, a ich ręce zostają odcięte podejrzenie spada na nią. Handyman, jeden z najsłynniejszych morderców, który zostawiał swój podpis w postaci odciętych rąk jest jej ojcem. Jednak on siedzi w więzieniu od 26 lat. To kto w takim razie zabija?

Od początku książka mnie zaintrygowała. Momentami była naprawdę creepy co wzbudzało jeszcze bardziej zainteresowanie. Czułam ciągłe napięcie, nie mogłam się oderwać od lektury. Wciąż w mojej głowie próbowałam sobie poukładać to co czytam i zgadnąć kto zabija. Trochę się bałam, że rozwiązanie mnie rozczaruje. Ale na szczęście nie.. Zdecydowanie szczęka mi opadła, bo w życiu nie spodziewałam się takiego rozwiązania sprawy. Autorka genialnie pisze, wprowadzając nas na manowce swoim piórem. Idealnie dozowała napięcie. I wprowadzała nas w maliny. Bardzo dobry pomysł na książkę i chętnie bym przeczytała kontynuację. Mam nadzieję, że wydawnictwo pokusi się o wydanie innych książek autorki, bo naprawdę chętnie się z nimi zapoznam. Bardzo polecam tę książkę. Miłośnicy thrillerów się nie zawiodą.