Oczy lęku

„Oczy lęku” to thriller psychologiczny, który skupia się na złożoności ludzkich postępowań zahaczający o emocje i wewnętrzne rozterki głównych bohaterów.

Fabian i Oliwia to postacie pierwszoplanowe. Kiedy zupełnie przypadkiem dochodzi do ich spotkania postanawiają założyć spółkę, aby szybko się wzbogacić. Tak rozpoczyna się ich przygoda z nielegalnym biznesem, a po kilku latach stają się już zawodowymi kidnaperami. Ich strategia działania jest tak specyficzna, że żadne z porwań nigdy nie zostało zgłoszone policji. Kiedy kończą im się środki finansowe, podejmują się kolejnego porwania. Mimo że starają się zachować smażoną czujność, nie wiedzą, że największe zagrożenie jest tam, gdzie go nie widać, a za wyrządzone przez te wszystkie lata krzywdę drugiemu człowiekowi słono się płaci…

Adrian Bednarek już niejednokrotnie pokazywał w swoich książkach, że jego thrillery są pełne napięcia i świetnie skonstruowane. Tak było i tym razem. Główni bohaterzy zostali wykreowani jako złożone postacie, pełne sprzeczności, których przeszłość ma niemały wpływ na ich obecne działania. Fabian i Oliwia na co dzień wiodą pozornie normalne życie, dopiero w momencie akcji zachodzi w nich ogromna przemiana.

Dodatkowym elementem, który podtrzymuje ciągłe uczucie niepokoju w trakcie całej lektury jest nieznany obserwator. To czytelnik nieustannie zastanawia się, kto nim jest i czy kidnaperski duet zostanie zdemaskowany.

Nie brakuje w „Oczach lęku” również wielu zwrotów akcji, które ubarwiają fabułę i wyzwalają kolejne emocje. Każdy porwanie przebiega w inny sposób, a specyficzna strategia działania Oliwii i Fabiana sprawia, że czytelnik jest zaskakiwany coraz nowszymi elementami układanki.

Język, którym posługuje się autor jest prosty i zrozumiały, a prowadzone przez niego na wysokim poziomie narracje pozwalają lepiej wczuć się w emocje bohaterów ich wewnętrzne rozterki oraz dylematy.

Mimo, iż pozycja ta nie ma jakiegoś bardzo głębokiego przekazu, to z pewnością zapewni wiele emocji i świetną czytelniczą przygodę. Porównując tę pozycję z poprzednimi książkami autora, muszę jednak stwierdzić, że nie jest to najlepsze dzieło Adriana Bednarka i zapewne nie zajmie na długo miejsca w mojej pamięci. Niemniej miło spędziłam czas na lekturze i z całego serca polecam ją zarówno miłośnikom gatunku jak i samego autora.

Chciałam zacząć od tego, że powoli książki Adriana Bednarka stają się dla mnie pewniakami, gdy szukam książek o psychopatycznych postaciach, ale... Jakie tam „powoli”, przecież po przeczytaniu siedmiu książek to jest już mój pewniak i jak tylko widzę pytanie o jednego z ulubionych twórców thrillerów to go wymieniam. 😎

I nie zapominam, że wszystko zaczęło się od polecenia @patka_czyta_ 😘

„Oczy lęku” to książka, która za sprawą swojej objętości, a przede wszystkim fabuły sprawiła, że jak do niej usiadłam z myślą na pół godziny to odkleiłam się od niej po prawie trzech godzinach, aż jej nie skończyłam. Stąd ostrzeżenie, że czytanie jej przed snem jest kiepskim pomysłem, jeżeli chcecie się położyć o „normalnej” godzinie. Dodatkowo czytanie o ludziach, którzy z porwań młodych dziewcząt i brania za ich uwolnienie dużych pieniędzy uczynili sobie sposób na życie, może skutkować niespokojnym przewracaniem się z boku na bok. Tym bardziej, gdy jest to tak sugestywnie opisane. Chociaż dla mnie najmocniejszą stroną tej książki jest perspektywa pierwszej ofiary i tego jak porwanie wpłynęło na jej psychikę, co może wywołać zły sen.

Uniwersalna prawda, który leci dla mnie w przesłaniu tego thrillera jest taka, że nie buduje się swojego szczęścia na czyimś nieszczęściu, a myślenie, że każda z ofiar prędzej czy później otrząśnie się z szoku przebywania kilku dni w zamknięciu może być bardzo zgubne. Znając twórczość autora wiedziałam, że mogę się spodziewać mocnych wrażeń, ale i tak zaskoczył mnie tym jak bardzo emocjonujące i brutalne było zakończenie. Aż mnie świerzbią palce na klawiaturze, by napisać o co chodzi, bo rozmyślam o tym od przeczytania, ale grzecznie przesuwam palce w stronę innych liter, by nie popsuć wam przeżywania własnych emocji i szoku jak autor zakręcił fabułą. To jest jeden z takich momentów, gdy po skończeniu cieszę się, że mam jeszcze przed sobą inne wydane już książki autora.

Czy istnieje zbrodnia doskonała? Bednarek po raz kolejny przekonuje nas, że jest to możliwe, o ile zabijanie wynika z wyższych pobudek tj. chęć odwetu za poniesione krzywdy i uczynienie świata lepszym miejscem. Doktryna „oko za oko, ząb za ząb” przyświeca także Lenie, głównej bohaterce książki „Oczy lęku”, która po traumatycznych przeżyciach związanych z porwaniem, staje się poniekąd wierną naśladowczynią swoich oprawców.

.

Książki Bednarka to doskonałe studium wiedzy na temat skomplikowanej ludzkiej natury. Jego bohaterowi nigdy nie są jednoznacznie dobrzy czy jednoznacznie źli i pewnie dlatego jesteśmy w stanie ich polubić, a nawet kibicować im w ich poczynaniach.

.

Była taka scena w Oczach lęku, gdzie w jednym momencie chciałam, aby jeden z bohaterów przeżył, mimo że jeszcze chwilę temu życzyłam mu śmierci. Mówię wam, niesamowita jest zdolność manipulacji autora uczuciami czytelników. Cała książka to zresztą istny rollercoaster emocji. Aż boję się myśleć, że być może obok nas żyją osoby, które mają na sumieniu (bądź sumienia im brak) przewinienia tak potworne, że nie bylibyśmy ich sobie w stanie nawet wyobrazić. Żyją i mają się dobrze, bo dokonali zbrodni idealnej, za którą nigdy nie zapłacą. Pytania o granice, do jakich może posunąć się człowiek w ramach zemsty i szukania sprawiedliwości to pytania na długo godzinne dyskusje przy hektolitrach kawy.

A teraz trochę ponarzekam Panie Adrianie, proszę nie tworzyć tak wciągających historii, bo ja też muszę się wysypiać. I proszę nie pisać tak realistycznych scen morderstw z udziałem tak cudownych stworzeń, bo prawie serce mi pękło. A teraz już tak na serio, rzadko zdarza mi się, że myślę o danej książce, będąc w pracy, marząc jednocześnie o tym, by wrócić do domu i pogrążyć się w końcu w lekturze.

Oczy lęku tylko potwierdziły mój zachwyt nad prozą Bednarka. Jak on to robi, że zatrzymuje czytelnika w swoim świecie na długo po tym, jak odłoży się książkę na półkę, ktoś wie? Stwarza bohaterów, którym kibicujemy, mimo że daleko im do szarych myszek, potulnych panienek czy przykładnych mężów i ojców? Co ich łączy? Wszyscy są piekielnie inteligentni, prowadzą podwójne życie, ale mają też swoje zasady, których nie łamią.

.

Mówię wam, bierzcie, czytajcie i zachwycajcie się tą niesamowitą historią. A już niedługo miejmy nadzieję kolejna odsłona przygód Kuby Sobańskiego.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję po raz kolejny wspaniałej @bibliahorroru , która zaraziła mnie miłością do mocnej literatury

Jak szybko zarobić górę pieniędzy?

Fabian Olszewski znalazł na to sposób. Nawiązuje spółkę z przypadkowo poznaną Oliwią, która ma nóż na gardle. Stają się zawodowymi porywaczami. Kiedy kasa się kończy, wyszukują nową ofiarę.

Jedną z ich ofiar jest Lena, córka lokalnego polityka. Dziewczyna długo nie może poradzić sobie z traumą po porwaniu.

Tymczasem Fabian mieszka z żoną i dzieckiem, do tego prowadzi też legalny biznes, gdzie pierze brudne pieniądze. Oliwia cieszy się zaś wygodnym życiem singielki. Zachowują jednak wszystkie środki ostrożności, aby nikt nigdy nie odkrył ich tożsamości.

Jedna osoba jest jednak bardzo zdeterminowana, aby poznać ich tożsamość i wymierzyć sprawiedliwość.

"Oczy lęku" to jedna z tych książek, które czyta się błyskawicznie. Akcja nie zwalnia tempa. Bohaterowie są wyraziści, ciekawi i niejednoznaczni. Z jednej strony bezwzględni kidnaperzy. Z drugiej ojciec rodziny, który chce zapewnić bezpieczeństwo swojej żonie i dziecku, oraz kobieta, mierzy się z własnymi demonami. Ale najbardziej podobała mi się postać Leny, jej portret psychologiczny.

Może fabuła nie jest tak mroczna, jak okładka, ale mnie nie zawiodła. Jest wciągająca i pochłania czytelnika od pierwszej strony. Zakończenie jest brutalne i nieszablonowe. Powiem, że przypadło mi do gustu.

Kolejny raz okazało się, że książki Adriana Bednarka mogę brać w ciemno i nigdy się nie rozczaruje.

Tytuł: "Oczy lęku"

Autor: Adrian Bednarek

Data premiery: 14.06.2023r.

Wydawnictwo: Zaczytani

Kochany Autorze...

Pozwól, że zaraz na początku napiszę, że ta książka złamała mi serce.

To, jak to wszystko się potoczyło jest dla mnie straszne...

Kiedy ją czytałam ciągle miałam przed oczami moje dziecko. Nie przeżyłabym chyba gdyby ktoś mi go porwał.

Umarłabym razem z jego zniknięciem...

.

.

Zło niszczy człowiekowi życie i powoduje, że już nigdy nie jest się tą samą osobą. Tak było w przypadku Leny...

Dziewczyny, która w młodości została porwana dla okupu.

W mojej głowie ciągle pojawia się pytanie: dlaczego ludzie to robią? Dlaczego porywają dzieci czy kobiety? Tylko pieniądze się liczą?

I "fajna" zabawa? Mają może przypływ adrenaliny?

Pewnie nigdy nie zastanawiają się nad tym jakby to było, gdyby ich spotkało to samo...

.

.

Lena była zwykłą nastolatką lokalnego polityka. Poznała chłopaka, który jej się podobał, miała świetną przyjaciółkę. Pewnego wieczoru wyszła ze swoim psem na spacer i... wrócił tylko pies. Dziewczyna została uprowadzona. Porywacze traktowali ją kiepsko. Kopali, wyzywali, dotykali... Ale nigdy jej nie zgwałcili. Oni chcieli tylko okupu od bogatych ludzi. Pieniądz był najważniejszy. Kiedy osiągnęli swój cel - ich zdobycze wracały do rodziców.

.

.

Lena po powrocie do domu nie potrafila sobie z tym poradzić. Chciała być sama ze swoim psem w swoim pokoju. Jej spojrzenie na świat i uwolnienie się z traumy przyszło w dzień, kiedy jej pies zdechł... W dziewczynie nastąpiła zmiana...

A jaka?

Przekonajcie się już sami...

.

.

Końcówka mnie mocno zszokowała. To co Lena zrobiła psu rozszarpało mi serce. To przez co przeszła odbiło się na jej zdrowiu. Ona nigdy nie była już sobą.

Zmieniła się do tego stopnia, że sama popełniała zlo...

Smutne to było 🥺

Bardzo...

.

.

Adrianie Bednarku - Kuba Sobański to Kuba Sobański, ale Lena... myślę, że jakby oni się gdzieś w dwójkę spotkali to mogłoby być bardzo ciekawie 🙈

Pomyśl o tym🤭😋

.

Polecam Wam najnowszą książkę autora!

Jest mroczna, ale warto ją przeczytać!

.

.

To, jak?

Przeczytacie?😁

Jak szybko zarobić górę pieniędzy?

Fabian Olszewski znalazł na to sposób. Nawiązuje spółkę z przypadkowo poznaną Oliwią, która ma nóż na gardle. Stają się zawodowymi porywaczami. Kiedy kasa się kończy, wyszukują nową ofiarę.

Jedną z ich ofiar jest Lena, córka lokalnego polityka. Dziewczyna długo nie może poradzić sobie z traumą po porwaniu.

Tymczasem Fabian mieszka z żoną i dzieckiem, do tego prowadzi też legalny biznes, gdzie pierze brudne pieniądze. Oliwia cieszy się zaś wygodnym życiem singielki. Zachowują jednak wszystkie środki ostrożności, aby nikt nigdy nie odkrył ich tożsamości.

Jedna osoba jest jednak bardzo zdeterminowana, aby poznać ich tożsamość i wymierzyć sprawiedliwość.

"Oczy lęku" to jedna z tych książek, które czyta się błyskawicznie. Akcja nie zwalnia tempa. Bohaterowie są wyraziści, ciekawi i niejednoznaczni. Z jednej strony bezwzględni kidnaperzy. Z drugiej ojciec rodziny, który chce zapewnić bezpieczeństwo swojej żonie i dziecku, oraz kobieta, mierzy się z własnymi demonami. Ale najbardziej podobała mi się postać Leny, jej portret psychologiczny.

Może fabuła nie jest tak mroczna, jak okładka, ale mnie nie zawiodła. Jest wciągająca i pochłania czytelnika od pierwszej strony. Zakończenie jest brutalne i nieszablonowe. Powiem, że przypadło mi do gustu.

Kolejny raz okazało się, że książki Adriana Bednarka mogę brać w ciemno i nigdy się nie rozczaruje.

Książki Adriana Bednarka zwykle biorę w ciemno i po lekturze nie jestem rozczarowana, ale... jakieś te oczyska są lekkie. Trochę brakowało mi tu konkretnego "czuba", który by całą tą historię wywalił do góry nogami. Nie oznacza to wcale, że książka jest zła. Co to, to nie. Ot, po prostu łagodniejsza od pozostałych, ale i takie są przecież potrzebne.

Znalezienie pomysłu na wygodne życie i pracowanie jedynie kilka dni w roku to fart, ale też rzecz, którą uskuteczniają Fabian i Oliwia. Dwoje zdegenerowanych ludzi, którym dochody przynosi kidnaping. Nie wiedzą jednak, że jedna z ich pierwszych ofiar ma w sobie tyleż samo żalu, co chęci zemsty i, że będzie ona mocno bolała.

Bednarek zwykle bardzo dokładnie rozpisuje fabułę. Nie ma więc tu dziur i niedopowiedzeń, wszystkie niuanse pasują do siebie jak puzzle i są wyjaśniane szczegół po szczególe. Łatwo więc wytłumaczyć działania bohaterów, ich często destrukcyjne zachowania i decyzje podejmowane pod wpływem impulsu. Lepiej też przyswaja się wiedzę na temat obsesji i tego, dlaczego życie bohaterów potoczyło się tak, a nie inaczej.

Bohaterowie jak zwykle pierwszorzędni, wyraziści i nieidealni. Pełni wigoru i zdolni do życiowych przewrotów. Dodatkowym atutem są mięsiste dialogi, przepełnione inteligentnymi ripostami i pyskówkami.

Adrian Bednarek ma swoisty dar do tworzenia wielopoziomowych postaci. One nigdy nie są płytkie, zawsze kierują nimi wyższe instynkty, są dopracowani w najdrobniejszych szczegółach, często mają problemy psychiczne, są mało zsocjalizowani z otoczeniem, żyją według własnych reguł i praw, ale zawsze ich zachowania można w jakiś sposób wytłumaczyć i chcąc nie chcąc polubić, co w przypadku antybohaterów jest nie lada wyczynem.

Poza tym jego historie są zawsze świeże i dość oryginalne. Mają w sobie coś, co powoduje, że po przeczytaniu pierwszych kilku zdań, człowiek odlatuje niczym po mocnych używkach i kończy dopiero, kiedy zobaczy ostatnią kropkę na końcu.

Z tą książką jest właśnie tak. Czytelnik odleci, będzie kręcił z niedowierzaniem głową, ale summa summarum stanie po stronie bohaterów i wdroży swój doping mimo sprzecznych myśli. A, że koniec historii jest nieoczywisty, toteż spodziewam się kontynuacji.

Fabian i Oliwia porywają ludzi dla okupu. Taki znaleźli sobie pomysł na biznes. Kiedy porywają Lenę - córkę polityka, wszystko się zmienia. Po uwolnieniu dziewczyna nie może się pozbierać. Przez długi czas obmyśla zemstę na porywaczach. Chce by poczuli to, co ona...

Czy sprawiedliwości stanie się za dość?

✨✨✨

Adrian Bednarek powraca! Po wspaniałej serii o Kubie Sobańskim, autor zaskoczył mnie i to bardzo pozytywnie. Kuba i tak pozostanie na pierwszym miejscu w mym sercu, ale "Oczy lęku" to nie lada konkurencja.

Na początku myślałam sobie, że Fabian i Oliwia to jakieś pojeby no bo kto normalny porywa ludzi dla okupu, później ich wypuszcza, zgarnia hajs i żyje jakby nic się nie stało? Później jednak, kiedy jedna z ich ofiar rozpoczyna swój okrutny i krwawy plan zemsty... No wtedy trochę zmieniłam zdanie i nawet porywaczy było mi żal. To właśnie uwielbiam w książkach Pana Adriana. Potrafi zrobić czytelnikowi nie lada sieczkę z głowy. Myślisz jedno, czujesz drugie, a na końcu i tak zostajesz w samych skarpetkach.

Postacie są dosyć złożone. Lena miała wszystko, pieniędzy jej nie brakowało, jednak porwanie ją całkowicie zmieniło. Chęć zemsty przysłoniła jej realne życie. Zaczęła inaczej postrzegać świat i otaczających ją ludzi. W pewnym momencie żyła już tylko dla zemsty. To był priorytet i do niego dążyła.

Fabian jednak też nie miał lekko. Taka profesja nie przyszła mu do głowy od tak sobie. Przeszedł przez pewną trudną i nieprzyjemną sytuację, która to odcisnęła piętno na jego charakterze. Zaryzykuję stwierdzenie, że Lena w krótkim czasie zrobiła więcej złego niż Fabian i Oliwia porywając ludzi. Po lekturze zrozumiecie, dlaczego tak uważam...

Jak zwykle opisy makabrycznych zbrodni - pierwsza klasa. Szanuję autora za wszelkie szczegóły, jakie zawsze rozpisuje. Widać jak bardzo wczuwa się w każdą historię, jak mocno to przeżywa.

Nic tylko polecać!

Autor jak zwykle zaskoczył mnie nietuzinkowymi zwrotami akcji, brutalnością i pomysłem na całą fabułę. Wszystko ma swój początek, a wraz z nim konsekwencje naszych czynów.

Fabian chce szybko zarobić pieniądze, nie chce być korpo szczurem, wpada na pomysł z nielegalny biznesem, ale czy rzeczywiście może czuć się bezkarny? Podaje pomocną dłoń Oliwi, którą wyciąga z bagna myśląc, że sprawa jest załatwiona, ale czy aby na pewno?

Oliwia myślała, że świat leży u jej stóp, związek ze starszym mężczyzną potraktowała jako sponsoring i lepszą drogą do przyszłości, chciała zaimponować innym i tym samym wpadła w kłopoty.

Zastanawia mnie ta dwójka myślała, że może wszystko. Plan zdobycia pieniędzy wydawał się prosty, ale nie był w pełni przemyślany. Nie spodziewali się woli walki i determinacji swoich ofiar. Dla mnie nie pojęte jest, że stale więzili w tym samym miejscu.

Końcówka jak zwykle zwala z nóg ofiara, która pała zemstą i krok po kroku odkrywa prawdę o swoim oprawcy. Drąży, pyta i planuje. Napędza się i nakręca. Czy jest w stanie pokonać tę dwójkę?

Brutalność, ale i ciekawe wątki, spojrzenie na problem z dwóch perspektyw to wszystko wzbogaca książkę i sprawia, że nie jest monotematyczna. Wciąga i zachwyca charakterystyką osobowościową, bo każda postać ma dwie twarze i podwójne życie. Tak jakby dobro walczyło ze złem i stawało się obojętne na ludzką krzywdę i doznania nie tylko fizyczne, ale i psychiczne.

Zacznę nietypowo, bo od pewnego cytatu pisarki Małgorzaty Musierowicz, który idealnie pasuje do podsumowania ostatniej książki Adriana Bednarka:

Jednym złym czynem prowokujemy zło w innych ludziach, a ono — raz wyzwolone — mnoży się już bez końca.

Oczy lęku mnie pochłonęły. Myślałem, że nic nie przebije „diabełkowego” cyklu. A tu taka niespodzianka dla fanów autora. Jak sam stwierdził pan Adrian, jest to książka idealna na wakacyjny czas, na chwilę relaksu z książką. Mnie ten relaks przypadł na niedzielę i na niej się zakończył.

Fanom Adriana Bednarka nie ma potrzeby przedstawiania autora, który ostatnimi miesiącami ugruntował swoją pozycję na rynku wydawniczym. Ci, którzy nie mieli przyjemności poznać częstochowianina, a uwielbiają thrillery psychologiczne z wątkami sensacyjnymi, koniecznie muszą to uczynić. Autor mieszka w Częstochowie, pasjonuje się piłką nożną, a jego ulubionymi drużynami są Manchester United i Raków Częstochowa. W jego powieściach psychopaci, mordercy, bezwzględni zwyrodnialcy odgrywają główne role.

Okładka lektury i jej opis współgrają. Wiemy, że podczas wieczornego spaceru zostaje porwana dziewczynka, która wyszła ze swoim pupilem na spacer. Ta dziewczynka to Lena. Wiemy też z opisu, przez kogo została porwana i w jakim celu. Przejdźmy zatem do zarysu fabuły, fabuły na znakomity film, trzymający w napięciu od pierwszych chwil tak jak lektura.

Akcja rozgrywa się na dwóch nieodległych płaszczyznach — wcześniej i współcześnie. Z tym że, jak się okaże, te wcześniej to zaledwie kilka lat. Poznaliście chwilę wcześniej Lenę, dziewczynkę, która zbytnio nie wyróżniała się z tłumu, ale... miała bogatego ojca, lokalnego polityka, który wkrótce wystartuje w wyborach. Stawka jest wysoka. Niestety Lena zostaje porwana przez mężczyznę i kobietę, którzy poznali się zupełnie przypadkowo i wymyśli jakże prosty sposób na zarobienie ogromnych pieniędzy. Fabian Olszewski i Oliwia Gruca. To ta para zawiązała pewien układ, zaczęła współpracować ze sobą w jednym celu. Porywać osoby, żądać okupu, ale w taki sposób, by osoby płacące okup, nie powiadamiały o tym policji. Czynili to zaledwie kilka razy do roku. Przeważnie wtedy, gdy kończyły im oszczędności. Stali się bardziej pazerni, nie spodziewali się, że może zadziałać tu dosyć banalne powiedzenie: Nie rób drugiemu, co tobie niemiłe i nie spodziewali się, że ich działanie może odwrócić się o 360 stopni i uderzyć w nich ze zdwojoną siłą.

Jak już wspomniałem, Oczy lęku pochłonęły mnie bez reszty. Tym razem w żadnym wypadku nie kibicowałem głównym bohaterom — kidnaperom. Wręcz przeciwnie wiedziałem, że „przyjdzie kryska na Matyska” w myśl fraszki Jana Kochanowskiego. Tylko nie spodziewałem się do pewnego momentu, w jaki sposób to nastąpi.

Powieść ta dostarczyła mi wiele emocji. Nie mogłem się od niej oderwać. Końcówka porażająca, dosłownie. Krwawa, straszna, nie sposób jej opisać słowami.

„Strach jest najlepszą formą kontroli”.

Fabian Olszewski jest człowiekiem sukcesu – mężem, ojcem, oficjalnie biznesmenem. Do tego przystojnym, wysportowanym i bogatym facetem. Słowem, jest na kim oko zawiesić. Jego z pozoru „nudne życie” od czasu do czasu zabarwione brandy, koniakiem czy squashem, to jednak tylko dobrze wyreżyserowane przedstawienie. Tak naprawdę Fabian Olszewski jest uzależniony od adrenaliny i zniewolony żądzą pieniądza, która bezlitośnie wypłynęła na jego myślenie i zagłuszyła wszelkie ludzkie odruchy. Od lat wraz ze swoją wspólniczką, Oliwią prowadzą „spółkę bez ograniczonej odpowiedzialności”. Ich przez lata zdobywane doświadczenie sprawiło, że partnerzy weszli na szczyt profesjonalizmu, stali się zawodowymi kidnaperami. Mają określony target i bezbłędną strategię – wystarczy tylko odpowiednio wytypować „ofiarę” i zaryzykować żerując na strachu zdesperowanych ludzi mających nóż na gardle. Bo „strach generował zyski” pozwalające partnerom na „pracę” jedynie przez kilka dni w roku, by przez cała resztę cieszyć się wygodnym życiem.

Choć Fabian i Oliwia dobrze wiedzą, że ich być albo nie być w ogromnej mierze zależy od czujności, ostrożności i przewidywalności – jakoś na chwilę zapomnieli o tym, że fortuna kołem się toczy i nigdy nie wiadomo, kiedy szczęśliwy los może się odwrócić.. A ktoś tu oprócz kilku siniaków rykoszetem otrzymał również zdewastowaną psychikę. Stał się specjalistą w wygrzebywaniu igieł ze stogów siana i szlifowaną przez lata cierpliwością i wzmożonym pragnieniem zemsty, w końcu doczekał „dnia zapłaty”.. i nie zamierza odebrać sobie prawa również do „odsetek”..

„Oczy lęku” to sensacyjny thriller w autorskim stylu Adriana Bednarka. Nie ma nudy. Każdy z bohaterów jest inny – „jakiś” – każdy ma swoją historię i „usprawiedliwione” poczucie sprawiedliwości. Jest konkretnie, intensywnie i odważnie. Historia wciąga i zaskakuje – to świetna zabawa dla wielbicieli emocjonalnych rollercoasterów.

Polecam.

Podobno zemsta jest rozkoszą bogów… nie tylko, jak się okazuje…

Fabian i Oliwia to kidnaperzy. Zawodowi porywacze, którzy dzięki opanowanej do perfekcji specyficznej metodyce działania, nigdy nie wpadli. Ofiary realizowały ich misterny plan, nie angażując w to policji. Można powiedzieć, że był wilk syty i owca cała. Ale… nosił wilk razy kilka…

Wprawdzie książka okazała się powieścią sensacyjną, a nie psychothrillerem, do których przyzwyczaił nas autor, ale nie zmienia to faktu, że zafundowała mi mega wrażenia i okazała się fajną odskocznią od obrazowych, krwawych historii autora.

Doskonale przemyślana i skomponowana fabuła była kumulacją strachu i kwintesencją emocji, z bohaterami z krwi i kości, niemal jak ziomale z sąsiedztwa. Fabuła jest dobrze zbalansowana, nie przynudza niepotrzebnymi opisami, których szczerze nie znoszę, akcja toczy się dynamicznie, nie dając chwili wytchnienia. W bohaterach kumulują się ogromne emocje, które udzielają się czytelnikowi. Niewymuszony, pozbawiony sztuczności styl i naturalny język, w jakimś stopniu nacechowany slangiem środowisk przestępczych, niestroniący od wulgaryzmów i dosadnych określeń tylko podkręcają realizm fabuły.

Adrian wielokrotnie już pokazał, że perfekcyjnie potrafi wejść w skórę skażonych złem, skazanych na przemoc, obarczonych jakimś psychicznym defektem, który prowadzi ich na drogę zbrodni. Jednocześnie są to bohaterowie posiadający w sobie duży ładunek człowieczeństwa, mający swoje słabe punkty, troskliwi, kochający, dbający… Taka kreacja postaci często stawia czytelnika przed dylematem moralnym i etycznym: lubić czy nie lubić? współczuć czy nienawidzić? W „Oczach lęku” ten sposób tworzenia bohaterów został zachowany.

Najbardziej wyrazistą postacią jest Lena. Dziewczyna, która dojrzewa niemal naszych oczach, doznając po drodze okropnej traumy, będącej przyczyną najpierw jej stagnacji i wycofania społecznego, potem zaś powodem do ponownego zaistnienia. Lena przechodzi niezwykłą przemianę osobowościową, mentalną i emocjonalną. Autor bardzo realistycznie i wyraziście zapisał cały ten proces psychologicznej metamorfozy dziewczyny, również stawiając czytelnika przed dylematem, po której stronie powinien się opowiedzieć.

Mimo że początkowo wyczuwałam gdzieniegdzie lekkie podobieństwo do „Dziedzictwa zbrodni”, to jednak zakończenie, a szczególnie finałowe rozdziały pokazały, jak bardzo się myliłam.

Zabrakło mi jedynie rozwiązania kwestii małej Asi, ale może to jest pole do napisania drugiego tomu i stworzenia kolejnego, ciekawego cyklu?

Zupełnie nie wiem, jak podsumować to wszystko… Chyba tylko tak, że autor zafundował mi nie kolejną bezsenną noc :)