Śpij, laleczko. Josie Quinn. Tom 11

Dzień, który miał być jednym z najszczęśliwszych w życiu Josie, zamienia się w koszmar. Zamiast iść do ołtarza, policjantka trafia na miejsce brutalnej zbrodni. Dwunastoletnia Holly Mitchell zostaje znaleziona martwa przed niewielkim kościołem. Josie zna ofiarę, ponieważ jej matka, Lorelei Mitchell, niegdyś pomogła jej podczas drogowej kraksy. Nie ma więc wyjścia i włącza się do śledztwa. Śmierć dziewczynki to dopiero początek, a kolejne odkrycia odsłaniają coraz mroczniejsze sekrety.

"Śpij laleczko" Lisy Regan to dokładnie ten typ książki, który przypomina, dlaczego pewne serie zajmują szczególne miejsce w czytelniczym sercu. Ten tom jest po prostu rewelacyjny. Intensywny, mroczny i emocjonalnie angażujący od pierwszej do ostatniej strony. To powieść gęsta od sekretów, lęków i niedopowiedzeń, a jednocześnie bardzo osobista, zwłaszcza dla dobrze znanej czytelnikom detektyw Josie Quinn. Styl Lisy Regan pozostaje jednym z powodów, dla których tak chętnie wracam do tej serii. Krótkie rozdziały, dynamiczna narracja i zwroty akcji sprawiają, że książkę czyta się błyskawicznie, mimo jej emocjonalnego ciężaru. To thriller, który wciąga, ale też zmusza do refleksji nad strachem, traumą i granicami, jakie ludzie są w stanie przekroczyć, by chronić swoje sekrety. Jednym z największych atutów powieści pozostaje Josie Quinn. Bardzo lubię to, że Lisa Regan jej nie idealizuje, lecz pozwala być kruchą, zmęczoną i pełną wątpliwości. Jej emocje są autentyczne, reakcje ludzkie, a decyzje, choć czasem bolesne, zawsze wynikają z głęboko zakorzenionego poczucia odpowiedzialności. Dzięki temu historia zyskuje ogromną wiarygodność. Jako fanka całej serii, doceniam to, że każdy tom jest dopracowany, logiczny i emocjonalnie angażujący. Lisa Regan po raz kolejny udowadnia, że potrafi utrzymać wysoki poziom i wciąż zaskakiwać swoich czytelników. Dla mnie "Śpij laleczko" to kolejna bardzo mocna odsłona serii, która tylko potwierdza jej wysoką jakość. To rewelacyjna, mroczna i dopracowana powieść, która w pełni spełni oczekiwania wiernych czytelników i bez problemu przyciągnie nowych. Czy polecam? Oczywiście!

Kocham tych bohaterów! Każda kolejna część zaskakuje fabułą i misternie utworzonym wątkiem śledztwa. Czy po tylu tomach można przyzwyczaić się do stylu autorki i już bezbłędnie odgadywać kto tym razem będzie tym złym? Nie! Tutaj wszystko jest możliwe a mõrdërcą może być każdy.

W tej części autorka wykorzystała genetyczną przypadłość poliosis – brak melaniny we włosach albo rzęsach oraz zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Możemy zobaczyć, jak zachowują się dzieci z takimi zaburzeniami i jak są leczone, zrozumiemy z jakimi stworami w swojej głowie muszą walczyć.

Josie Quinn jak zawsze zaskakuje nas swoją bystrością, spostrzegawczością i analizą otoczenia. Powoli z każdą stroną zbliża się do rozwiązania zagadki tajemniczych śmiërci choć ciągle krok za sprawcą, który atakuje w niespodziewanych momentach. Ta część będzie bardzo emocjonalna – śmiërć nie opuści nas nawet na moment.

Wolicie czytać serie czy pojedyncze powieści? U mnie to zdecydowanie królują wielotomowe serie czy cykle. Z przyjemnością sięgam też po te starsze, gdzie jest już wydane chociaż kilka tomów, a jak to kryminały albo sci-fi ze sporą ilością stron w każdym z tomów, to już w ogóle jestem w niebie!

No właśnie, bo Lisa Regan i jej Josie Quinn już po raz jedenasty zagościły na półki księgarń. Według mnie czytać trzeba po kolei, choć wielu czytelników i recenzentów twierdzi, że można losowo. Myślę, że jak ktoś zaczyna przygodę i przez przypadek zacznie od środka, to z przyjemnością nadrobi zaległości, ale szkoda sobie świadomie spojlerować i warto zacząć od pierwszego tomu, czyli od "Znikających dziewczyn".

Tym razem Josie miała brać ślub. Piękna, biała suknia, kościół i dzień najpiękniejszy w jej życiu. Niestety, tuż przed znalezione zostają zwłoki dziewczynki. Dwunastolatkę Josie znała i nie patrząc na wszystko dookoła postanowiła, że musi się dowiedzieć co się stało. Kiedy zjawia się w domu zamordowanej dziewczynki na progu znajduje ludzika z szyszek. I w tym miejscu fani kryminałów się zapytają którą książką Lisa się inspirowała? A no, nie pierwszy raz w tego typu zagadkach pojawia się laleczka czy ludzik, prawda?

Zagadka kryminalna jest ciekawa i, co ważne, zaczyna i kończy się dokładnie w tym tomie. Nie ma żadnych nawiązani do przeszłości, a ta sprawa nie zaczęła się już wcześniej więc zaczynając czytać od tego tomu czytelnik się nie pogubi w śledztwie. Natomiast to, co dzieje się w życiu Josie... cóż, bez znajomości poprzednich tomów można niewiele zrozumieć i to jest to, o czym pisałam wyżej, że warto czytać po kolei.

Wielu pisarzy powie otwarcie, że stworzenie głównej bohaterki, która będzie atrakcyjna, zaskakująca, wciąż wzbudzająca ciekawość u czytelnika przez tyle tomów, to nie lada wyczyn. Regan się to udało i mimo, że tyle czasu śledzimy losy Josie, to nudzić się przy niej nie da. I trzeba przyznać, że emocji jest mnóstwo również dlatego, że bohaterkę po prostu się lubi więc nie zdziwcie się gdy podczas czytania będziecie się uśmiechać, czasami i śmiać w głos, a momentami również uronicie łzę. Nie mówiąc o tym, że gdy seria zostanie zakończona, to fani po prostu zaleją się łzami.

Jako kryminał to również jeden z najlepszych tomów, a wpływ na to ma także na pewno warsztat pisarski, który Regan bardzo rozwija i widać to z książki na książkę. To niesamowite, bo gdyby teraz wrócić do pierwszego tomu, to można zobaczyć kilka niedociągnięć, a obecnie już ich nie ma. Ciekawe czy autorka ma w domu coś na kształt tablicy lub zeszytu z notatkami dotyczącymi fabuły, czy jednak na tyle zna swoją serię, że ich na bieżąco nie potrzebuje.

I choćby chciało się powiedzieć też coś negatywnego o tej książce, to będzie ciężko i myślę, że jedyne co, to momentami Josie jest bohaterką nieco irytującą z tego względu, że podejmuje sprzeczne z logiką decyzje. Ale czy to nie czyni ją człowiekiem z krwi i kości? Wyrywa się ze schematów i śledztwo także zaskakuje w najmniej oczekiwanym momencie.

Podsumowując, jeśli oczekujecie dobrego kryminału, ale także zajrzenia w życie głównej bohaterki, to ta książka i cała ta seria będą strzałem w dziesiątkę. Nie da się od niej oderwać i chciałoby się więcej i więcej, co powoduje, że opływam w zazdrości wobec czytelników, którzy z Josie Quinn dopiero zaczynają swoją przygodę i mają przed sobą jedenaście tomów!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Dolnośląskim.

Tuż przed samym ślubem, pod drzwiami kościoła zostają znalezione zwłoki dziewczynki. Josie wie kto to jest i nie bacząc na protesty innych musi natychmiast jechać do miejsca, w którym ostatnio ją widziała. Czuje, że wydarzyło się coś strasznego i wcale się nie myli. Jest nadzieja iż przynajmniej jedna z trzech mieszkanek domu w głuszy przeżyła. Niespodziewanie na progu pojawia się tajemniczy ludzik z szyszek. Kto go tam zostawił i jakie sekrety skrywała najstarsza z zamordowanych kobiet?

Bardzo lubię serie kryminalne. Zwłaszcza jeżeli główny bohater tudzież bohaterka przypadną mi do gustu. W każdej z części prowadzone jest osobne śledztwo, jednak życie, wątek obyczajowy bohaterów rozwija się z każdą kolejną powieścią. Wraz z nimi czytelnik może przeżywać wzloty i upadki, chwile szczęścia i smutku.

Tak jest i tym razem, Josie czekając na najszczęśliwszy dzień w życiu, trafia na ślady zbrodni i jej charakter nie pozwala na zostawienie sprawy w rękach innych. Uwielbiam to jej specyficzne spojrzenie na śledztwo, wyłapywanie detali i nieszablonowe myślenie. W powieści poruszany jest temat zaburzeń obsesyjno kompulsywnych u dzieci co pozwoliło mi dowiedzieć się czegoś nowego.

Jest tajemniczo, mrocznie, emocjonująco, zaskakująco i nieco smutno. Na nudę też nie można narzekać. Polecam wszystkim fanom kryminałów.

Był już kasztanowy ludzik, teraz pora na szyszkową laleczkę. Ten niepokojący symbol nadciągającego zagrożenia pojawia się w jedenastym tomie przygód detektyw Josie Quinn zatytułowanym "Śpij, laleczko" autorstwa Lisy Regan.

Miejsce zaślubin Josie i Noaha staje się miejscem zbrodni - przed kościołem zostają znalezione zwłoki dwunastoletniej dziewczynki, jej matka została zastrzelona, a młodsza siostra zaginęła.

Towarzyszę Josie od samego początku i mam wrażenie, że znam ją już całkiem dobrze. Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autorka przeplata jej codzienne, prywatne życie z solidnie skonstruowanym śledztwem, w którym mogę aktywnie uczestniczyć. Kolejne etapy dochodzenia, nowe tropy i niespodziewane plot twisty są niezwykle angażujące i sprawiają mi ogromną przyjemność. Krótkie, treściwe rozdziały nadają akcji odpowiedniego tempa.

Ta seria kryminalna należy do wyjątkowo przyjemnych - najważniejsi są tu ludzie i ich historie. Poruszony w tym tomie motyw chorób psychicznych u dzieci jest szczególnie interesujący i poruszający.

"Śpij, laleczko" to kolejna sprawnie napisana historia o mrocznym, wciągającym klimacie. Najbardziej cenię ją za rewelacyjną intrygę oraz rozbudowaną psychologię postaci, podaną bez epatowania nadmiarem brutalnych scen.