Lodowa pułapka

Co wybierasz: niewyobrażalne upały czy totalną zimnicę i świat skuty lodem?


Dziś ruszam tam, gdzie oddech zamarza w płucach, a cisza potrafi dudnić głośniej niż krzyk…

Zabieram Cię w podróż na Arktykę.

Pierwsze skojarzenia? Mróz, lód, śnieg, lodowe pustkowia i wiatr, który potęguje samotność. I tak… dokładnie tak tam jest, ale jest też stacja badawcza. Niepozorna na pierwszy rzut oka, a jednak skrywająca w sobie więcej sekretów, niż powinna. To właśnie ona staje się celem tej wyprawy, bo nie każda podróż oznacza leniwe zwiedzanie, czasem wiąże się z misją, z nauką, z pytaniami, na które świat wolałby nie znać odpowiedzi.

Od samego początku czuć tu coś dziwnego, niepokojącego, jakby Arktyka obserwowała bohaterów, jakby pod lodem czaiło się coś strasznego, legendarnego, nieznanego. Atmosfera gęstnieje tu z każdą stroną, a cisza bywa wręcz przerażająca. I choć nie mogę powiedzieć więcej… ciii… nie chcę budzić demonów arktycznej przestrzeni, zapewniam, że napięcie nie opuszcza ani na moment.

Po ten tytuł sięgnęłam głównie ze względu na miejsce akcji. Kocham zimę, mróz i wszystko, co surowe. Drugim magnesem był wątek naukowyc, bo zwyczajnie uwielbiam się uczyć, a takie elementy w książkach sprawiają, że oczy zaczynają mi się świecić już na samą myśl. Wpadłam jednak w zaspę bardziej lodową niż puchową. Liczyłam na większą dawkę nauki, dostałam za to surowość, sensację, kilka perspektyw, kilka wątków , które z biegiem wydarzeń kroczyły w tym samym kierunku, aby się uzupełnić i klimat, który skutecznie mrozi krew w żyłach.

To nie jest książka szybka, łatwa i przyjemna. Wymaga skupienia i uwagi. Momentami przywodziła mi na myśl „Park Jurajski”, bardziej na poziomie pewnego schematu niż fabuły, gdzie nauka spotyka się z czymś, nad czym człowiek traci kontrolę.

Choć z ciekawością śledziłam losy bohaterów, emocjonalnie pozostałam wobec nich dość chłodna. Serce nie stopniało, ale zostało pełne uznania. To historia lodowata, surowa i niepokojąca, dokładnie taka, jak Arktyka, w której została osadzona.

Historia zaczyna się w momencie gdy grupa badaczy podczas rejsu łodzią podwodną napotyka pod arktycznym lodowcem porzuconą rosyjską bazę badawczą. Pośród wijących się w lodzie korytarzy, wśród biało-błękitnych ścian natrafiają na ślady tajemniczych eksperymentów. Za zamkniętymi drzwiami znajduje się coś, co przez lata było skrzętnie ukrywane.. Wszędzie pojawia się nazwa „Grendel” jak mityczny potwór czający się w ciemności. Szybko okazuje się, że to znalezisko budzi zainteresowanie nie tylko amerykanów, ale także Rosjan, którzy już wysłali tam sowich ludzi.

Równolegle śledzimy losy strażnika przyrody z Alaski, który przypadkiem staje się świadkiem katastrofy lotniczej. Ratuje z płonącego wraku dziennikarza, nie wiedząc jeszcze, że ten człowiek posiada informacje powiązane z arktyczną bazą. Od tej chwili spokojne życie zamienia się w walkę o przetrwanie. W całą sprawę zostaje wciągnięta także była żona głównego bohatera, która jest rdzenną mieszkanką Alaski. Inuitka, z którą łączy go bolesna przeszłość i tragedia, która ich rozdzieliła.

Autor nie odkrywa wszystkiego od razu. Tajemnica lodowca odsłania się warstwa po warstwie. Akcja nie jest od początku zawrotna, pierwsze kilkadziesiąt stron wprowadza nas w klimat i bohaterów, ale z każdą kolejną sceną napięcie rośnie i nagle okazuje się, że nie można się oderwać.

Czytelnik dostaje surową Alaskę odizolowaną baza, wojskowe tajemnice i poczucie, że coś czai się za zamkniętymi drzwiami. Bardzo dobrze wypadł też wątek relacji między byłymi małżonkami, co dodaje historii emocjonalnej głębi. Jedynym minusem, jaki zauważyłam, są momentami bardzo szczegółowe opisy starć i walk, chwilami miałam wrażenie, że są aż zbyt rozbudowane. No i drobiazg czysto techniczny: dość mała czcionka w wydaniu, co przy prawie 500 stronach bywało męczące. Mimo to czytałam z zapartym tchem do samego końca.

Moją sympatię do Jamesa Rollinsa trudno ukryć. Od wielu lat jestem jego fanką i z niecierpliwością wypatruję kolejnych losów zespołu Sigma, ale równie chętnie sięgam po jego powieści niezależne od tej serii. Tak właśnie jest z „Lodową pułapką” – historią odrębną, zamkniętą, choć z miłym akcentem dla wiernych czytelników. Pojawienie się Kowalskiego z Sigmy było dla mnie naprawdę przyjemnym zaskoczeniem.

Akcja zaczyna się z grubej rury w kilku różnych miejscach. Czasami miałam wrażenie pogubionej, lecz im bliżej połowy powieści, tym wątki bohaterów skupiają się w jednym miejscu. Wyobraźcie sobie dryfującą stację badawczą na Arktyce, pod którą – głęboko w lodzie – zostaje odkryte coś, co nie powinno istnieć. Opuszczona baza z czasów zimnej wojny, a w niej… tajemnica, która może zmienić losy świata. Mamy tu grupę naukowców, amerykańskich komandosów, Rosjan, łodzie podwodne i tempo, które sprawia, że strony przewracają się same. To początek wyścigu z czasem.

Największym atutem powieści pozostaje jednak klimat. Arktyczna pustka, wszechobecny mróz i izolacja zostały tak oddane, że włoski na rękach stają ci dęba. Łatwo wyobrazić sobie tę bezkresną, lodową przestrzeń, nękaną przeraźliwą wichurą, w której każdy błąd może kosztować życie, a prawda okazuje się znacznie bardziej niebezpieczna, niż początkowo się wydawało. Za każdym zakrętem lodowego labiryntu czyha śmierć, a chwilowa ulga po ucieczce przed rosyjskimi kulami okazuje się złudna – gdyż bohaterowie trafili z przysłowiowego deszczu pod rynnę.

Dla kogo książka?

Jeśli lubicie thrillery, które nie są tylko o morderstwach, ale mają w sobie nutkę przygody w stylu Indiany Jonesa połączoną z nowoczesną technologią i nauką – będziecie zachwyceni. Idealna opcja na oderwanie się od rzeczywistości. Tylko ostrzegam – ciężko się od niej odkleić, więc miejcie pod ręką duży zapas herbaty!

Lubię książki Jamesa Rollinsa, ponieważ zawsze otrzymuję mnóstwo nieprzewidzianych zdarzeń. Fantastyczne tematy, które mogłyby mieć miejsce w dzisiejszych czasach. Czy autor jest wizjonerem?

Z przyjemnością sięgnęłam po jego powieść "Lodowa pułapka". I przez klimat tej książki trochę mnie zmroziło.

Czy jesteście gotowi wybrać się do Arktyki i przeżyć niezapomniane przygody, między innymi z potworami?

Jak to u tego autora bywa, poznacie więcej niż jednego bohatera. Ogólnie to mi przeszkadza, ale w tej powieści jakoś dobrze wszystko się zgrało. Nie czułam dyskomfortu.

Jeżeli lubicie: poznawać przerażające odkrycia, nowe technologie, uczestniczyć w tajnych eksperymentach i brać udział w spiskach, to śmiało sięgnijcie po "Lodową pułapkę" Jamesa Rollinsa. Gwarantuję wam, że nie będziecie mogli oderwać się od czytania. Już sam początek wciąga, a dalej jest jeszcze lepiej. I nie zrażajcie się ilością stron. Tę powieść da się rozłożyć na dwa dni.

Spotkacie tutaj między innymi Stację Lodową Grendel, na której będzie się dużo działo, okręt podwodny i rozbitą awionetkę.

Czy jesteście ciekawi, jaką tajemnicę skrywa porzucona kilkadziesiąt lat temu sowiecka stacja? Dlaczego budzi grozę i jest objęta ścisłą tajemnicą? Warto przyjrzeć się temu z bliska. Tylko odkrywając prawdę, bądźcie ostrożni.

Tutaj będziecie mieli do czynienia między innymi z obcymi wywiadami i oczywiście z cywilami.

Ze względu na dużą ilość wydarzeń, radzę być mocno skupionym podczas czytania. Inaczej możecie przegapić jakiś wątek. A to byłoby stratą dla was i tej historii.

James Rollins idealnie miesza ze sobą thriller i sensację. Jesteście ciekawi tego połączenia?

Oprócz dobrej treści w książce znajdziecie jeszcze mapkę i budowę ukrytej stacji. Warto je zobaczyć. Podoba mi się, że autor na samym początku przedstawił osoby, które spotkamy w tej powieści. Jest jeszcze kilka niespodzianek, które czekają na wasze odkrycie.

Na samo zakończenie powiem wam: nie żałuję, że dałam się wciągnąć w wir tej tajemniczej historii.

„Lodowa pułapka” to książka, która potrafi wciągnąć dzięki ciekawemu pomysłowi na fabułę.

Gdzieś na biegunie północnym znajduje się Stacja Polarna Grendel. Jest to tajny ośrodek, w którym Sowieci przeprowadzali straszne eksperymenty. Amerykański statek badawczy okrywa to miejsce, na co Rosjanie nie są obojętni. Zrobią wszystko, by stacja była ukryta przed światem.

Matthew Pike, jest świadkiem katastrofy lotniczej w górach Arktyki. Przez przypadek zostaje wciągnięty w wydarzenia jakie mają miejsce w tajemniczej stacji. Czy uda mu się uciec przed zabójcami? Co tak naprawdę wydarzyło się w tym miejscu? Przekonacie się sami.

Uwielbiam książki Jamesa Rollinsa. Mamy w nich połączenie powieści sensacyjnej i przygody, często zahaczającej o naukowe fakty. Autor potrafi przenieść czytelnika do miejsc pełnych tajemnic i niewytłumaczonych wydarzeń.

Tempo akcji jest tutaj dość dynamiczne, chociaż są momenty, które spowalniają. Mamy tutaj mroźny, ale również mroczny klimat, który sprawia, że czuć dreszczyk.

Na końcu książki znajdują się wyjaśnienia od autora o tym co jest fikcją, a co naprawdę wydarzyło się. I świadomość tego, że niektóre sytuacje miały miejsce naprawdę, sprawia, że książka staje się fantastyczna rozrywką.

Jeśli również lubicie książki pełne sensacyjnych przygód z niebanalnymi bohaterami to polecam „Lodową pułapkę”.