Noc trzydziesta. Zalesie. Tom 2

„Noc trzydziesta” to drugi tom cyklu „Zalesie”, kontynuacja kryminału „Nic takiego”.

Nie mogę zdradzić treści, ale historia zaczyna się oczywiście od zwłok… i to nie jednych! Niestety ginie zakochana para z okładki.

Śledztwo prowadzi ta sama grupa śledczych.

Znowu więc spotykamy się z podkomisarz Michaliną Murawską i coraz więcej dowiadujemy się o jej zagadkowej przeszłości.

Obserwujemy rozwój jej przyjaźni z podkomisarz Kają Dalke i nadal nie możemy się nadziwić temu, że wygląd jarmarcznej wróżki kryje tak niezwykłą inteligencję.

Prokuratora Grzegorza Halę niezmiennie prześladują obsesyjne myśli o czystości i wszechobecnych bakteriach, ale jednocześnie nie przeszkadza mu to w pełni angażować się w dochodzenie.

Oliwia Bacewicz - celebrytka i dziennikarka śledcza - wciąż śledzi policyjne działania i stara wyszukiwać smaczne kąski, które pozwolą zdobyć jej więcej rozgłosu.

Do tego grona dołącza Iwo Wilkowski - ojciec syna Michaliny, a jednocześnie znakomity profiler policyjny. Czy ktoś potrafiący rozgryźć najgroźniejszych przestępców, może jednocześnie sam zachowywać się podejrzanie?

Katarzyna Puzyńska stworzyła świetną kryminalną historię, w której nic nie jest jednoznaczne, motywy okazują się względne, a nawet najsympatyczniejsze postacie nie są czarno-białe. Skomplikowane relacje, rodzinne tajemnice, niedokończone sprawy sprzed trzydziestu lat, wietnamska mafia, tajemniczy Chińczyk – sprawiają, że trudno przestać przewracać kartki i dążyć do rozwiązania sprawy. Trudno też przestać myśleć o tym, że miłość czy zemsta to emocje, które zawsze będą źródłem refleksji nad moralnością. Uczucia te mogą prowadzić zarówno do pozytywnych, jak i negatywnych konsekwencji…

Powieść czytało mi się świetnie, chyba jeszcze lepiej niż pierwszą część. I znowu, po odwróceniu ostatniej strony, pozostałam w zawieszeniu – co schował przed matką Sebastian????

"Noc trzydziesta" to kontynuacja nowej serii kryminalnej autorstwa Katarzyny Puzyńskiej.

Gdy na Zalesiu zostają znalezione zwłoki, sposób działania sprawcy jednoznacznie wskazuje na seryjnego mordercę znanego jako Amor. Problem w tym, że od trzydziestu lat uznaje się go za martwego. Pojawia się więc pytanie: czy przed laty posądzano niewłaściwego człowieka, czy też ktoś postanowił odtworzyć jego zbrodniczy proceder?

Nowe śledztwo to także kolejne spotkanie z charyzmatycznym prokuratorem Grzegorzem Halą, ambitną podkomisarz Michaliną Murawską, ekscentryczną podkomisarz Kają Dalke, wybitnym profilerem Iwem Wilkowskim oraz dziennikarką śledczą Oliwią Bacewicz.

Akcja rozwija się niespiesznie, z dużym wyczuciem tempa, co pozwala napięciu narastać stopniowo i daje przestrzeń na refleksję. Już od pierwszych stron wyczuwalna jest lekko złowieszcza, pełna niepokoju atmosfera. Misternie skonstruowana intryga kryminalna, połączona z interesującym tłem społeczno-obyczajowym, tworzy spójną i wciągającą historię. Puzyńska, jak zawsze, obdarza swoich bohaterów wyrazistymi osobowościami - to właśnie oni najbardziej przyciągają uwagę i sprawiają, że od książki trudno się oderwać.

Są takie opowieści, po których dosłownie się płynie, w całkowitym niebycie, nieopisanym zapomnieniu. Tak właśnie jest w przypadku drugiego tomu serii „Zalesie” Katarzyny Puzyńskiej, czytelnik chłonie kolejne słowa w amoku, czuje się jakby był w transie, a przerwanie tej ekscytującej lektury staje się zadaniem ponad siły. Co najlepsze, im dalej zabrniemy, tym ciężej się uwolnić spod władającej nadzwyczaj sugestywnym piórem autorki, a sam finał silnie potrząsa i nie pozwala na odzyskanie spokoju jeszcze długo po przeczytaniu ostatniego słowa.

Nieprzewidywalność, skomplikowane relacje i doskonale nakreślone wątki kryminalne bez wątpienia są fundamentem tej powieści. Wartka akcja sprawia, że kartki same przelatują przez palce, a czytelnik z każdym następnym słowem, coraz głębiej wsiąka w absorbujące śledztwo. Tak, to jedna z tych interesujących lektur, które angażują wyjątkowo mocno, a poznawane dokładniej postacie stają się dla czytającego naprawdę kimś ważnym. Bezsprzecznie, fani niebanalnych, odurzających powieści z pewnością będą zachwyceni! Mamy tu bowiem do czynienia z ciekawymi kreacjami bohaterów, ich mrocznymi demonami czy zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi, misternie uknutymi intrygami, siecią nieprawdopodobnych powiązań, niebezpiecznym klimatem, a przede wszystkim z solidną porcją adrenaliny, dzięki której nie ma mowy o nudzie nawet na sekundę.

„Noc trzydziesta” to odurzająca, dopełniona niebanalnym, niepokojącym klimatem kontynuacja, którą pochłania się z wypiekami na twarzy! Bezsprzecznie, Katarzyna Puzyńska stworzyła kryminalne, literackie rzemiosło, jakie usatysfakcjonuje w pełni każdego fana gatunku! Misternie uknuta, frapująca intryga, doskonałe, złożone kreacje bohaterów, mroczne demony przeszłości, a wszystko to nakreślone nadzwyczaj błyskotliwym piórem! Ta uczta literacka zafunduje Wam niezapomniany wachlarz emocji! Polecam gorąco!

Co mogę powiedzieć o Katarzynie Puzyńskiej? Pisze rewelacyjne powieści, po których ma się ochotę na więcej i więcej. Przyciąga do siebie swoją oryginalnością i taką jakąś świeżością.

Jestem świeżo po lekturze jej najnowszej książki pod tytułem "Noc trzydziesta". Znalazłam tutaj miks gatunków, między innymi kryminał, thriller i oczywiście literaturę obyczajową. To mi się bardzo podobało.

Puzyńska idealnie dopasowuje scenerię do pory roku, którą aktualnie opisuje. Doskonale dba o każdy detal. Dzięki temu miałam wrażenie, że biorę czynny udział w tej historii. Tutaj tyle się dzieje, że nie miałam czasu na nudę. Fabuła jest bardzo intrygująca. Dla takiej historii warto było zarwać nockę. Akcja wartka i ani na minutę nie zwalnia.

Czy seryjny morderca o pseudonimie Amor, po trzydziestu latach wstał z grobu i ponownie dopuścił się zbrodni? Wszystko wskazuje na to, że tak. Tę trudną, bardzo zawiłą i niebezpieczną sprawę będą musieli rozwiązać: podkomisarz Michalina Murawska, komisarz Iwo Wilkowski, prokurator Grzegorz Hala, który mierzy się z pewnymi obsesjami (podobnymi do tych, na które cierpiał serialowy Monk. Szczerze mu współczułam i jednocześnie podziwiałam go za postępy) i podkomisarz Kaja Dalke (podobnie jak ja, nie lubi swojego imienia). Murawska odkryje mroczną tajemnicę sprzed lat, która dotyczy jej własnej rodziny. Jak sobie z tym poradzi?

Nie podobało mi się zachowanie dziennikarki śledczej Oliwii Bacewicz, która nie potrafiła trzymać języka za zębami.

"Noc trzydziesta" jest kontynuacją powieści pod tytułem "Nic takiego". Obie części można czytać osobno, ale ja radzę zabrać się za nie po kolei.

Autorka świetnie przedstawiła nam problem Wietnamczyków i Chińczyków z nielegalnym handlem w Polsce  w latach dziewięćdziesiątych. Dzięki temu możemy przyjrzeć się bliżej działalności azjatyckiej mafii, a co za tym idzie, morderstwom. Puzyńska idealnie przeplata ze sobą wydarzenia obecne jak i te, które miały miejsce trzydzieści lat temu. Dzięki temu otrzymujemy spójną historię.

Cieszę się, że autorka w swoją powieść wplata prywatne wątki głównych bohaterów. Dzięki temu mogłam lepiej się im przyjrzeć.

Czyżby seria "Zalesie" przebiła "Lipowo"? Ocenicie to sami. Was zachęcam do przeczytania "Nocy Trzydziestej", a sama z przyjemnością będę wypatrywała kolejnej części.

W okolicach Zalesia zostaje znalezione ciało topielca. Wydaje się, że doszło do wypadku. Wkrótce jednak wychodzi na jaw, że tydzień wcześniej na pobliskim leśnym parkingu komisarz Iwo Wilkowski odkrył brutalnie okaleczone zwłoki dwójki młodych ludzi. Obrażenia pasują do tych zadawanych wcześniej przez seryjnego mordercę zwanego Amorem. Tyle tylko że potwornego zabójcę zakochanych zlikwidowano trzydzieści lat temu. Czyżby pojawił się naśladowca? A może prawdziwy sprawca jest jednak na wolności?

Podkomisarz Michalina Murawska odkrywa przerażającą informację na temat biologicznych rodziców i o sobie. Dowiaduje się także, że jej nowa koleżanka z którą współpracuje - Piggy jest tam po to by ją aresztować. Ale jaki jest powód?

Czytając kolejne rozdziały, coraz to więcej się tam dzieje i nie można się oderwać. Coraz to więcej nowych faktów wychodzi dotyczących zawartości bagażnika prokuratora, rodziców Pani podkomisarz Michaliny Murawskiej, albo gdy pojawia się wątek jej byłego męża. Kolejne tropy, kolejne pytania, ale gdzie one tym razem zawiodą naszych bohaterów?

Będąc w połowie książki czułam wewnętrzną presję czytania, by dowiedzieć się więcej o następnych wydarzeniach, o rozwijających się relacjach.

Ostatnie 100 stron bardzo dużo wyjaśnia ale także pojawiają się nowe okoliczności , nowe spojrzenie na osoby, które wcześniej pojawiały się ale nikt zbytnio nie zwrócił na nich uwagi. Nie mogło zabraknąć kolejnego wydarzenia bądź rozmowy, która by sugerowała co będzie w kolejnej części, ale o tym Wam nie powiem, bo za dużo zdradzę. Ale nic nie jest takie jak by się wydawało. Każdego dnia musimy dokonywać wyborów, decyzji. Czasami są one bardzo małe, a czasami są tak ważne, że mogą zmienić nasze przyszłe życie. Czy tak też jest z decyzjami, które podejmujemy jako osoby które strzegą swoich bliskich bądź siebie? Przekonajcie się kto musi podjąć takie decyzje i jakie będą skutki tych decyzji.

„Noc trzydziesta” to thriller, który nie idzie na skróty. Puzyńska nie tylko opowiada historię o seryjnym mordercy, ona rozbiera na części ludzkie lęki, błędy i konsekwencje decyzji sprzed lat. To książka o tym, jak przeszłość potrafi wrócić w najmniej oczekiwanym momencie i jak cienka jest granica między ofiarą a sprawcą.

„Noc trzydziesta” to mroczny, wciągający kryminał z elementami thrillera psychologicznego, który od pierwszych stron buduje niepokój i nie pozwala czytelnikowi oderwać się od historii. Katarzyna Puzyńska doskonale operuje napięciem, prowadząc fabułę wielotorowo i stopniowo odsłaniając kolejne warstwy tajemnicy.

Styl autorki jest dynamiczny, obrazowy i bardzo sugestywny. Puzyńska potrafi tworzyć gęsty, momentami wręcz duszny klimat, w którym czytelnik czuje się jak uczestnik śledztwa. Jej język jest konkretny, ale jednocześnie pełen emocji – nie brakuje tu brutalnych opisów, które podkreślają grozę sytuacji, ale też momentów refleksji i psychologicznej głębi. Autorka umiejętnie balansuje między akcją a analizą postaci, dzięki czemu historia nie jest jedynie zagadką kryminalną, ale także opowieścią o ludziach.

Bohaterowie powieści są wyraziści, niejednoznaczni i pełni tajemnic. Podkomisarz Michalina Murawska to postać silna, ale jednocześnie zmagająca się z własną przeszłością, która zaczyna mieć coraz większy wpływ na prowadzone śledztwo. Dziennikarka śledcza Oliwia Bacewicz wnosi do fabuły niepokój i element niepewności – trudno jednoznacznie określić jej intencje. Z kolei Kaja Dalke i prokurator Grzegorz Hala to bohaterowie, którzy również skrywają swoje sekrety, co dodatkowo komplikuje relacje i przebieg wydarzeń. Każda z tych postaci wnosi coś istotnego do historii, a ich losy splatają się w zaskakujący sposób.

Fabuła koncentruje się wokół serii brutalnych zbrodni, które mogą mieć związek z legendarnym seryjnym mordercą sprzed lat. Początkowo wszystko wskazuje na naśladowcę, jednak z czasem pojawiają się wątpliwości – czy rzeczywiście sprawca został kiedyś złapany? A może prawda jest znacznie bardziej skomplikowana? Śledztwo prowadzi bohaterów nie tylko do nowych tropów, ale też do ich własnej przeszłości, co nadaje historii osobisty i emocjonalny wymiar.

Książka jest pełna silnych emocji – od napięcia i niepokoju, przez strach, aż po zaskoczenie i momenty wzruszenia. Czytelnik odczuwa ciągłą niepewność, a atmosfera zagrożenia towarzyszy niemal każdej stronie. Jednocześnie pojawiają się chwile refleksji nad ludzką naturą, motywacjami i granicami, jakie jesteśmy w stanie przekroczyć.

Autorka porusza wiele trudnych tematów, takich jak trauma, manipulacja, przemoc, zaufanie oraz konsekwencje błędów z przeszłości. Pokazuje, jak wydarzenia sprzed lat mogą wpływać na teraźniejszość i jak cienka bywa granica między dobrem a złem. Z książki płynie ważny przekaz o tym, że prawda często nie jest oczywista, a ludzie skrywają więcej, niż chcą pokazać światu.

„Noc trzydziesta” to powieść z gatunku kryminału i thrillera psychologicznego, skierowana do czytelników lubiących złożone intrygi, mroczny klimat i niejednoznacznych bohaterów. To książka dla tych, którzy cenią historie wymagające skupienia i angażujące emocjonalnie.

Z pewnością powinni po nią sięgnąć miłośnicy kryminałów, którzy lubią, gdy fabuła nie daje prostych odpowiedzi, a napięcie utrzymuje się do samego końca. To również propozycja dla osób, które interesują się psychologią postaci i chcą zagłębić się w bardziej złożone historie.

To intensywna, wciągająca i pełna zwrotów akcji opowieść, która zostaje w głowie na długo po przeczytaniu. Jeśli ktoś szuka kryminału z klimatem, głębią i mocnymi emocjami, zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę.

Czy przeszłość naprawdę da się zamknąć raz na zawsze… czy raczej czeka gdzieś w cieniu, żeby po latach wrócić z jeszcze większą siłą?

„Noc trzydziesta” autorstwa Katarzyny Puzyńskiej to historia, która pokazuje, że pewne tajemnice nie znikają. One tylko cierpliwie czekają na odpowiedni moment. I kiedy już wracają… potrafią wywrócić życie wielu osób do góry nogami.

Tym razem wszystko zaczyna się dość niepozornie. W deszczowy jesienny poranek w stawie rybnym w okolicach Zalesia zostaje znalezione ciało topielca. Na pierwszy rzut oka wygląda to na nieszczęśliwy wypadek. Jednak bardzo szybko okazuje się, że ta sprawa może mieć o wiele mroczniejsze tło. Tydzień wcześniej na pobliskim leśnym parkingu odnaleziono bowiem brutalnie okaleczone zwł0ki dwójki młodych ludzi. Sposób działania sprawcy do złudzenia przypomina metody seryjnego m0rd3rcy zwanego Amorem.

Problem polega na tym, że człowiek uznany za Amora został zatrzymany… trzydzieści lat temu.

I tu właśnie zaczyna się prawdziwa gra z czytelnikiem. Czy ktoś naśladuje dawnego przestępcę? A może przed laty popełniono fatalny błąd i prawdziwy sprawca nigdy nie został złapany?

Bardzo podobało mi się to, jak autorka prowadzi historię z kilku perspektyw. Dzięki temu miałam wrażenie, że stoję obok śledczych i razem z nimi próbuję połączyć wszystkie elementy tej układanki. Podkomisarz Michalina Murawska, prokurator Grzegorz Hala, tajemnicza Kaja Dalke i dziennikarka Oliwia Bacewicz - każdy z bohaterów wnosi do tej historii coś ważnego, ale też każdy coś ukrywa.

I właśnie to napięcie między bohaterami zrobiło na mnie ogromne wrażenie. Bo w „Nocy trzydziestej” nie chodzi tylko o rozwiązanie sprawy. To także opowieść o zaufaniu, zdradzie i sekretach, które potrafią zniszczyć relacje. Im dalej brnęłam w historię, tym mocniej czułam, że przeszłość bohaterów jest dużo bardziej skomplikowana, niż początkowo się wydaje.

Autorka bardzo umiejętnie buduje atmosferę niepokoju. Momentami miałam wrażenie, że każdy szczegół może mieć znaczenie, a każda rozmowa jest kolejnym fragmentem układanki. Historia rozwija się powoli, ale właśnie dzięki temu napięcie rośnie z rozdziału na rozdział.

Podobało mi się również to, że w powieści pojawia się wiele wątków - od tajemnic sprzed lat, przez policyjne śledztwo, aż po działalność zorganizowanych grup przestępczych. Wszystko stopniowo zaczyna się ze sobą łączyć i tworzy naprawdę intrygującą całość.

„Noc trzydziesta” to kryminał z mocnym klimatem, wieloma tajemnicami i bohaterami, którzy nie są jednoznaczni. A ja bardzo lubię historie kiedy do samego końca nie mam pewności, komu można ufać.

Ocena 8/10 - jeśli lubisz kryminały, w których przeszłość miesza się z teraźniejszością, a prawda ukryta jest gdzieś pomiędzy niedopowiedzeniami… ta książka zdecydowanie może Cię wciągnąć.

„Noc trzydziesta” to drugi tom serii pod tytułem „Zalesie”.

Tym razem na leśnym parkingu zostają odkryte zwłoki dwójki młodych, zakochanych ludzi. Zadane rany nawiązują do ran zadawanych przed 30 laty przez seryjnego m*rdercę. Tamten z*bujca został zatrzymany. Kto więc dzisiaj działa podobnie? Naśladowca czy może osądzono niewłaściwą osobę?

Książka wciąga od pierwszych stron i chociaż nie należy ona do cienkich to czyta się ją naprawdę szybko. Katarzyna Pużyńska jak nikt potrafi budować napięcie, które rośnie wraz z kolejnymi stronami.

W książce znajdziemy wiele wątków. Między innymi sprawę odnalezienia ciała topielca, która wygląda na nieszczęśliwy wypadek. Ale czy na pewno?

Jeśli lubicie zagadki kryminalny to tutaj rozwiązywanie ich sprawi Wam wiele frajdy. Nic bowiem tutaj nie jest oczywiste. Jest wiele tropów i do końca nie wiadomo co tak naprawdę się wydarzyło.

Książka posiada również charakterystyczny mroczny klimat.

Dużym plusem tej książki są bohaterowie. Pani Puzyńska wspaniale kreuje postacie, które są barwne i ciekawe. Pokazane są tutaj nie tylko zbrodnie, ale również relację ludzkie. Przeszłość, która jest powiązana z teraźniejszością.

Jeśli jeszcze nie znacie pióra Katarzyny Puzyńskiej to koniecznie musicie przeczytać serię „Zalesie”.

*współpraca reklamowa*

👉Drugi tom serii, powiem wam, że wyczekiwałam tego tomu jak na szpilkach, a kolejnego będę wyczekiwać chyba jak na bombie. Kolejna przygoda podkomisarz Murawskiej, Piggy i prokuratora Hali, nowe śledztwo, stare sprawy, konflikty interesów i złożona fabuła, która nie jednemu zrobi papkę z mózgu. Kryminał z elementami thrillera i świetnymi profilami psychologicznymi.

👉Fabuła jest wielowątkowa, mega złożona, konkretna, drobiazgowa i szczegółowa, a autorka zapewne świetnie się bawiła kierując fabułą tak, że czytelnik błądzi, gubi się, wpada w maliny i kolejne zastawione przez nią pułapki. Autorka przeszła tutaj samą siebie, manipulowała faktami, bawiła się bohaterami i fabułą, dodawała kolejne wątki, spuszczała takie bomby, że człowiek się zastanawiał jak to wszystko później zepnie się w całość, wprowadziła nam tutaj fantastyczną grę pozorów, intryga goniła intrygę, fabuła to zaskakiwała, to szokowała, a w głowie z każdą koleją stroną szalał coraz mocniejszy huragan.

👉To lektura, przy której trzeba wytężyć szare komórki, wymaga ona otwartego umysłu, logicznego ale i nieszablonowego myślenia, ale też wczytywania się w szczegóły, bo tutaj każdy detal może coś zmienić. W historii pojawiają się ciekawe tematy, typu seryjny morderca, korupcja, mafia, oszustwa, działanie pod przykrywką, ukryta tożsamość i wiele innych wątków, które nie tylko napędzają całą fabułę, ale też wciągają czytelnika ten kryminalny świat, w to śledztwo, które jest wielowymiarowe i tak bardzo złożone. To też tego typu kryminał, który ja bardzo lubię, a mianowicie, oprócz głównego śledztwa, pojawia się tzw prywata bohaterów.

👉Czekałam na ten tom jak na szpilkach, czułam że będzie on świetny. Natomiast po końcówce tego jestem przekonana, że kolejny będzie jeszcze lepszy, a ja będę siedzieć niczym na bombie w trakcie oczekiwania. Książka była fantastyczna, przemyślana, dopracowana, a czytelnik został przeprowadzony przez fabułę niczym po polu minowym.

👉Mega mi się podobało, warto było czekać na ten tom. To idealna lektura dla fanów kryminałów i złożonych zagadek.

*olilovesbooks2*

Historia zaczyna się mocnym uderzeniem w stawie zostaje znalezione ciało topielca, które na początku wygląda jak nieszczęśliwy wypadek. Szybko jednak okazuje się, że w okolicy doszło do brutalniejszej zbrodni: znaleziono okaleczone zwłoki młodych ludzi, a sposób działania sprawcy przywołuje dawne wydarzenia sprzed trzydziestu lat. Wtedy działał seryjny morderca znany jako Amor, a jego sprawa podobno została już dawno zamknięta. No właśnie – „podobno”.

I to jest ten element, który najbardziej mnie przyciągał. Motyw powrotu zbrodni z przeszłości zawsze działa na wyobraźnię, bo nagle okazuje się, że mieszkańcy małego miejsca mogą skrywać więcej sekretów, niż ktokolwiek by przypuszczał. Podobało mi się też, że autorka prowadzi historię wielowątkowo – z perspektywy różnych postaci – dzięki czemu cały czas miałam poczucie, że coś mi umyka, że ktoś kłamie, że prawda jest bliżej, ale jeszcze nie do końca widoczna.

Z drugiej strony… momentami miałam wrażenie, że książka trochę kręci się w kółko. Jest klimat, jest napięcie, jest tajemnica, ale tempo nie zawsze było takie, jakiego oczekiwałam. Niektóre fragmenty czytałam szybko, bo naprawdę mnie ciekawiły, a inne trochę bardziej „przez kartki”, bo miałam poczucie przeciągania.

Podsumowując nie żałuję tej lektury, bo lubię styl autorki i lubię ten świat, ale pierwszy tom podobał mi się bardziej. Poprawnie, klimatycznie, ale bez efektu „wow”.

No nie wierzę! Puzyńska znowu to zrobiła! Zakończyła tom w taki sposób, że nic, tylko se strzelić... 🙈 jedno wyjaśni, drugie zamota... 🙈 no jak żyć? 🫡

"Trzydziesta noc, noc mroku i niepewności, kiedy trzeba bardzo uważać, bo coś może się zdarzyć" - i się zdarzyło...

Prokurator Hala, Kaja Dalke i komisarz Murawska rozpracowują sprawę nietypowego zaboʻjstwa pary Wietnamczyków i pozornie przypadkową śmierć miejscowego pijaczka. Tropy prowadzą do owianej złą sławą Wólki Kosowskiej i porachunków między wietnamskimi i chińskimi grupami przestępczymi. W tle silnie zaznaczony jest wątek związany z tajemniczą przeszłością Murawskiej. Wydarzenia sprzed 30 lat uderzają niespodziewanie i policjantka musi się zmierzyć z czymś, czego nawet nie pamięta...

I to jest bardzo smutna część tej fabuły... Historia Li Mei jakoś wyjątkowo mnie przytłoczyła, bo pokazuje, że przeszłość nie umiera. To, co niewyjaśnione ciągle w nas tkwi, a my łapiemy się wszystkiego, byle to sobie jakoś zracjonalizować. Byle nie musieć w to uwierzyć. Przez całą tę powieść Michalina balansuje pomiędzy skrajnymi emocjami. Wierzyć czy nie wierzyć? Winien czy nie? I wreszcie, czy ona sama mogła mieć w tym swój udział... Czy pięcioletnie wówczas dziecko mogło dokonać czegoś tak strasznego... Psychologia, przebłyski wspomnień, pamięć fragmentaryczna, rekonstrukcja zdarzeń i wreszcie ten jeden właściwy flashback...

Kulturowy kontekst wątku azjatyckiego bardzo mi się podobał.

Nietypowe trio bohaterów trzyma fason.

Grześ to mój ulubiony bohater, więc tu z pewnością nie jestem obiektywna w ocenie, ale kibicuję mu bardzo w... kto czytał, ten wie... Do panteonu gwiazd dołączył jeszcze komisarz Iwo Wilkowski - ciekawa, niejednoznaczna postać, z równie ciekawymi powiązaniami z niektórymi bohaterami...

Staję się fanką epicko opasłych powieści Katarzyny Puzyńskiej. Zawsze lubiłam wielowątkowe, wielopłaszczyznowe, pełne tajemnic i zagadek fabuły, więc

NOC TRZYDZIESTA doskonale wspasowuje się w mój czytelniczy gust i oczekiwania. To inteligentne, błyskotliwe i niesztampowe połączenie kryminalnej zagadki i wątków obyczajowych, uzupełnione psychologią i rozbudowaną sferą emocjonalną postaci, zwieńczone dobrą, policyjną robotą. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się tutaj oczywiste, zostaje zmiecione z planszy kolejnym plot twistem.

"W pisaniu trzeba stworzyć dobrą iluzję" - i Puzyńska świetnie to potrafi. Tak kręci swoimi historiami, że ciężko wyczuć, gdzie kończy się prawda, a zaczyna fikcja.

Czegóż zatem chcieć więcej? Chyba tylko kolejnego tomu...

„Noc trzydziesta” to thriller psychologiczny z mocnym klimatem niepokoju i tajemnicy. Autorka po raz kolejny pokazuje, że świetnie potrafi budować napięcie i wciągać czytelnika w historię, w której nic nie jest oczywiste.

W okolicach Zalesia zostaje znaleziony topielec. Komisarz Wilkowski odkrywa brutalnie okaleczone zwłoki, a obrażenia do złudzenia przypominają te zadawane przez seryjnego mordercę Amora. Problem w tym, że on już nie żyje… Czy to możliwe, że pojawił się naśladowca? Tymczasem Murawska, dzięki pomocy dziennikarki, odkrywa szokujące fakty ze swojej przeszłości, a Dalke skrywa prawdziwy powód swojego pojawienia się w piaseczyńskiej jednostce.

Drugi tom cyklu okazał się dla mnie jeszcze ciekawszy niż poprzedni. Narracja prowadzona z perspektywy kilku postaci nadaje historii dynamiki. Stopniowo odkrywane sekrety, trudne relacje między bohaterami oraz atmosfera narastającego zagrożenia sprawiają, że książkę czyta się z rosnącą ciekawością. Autorka jak zawsze z precyzją oddaje emocje bohaterów - ich lęki, wątpliwości i wewnętrzne konflikty. Zaufanie, zdrada, lojalność i napięcia między postaciami stają się ważnym elementem fabuły. To mroczna i emocjonalna historia o tajemnicach, winie oraz o tym, jak przeszłość potrafi wrócić w najmniej spodziewanym momencie. Pokazuje również, że jedna decyzja może uruchomić lawinę konsekwencji, a wydarzenia sprzed lat wciąż wpływają na teraźniejszość bohaterów.

To thriller psychologiczny z głębią, niejednoznacznymi postaciami i powoli odkrywaną tajemnicą. Satysfakcjonująca kontynuacja - zdecydowanie czekam na więcej 🖤

W deszczowy poranek w okolicach Zalesia w pobliskim stawie zostaje odnalezione ciało topielca. Wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek. Wkrótce okazuje się, że tydzień wcześniej na pobliskim parkingu komisarz Iwo Witkowski odkrył brutalnie okaleczone zwłoki dwójki młodych ludzi. Obrażenia pasują do tych zadawanych przez seryjnego mordercę Amora, którego zatrzymano trzydzieści lat wcześniej. Śledztwo prowadzi podkomisarz Michalina Murawska. Odkrywa ona, że te zbrodnie mają związek z jej przeszłością i z jej rodziną. Pomaga jej dziennikarka śledcza Oliwia Bacewicz. Śledztwo przeplata się z wydarzeniami z lat 90-tych. Śledczy muszą dowiedzieć się czy to naśladowca, czy jednak przed laty nie zamknięto kogo trzeba.

To bardzo dobry kryminał psychologiczny. Książkę czyta się jednym tchem. Od pierwszych stron czuć, że nad historią unosi się cień dawnej zbrodni. Każdy rozdział dokłada nowy element układanki, ale też rodzi pytanie, czy pojawił się naśladowca seryjnego mordercy Amora.

Plusem tej powieści jest wciągająca i wartka akcja bez przestojów, świetnie przeplatanie przeszłości z teraźniejszością, barwni bohaterowie z prywatnymi dramatami, mroczny klimat jesiennego Zalesia. Narracja prowadzona jest z perspektywy kilku osób. Autorka świetnie przedstawiła nam problem nielegalnego handlu w latach 90-tych przez Chińczyków i Wietnamczyków oraz konflikty gangów.

To opowieść, od której ciężko się oderwać. Pokazuje, jak przeszłość potrafi wpłynąć na teraźniejszość i jak cienka bywa granica między prawdą, a tym w co wierzono przez lata. Polecam fanom twórczości Puzyńskiej.

☕ 𝚁𝚎𝚌𝚎𝚗𝚣𝚓𝚊 ☕

// współpraca barterowa //

21/2026📚

🄾🄲🄴🄽🄰: 4/5⭐

🅃🅈🅃🅄🄻: Noc trzydziesta

🄰🅄🅃🄾🅁: Katarzyna Puzyńska

🅂🄴🅁🄸🄰: Zalesie (TOM 2)

🅆🅈🄳🄰🅆🄽🄸🄲🅃🅆🄾: @proszynski_wydawnictwo

🅂🅃🅁🄾🄽🅈: 608

Pierwszy tom tej serii był moim pierwszym spotkaniem z tą autorką. Katarzyna Puzyńska jest pewnie wielu z Was bardzo dobrze znana i przez wielu lubiana. Ja w jej twórczości rozsmakowałam się dopiero od niedawna. Nie zmienia to jednak tego, że nie mogłam się doczekać powrotu do Zalesia oraz ponownego spotkania z bohaterami.

Muszę przyznać, że sama zagadka w tej części pochłonęła mnie całkowicie, ale aż do przesady. Mam wrażenie, że przytłoczyła mnie ilość wątków. Uwielbiam szukać w książkach rozwiązania, a tutaj tych poszlak z każdej możliwej strony był taki natłok, że momentami śledziłam tylko tekst wzrokiem, a myślami odpływałam, szukając rozwiązania tej zagadki. Zmuszało mnie to do czytania kilkukrotnie tych samych stron, a zarazem czułam się niesamowicie zaangażowana w tą zagadkę.

Co ciekawe jedna z moim ulubionych postaci, Piggy, w tej części zaczęła mnie bardzo irytować. Zachowywała się trochę jak ta jedna uczennica w klasie, która wszystko wie, wszystko umie i każdemu wytknie błąd. Gdzie faktycznie w pierwszym tomie również to robiła, ale ze swojego rodzaju swojskością. Tutaj natomiast od połowy książki zaczęła mnie zwyczajnie irytować. Reszta postaci natomiast mam wrażenie, że niesamowicie ewoluowała i dojrzała, co bardzo mnie cieszyło podczas lektury. Przyznam szczerze, że bardzo się zżyłam z prokuratorem oraz podkomisarz Michaliną.

Mam nadzieję, że jeszcze będę miała przyjemność spotkać tych bohaterów w przyszłości💕