Nic takiego. Zalesie. Tom 1

„Czasem niedopowiedzenia są najlepsze. Druga strona uzupełnia je własnymi oczekiwaniami”.

Kto zabił umierającego na raka polityka Tadeusza Bacewicza? Czy to był ktoś kto brał udział w imprezie zwołanej przez ofiarę? Po co zabijać kogoś w ostatnim stadium choroby? Te pytania postawi przed sobą niecodzienne trio: prokurator Hala oraz dwie podkomisarz Michalina Murawska oraz Kaja Dalke. Popularna dziennikarz śledcza a prywatnie córka zamordowanego mocno zamiesza w dochodzeniu prowadzonym przez policję.

„Nic takiego” to powieść w stylu Agathy Christie. Ścisła grupa osób, zamknięte środowisko i .. trup. Tylko czy aby na pewno morderca to domownik lub jeden z gości? Tutaj trzeba uważnie przyglądać się śladom, dokładnie oglądać dowody i szukać prawdy pośród tajemnic i niedomówień. Każdy element ma swoje miejsce, ale nie zawsze na nie trafia. Sporo tutaj zmyłek i zaskakujących zwrotów akcji. Na koniec wszystko spójnie się łączy, pozostawiając parę znaków zapytania do rozwinięcia w kolejnych częściach.

Pani Puzyńska puściła tutaj oko do fanów serii Lipowo. Kręte i wyboiste ścieżki śledztwa poprowadzą również do tej cichej aczkolwiek tętniącej mordami miejscowości.

Takiego tria bohaterów jak Hala, Murawska i Dalke dawno nie spotkałam. Trzeba ich osobiście poznać, aby docenić ich siłę rażenia. Grzesiu Hala cierpi na zaburzenia obsesyjno-kompulsywne, Misi Murawskiej mało kto podskoczy a jak to zrobi może zapoznać się bliżej z jej poziomem krav magi, Kaja Dalke to chodzący oryginał, połyskujący cekinami i wykorzystujący do pracy śledczej tajną wiedzę – tarota. Ciekawych, barwnych, charakterystycznych i specyficznych postaci jest tutaj więcej. Łączy je również to, że każda z tych „osobowości” skrywa jakiś mniej lub bardziej brudny sekret.

Kolejnym wielkim plusem tego kryminału (nie jest to komedia kryminalna, proszę nie mylić) jest humor. Czarny jak smoła, zaczepny jak młody kociak, błyskotliwy jak cekiny Dalke, inteligentny niczym sama autorka.

„Nic takiego” a jednak ma coś głębokiego w sobie, intryguje, zaskakuje, uzależnia. Nawet przecinki są tu przemyślane.

Słowo do Autorki: bardzo, ale to bardzo proszę o kontynuację. Takie trzy osobistości jak Dalke, Murawska i Grzesiu nie mogą się zmarnować.

„Nic takiego” to pierwszy tom nowej serii kryminalnej autorki. Podobnie jak seria o Lipowie, książka łączy w sobie elementy kryminału, thrillera oraz wątków psychologicznych.

Zagadka kryminalna rozbudowana, wielowątkowa z dużą ilością zwrotów akcji. Autorka doskonale potrafi zainteresować czytelnika, dzięki czemu książkę czyta się szybko, mimo swojej objętości. Mamy anonimy, testament, który w ostatniej chwili miał być zmieniony, rodzina, która chce położyć ręce na pieniądzach zmarłego. Córka milionera również ma traumatyczną przeszłość, a do tego jest dziennikarką, która będzie uprzykrzać życie śledczym. Zagadka kryminalna dynamiczna, mnóstwo tropów i poszlak do analizy, podążamy wraz z bohaterami po nitce do kłębka. Staramy się odkryć nie tylko kto zabił, ale i dlaczego, co nim kierowało. Nowy zestaw śledczych, bardzo przypadł mi do gustu i już nie mogę się doczekać kolejnego spotkania. Prokurator Grzegorz oraz dwie policjantki Michalina i Kaja, tworzą na prawdę różnorodny zespół. Każde z nich ma swoje traumy i demony, sekrety oraz dylematy moralne dzięki czemu stają się ludzcy, można się z nimi utożsamić. Nie dowiadujemy się też wszystkich szczegółów od razu, więc jest też sporo tajemnic do odkrycia, niektóre łamią serce, choćby historia Grzegorza.. Kaja pochodzi z osobliwej rodziny, jej historia skłania do refleksji, jak wygląda życie w głuchoniemej rodzinie. Jest też barwną i wyróżniającą się postacią, musi uciekać się do pewnej sztuczki, bo jest zbyt inteligentna w świecie gdzie żądzą faceci. Michalina zaś ma problemy z synem, ale też chce się skupić na pracy. Jej historia pokazuje jak trudno jest być samotną, pracującą matką, ale jednocześnie bije od niej siła.

Wciągający kryminał z elementami thrillera oraz głęboką analizą psychologiczną postaci. Wielowątkowa intryga oraz dobrze skonstruowani bohaterzy. Dla mnie świetny początek nowego cyklu, polecam 💙

To najnowsza powieść Katarzyny Puzyńskiej i pierwsza część nowej serii kryminalnej.

Prokurator Grzegorz Hala zaczyna otrzymywać anonimowe listy przypominające mu o przeszłości, o której chciałby zapomnieć. W tym samym czasie w swojej willi w Zalesiu ginie milioner Tadeusz Bacewicz. Próbował zmienić testament. Na pierwszy rzut oka wygląda to jakby to był naturalny zgon, ale jednak okazuje się, że mężczyzna został brutalnie zamordowany. W kręgu podejrzanych jest najbliższa rodzina ofiary, jego lekarz oraz prawnik. Razem z prokuratorem sprawą zajmują się dwie policjantki – Michalina Murawska i Kaja Dalke. Pierwsza przeniosła się z jednostki w Warszawie do Piaseczna po osobistym kryzysie. Druga jest nieprzewidywalna i potrafi być niezauważalna, a to pozwala jej na dokładną obserwację otoczenia. Córka ofiary jest dziennikarką śledczą i również włącza się w dochodzenie, ale nie ułatwia sprawy.

Autorka przenosi nas w mroczny świat śledztwa, tajemnic i ludzkich słabości. Zbudowała historię, która łączy elementy thrillera psychologicznego i kryminału. Pisze lekko, naturalnie i płynnie. Fabuła nie nuży.

To wciągający od pierwszych stron, pełen napięcia i emocji kryminał o winie i strachu. Klimat książki jest ciężki, ale nie przytłaczający. Akcja rozwija się niespiesznie i z wyczuciem, co powoduje, że napięcie wzrasta stopniowo. Od pierwszych stron panuje tu lekko złowieszcza, pełna podejrzeń atmosfera.

Wątek kryminalny zasługuje na pochwałę. Bardzo dobrze zbudowana intryga, która na początku wydaje się przejrzysta, ale okazuje się, że jest pełna manipulacji i fałszywych dowodów. Zawężony krąg postaci podejrzanych wcale nie ułatwia znalezienia sprawcy. Dobrze ukazana jest praca policji. Trio śledczych doskonale się uzupełnia. Nie obejdzie się bez ciekawych dialogów, starć, kłamstw i wyjątkowej lojalności. Oprócz głównych bohaterów poznajemy jeszcze inne postacie, które przerażają, ale i zaskakują.

„Nic takiego” to mocny i dopracowany początek nowej serii, który wciąga od pierwszych stron.

Zakończenie bardzo mi się podobało, a koniec jest obiecujący i zachęca do poznania kolejnych części. Ta książka to świetne rozpoczęcie cyklu. Jeśli szukacie serii kryminalnej, która się zaczyna, warto się nią zainteresować.

W willi w Zalesiu odnaleziono zwłoki milionera. Jak się później okazuje, mężczyzna zmienił testament, ale czy to było prawdziwym motywem sprawcy?

Sprawy podejmuje się podkomisarz Michalina Murawska, która dopiero wróciła do jednostki w Piasecznie. Pomagać jej będzie nieprzewidywalna i dość specyficzna podkomisarz Kaja Dalke. Prokurator Grzegorz Hala dostaje anonimy nawiązujące do wydarzenia sprzed lat, ale jednocześnie ma dziwne przeczuciem, że coś je łączy z aktualnym śledztwem. Jakby tego było mało, swoje dochodzenie prowadzi także dziennikarka śledcza, która zadziwiająco dużo wie.

Po znakomitej serii z Danielem Podgórskim Autorka stawia kolejny krok i rozpoczyna coś nowego. Puszcza jednak oczko w stronę swoich czytelników, ale o co chodzi, dowiecie się w trakcie lektury "Nic takiego".

Mnogość bohaterów i jednocześnie potencjalnych sprawców sprawia, że fabuła jest dość zawiła, przepełniona domysłami, knuciem i rzucaniem oskarżeń na coraz to nowe osoby. Mimo tego tłumu zainteresowanych, trochę zabrakło mi dynamicznej akcji. Chwilami miałam wrażenie kręcenia się w kółko w labiryncie skrywanych latami tajemnic.

Fabuła fabułą, ale zdecydowanym atutem tego kryminału są sami bohaterowie. Wyraźnie nakreśleni i mocno zróżnicowani. Już trio głównych śledczych wygląda jakby pochodzili z innych światów. Różne osobowości, zainteresowania, ale też lęki. Mimo to, każdy wnosi coś istotnego i dopełnia całości.

Do Podgórskiego i jego ekipy mam ogromny sentyment, ale jestem przekonana, że nowa seria również znajdzie grono zwolenników.

Polecam

Czy prawda naprawdę wyzwala… czy raczej skazuje nas na życie z ciężarem, którego wolelibyśmy nie znać?

„Nic takiego” Katarzyny Puzyńskiej to powrót autorki do gatunku, w którym czuje się jak ryba w wodzie. Od pierwszych stron miałam wrażenie, że znowu wpadłam w dobrze znaną, mroczną, ale niezwykle wciągającą sieć ludzkich kłamstw, win i tajemnic. To nie jest zwykły kryminał – to historia, w której nic nie jest takie, jak się wydaje.

Prokurator Grzegorz Hala dostaje anonimowe listy. Każdy z nich przypomina o czymś, o czym bardzo chciałby zapomnieć. Sprawa, którą właśnie prowadzi, wydaje się z tym dziwnie powiązana. Czy to możliwe, że morderca bawi się z nim w grę, w której stawką jest nie tylko prawda, ale też jego reputacja – i sumienie? W willi w Zalesiu ginie ciężko chory milioner. Z pozoru to zbrodnia bez sensu, a jednak każdy kolejny trop odsłania, że motyw mógł być zupełnie inny niż pieniądze.

Puzyńska z chirurgiczną precyzją pokazuje, jak cienka jest granica między sprawiedliwością a obsesją. Podkomisarz Murawska, wracająca do pracy po osobistych problemach, to bohaterka, której trudno nie kibicować – uparta, ludzka, targana emocjami. Z kolei Kaja Dalke to jej kompletne przeciwieństwo: nieprzewidywalna, intuicyjna, często balansująca na granicy przepisów. Obie tworzą duet, który potrafi się ścierać, ale też doskonale uzupełniać.

Do tego dochodzi dziennikarka śledcza – córka ofiary. Niby przeszkadza w śledztwie, ale tak naprawdę wie więcej, niż ktokolwiek przypuszcza. To właśnie takie postacie Puzyńska konstruuje najlepiej – złożone, wewnętrznie popękane, a przez to prawdziwe.

Autorka bawi się czytelnikiem – podrzuca tropy, tylko po to, by za chwilę je obrócić przeciwko niemu. To książka, która wymaga czujności, ale jednocześnie czyta się ją błyskawicznie. Każdy rozdział kończy się tak, że musisz przeczytać jeszcze jeden. I jeszcze jeden. Bo może właśnie tam znajdziesz odpowiedź.

W „Nic takiego” widać dojrzałość autorki. To już nie tylko dobrze skonstruowany kryminał, ale też opowieść o winie, strachu i tym, że żadna decyzja – nawet ta podjęta wiele lat temu – nie znika bez śladu. Miałam wrażenie, że ta historia bardziej niż o morderstwie jest o ludzkiej naturze. O tym, jak bardzo potrafimy się oszukiwać, byle nie spojrzeć w oczy prawdzie.

Puzyńska znów pokazuje, że potrafi pisać o emocjach z taką samą intensywnością jak o zbrodni. A jej styl – lekki, a jednocześnie gęsty od napięcia – sprawia, że czujesz zapach deszczu, widzisz światła policyjnych radiowozów i słyszysz szelest papieru, kiedy prokurator otwiera kolejny anonim.

„Nic takiego” to książka, którą można czytać na dwa sposoby. Jako klasyczny kryminał z solidną intrygą, albo jako opowieść o ludziach, którzy próbują naprawić błędy przeszłości. I w obu przypadkach – wypada świetnie.

Dla fanów sagi o Lipowie znajdzie się tu mały ukłon, ale nawet jeśli dopiero poznajesz autorkę, poczujesz się jak w domu. To ten typ historii, w której świat zbudowany jest tak realistycznie, że chwilami masz wrażenie, że sam stoisz na miejscu zbrodni.

Ocena: 9/10 – za klimat, psychologiczną głębię i bohaterów, którzy zostają w głowie jeszcze długo po zamknięciu książki.

Powieść zaczyna się mocnym akcentem: Tadeusz Bacewicz, późniejsza ofiara brutalnego morderstwa, podejrzewa własną rodzinę o chęć doprowadzenia go do śmierci. Jednak jest na to gotowy co więcej przygotował plan, mający dać mi wszystkim nauczkę..

Ten mroczny cień konfliktu rodzinnego zawisa nad całą historią i staje się jednym z kluczy do zrozumienia motywów bohaterów. Kiedy Bacewicz zostaje zamordowany, choć był śmiertelnie chory, sprawa trafia w ręce prokuratora Grzegorza Hali — mężczyzny zmagającego się z obsesyjno-kompulsywnymi zachowaniami, starannie ukrywanymi przed współpracownikami.

W dniu przejęcia śledztwa dociera do niego kolejny anonim, trzeci już, co buduje atmosferę paranoi i sugeruje, że ktoś bacznie obserwuje każde jego działanie, do tego dochodzą tajemnicze wydarzenia sprzed lat, które pragnie ukryć..

Śledztwo prowadzą również dwie policjantki: podkomisarz Michalina Murawska i podkomisarz Kaja Dalke. Ta pierwsza, pozornie stabilniejsza zmaga się z problemami z synem i tajemnicą swojej przeszłości ( została adoptowana ) Dalke- ubrana w cekiny, wierząca w karty tarota, wyciągająca kartę za każdym razem, gdy zadaje pytanie w toku dochodzenia -daje historii niecodzienny, lekko metafizyczny ton. Jej intuicja bywa zaskakująco trafna, co tworzy kontrast z realistyczną, drobiazgową pracą policyjną.

Bacewicz planował zmienić testament, dodaje całej sprawie dodatkową warstwę intrygi: motywy rodzinnych sporów, żądza pieniędzy i być może zemsta splatają się w zaskakujący sposób. Cała rodzina i najbliższe otoczenie jest podejrzane.

Córka denata celebrytka- Oliwia wprowadza jeszcze jeden mroczny wątek. Publicznie walczy z policją, budując na tym swoją rozpoznawalność, ale prywatnie otrzymuje własne anonimy — rysunki dziecięce, elementy wyprawki...

Mówiąc krótko to bardzo wciąga i trzymająca w napięciu książka otwierająca nową serię.

W willi na jednym z bogatych osiedli życie traci bardzo wpływowy biznesmen. Niby nic dziwnego, przecież ktoś kto ma kontakty i masę kasy może przecież stać się czyimś celem. Dziwne jest jednak to, że jego życie i tak dobiega końca, gdyż jest śmiertelnie chory.

Wszystko to dzieje się dokładnie w momencie kiedy ma ogłosić zmiany dotyczące dziedziczenia. Czy to właśnie był motyw?

Sprawą zajmuje się prokurator Grzegorz Hala, który jest wybitnym specjalistą, ale ma jedną wadę – trudną przeszłość, która teraz za sprawą zbrodni na Bacewiczu do niego wraca. Towarzyszą mu dwie śledcze doświadczona Michalina Murawska oraz ekscentryczna Kaja Dalke. Duet wybitnie do siebie nie pasujący, ale jak mawiał klasyk przeciwieństwa często się przyciągają.

Czy uda się rozwiązać sprawę zabójstwa Tadeusza Bacewicza? Jedno jest pewne, jest to ktoś z bliskiego otoczenia, komu bardzo zależało na tym aby umarł właśnie w tym jednym momencie.

„Nic takiego” to wciągający kryminał osadzony w klaustrofobicznej atmosferze rodzinnego domu, w którym dochodzi do śmierci ciężko chorego biznesmena. Autorka z wyczuciem wykorzystuje klasyczny motyw zamkniętego kręgu podejrzanych – tu dosłownie każdy z najbliższego otoczenia ofiary ma powód, by życzyć mu źle. Niewygodna prawda o rodzinnych relacjach, dawne urazy, a także niejasne interesy biznesowe splatają się w gęstą sieć sekretów, która przyciąga czytelnika od pierwszych stron.

Najmocniejszą stroną powieści jest umiejętne budowanie napięcia. Autorka stopniowo odsłania kolejne warstwy hipokryzji, kłamstw i emocjonalnych zależności, sprawiając, że w pewnym momencie każdy wydaje się równie przekonującym kandydatem na mordercę.

„Nic takiego” to dopiero moja druga przygoda z twórczością Katarzyny Puzyńskiej. Do tej pory miałem przyjemność czytać jedną powieść grozy.

Miałem co do tej książki ogromne oczekiwania. Mój apetyt został zaspokojony ale nie w pełni. Czegoś mi tu brakowało.

Nie jest to powieść zła, powiem więcej jest to bardzo dobra książką, ale po prostu nie wpasowała się idealnie w moje gusta.

Mimo wszystko polecam.

„Nic takiego” Katarzyny Puzyńskiej to powrót autorki do klimatu, za który pokochali ją czytelnicy – mrocznego, gęstego od emocji i pełnego tajemnic kryminału z mocnym wątkiem psychologicznym. Tym razem fabuła koncentruje się wokół prokuratora Grzegorza Hali, który zaczyna otrzymywać niepokojące anonimy przywołujące dramat sprzed lat. Gdy równocześnie trafia do niego sprawa brutalnego zabójstwa milionera w Zalesiu, granica między zawodowym dochodzeniem a prywatnymi demonami bohatera zaczyna się zacierać.

Puzyńska tworzy tu galerię wyrazistych postaci – od zagubionego, lecz ambitnego prokuratora, przez podkomisarz Murawską z bagażem problemów, po nieprzewidywalną Kaję Dalke, która łamie wszystkie schematy. Każda z nich wnosi do historii własne napięcia i sekrety, a konflikt między nimi staje się równie interesujący, jak samo śledztwo. Mroczna, inteligentna dziennikarka – córka ofiary – dodatkowo komplikuje sytuację, sprawiając, że czytelnik co chwilę zmienia zdanie, komu właściwie można zaufać.

Emocje podczas lektury są intensywne: nieustanne napięcie, poczucie, że bohaterom grunt usuwa się spod nóg, a atmosfera gęstnieje z każdą stroną. Puzyńska doskonale buduje suspens – jej pióro jest dynamiczne, obrazowe, mocno osadzone w psychologii postaci. To thriller i kryminał w jednym, ale przede wszystkim opowieść o tym, jak przeszłość potrafi wracać w najmniej oczekiwanych momentach.

Książka idealna dla fanów wielowątkowych, intensywnych historii, miłośników zagadek, napięcia i bohaterów, którzy są równie skomplikowani jak sprawy, które prowadzą. Czyta się ją szybko, z rosnącą ciekawością, i trudno ją odłożyć, zanim autorka nie odkryje wszystkich kart.

To jedna z tych powieści, które nie tylko wciągają, ale też angażują emocjonalnie. Puzyńska ponownie udowadnia, że potrafi stworzyć historię gęstą, wielowymiarową i satysfakcjonującą – taką, po którą zdecydowanie warto sięgnąć.

🖤„NIC TAKIEGO” to zachwycający kryminał połączony z elementami thrillera przepełnionym zagadkami,dokładnym śledztwem i poszukiwaniem prawdy.

🖤Autorka wspaniale poprowadziła fabułę powieści w której dowodzi prokurator,podkomisarze a nawet córka zamordowanego.Każdy wnosi coś do sprawy,a czasem miesza.To powoduje,że czujemy się tak jakbyśmy byli obok działań bohaterów.Im więcej wiemy,tym mniej jesteśmy pewni skrywanej prawdy.

🖤Historia trzyma w napięciu do ostatniej strony.I to właśnie na ostatnich stronach odkrywamy to,na co czekaliśmy.Razem ze śledczymi dedukujemy-co jest prawdą a co złudzeniem.

Akcja dzieje się w swoim tempie.Nic nie jest przyspieszane,ponieważ śledztwo wymaga czasu i go otrzymujemy.Pomiędzy szukaniem mordercy czytelnik otrzymuje barwnych bohaterów i ich życiowe problemy z którymi zmaga się na codzień.Dzięki temu bardziej utożsamiamy się z postaciami,którzy poza pracą mają życie prywatne i związane z tym rozterki.

🖤 „NIC TAKIEGO” to znakomicie rozpoczęta seria kryminalna autorki,która potrafi rozbudzić wyobraźnię,trzymając w napięciu przez całą lekturę.Zakończenie sprawia,że chcemy poznać to,co zobaczyły policjantki u prokuratora 🤔Czekam zatem na kolejny tom a was gorąco polecam ten kryminał,którego długo nie zapomnicie.

W Nic takiego po raz pierwszy spotykamy prokuratora Grzegorza Halę, podkomisarz Michalinę Murawską oraz podkomisarz Kaję Dalke. To właśnie ta trójka ma rozwikłać sprawę tajemniczego morderstwa wysoko postawionego milionera, Tadeusza Bacewicza. Grono podejrzanych jest niewielkie, ale każdy z nich ma coś na sumieniu — a to wcale nie ułatwia śledztwa.

Jednak nie tylko podejrzani mają swoje sekrety. Śledczy również je skrywają. I to jest coś, co uwielbiam w książkach Puzyńskiej — bohaterowie są autentyczni, pełni wad, emocji i nieprzepracowanych spraw. Prokurator zmaga się z zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi, Michalina ma problemy z synem i nie zna swojego pochodzenia, a Kaja... cóż, Kaja to Kaja. Dawno nie spotkałam w książce tak barwnej, zaskakującej postaci. Pod maską zabawnego, kolorowego ptaka kryje się ból i tajemnice, które dopiero poznamy.

Autorka stworzyła niezwykle wciągającą historię, od której nie mogłam się oderwać. Do samego końca nie udało mi się odgadnąć, kto zabił. Miłym zaskoczeniem był też powrót do Lipowa — krótkie, ale bardzo sentymentalne spotkanie z panią Marią. Mam nadzieję, że w kolejnych tomach również tam wrócimy (a może pojawi się nawet Klementyna?).

Klimat książki jest ciężki, ale nie przytłaczający. Tajemnice, które wychodzą na jaw, są bolesne, a sama ofiara nie była bez winy. Nic takiego to idealne otwarcie nowej serii — z intrygującymi bohaterami, tajemnicami i emocjami, które nie pozwalają odłożyć książki na bok.

Fabuła widać, że bardzo przemyślana i wszystkie fakty podawane stopniowo, zmuszają czytelnika do refleksji i podążania za śladami pozostawionymi przez mordercę. Szeroki krąg podejrzanych, który z biegiem stron się zawęża. Czujemy, jak krok po koku zbliżamy się do momentu kulminacyjnego. Jak przystało na dobry kryminał jeden trup to za mało, pojawiają się kolejne, a dochodzenie skręca w zaskakujących kierunkach.

Jest to nowa seria kryminalna autorki i nie dziwię się, bo z takimi bohaterami aż czeka się na kolejne. Prokurator jak i policjantki, to postacie nietuzinkowe, barwne, wzbudzające zainteresowanie, z wadami i przeszłością, którą stopniowo odkrywamy, ale nie do końca. Autorka zostawia aurę niedopowiedzenia, którą zapewne nam odsłoni w następnych częściach. Co oczywiście jeszcze bardziej wzmaga apetyt, by czekać na kolejne publikacje. Bohaterów lubi się od samego początku, aż chce się z nimi iść na kawę, by podpytać o ich sekrety.

„Nic takiego” to doskonale skonstruowany kryminał. Cały proces prowadzenia dochodzenia wciąga, a uczestniczenie w policyjnych procedurach i wnikliwych przesłuchaniach, daje dużo satysfakcji. Trafnie ukazana trudna praca policji oraz to, jak radzą sobie z problemami osobistymi. Te dwa bieguny wpływają na siebie bezpośrednio, czy da się je bezboleśnie pogodzić? Doskonała fabuła, wyraziści bohaterowie (uwielbiam Kaję Dalke), praca policyjna zobrazowana prawdziwie. Czyta się wyśmienicie, a zwroty akcji nie pozwalają odłożyć książki. Nic dodać, nic ująć, bardzo dobry kryminał Katarzyny Puzyńskiej. Czekam na kolejną część.

66/52/2026

"Nic takiego" Katarzyna Puzyńska Prószyński #recenzja #nictakiego

W sieci kłamstw

Polowałam na ten tytuł długo i wreszcie udało mi się go przeczytać. Jakie są moje wrażenia i czy jestem zadowolona z lektury?

"Nic takiego" to pierwszy tom rozpoczynający miejmy nadzieję nową długą serię Kasi Puzyńskiej. Pokochałam jej pióro i kryminały odkąd przeczytałam "Motylka" i inne tomy z serii o Lipowie. Cieszę się, że autorka i tutaj trochę nawiązuje do jednej z bohaterki z tej serii i że akcja choć przec chwilę dzieje się znów w Lipowie. Przyznam, że jest tu także mały spojler dotyczący jednego z bohaterów serii o Lipowie, więc jeśli nie czytaliście wszystkich tomów, zwłaszcza tych ostatnich, tak jak ja, to ta informacja przekazana tu ustami jednej z bohaterek może zaskoczyć!

Co do samej książki nie mam większych zastrzeżeń, czyta się ją szybko, akcja wciąga od pierwszych stron, a bohaterowie to jak zwykle w przypadku pani Kasi paleta barwnych i oryginalnych ludzi, których zaczyna się darzyć sympatią od pierwszego spotkania i kibicować do samego zakończenia. A zakończenie! Jest otwarte i pozostawia w takim niedosycie czytelnika, że chce się czytać dalej i to jak najszybciej. Dobrze, że w bibliotece czeka na mnie tom drugi, więc może jutro uda mi się kontynuować lekturę ! A Wy czytaliście "Nic takiego" ? Lubicie pióro pani Kasi?

Kryminał nie jest moim pierwszym wyborem, ale czasem po niego sięgam, ze względu na autora, który go napisał. Katarzyna Puzyńska kojarzy mi się z serią Lipowo, którą czytałam i która mi się podobała. Chciałam więc sprawdzić, co kryje się za nową serią kryminalną autorki. "Nic takiego" to pierwszy tom tego nowego, kryminalnego cyklu.

Autorka nie byłaby sobą, gdyby podała nam tu prostą zagadkę kryminalną. Ona tak splątała różne historie, opowieści o kilku osobach, z różną przeszłością i tajemnicami, że zupełnie nie spodziewałam się jaki będzie jej finał. Ta historia jest niczym splątany kłębek włóczki, który mozolnie, kawałek po kawałku rozsupłujemy, by dotrzeć do końca.

Główną rolę gra tu trójka bohaterów, prokurator Grzegorz Hola, oraz dwie podkomisarz, Michalina Murawska i Kaja Dalke. Ich pierwsze spotkanie odbyło się nad zwłokami znanego milionera, szarej eminencji wielkiego biznesu Tadeusza Bacewicza. Muszę dodać, śmierci bardzo zagadkowej. Czy ta trójka dojdzie do tego, co tak naprawdę kryje się za śmiercią milionera? To wcale nie takie proste, bo dużo miał do ukrycia i jego życie było pełne różnych tajemnic. A tajemnice mają to do siebie, że wychodzą na jaw. Czy te wyszły? No cóż...

Historia ta zawiera bardzo dużo szczegółów, mnóstwo informacji na temat samego denata, jak jego rodziny oraz osób z jego otoczenia. Oraz trójki śledczych prowadzących tę sprawę.

Każde z nich jest na swój sposób ciekawe i tajemnicze zarazem. Autorka odsłania nam ich postaci kawałek po kawałku, jakby z puzzli składała ich historię.

Zresztą nie tylko oni są tajemniczy, bliscy milionera też mają swoje małe duże i małe grzeszki.

Przyznam, że nie spodziewałam się tego, w jaką stronę pójdzie ta historia. Jak autorka ją poprowadzi. Ale nie narzekam, bo naprawdę mnie wciągnęła.

A bohaterowie są dobrze wykreowani z nieźle przedstawionym portretem psychologicznym. To lubię w książkach Katarzyny Puzyńskiej, właśnie warstwę psychologiczną.

A dla fanów Lipowa jest tu mała gratka. Autorka puściła do niech oczko i ofiarowała mały bonusik. Ale jaki, to już sami sprawdźcie.

Ja z przyjemnością sięgnę po kolejny tom, bo ten zostawił mnie z ogromnym niedosytem...szczególnie zakończenie.

A Was zachęcam do lektury.

„Nic takiego” to kryminał, który łączy w sobie elementy thrillera i powieści psychologicznej. Osobiście uwielbiam takie połączenia.

Prokurator Grzegorz Hala dostaje tajemnicze anonimowe listy. Szybko okazuje się, ze są one powiązane ze sprawą sprzed lat, o której chciał zapomnieć.

Śmiertelnie chorego Tadeusza Bacewicza ktoś brutalnie zam0rdował. Mężczyzna chciał zmienić zapis testamentu i być może właśnie to było przyczyną jego m0rderstwa. Sprawa zajmuje się Podkomisarz Michalina Murawska, która liczy na to, że rozwiązanie tej zagadki pomorze jej w karierze.

Mamy tutaj również dziennikarkę śledcza – córka Bacewicza, która przeszkadza policji w śledztwie. Czy uda im się znaleźć m0rdercę?

Jedno jest pewne. Emocji tutaj nie brakuje. Jest dużo tajemnic i sekretów o przeszłości bohaterów, które wychodzą powoli na jaw. Akcja książki dzieje się w małej miejscowości, gdzie każdy zna każdego. Tempo akcji jest dość dynamiczne, dzięki czemu książkę naprawdę czyta się szybko pomimo 600 stron.

Jedyne co nie podoba mi się, to zakończenie tej części. Nie mniej jednak sięgnę po kolejny tom, którego jestem bardzo ciekawa.

Prokurator Grzegorz Hala wręcz do przesady lubi czystość i przestrzega procedur. Niektórzy twierdzą, że ma kij – wiadomo gdzie…

Podkomisarz Michalina Murawska ma polskie korzenie, ale azjatyckie rysy twarzy. Jest wysportowana, bardzo sprawna, regularnie trenuje krav magę.

Podkomisarz Kaja Dalke przypomina jarmarczną wróżkę, stroi się w ubrania z cekinami, nie rozstaje z amuletami i kartami tarota. Jest dzieckiem niesłyszących rodziców, umie czytać z ruchu warg i wbrew pozorom jest niezwykle inteligentna.

Ta trójka po raz pierwszy spotyka się przy sprawie śmierci Tadeusza Bacewicza, milionera, który ginie we własnej rezydencji od ran kłutych, w dniu sześćdziesiątych urodzin. Jak potoczy się dochodzenie tej oryginalnej grupy śledczych? I czy taki kontekst może stać się początkiem nieśmiałej przyjaźni?

Autorka drobiazgowo przedstawia etapy śledztwa, opisuje otoczenie, życie codzienne i psychikę bohaterów. Dzięki temu czytelnik ma wrażenie pełnego zanurzenia w przedstawionym świecie. Akcja toczy się niespiesznie, stopniowo ujawniając nowe okoliczności, koncentrując się na budowaniu atmosfery i myleniu tropów.

Ta powieść wykracza poza samą intrygę kryminalną. Jest bogata w wątki obyczajowe, relacje międzyludzkie, problemy rodzinne. Bohaterowie to skomplikowane postacie z przeszłością, co dodaje głębi i realizmu.

Narracja prowadzona jest z różnych perspektyw, pozwalając spojrzeć na wydarzenia oczami różnych postaci. Ciekawym zabiegiem jest wprowadzenie kilku rozdziałów, zatytułowanych „Wkrótce”, na zasadzie futurospekcji, czyli zapowiedzi przyszłych wydarzeń. Ujawnienie fragmentów przyszłości zwiększa napięcie i zaciekawienie.

O czym myślę po odwróceniu ostatniej strony? O tym, że czasami pierwsze przekroczenie prawa staje się równią pochyłą. O tym, że komuś szlachetnemu i uczciwemu trudno jest zauważyć fałszywą przyjaźń. I o tym, że czasami odpowiadamy: „nic takiego”, ale tak naprawdę chcielibyśmy porozmawiać i się otworzyć, w skrytości oczekując wsparcia…

I o tym, że nie zostawia się czytelnika w takim zawieszeniu! Umieram z ciekawości, co policjantki zobaczyły w garażu Grzesia???

Puzyńska dała mi to, czego od niej oczekiwałam, czyli gesty klimat, zmyślnie uknuta intryga i ciekawi niejednoznaczni bohaterowie.

Brutalne morderstwo milionera jest przepustką do wejścia w tę historię i zaczyna się ciekawie, ponieważ oczywisty motyw okazuje się jedynie wierzchołkiem góry lodowej. W tle jest prokurator Hala, otrzymujący anonimy dotyczące przeszłości. Kolejną postacią jest podkomisarz Michalina Murawska, która walczy o harmonie w życiu zarówno prywatnym jak i zawodowym, jednak kluczowa jest zagadka kryminalna. Mocnym punktem historii jest „chemia” bohaterów, ponieważ ich relacje są niezwykle dynamiczne, pełne nieufności, lojalności i „starć” na każdym kroku.

W moich oczach budowanie skomplikowanych relacji mićdzy postaciami to coś, w czym autorka sprawdza się świetnie i tutaj nie jest inaczej, ponieważ Puzyńska dała mi cały wachlarz emocji i napięć, co całej historii dało dodatkową głębię. Sama historia jest wielowymiarowa, bo to nie tylko historia o morderstwie, lecz o tajemnicach, także tych pozornie pogrzebanych oraz o winie, która nie będąc odkupioną, będzie wracać.

Historia za sprawą krótkich rozdziałów jest dynamiczna, a zwroty akcji bardzo dobrze podbijają napięcie. Pod fasadą thrillera, jest w tej historii gorzki portret społeczeństwa uciekającego przed przeszłością oraz tego jak łatwo można przykracać granice moralności.


Pisarka powróciła w dobrej formie, jest to zupełnie nowa seria, ale jakoś wyczułam aurę cech cyklu z Lipowa, ale podkręconego zdecydowanie bardziej mroczną energią. Takie historie chce się czytać.

"Nic takiego" otwiera nową serię kryminałów Katarzyny Puzyńskiej.

Głośne morderstwo Tadeusza Bacewicza, znanego i politycznie zaangażowanego biznesmena, wzbudza ogromne emocje. Śmiertelnie chory milioner planował zmienić testament tuż przed śmiercią. Czy właśnie ta decyzja stała się przyczyną jego zguby? A może motyw skrywa się znacznie głębiej?

Śledztwo prowadzi prokurator Grzegorz Hala, zmagający się z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi. Ktoś uporczywie przypomina mu o bolesnych wydarzeniach sprzed lat, które zaczynają splatać się z bieżącą sprawą. Z kolei z ramienia policji dochodzeniem zajmują się ambitna podkomisarz Michalina Murawska i ekscentryczna Kaja Dalke. Ich pracę nieustannie komplikuje córka ofiary, samozwańcza dziennikarka śledcza, Oliwia Bacewicz.

Akcja rozwija się niespiesznie i z wyczuciem, co pozwala napięciu narastać stopniowo i daje przestrzeń na refleksję. Od pierwszych stron panuje tu lekko złowieszcza, pełna podejrzeń atmosfera. Misternie skonstruowana intryga kryminalna w połączeniu z ciekawie zarysowanym tłem społeczno-obyczajowym tworzą historię spójną i wciągającą. Puzyńska nie byłaby sobą, gdyby nie obdarzyła bohaterów niezwykle barwnymi osobowościami. To właśnie oni wzbudzają największą ciekawość i sprawiają, że od książki trudno się oderwać.

„Nic takiego" Katarzyna Puzyńska

To dopiero druga książka autorki, którą przeczytałam, ale już po kilku rozdziałach poczułam, że zaczynam z tą nową serią nawiązywać pewną nić porozumienia.

Historia od pierwszych scen w willi w Zalesiu uderzyła we mnie ciężarem rodzinnych sekretów. Wyglądało trochę jak u Agathy Christie: duży dom, pełno domowników i morderstwo głowy wpływowej rodziny -Tadeusza Bacewicza. Każdy mógł mieć motyw, zwłaszcza że zamordowany milioner „majstrował” przy testamencie. Czy testament to zasłona dymna? Musicie sami sprawdzić.

Mamy tu dwie płaszczyzny czasowe: akcja rozgrywa się współcześnie, w Piasecznie i okolicach, ale ciągle przewijają się wydarzenia z 2012 r. - przeszłość dopomina się o swoje.

Bohaterów jest tu mnóstwo. Spodobało mi się trio, które prowadzi śledztwo. Prokurator Grzegorz Hala i dwie policjantki - Miśka Murawska i Kaja Dalke zwana Piggy. Złożenie charakterów dość niespodziewane: prokurator-perfekcjonista z natręctwami, jedna policjantka z tajemniczą przeszłością, a druga totalnie zakręcona. Najbardziej polubiłam Piggy. Nieprzewidywalna, ekscentryczna, czasem balansująca na granicy powagi i absurdu. Miałam największy fun właśnie z nią. Jej intuicyjne, nieszablonowe podejście bywało irytujące dla reszty bohaterów, ale to właśnie ona najbardziej ożywiała tę książkę.

Plusem jest to, że jest tu duża czcionka, choć przełożyło się to na 600 stron tekstu. Podobało mi się też wprowadzenie tematu zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, co sprawiało, że był to nie tylko kryminał, ale też opowieść o życiu z pewnymi ograniczeniami.

Ogólnie „złapałam kontakt” z tą serią, choć nie wszystko mi się podobało. Irytowały mnie wrzutki artykułów kodeksu karnego... miałam wrażenie, że to trochę taka zapchajdziura. Sama fabuła była nierówna. Były momenty, zwłaszcza na początku, kiedy nie mogłam się wkręcić.

Ale... czuję, że autorka z premedytacją buduje tu zaczątki większej serii i liczę, że będzie tylko lepiej. Jeśli autorka podkręci tempo, ograniczy trochę prawnicze wtręty i rozwinie postaci to chętnie sięgnę po kolejne części.