Dzielnica cieni

" [...] Niech się boi, niech lęk płynie w jej żyłach zamiast krwi! Niech się ciągle odwraca, żeby sprawdzić, czy nie jest śledzona! [...]"

Katarzyna Puzyńska stworzyła kryminalnie przepiękną baśń, w której to czytelnik decyduje o tym, co było prawdą, a co wytworem wyobraźni głównych bohaterów. W "Dzielnicy cieni" magia miesza się z realizmem. Mamy tutaj do czynienia ze zbrodniami. Jednak nie mogę określić, że jest to czysty kryminał. Tutaj miesza się ze sobą kilka gatunków. Idealna gratka dla wszystkich dorosłych czytelników. Dosłownie każdy tutaj znajdzie coś dla siebie.

Mamy tutaj mnóstwo głównych postaci, między innymi:

- Wiktora Schneidera, który wygląda bardziej na studenta niż doktora. Zajmował się etnologią i antropologią kulturową. Przez jedną osobę został wplątany w wir nieprzewidzianych zdarzeń. Dzięki temu jego życiu grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Polubiłam tę postać, nie tylko za świetne nazwisko.

- Nadieżdę Pietrowną Szewcową — słynną rosyjską pisarkę i opozycjonistkę. Poznacie ją pod zupełnie innym imieniem i nazwiskiem. Dlaczego zmieniła swoje dane personalne? Co takiego ukrywa przed światem?

- Wandę Popowską, która jest byłą baleriną. Ta postać ostro pała zemstą. Czy ukoi swój ból? Tej postaci niestety nie polubiłam. Należy do grupy toksycznych osób.

Następnych bohaterów poznacie sami, podczas czytania "Dzielnicy pszczół".

Jestem zachwycona twórczością Katarzyny Puzyńskiej. Podoba mi się jej nowa odsłona. Cieszę się, że ona zmusza swoich czytelników do głębokiej refleksji i czynnego uczestnictwa w opisanej historii.

"Dzielnica cieni" wciągnęła mnie od samego początku. Były momenty, w których czułam się przygnębiona, wstrząśnięta i smutna. Przerażenie trzymało mnie do ostatniej strony. Akcja jest wartka i ma mnóstwo zwrotów.

Czytając tę książkę, czułam się, jakbym czytała mroczne Baśnie braci Grimm. To było takie dobre.

Głównym motywem tej historii jest książka, a właściwie pewien manuskrypt, który zabija. Każdy, kto go posiada, narażony jest na prawdziwe nieszczęście — śmierć.

Poruszamy się w dwóch czasach: w latach współczesnych i w roku 1968. 

Czy lubicie książki o książkach? A mroczną i złowieszczą atmosferę? Ja uwielbiam, dlatego z dreszczykami emocji, odczytywałam każdą kolejną stronę.

Okładka mnie kupiła. Uwielbiam pszczółki i ich miodzik. Tutaj przewijają się pszczoły i miód. Mogę śmiało powiedzieć, że odgrywają kluczową rolę.

Czy przeczytalibyście książkę, która zabija?

Są takie książki, których nie powinno się przegapić, bo można wiele stracić. "Dzielnica cieni" do takich należy.

Z tą historią przepadniecie na długie godziny.

*współpraca reklamowa*

Kryminał magiczny, spotkaliście się kiedyś z takim określeniem? Ja osobiście nie, więc byłam bardzo ciekawa tej książki. Oczywiście spodziewałam się dobrego kryminału wzbogaconego o coś magicznego, a to coś okazało się czymś rodem wyciętym z fantastyki. Pomysł i wykonanie naprawdę bardzo dobre.

Akcja powieści rozgrywa się w dwóch liniach czasowych, które się wzajemnie uzupełniają. W teraźniejszości pisarka, Nadia, która uzyskała azyl polityczny, cieszy się wolnością, szuka materiałów do nowej powieści, stapia się z literaturą dzięki lokalnej bibliotece, ale też zaczyna odczuwać ogromny niepokój, który wzmaga się wraz z pojawieniem kogoś z jej przeszłości. W międzyczasie cztery kobiety spotykają się by omówić sprawę, która od lat im ciąży, tym bardziej, że historia zaczyna się powtarzać. W przeszłości zaś skupiamy się na przyjaciółkach, śledztwie w sprawie zamordowania nastolatki, perypetiach mieszkańców jednego z bloków oraz na tematach politycznych.

Nie jestem fanką przeskoków czasowych, ale tutaj nie sprawiało mi to problemu, głównie dlatego, że obie historie są ze sobą w pewnym stopniu powiązane, a przeskoki w przeszłość pozwalają lepiej zrozumieć teraźniejsze wydarzenia. Jednak zanim wszytko zaczyna się ze sobą łączyć w całkiem logiczną całość, to początek może troszkę zmylić i wprowadzić pewną dozę niepokoju i niezrozumienia.

Lektura mnie wciągnęła, czytało mi się ją bardzo dobrze i nawet bardzo szybko, bo fabuła jest ciekawa, pełna zwrotów akcji, a stworzony przez autorkę gatunkowy mix według mnie jest dużym atutem tej powieści. Wątków jest sporo, są różnorodne, jednak największy nacisk autorka kładzie na wątki kryminalne. Samo zakończenie nie do końca mnie satysfakcjonuje, bo nie do końca wszytko jest domknięte, można mieć wrażenie, że ta historia jeszcze się nie skończyła.

To lektura, która wymaga wysilenia umysłu, autorka w wyśmienitym stylu łączy elementy zagadki zamkniętego pokoju, kryminału noir czy thrillera. Mi się podobało, nie spodziewałam się tak dobrej lektury. Naprawdę robi wrażenie.

*olilovesbooks2*

„Dzielnica cieni” to kolejna książka Katarzyny Puzyńskiej, która jest nieco inna niż znana nam wszystkim seria Lipowo. Jest to miks gatunkowy: kryminał w klimacie noir i mrożący krew w żyłach thriller.

Zakonnica, naukowczyni, prawniczka i bezdomna – te cztery kobiety spotykają się w pewną jesienną noc by omówić kwestie pewnej tajemniczej książki, która potrafi siać śmierć. Tymczasem pewna pisarka przyjeżdża do Polski i odnajduje tu spokój. Zaczyna cieszyć się z obcowania z literaturą dzięki starszej i przemiłej bibliotekarce. Jednak jej spokój nie trwa długo. Wydaje się jej, że ktoś ją śledzi.

Autorka zabiera nas w podróż w czasie. Znajdujemy się w 1968 roku, gdzie zdjęcie inscenizacji Dziadów powodują szereg przerażających wydarzeń. A żeby było tego mało w jednym z bloków zostaje zam0rdowana jedenastolatka. Milicja oskarża niewinnych. 4 przyjaciółki, wiedzą, że istnieje pewna książka, która potrafi zabijać. Muszą szybko ją znaleźć, zanim będą kolejne trupy.

Książka posiada niesamowity klimat. Mroczny, duszny a przy tym rzeczywistość miesza się z fikcją, a prawda z iluzją. Książki nie czyta się za szybko. Wymaga ona większego skupienia, ale nie jest to bynajmniej jej minus. Znajdziemy tutaj wiele tajemnic i wiele bohaterów, którzy coś ukrywają. Mamy również dwie linie czasowe. Wszystko to jednak pasuje do siebie i nie ma mowy o chaosie.

Osobiście jestem oczarowana nową serią od Katarzyny Puzyńsiej. Uwielbiam jej styl pisania i chętnie sięgam po każdą książkę jaka wychodzi spod jej pióra. Już nie mogę doczekać się kolejnych części tych magicznych kryminałów, które trzymają w napięciu i niosą wiele niepokoju. Polecam!

Czy książka naprawdę może zabijać? A jeśli tak… to czy miałbyś odwagę ją przeczytać?

Z Katarzyną Puzyńską mam historię znajomości pełną zakrętów – jedne książki mnie przyciągały, inne nieco męczyły. Ale „Dzielnica cieni” to zupełnie inna liga. To nie jest tylko kryminał. To opowieść, która wymyka się schematom i pokazuje, że literatura potrafi być naprawdę… niebezpieczna.

Wyobraź sobie Warszawę. Współczesną i tę sprzed lat. Szarą, duszną, gęstą od tajemnic i lęku. Jesień, wiatr, Wszystkich Świętych na horyzoncie – a w tym wszystkim cztery kobiety, które spotykają się na przystanku, by porozmawiać o czymś, co powinno było zniknąć. Ale wraca. Książka, która zabija. Brzmi jak metafora? A może nie do końca?

Narracja dzieli się między współczesność i rok 1968. I już samo to jest fascynujące – bo nie dostajemy płaskiego kryminału, ale gęstą opowieść o historii, winie, pamięci. O manipulacji i o tym, co robi z człowiekiem władza. Jest młoda dziewczynka, która ginie w czasach PRL-u. Milicja szuka winnych na chybił trafił. Jest wykładowca, który nie wierzy w oficjalną wersję wydarzeń. I zaczyna grzebać głębiej. A im głębiej sięga, tym ciemniej robi się w tej dzielnicy…

Wracamy do teraźniejszości. Nadia, pisarka z zagranicy, znajduje w Polsce nie tylko schronienie, ale i nową pasję. Biblioteka, do której trafia, jest jak ze snu – lub z koszmaru. Bibliotekarka wie, jaką książkę komu podsunąć. Czasem aż za dobrze. A gdy rzeczywistość zaczyna przypominać pisaną przez Nadię fikcję… robi się bardzo niepokojąco.

W tej historii nie ma nic oczywistego. Postacie są złożone, niejednoznaczne. Uwielbiam to, jak Puzyńska bawi się konwencją – z jednej strony mamy klasyczne „zamknięty pokój” i śledztwo, z drugiej magię, która przecieka przez kartki jak woda przez palce. Niby coś nierealnego, ale nie sposób powiedzieć: „to się nie mogło zdarzyć”.

Atmosfera? Ciężka, lepka jak mgła, która nie chce opaść. Tu wszystko ma znaczenie: stare zdjęcie, numer mieszkania, rysa na książce. Trzeba być czujnym, bo autorka zostawia tropy – nie zawsze w oczywistych miejscach. A zakończenie? Mówię tylko tyle: ciarki.

Czy było coś, co przeszkadzało? Może delikatne zagubienie przy ogromie postaci i wątków. Trzeba się skupić. Ale jeśli dacie się ponieść – wejdziecie w świat, który jest mroczny, ale też niezwykle literacki. Jakby Borges i Tokarczuk pisali razem thriller.

Ocena 9/10 - za klimat. Za język. Za pomysł. I za to, że po przeczytaniu „Dzielnicy cieni” trochę inaczej patrzę na książki w biblioteczce. A może zwłaszcza na te, które wydają się zbyt ciche…