Nie płacz, księżyc gaśnie

Każda śmierć jest tragedią. Jednak zbrodnia na dziecku wstrząsa i łapię człowieka za serce niczym imadło. A już zwłaszcza wtedy, gdy wszystko wskazuje na to, że mordercą okazuje się ktoś kto miał za wszelką cenę chronić. Wspierać. Trwać u boku. Rodzic...

Cyryl Sone ponownie to robi. Wrzuca czytelnika w szpony zła, które nie zna granic. Które nie jest potworem z szafy, marą z lasu, a drugim człowiekiem, który tak, jak ty czy ja, ma plany, marzenia i podejmuje własne decyzje. Czasami te decyzje są okrutne. Zdarza się tak, że popychają do popełnienia zbrodni...

Nikodem Rand wciąż jest niepokorny. Może nie tak bardzo, jak w pierwszym tomie, jednak pazura nie stracił. Wciąż kopie, poszukuje, nie daje zapomnieć o tym, że prawda jest gdzieś tam głęboko ukryta. Że wystarczy się do niej dokonać. Do tego ten klimat małomiasteczkowości. Mówcie, co chcecie, ale w kryminałach nic tak nie działa na wyobraźnię, jak zbrodnia w miejscu, w którym co drugi człowiek zna się chociażby z widzenia...

Jeśli lubicie nieoczywiste powieści, w których motywy przestępstwa nie są początkowo znane, a główny bohater to dość pyskata postać, nie krępujcie się i sięgajcie po "Nie płacz, księżyc gaśnie".

Niepokorny pisarz, tajemnice i miasteczko z duszną atmosferą. Co tym razem wydarzy się w Dunli?

Nikodem jest świadkiem gdy ojciec strzela do dziecka, do swojego ukochanego syna. Co musiało się wydarzyć, że zdecydował się na taki krok? Niko nie wierzy w winę Adama mimo, że był przy tym i mężczyzna przyznaje się do strzału. Policja, opinia publiczna wydaje już wyrok, bestia, morderca ale Rand zrobi wszystko, żeby poznać prawdę i odkryć co kierowało ojcem, który celuje z broni do własnego dziecka.

Ta historia jest jeszcze lepsza niż pierwsza część, Niko trochę spokorniał ale nie za dużo, nadal pojawia się tam gdzie są kłopoty, a one przyklejają się do niego jak magnez. Tak jak w pierwszej części nie spocznie dopóki nie dowie się prawdy, tu na szczęście nie podejrzewa samego siebie więc chociaż to mu nie ciąży.

Temat morderstwa w kochającej się rodzinie to rzadkość, podziwiam autora za odwagę i to, że postanowił po taki sięgnąć. Pobudki dla których ktoś kogoś zabija a tym bardziej rodzic dziecko nigdy nie będą dla ludzi zrozumiałe i tutaj też ciężko usprawiedliwiać Adama.

Cieszy mnie też to, że Niko wrócił do Dunli, lubię jak powieści toczą się w takich małych, hermetycznych środowiskach, w świat dobrze sobie znany wchodzi ktoś obcy i potrafi namieszać. Z minusów, ta seria będzie miała tylko trzy tomy, a tak fajnie zaprzyjaźniłam się z głównym bohaterem.

Cyryl Sone to nie tylko pisarz, jest również prokuratorem, a jego profil na Instagramie zdecydowanie warto odwiedzić, życie od kuchni i kulisy pisania, to właśnie możecie u niego znaleźć.

Serię polecam, tym bardziej jeśli lubicie niepokornych bohaterów w typie łobuza.

"[...] Weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w ofierze na jednym z pagórków, jakie ci wskażę. [...]"

Cyryl Sone po raz kolejny zachwycił mnie swoją twórczością. Jego najnowszy mroczny kryminał pod tytułem „Nie płacz, księżyc gaśnie” zaczyna się od potwornej zbrodni. Ojciec morduje własnego syna na oczach świadka. Szok, niedowierzanie i strach przed tym, co jeszcze może się zdarzyć. Jak pamiętacie w Dunli wszystko, co złe jest możliwe. Zapanował tu NIE-SPOKÓJ! I niestety tak łatwo nie odpuści.

Znamy sprawcę morderstwa, ale nie znamy motywu, który doprowadził go do tego haniebnego czynu. Razem z pisarzem Nikodemem Randem będziemy wyjaśniać tę trudną sprawę.

Oprócz Randa poznacie dalsze losy między innymi producentki Wandy Achtelik i młodej Wiktorii Lorenz.

Bardzo bałam się o Wandę, która przeprowadziła się do miasta przesiąkniętego samym złem. Ona jeszcze tego nie wie, ale nie będzie miała lekko. Cyryl Sone zapewnił jej nieprzespane nocki.

Autor bardzo dobrze poradził sobie z kontynuacją serii „Prawo Dunli". Drugi tom jest bardziej mroczny i jeszcze bardziej wciągający. Aż nie chcę myśleć, co będzie się działo w trzecim i niestety ostatnim tomie.

Z powieścią „Nie płacz, księżyc gaśnie" przepadłam na długie godziny. Bardzo podobały mi się zwroty akcji, których kompletnie się nie spodziewałam. Epilog sprawił, że najchętniej już poznałabym kolejną część. I co ja mam teraz zrobić?

Cyryl Sone idealnie przywiązuje do siebie czytelników. Jego powieści można brać w ciemno, ponieważ są genialne i idealnie mroczne.

Jeżeli uwielbiacie w książkach mroczne klimaty, których akcja toczy się w małych miasteczkach, to idealnie trafiliście. Nie powinniście przegapić serii „Prawo Dunli". W celu lepszego zrozumienia bohaterów zachęcam was do przeczytania najpierw „Zaśnij, diabeł patrzy", a dopiero później „Nie płacz, księżyc gaśnie".

Okładka jest bardzo mroczna, złowieszcza i przyciągająca wzrok.

Ps.

Czy odważycie się odwiedzić Dunlę i jej mieszkańców? A może tak jak jedna z postaci zechcecie się tutaj przeprowadzić?

„Dunla. Niewielkie powiatowe miasteczko leżące nad jeziorem o tej samej nazwie. Położone na tyle blisko cywilizacji, by wiedzieć, czym jest zło, i jednocześnie na tyle daleko, by nie potrafić się go pozbyć”.

Pozostając w spowitej nie-spokojem atmosferze hermetycznego środowiska niewielkiej Dunli, autor serwuje nam inspirowaną autentycznymi wydarzeniami sprawę dzieciobójstwa. Akcja podzielona jest na dwa okresy – lato i jesień tego samego roku, które dzieli makabryczne wydarzenie – śmierć 11-letniego Mikołaja z rąk własnego ojca Adama. Ojca, który był jego przyjacielem, na którego mógł liczyć, z którym świetnie się rozumiał. Jaki ojciec zabija własne dziecko?

”Społeczność niewielkiego kaszubskiego miasteczka doskonale rozumiała, że nic tak nie służy interesom miasta i jego mieszkańców jak cisza. Układy, zależności, przysługi. Zgniłe miejsca nie lubią świeżego powietrza.”

„Zmowa milczenia. Prawo Dunli. Sąsiad nigdy nie zdradził własnego sąsiada. Nawet gdy ten okazał się bestią.”

Fabuła jest ciekawie skonstruowana, gdyż nie opiera się na poszukiwaniu sprawcy, lecz próbie znalezienia motywu jego działania. Co skłoniło Adama, by zabić własnego syna? Czy istnieje logiczne wyjaśnienie?

Choć Dunla jest miejscem od którego na żywo trzymałabym się z daleka, chętnie powróciłam do jej pełnego tajemnic, układów i nieustannego napięcia klimatu. Każdy element fabuły jest niepokojąco realistyczny. To wywołuje pewną ambiwalencję uczuć. Z jednej strony od książki trudno się oderwać, a z drugiej chcielibyśmy się wyrwać z tego mrocznego miejsca, które wciąga nas jak gęste bagno.

Książka ukazuje czytelnikowi jak trudne i zawiłe może być znalezienie odpowiedzi na pytania w sprawie, która wydaje się jasna. Mamy bowiem ofiarę, mamy sprawcę, ale zrozumienie postępowania drugiego człowieka, który wydawał się wzorem ojca, będzie dużym wyzwaniem.

Postać dość kontrowersyjna, którą jest Nikodem Rand, w pierwszej części działała na mnie irytująco. W kontynuacji jego osobowość nie wybijała się na pierwszy plan i ewoluowała, przez co wydał mi się on bardziej przystępny i dojrzalszy.

Ucieszyła mnie informacja na koniec, że trzeci tom cyklu jest już prawie skończony, bo chętnie zanurzę się w tej oblepiającej atmosferze za jakiś czas ponownie.

Chciałbym Was ponownie zaprosić do Dunli. Małej mieściny, w której nic nie jest oczywiste, a tajemnice jakie się w niej kryją nie chcą pozostać odkryte.

Na samym początku będziecie świadkami ogromnej tragedii, ojciec zabije na oczach świadków swojego ukochanego syna. Sprawa jasna i dość klarowna. Wyjaśnienie tej zbrodni powinno być przysłowiową „bułką z masłem” dla miejscowej Policji. Nic bardziej mylnego.

Tak się złożyło, że świadkiem tej zbrodni będzie nie kto inny jak Nikodem Rand - pisarz, który postanowił wrócić do Dunli i dokończyć swój nowy pisarski projekt. Niestety zamiast znaleźć spokój i możliwość oddania się pasji twórczej odnalazł zbrodnię, która mogłaby z powodzenie stać się pomysłem na fabułę jego kolejnej książki.

Tylko on nie wierzy w to co widział. Jest przekonany, że umysł płata mu figle, a serce podpowiada, że sprawa ma drugie dno. Zaczyna się walka z czasem i własne śledztwo mające na celu wyjaśnienie tragedii.

Cyryl Sone nie kazał nam długo czekać na kontynuację „Zaśnij, diabeł patrzy”, do tego kontynuacja wyszła mu naprawdę dobrze. Mroczny klimat Dunli i paleta świetnych bohaterów to wartości dodane tej serii.

Wydawać się może, że każda z opisanych tu postaci prowadzi swoją wewnętrzną walkę z demonami przeszłości. Część z tych postaci się zna, kolejne zupełnie nie, ale finalnie wszystkich łączy mrok Dunli, miejscowości, która wydawać się, żyje własnym życiem, życiem które niekoniecznie ma być spokojne i radosne.

Coś w tej miejscowości wyzwala w ludziach nieodkryte dotąd instynkty. Jedni kierują się zyskiem, inni władzą. Każdy z nich ma wrażenie, że panuje nad swoim losem. Wrażenia niestety często pozostają mylną iluzją – jedno jest tutaj pewne NIE-SPOKÓJ.

Bardzo zachęcam Was do poznania tej książki i całej serii z Nikodemem Randem.

Osobiście z niecierpliwością wypatruję oliwkowego porsche na horyzoncie co będzie zwiastunem nadejścia trzeciej, zapowiedzianej przez autora odsłony.

Polecam gorąco.