Nadia

"Nadia” wymyka się tym schematom, chociaż to bardzo dobra książka, lecz moim zdaniem bliżej jej do dramatu aniżeli thrillera psychologicznego. Dramatu kobiety, która została skazana na dożywocie, za brutalne zabójstwo męża, chociaż uważa, że jest niewinna, ale nikt jej nie wierzy.

Czy potraficie sobie wyobrazić, że osadzono Was w więzieniu? Oskarżyli o coś, czego nie zrobiliście? Nikt Wam nie wierzy i nie chce mieć z Wami nic wspólnego. Przerażające.

„Nadia” wymyka się tym schematom, chociaż to bardzo dobra książka, lecz moim zdaniem bliżej jej do dramatu aniżeli thrillera psychologicznego. Dramatu kobiety, która została skazana na dożywocie, za brutalne zabójstwo męża, chociaż uważa, że jest niewinna, lecz nikt jej nie wierzy.

Czy potraficie sobie wyobrazić, że osadzono Was w więzieniu? Oskarżyli o coś, czego nie zrobiliście? Nikt Wam nie wierzy i nie chce mieć z Wami nic wspólnego. Przerażające.

Linda wcześniej wiodła wspaniałe życie, a teraz uznano ją za zbrodniarkę. Została osadzona w więzieniu dla kobiet, gdzie odsiaduje wyrok dożywotniego pozbawienia wolności za zabójstwo męża. Przedtem była osobą, którą podziwiano, chciano z nią nawiązywać bliskie relacje, a teraz budzi odrazę i wszyscy się od niej odwrócili, włącznie z rodziną i przyjaciółmi, bo wierzą wymiarowi sprawiedliwości, a nie jej. Adwokat, także jej nie wierzy i po upływie kilku lat, nadal twierdzi, że nie ma podstaw do wznowienia procesu, a ona wciąż tkwi we więzieniu, gdzie powoli z normalnego człowieka, ze Słonecznej Dziewczynki, zmienia się w Potwora.

O tym, jak wcześniej wyglądało życie Lindy, kawałek, po kawałku dowiedziałam się z licznych retrospekcji. Sporo w nich o Lindzie, jako dziecku i tym, co działo się, tuż po odkryciu morderstwa. Linda Andersson cały czas zastanawia się, jak to możliwe, że zamordowała męża, którego kochała i zupełnie tego nie pamięta. Jest przekonana, że została w to morderstwo wrobiona. Ma żal do rodziny i przyjaciół, że tak łatwo uwierzyli w jej winę i nie próbują jej pomóc w wydostaniu się z więzienia. Blisko osiem lat zajęło jej odkrycie prawdy, komu zależało nie tylko na śmierci jej męża, ale żeby ona do końca swojego życia tkwiła we więzieniu. Ten ktoś odebrał życie nie tylko Simonowi, ale także jej.

Świetnie skonstruowana fabuła, chociaż znacznie odbiega od tych, które zazwyczaj można znaleźć w skandynawskich thrillerach. Pierwszoosobowa narracja, pozwoliła mi podążać za główną bohaterką i wraz z nią zastanawiać się, komu tak bardzo zależałoby zniszczyć jej życie. Spotkałam się już niejednokrotnie z podobnym motywem w wielu książkach, a także w wielu filmach, więc byłam przekonana, że w tej powieści nic mnie nie zaskoczy. Wkrótce miałam się przekonać, jak bardzo się myliłam. Autorka podrzucała mylne tropy, a ja zaczęłam poddawać wszystko w wątpliwość. Nie ma w tej książce utartych schematów, jak na początku mi się wydawało. Kolejne elementy zagadek, niedomówień, traum z przeszłości powoli wskakiwały na swoje miejsce, by w końcu połączyć się w niesamowitą historię, o tym jak rodzi się zło. Napięcie wciąż rosło, by eksplodować we wspaniałym finale, który mnie zupełnie zaskoczył.

Elisabeth Noreback pisze w sposób niezwykle sugestywny. Robi to tak przekonująco, że chwilami czułam się, jakbym sama znalazła się w tym więzieniu, niesłusznie skazana, za coś, czego nie zrobiłam. Linda ze Złotej dziewczynki żyjącej w luksusie w świetle fleszy najpierw u boku matki, znanej i uwielbianej przez tłumy piosenkarki, a potem męża, uznanego muzyka, zmienia się w więzieniu we wrak człowieka. Cień samej siebie. Coraz bardziej pogrąża się w marazmie, bo wie, że nie może liczyć na niczyją pomoc, bo nikt jej nie wierzy. Musi minąć kilka lat, by kobieta znalazła motywację i próbowała wyjaśnić, co się wtedy tak naprawdę stało i zacząć prowadzić swoje śledztwo. Bardzo nietypowe, bo prowadzone zza krat. Szukałam wraz z bohaterką wskazówek, które pomogłyby jej w rozplątaniu sieci kłamstw, by potem wszystko złożyć w jedną całość. Cały czas zastanawiałam się, jaki będzie wynik tej walki, która z góry wydawała się przegrana.

Po upływie tych kilku lat spędzonych we więzieniu wspomnienia Lindy są spowite gęstą mgłą, schowane w zakamarkach pamięci. Coraz trudniej przypomnieć jej sobie cokolwiek, coraz trudniej dotrzeć do prawdy, lecz gdy w końcu się odsłoni, ta prawda będzie wstrząsająca, również dla niej samej.

Dość skomplikowana historia, może niezbyt łatwa w odbiorze, ale śledzi się ją z dużym zainteresowaniem i czyta bardzo szybko. Autorce udało się cały czas utrzymać moją uwagę, chociaż cała powieść jest przedstawiona tylko i wyłącznie z perspektywy Lindy. Może chciałabym także poznać punkty widzenia innych postaci znających bohaterkę, ale czy powieść zyskałaby dzięki temu na atrakcyjności, trudno mi to jednoznacznie stwierdzić. Co zwróciło jeszcze moją uwagę? Autorka wspomina, że Szwecja jest jednym z nielicznych państw, gdzie w areszcie bez wyroku można spędzić kilka miesięcy. Bohaterka czekała na swój proces trudnych dziewięć miesięcy w zamknięciu w izolacji od wszystkich i wszystkiego. Po tak długim pobycie w areszcie można już uwierzyć we wszystko, nawet w swoją winę.

Kim jest tytułowa Nadia? Na to pytanie otrzymacie dopiero odpowiedź, gdy przeczytacie książkę.

„Istnieją okoliczności, na które nie mamy wpływu, jedno prowadzi do drugiego i jesteśmy zmuszeni podejmować pewne decyzje.”

Linda Anders miała wszystko, prowadziła bajkowe życie, jedna noc zmieniła wszystko. Została skazana na długie lata za brutalne zabójstwo męża. Mija kilka lat, a ona wciąż niczego nie pamięta, uważa, że ktoś ją wrobił. Czy rzeczywiście zabiła?

Akcja powieści toczy się swoim rytmem, stopniowo nabiera tempa. Fabuła ciekawie utkana, niesie emocje i dreszczyk niepewności. Liczne retrospekcje wiele wyjaśniają. Autorka pisze lekko, barwnie, napięcie wzrasta w miarę czytania. Ciekawie ukazani bohaterowie, na duży plus zasługuje wnikliwy portret psychologiczny głównej bohaterki. Kobieta wie, że jest niesłusznie skazana, ktoś ją wrabia, nikt jej nie wierzy, nawet siostra.

Trudny pobyt w wiezieniu, okaleczania, przyjaźń, strach, ciągła niepewność. To wszystko powoduje, że nasza bohaterka się zmiana, staje się brutalna, bezduszna, dopasowuje się do otaczającej ją rzeczywistości. Autorka umiejętnie wodzi nas za nos, podrzuca mylne tropy, które prowadzą w ślepe uliczki. Wątpliwości i niewiadome się mnożą. Zeznania mają pełno sprzeczności. Kto kłamie?Obsesja, zło, nieprzewidywalne ludzkie zachowania.

Kim tak jest tytułowa Nadia?

Zaskakujący, trzymający w napięciu, chwilami szokujący thriller psychologiczny. Jest zbrodnia, musi być i kara. Zakończenie kompletnie mnie zaskoczyło. Czytajcie, polecam! Tatiasza i jej książki.

,, Zanim zasypiam w ramionach Alexa, zdaję sobie sprawę, że mogę swobodnie oddychać. Odkąd go poznałam, nie budzę się już z czarną przepaścią pod stopami ani z poczuciem pustki, przebywania w próżni.

Kocham i jestem kochana, więc istnieję".

Już nie pamiętam kiedy było mi dane przeczytać tak zatrważający thriller psychologiczny. Jest potworny i nie do przewidzenia. Ilekroć natrafiacie na jakiś trop, tylekroć później przekonujecie się, że to nie prawda. Nie wierzcie tutaj bohaterom, gdyż wasze zdanie przerobią na mielonkę z której wyjdzie ser, nie kotlety. Będą bardzo przekonywujący, uwierzycie w ich zeznania, będziecie im współczuć, ale to wszystko jest niepotrzebne. Niekiedy oni sami nie wiedzą dlaczego postępują tak a nie inaczej. Historia Lindy będzie bardziej przerażająca niż los jaki ją spotkał. W jednej chwili jest na wolności, a drugiej siedzi za popełnienie zabójstwa i nawet nie wie dlaczego. Wie, że ktoś ją wrabia, tylko nikt nie chce jej uwierzyć. W więzieniu zostaje poważnie okaleczona i zaprzyjaźnia się z osobą, której wszyscy się boją. Sama zaczyna bywać bezduszna i agresywna, choć według niej to inni chcą ją wrobić. Wciąż nikt jej w nic nie wierzy. Odwróciła się od niej rodzina i chłopak z którym marzyła, że stworzą wspaniałą przyszłość. Czy jednak musiała być tak ślepa? Dlaczego za każdym razem jej zeznania się różnią od innych? Bardzo chce wznowić śledztwo, ale nikt nie chce jej pomóc. Dodatkowo niedługo później traci więzienną przyjaźń. Zastanawia się jak bardzo los jeszcze chce ją doświadczyć. Prosi adwokata by się za nią wstawił, ale jej wspomnienia nie wystarczają, by wznowić śledztwo. Musi zatem zdarzyć się coś, co sprawi, że prawda wyjdzie na jaw. Ale co to będzie, to już sami musicie przeczytać:-)

Książkę czytałam pod ogromnym napięciem, nie potrafiłam się od niej oderwać. Byłam zła na każdego, kto przerywał mi czytanie. Powiedzieć, że jest wciągająca, to za mało. Ona was pochłonie, sprawi, że historia Lindy będzie się objawiała w waszych snach. Te mnożące się pytania były strasznie wyczerpujące, ale choćby nie wiem ile czasu życia wam zostało, bardzo będziecie pragnęli doczytać ją do końca. To jakby czuwać przy najbliższej osobie, która niebawem odejdzie do innego świata. Jest po prostu tak niesamowita jak tęcza na niebie, gdzie wszyscy ją widzą ale nikt jej nie dotknął. Nieprawdopodobnie dobry styl pisarski, pięknie przedstawieni bohaterowie i akcja, która wbija w fotel. Prawda, która choć wyczekiwana, to jednak poznana staje się największy wrogiem. Każda senność znika, kiedy zaczynacie ją czytać, a na końcu analizujecie każde zdarzenie, jakby od tego zależało wasze życie.

Historia z teraz i ze wspomnień, by ujrzeć książkę dwojgiem oczu. Już dawno nie byłam tak podekscytowana pisaniem recenzji. Nieskończenie będę ją polecać!!!

Jestem niewinny (-a)! Te słowa powtarza niemal każdy skazany niczym mantrę. Mówi się, że w więzieniu siedzą sami niewinni, bo skazani zawsze tak twierdzą. Na pewno każdy z Was słyszał o przypadkach ludzi niewinnie skazanych i odsiadujących wysokie wyroki w więzieniach. Polska jest w czołówce krajów Europy, jeśli chodzi o liczbę osadzonych.

"Czy życie może w okamgnieniu zmienić się na zawsze?

Przenieśmy się na chwilę do Szwecji.

Linda Andersson od zawsze żyła w blasku fleszy - w dzieciństwie za sprawą matki słynnej piosenkarki, w życiu dorosłym u boku muzyka.

Byłam córką celebrytki, która w cieniu wiodła życie nauczycielki muzyki, dopóki nie wyszła za Simona Hussa, odnoszącego wielkie sukcesy artystę. Byliśmy szczęśliwą parą, której dobrze się powodziło."

Sześć lat temu została skazana na dożywocie za zabicie męża. Trafiła do najniebezpieczniejszego więzienia w Szwecji - Biskopsberg. Linda cały czas powtarza, że jest niewinna. Ma lukę w pamięci i do końca nie wie, co się stało. Znajomi i krewni nie wierzą w jej niewinność.

"Ludzie, których kochałam, osądzili mnie jeszcze surowiej. Dla nich już byłam martwa."

W więzieniu człowiek staje się twardzielem, bo musi walczyć o swoje. Linda nie daje za wygraną i postanawia za wszelką cenę dowiedzieć się co się stało podczas feralnej nocy gdy zginął jej mąż. Dochodzi do zaskakujących wniosków.

"Istnieją okoliczności, na które nie mamy wpływu, jedno prowadzi do drugiego i jesteśmy zmuszeni podejmować pewne decyzje. Może czasami po prostu robimy to, co trzeba robić".

Książka wciąga od pierwszych stron, a kolejne same się przewracają, bo człowiek chce poznać prawdę. Podczas czytania miałam swoje przypuszczenia ale autorka sprytnie mnie wmanewrowała i zafundowała takie zakończenie o jakim nawet nie śniłam. Czytałam je trzy razy i myślałam sobie kapitalne. Jeżeli chodzi o skandynawską literaturę to dawno nie trafiłam na taką książkę, gdzie nie ma skomplikowanych imion, nazwisk czy miejscowości i mnóstwa bohaterów, a tutaj jest wszystko idealne. Tajemnice i zagadki rozbudzają wyobraźnię czytelnika.

Polecam!

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Była Słoneczną Dziewczynką. Teraz jest Potworem…

Wyobraź sobie, że zostajesz skazana na dożywocie, choć twierdzisz, że jesteś niewinna. Żeby przeżyć, musisz zacząć wierzyć w to, co ci mówią. Że zabiłaś męża… Linda od zawsze miała wszystko. Jako dziecko występowała z mamą na scenie, później wyszła za artystę Simona. Jednak sielanka nie może trwać wiecznie. Kathy - matka Lindy zapada na śmiertelną chorobę, która wymaga od córki pełnego zaangażowania. To wtedy okazuje się, że Simon wcale nie był wierny kobiecie. Czy zdradzona kobieta była w stanie zabić? Co dokładnie wydarzyło się w dniu, gdy życie Lindy wywróciło się do góry nogami?

Uwielbiam skandynawskie kryminały ze względu na ich specyficzny klimat. Jednak muszę przyznać, że „Nadia” wywarła na mnie bardzo mieszane uczucia. Lubię, gdy książka ciekawi i wciąga już od pierwszych stron. Niestety w tym przypadku według mnie na początku wiało straszną nudą. Otrzymujemy wiele opisów z dawnego życia naszej głównej bohaterki i zero akcji. Powodowało to u mnie ogromne znużenie pomimo tego, że autorka ma naprawdę przyjemne pióro i całość czytało się dość szybko. Jednak bardzo się cieszę, że się nie poddałam, bo od połowy zrobiło się znacznie lepiej! To tam akcja zdecydowanie się rozkręciła. Autorka snuje coraz to ciekawsze intrygi, stawia przed nami nowe tropy i wodzi nas za nos. Było tajemniczo, dało się odczuć napięcie. Tak naprawdę ciężko przewidzieć co za chwilę się wydarzy. Samo zakończenie wbija w fotel i kompletnie się czegoś takiego nie spodziewałam. I tutaj właśnie okazuje się, że ten nużący początek był bardzo potrzebny. Potrzebny, aby wszystko dobrze zrozumieć i przede wszystkim zrozumieć bohaterkę, która została wykreowana na naprawdę ciekawą postać.

„Nadia” to książka, która naprawdę mnie zaskoczyła. Po średnim stracie zakończenie było bardzo miłym zaskoczeniem. Zdecydowanie polecam!

Thrillery i kryminały dzielą się na te, które się czyta tylko jeden raz i te, do których chce się wracać. Sama mam swoje ulubione pozycje z tego gatunku i są takie, do których wracam po miesiącach lub latach. Gdy ukazała się najnowsza pozycja Pani Elisabeth Noreback Nadia pomyślałam, że to może być nowa perełka wśród gatunku. Okładka mnie trochę zmyliła, ponieważ myślałam, że to tematyka obozowa. Patrząc na samą obwolutę, widzimy druty więzienne, które kojarzą mi się właśnie z np. Auschwitz. Po przeczytaniu informacji na odwrocie szybko zweryfikowałam swój błąd, okazało się bowiem, że Nadia to thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszej strony.

Nasz główna bohaterka Linda, wychowywana w znanej artystycznej rodzinie od lata nazywana była Słoneczną Dziewczynką. Gdy dorosła wyszła za Simona, który również pochodził z tego elitarnego świata. Gdy jej matka zachorowała i stanęła w obliczu śmierci, Linda dowiedziała się, że jej kochający mąż zdradza ją na lewo i prawo. Teraz nasza bohaterka odsiaduje wyrok w najniebezpieczniejszym więzieniu w Szwecji oskarżona o zabicie męża. Nikt nie wierzy w jej niewinność, wręcz przeciwnie wszystkie zebrane dowody wskazują na to, że popełniła tę zbrodnię. Problem polega na tym, że Linda nie wie, tak naprawdę co stało się tamtej nocy… Nic nie pamięta, i sama zaczyna kwestionować swoją poczytalność. Czy kobieta faktycznie jest potworem? A może została zręcznie wmanipulowana w plan kogoś innego? Tajemnica goni tajemnice, nic nie jest oczywiste i nie widać światełka w tunelu… Czy prawda zwycięży?

Pełna mroku powieść Pisarki, zaskakuje i wstrząsa. Pozwala odkryć najmroczniejsze zakątki duszy, ale i zapoznaje nas ze zręczną psychomanipulacją. Publikacja, od której ciężko się oderwać udowadnia, że mózg często może nam płatać figle, a szaleństwo dotyka nawet najbardziej zdrowych na umyśle ludzi. Do tego napięcie, wspaniałe zwroty akcji, niejednoznaczni bohaterowie i bezsprzecznie szczegółowe wejście w psychikę postaci sprawiają, że chce się więcej. To pierwsza książka Pisarki, jaką miałam w ręku, muszę napisać, że jest wprost genialna. Świat zbrodni i ludzkiej świadomości przenikają się nawzajem, tworząc dzieło, do którego chce się wracać. Po lekturze Nadii okazuje się, że każdą poczytalność można podważyć. Trzeba, także wspomnieć, że fabuła jest bardzo dynamiczna mimo dużej ilości opisów. Z całą pewnością jest to pozycja dla tych, którzy lubią rozbudowane wątki psychologiczne, szczegółowe opisy, oraz dokładne wejście w charakterystykę bohaterów.

Bez dwóch zdań polecam, fani dobrej powieści o zbrodni będą zachwyceni.