Fałszywa gra. Carl von Wedel. Tom 3

Moja wielka sympatia do książek szpiegowskich zaczęła się... niezwykle filmowo. Wszystko przez wywiad z Wiktorem Suworowem na Międzynarodowych Targach Książki w Warszawie. Do dziś pamiętam te emocje, gdy prowadzono mnie na to spotkanie krętymi, niekończącymi się korytarzami monumentalnego Pałacu Kultury i Nauki. Tamten klimat przesiąknięty tajemnicą sprawił, że po powrocie do domu zaczęłam wręcz połykać książki o tajnych agentach. Jednak, jak to w życiu bywa, po pewnym czasie zachłanność minęła. Zauważyłam, że w literaturze szpiegowskiej zaczął powtarzać się ten sam schemat. W moje czytanie powoli, ale skutecznie, wkradała się nuda. Odłożyłam ten gatunek na półkę i niemal o nim zapomniałam... aż do momentu, gdy trafiłam na książki Roberta Michniewicza.

Dzisiaj jego powieści biorę w ciemno! Każda jest zupełnie inna, każda zaskakuje. Przy Michniewiczu wiem jedno: zawsze mogę spodziewać się niespodziewanego. Autor uczy nas, czytelników, że nie należy przywiązywać się do własnych sądów, bo na kolejnych stronach wszystko i tak obróci się o sto osiemdziesiąt stopni. Dokładnie tak samo jest w najnowszej książce „Fałszywa gra”. To trzeci tom serii o Carlu von Wedelu, ale – co ważne – jeśli nie znacie poprzednich części, możecie śmiało czytać tę powieść niezależnie lub traktować ją jako prequel!

Przenosimy się do roku 1938. Europa drży w posadach, stojąc na krawędzi brutalnej wojny. Carl von Wedel, pomorski arystokrata, zostaje zwerbowany przez polski wywiad i rozpoczyna ryzykowną grę o najwyższą stawkę. Dzięki berlińskim koneksjom trafia do samego serca Abwehry. Tam bierze udział w tajnej operacji przeciwko ZSRR, próbując jednocześnie wyciągać najcenniejsze sekrety dla obronności Polski. Mało emocji? Dorzućmy do tego płomienny romans – bo Carl, trochę jak James Bond, kocha niebezpiecznie. Jego serce bije mocniej dla żony polskiego oficera, a w świecie, gdzie zdrada czai się za każdym rogiem, taka miłość bywa wyrokiem.

Michniewicz genialnie rysuje tło polityczne. Dokładnie poznajemy realia epoki, co niesamowicie ułatwia zrozumienie motywacji bohaterów i przyda się podczas lektury poprzednich oraz kolejnych tomów. Najbardziej uderzający w tej historii jest jednak tragizm polskiej Dwójki. Informacje przekazywane przez Carla o zbliżającym się pakcie Ribbentrop-Mołotow i planach agresji na Polskę są w kraju bagatelizowane. Władze nie chcą wierzyć w skalę nadchodzącej katastrofy... a potem wybucha wojna, a Niemcy wpadają na trop archiwów polskiego wywiadu. Czy to koniec berlińskiej siatki i samego von Wedela? Tego Wam nie zdradzę!

Z tomu na tom ta seria niesamowicie się rozkręca. Jest gęściej, bardziej szpiegowsko i zdecydowanie niebezpieczniej. W „Fałszywej grze” trzeba być niezwykle czujnym – tu nie można ufać nikomu. Autorowi genialnie udaje się przekształcić powieść historyczno-szpiegowską w rasowy, naszpikowany akcją thriller sensacyjny. Napięcie jest budowane mistrzowsko od pierwszej strony i umiejętnie podtrzymywane aż do wielkiego finału.

Dostajemy fascynujący wgląd w kulisy szpiegowskiego rzemiosła, zdobywanie pierwszych szlifów przez Carla oraz pełną zwrotów akcji opowieść z romansem w tle. Czyta się to po prostu rewelacyjnie! Jeśli lubicie sensacyjne klimaty, niespieszne odkrywanie kart i finałowe twisty, które wbijają w fotel – „Fałszywa gra” musi znaleźć się na Waszych półkach. Robert Michniewicz znowu to zrobił! Polecam ogromnie!

Postaci Carla von Wedla towarzyszę od początku czyli od „Doliny Szpiegów”. Z przyjemnością sięgnęłam po „Fałszywą Grę”, która pojawiła się niedawno na rynku wydawniczym i jest ona wstępem do całego cyklu.

Mamy rok 1938. Europa szykuje się do wojny. Dwaj potężni gracze: Niemcy i ZSRR próbują podzielić się wpływami na starym kontynencie. Carl von Wedel zostaje zwerbowany przez polski wywiad. Młody Niemiec zaciąga się w szeregi Abwery, która powierza mu nawiązanie kontaktu z Rosjanami. Jak poradzi sobie podwójny agent w świecie pełnych napięć, nieczystej gry i zbliżającej się wojny?

Wielka historia przewija się z falą tsunami przez tą powieść. Jest jej barwnym, emocjonującym tłem, a zarazem poruszającą bohaterką. Liczne znane nam z lekcji historii postaci pojawiają się na stronach tej powieści wywołując sporo zamieszania.

Carl dopiero stawia pierwsze kroki w niebezpiecznym świecie wywiadu. Zna wagę swojej pracy i niebezpieczeństwa z niej wynikające. Wie, że musi być ostrożny, czujny, przebiegły i nie bać się ryzyka. Od jego inteligencji, zaangażowania, sprawności fizycznej zależeć będzie nie tylko jego życie, ale też losy wojny.

„Fałszywa gra” to powieść pełna napięcia, niepewności, niespodziewanych zwrotów akcji. Główny bohater często będzie wpadał w tarapaty, brawurowo wychodził z opresji, ryzykowała życie i … mocno kochał. Kto lubi skomplikowane układy, rozwiązywanie trudnych zagadek i do tego adrenalinę rozkocha się tej książce bez pamięci.

Przebywanie z głównym bohaterem książki pt.''Fałszywa gra'' Carlem von Wedlem na obecną chwilę nie jest takie proste, jakby się wydawało, wciąż zostaje on kierowany w miejsca tam, gdzieżby się nie spodziewał, a może tego chce bądź nie to cały czas próbuje, się dowiedzieć cały czas poznając go na nowo.

Postanowiłam po raz trzeci odkrywać, jakie to w wędrówki wyrusza główny bohater i co tym razem wzbogaci wewnętrznie, a co zewnętrznie, na co właściwie musi być przygotowany, z jakimi rozterkami musi się zmierzyć, czy jest zadowolony, a może sprytnie ukrywa to, z czym się obecnie boryka, a może jest ktoś, kto pomoże mu przetrwać momenty wahań?

Miłe z pozoru są spotkania z autorem potrafiącym zaciekawić dalszy ciąg losów bohatera mogącego i chcącego chętnie bądź i nie wciągnąć się w tytułową ''Fałszywą grę'' lub się z niej wycofać autorstwa Pana Roberta Michniewicza, czym tym razem zaskoczy lub nie, a może dokona w nim przemiany, na którą ja nie będę przygotowana, ale dam szansę spróbowania przedstawienia innego obrazu osobowościowego tego, którym podejmuje, ryzyko przetrwania w trudnych warunkach musi, rozstrzygnąć niełatwe decyzje i ustalić pewne fakty w tle historycznym na czele wraz z innymi bohaterami i nie zawsze przez nas akceptowanymi i lubianymi.

Carl von Wedel nie czuje się wcale dobrze z powodu, że musi pokonać własne słabości szczególnie te mające związek z uczuciem do kobiet. Anna Baranowska żona polskiego oficera nie pozostaje mu obojętna od pierwszego spotkania się z nią na przyjęciu w Wilii u Beckmannów. Przy tym musi być cały czas ostrożny, aby nie zapłacić za tą miłość tak, jak inni, którzy obdarzyli Annę wyjątkową sympatią.

Podoba mi się to, że pomimo ciągłych niepewności jutra tego na, co czeka główny bohater Carl von Wedel autor buduje wciąż to nowe sytuacje, w których to on nie zapomina o tym, aby być wiernym w przyjaźni, być skupionym na zadaniu oraz o spacerach, które pomagają mu w analizie przed wykonaniem wyznaczonych dla niego misji.

Czy odnajdzie się osoba, której zaufa, kto okaże się wrogiem, z czym musi się zmierzyć, gdyż może zostać poddany próbie wyjścia z niełatwych sytuacji zawodowych bądź prywatnych, w których to wydarzenia historyczne zataczają kręgi?

Warto przeczytać ten kryminał.

Nazwisko Michniewicz dobrze mi się kojarzy. Czytałam kilka książek autorstwa pana Tomasza, zatem z dużym zaciekawieniem sięgnęłam po powieść pana Roberta. I nie zawiodłam się. Imię i tematyka inna, za to poziom pisarski podobny. Lektura zdecydowanie przyjemna. Z historią w tle. Tą znaną nam wszystkim, lecz mimo to zaskakującą. Czym? Nietypowym aspektem, a mianowicie spojrzeniem od strony wywiadu i kontrwywiadu. I to nie tylko polskiego, lecz wszystkich stron zaangażowanych w nadciągający konflikt, czyli drugą wojnę światową. Autor na kartach powieści pokaże nam, jak wygląda werbowanie nowego agenta, na czym polega praca wywiadowcza, a przede wszystkim, jak ważne jest zachowanie czujności i rozwagi. Wraz z głównym bohaterem będziemy infiltrować środowisko generalicji i arystokracji niemieckiej, będziemy brylować na balach i rautach. Dla równowagi dowiemy się jak funkcjonował wywiad radziecki, dlaczego odbywały się czystki wśród najważniejszych członków partii i armii. No i nie zapominajmy o działaniach Polaków. Przekonamy się, jak były traktowane informacje dostarczane przez agentów i dlaczego wywiad nie cieszył się zaufaniem władz. Autor zgrabnie łączy historię z fabułą, wątki sensacyjne z romansowymi, dzięki czemu czytelnik nie ma czasu się nudzić podczas lektury. Polecam.

„Fałszywa gra” Roberta Michniewicza to właśnie taka dobra powieść szpiegowska. Młody, przystojny i bogaty główny bohater - Carl von Wedel zostaje zwerbowany przez polską agenturę. Tak rozpocznie się jego kariera szpiega. Jako rodowity Niemiec planuje wstąpić do Abwehry, stając się podwójnym agentem. Losy jego toczą się nadzwyczaj korzystnie, staje się szpiegiem wydaje się idealnym, ale starając się przechytrzyć Sowietów na zlecenie Niemców, równocześnie dostarczając informacje o ruchach obu państw do Polski, nie jest prostym zadaniem, a stawka jest wysoka.

Choć książka ma ponad 400 stron, to czyta się ją z dużym zaangażowaniem od pierwszych stron. Autor sprytnie dzieli narrację na kolejne miesiące zbliżające nas do września 1939, a dalej rozdziela akcję na poszczególne lokalizacje, skupiając się tylko na istotnych wydarzeniach (nie ma tu żadnej zapchaj-dziury). Podobały mi się wstawki z polskiego oddziału wywiadowczego - postaci historyczne, które choć dostawały sygnały o nadchodzącym ataku, ale postanowiły je ignorować. A także wątki z Łubianki - czystki i paranoja w rządzie ZSRR. Sam Carl mimo swojego uprzywilejowania i idealności, nie jest denerwującym bohaterem, a wręcz wzbudza sympatię. Czytelnik angażuje się w jego niebezpieczne misje i trzyma za niego kciuki.

Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to czasami zbyt sztuczne dialogi. Chodzi o słownictwo w nich użyte, taką nadmierną poprawność i użycie słów, które w rzeczywistości raczej nie padają - zwłaszcza o samym sobie (np. Carl na pytanie o to dlaczego został szpiegiem powiedział sam o sobie, że wie że jest młodym, przystojnym i bogatym dżentelmenem z różnymi zainteresowaniami - nie jest to dosłowny cytat, ale wydźwięk był dziwny.)

I może jeszcze do gwałtowności początku i końca wątku miłosnego, ale nie zajął on za dużo czasu antenowego, więc nie ma co się złościć.

Jeżeli postać pana von Wedela przypadnie Ci do gustu tak jak mi, to wielką radość sprawi nam informacja, że ta książka tak naprawdę to prequel i już czekają na nas dalsze szpiegowskie akcje w „Dolinie szpiegów” :D

Współpraca barterowa