Osiedle RZNiW

Książka trzyma w napięciu do ostatniej strony. Nie spodziewałam się że będzie aż tak dobra.

Bardzo ciekawa ksiazka, przeczytałam ją jednym tchem. Zakończenie książki jak zwykle zaskakujące. Polecam.

Świetna ksiażka. Pochłonęłam ją jednym tchem. Jak zwykle zaskakujące zakonczenie. Polecam.

Lata dwutysięczne, miałam wtedy 13 lat...doskonale pamiętam wejście w nowe millenium, jednakże byłam wtedy jeszcze dobrze sprawującym i wzorowo uczącym się podlotkiem, to ta gwara młodzieżowa gdzieś tam w oddali kołacze.

Najnowsza książka Remigusza Mroza "Osiedle RZNiW" to pierwsza książka tego autora , którą spróbuję recenzować na mojej stronie. A wiadomo Mróz ma tyle samo zwolenników, co krytyków. Powiem szczerze, że poznałam go od "Zaginięcia ", ta książka zupełnie przypadkiem trafiła w moje ręce. Nigdy wcześniej nie czytałam polskich autorów. Tym początkiem serii z Chyłką byłam zachwycona, uwielbiam thrillery prawnicze. A dodam, że wtedy to była prawie nowość. I czytałam te pozycje w trudnym okresie życia. Zaczęłam popłykać (dosłownie 😉) resztę książek Mroza, w tamtym czasie była jeszcze seria z Forstem- mistrzostwo. Jednak...musi być jakieś jednak. W moim przypadku to chyba przesyt autora, wprawdzie sięgnęłam i sięgam dalej po kolejne książki z sentymentu (oprócz tych s-f, bo to zupełnie nie mój klimat, a i "Turkusowe szale" odłożyłam w połowie), to nie ma już takiego zainteresowania, takiego chłonięcia bez opamiętania.

Zanim zaczęłam czytać najnowszą powieść "Osiedle RZNiW " widziałam wiele zachęcających recenzji, nie sugerowałam się nimi, bo i tak wiedziałam, że kupię i przeczytam tą książkę, z wyżej wymienionego powodu i dla wyrobienia sobie własnej opinii. I otóż nie zachwyciła mnie. Fakt, lekko się ją czyta, dla mnie była też dowcipna, uśmiałam się z tego starego hip-hopowego slangu. Jednak nie porwała mnie, bo czytałam ją jakieś dwa tygodnie, a kiedy książka mnie wciąga, to potrafię nie przespać nocy, aby poznać finał. Mam dylemat, nie wiem czy to już przerost formy nad treścią, jeśli chodzi o #RemigiuszMróz czy to po prostu mój własny przesyt jego twórczości. Nachodzi mnie myśl, że czas na przerwę od tego autora, zwłaszcza, że w ostatnim czasie pojawiło się (I poznałam i dalej poznaje) sporo konkurencyjnych, jeśli nie bijących na głowę polskich pisarzy.

Podsumowując, dla mnie to był trochę taki thriller komediowy z wcale nie zaskakującym mnie zakończeniem. Podkreślam mnie, bo czytałam opinie, że zakończenie niektórych wbiło w fotel...dla mnie, żadnego zaskoczenia nie było. A szkoda.

Remigiusz Mróz znów zaskakuje, pisząc kolejną powieść o nietuzinkowej fabule.

Deso pewnej nocy otrzymał SMS-s z nieznanego numeru. Nie miał pojęcia, czy ktoś faktycznie potrzebuje pomocy, czy to tylko żarty. Kolejnego dnia dowiedział się, że zaginęła jedna z dziewczyn z jego klasy. Uciekła z domu, została porwana, czy groziło jej niebezpieczeństwo?

W rolę detektywów wciela się dwójka nastolatków - Deso i Żaba, którzy wcześniej nie mieli ze sobą kontaktu, ale chodzili do jednej klasy. Oddanie im naprzemiennej narracji ze wstawkami z sali sądu daje zdumiewający efekt.

Byłam bardzo ciekawa, jak zakończy się ta sprawa, co stało się z zaginioną dziewczyną i o co w tym wszystkim chodziło. Remigiusz Mróz na koniec zrzuca na czytelnika dwie niespodzianki, których nikt na pewno się nie spodziewa. Z całą pewnością dzięki nim lektura jest jeszcze lepsza w odbiorze.

,,Osiedle RZNiW" Remigiusza Mroza to książka, w której nic nie jest takie, jak wydaje się na pierwszy rzut oka.

Sięgając po tę książkę, niekoniecznie wiedziałam, z czym będę miała do czynienia. Remigiusz Mróz i hip-hop? To mogło być ryzykowne połączenie, choć autor pokazał, że żadnego tematu w swoich książkach się nie boi.

Początek książki nie był dla mnie zbyt lekki. Wiecie, ja nie mam zbyt wiele wspólnego z hip-hopem i życiem na blokowiskach, więc potrzebowałam chwili, by odnaleźć się w tym świecie, później poszło już z górki.

Polubiłam głównych bohaterów. Deso swoje za uszami ma, ale jakoś mnie do niego ciągnęło. Wychowywał się w takim, a nie innym środowisku i robił, co mógł, żeby w nim przetrwać. Może i nie pochwalałam każdego jego kroku, dobra, będę szczera, chciałam niemal krzyczeć "chłopcze, ogarnij się", ale i tak pozostawił po sobie miłe wspomnienia. Podobnie było z Wiką. W sumie przypominała mi trochę mnie samą z nastoletnich czasów. Niemal widziałam w niej swoje odbicie.

Ta książka była dla mnie sentymentalną podróżą. Pisząc to, zakręcam siwego loka, ale pamiętam rozmowy na GG i aż mi się ciepło na sercu zrobiło, gdy autor poruszył ten wątek. Kilka osób na Instagramie pisało mi, że nie zdecydowało się na lekturę tej książki ze względu na hip-hop, bo to nie są ich klimaty. Czy faktycznie było się czego bać? Moim zdaniem nie. Owszem, słownictwo jest podporządkowane pod to środowisko, ale też nie jest tak, że zwykły czytelnik go nie zrozumie. Nawet takie próchno jak ja to ogarnęło, więc spokojnie :)

Były momenty, gdy czułam ciarki na plecach. Chodzi mi zwłaszcza o moment z piwnicą. Kto czytał książkę, będzie wiedział, o co mi chodzi. To był dla mnie trudny do przeczytania fragment. Za to bardzo zaskoczyło mnie zakończenie. Nie spodziewałam się tego i chylę czoła przed autorem. Kopara mi poleciała tak, że Lucyfer spokojnie mógł mi plomby w zębach policzyć. Myślę, że czytelnicy mogą być zaskoczeni, gdy w pewnym momencie pojawi się ktoś, kogo mogą znać. Nie powiem kto, ale doceniam to mrugnięcie okiem do fanów autora.

Większość książek Mroza jest pełne muzyki i dzięki temu poznałem sporo ciekawych utworów. Akcja tej książki cofa mnie do lat mojej młodości i muzyki na której się wychowałem. (pierwszy raz znałem każdy kawałek o którym była mowa):D Jedynie 3 utwory nie pasują do czasów akcji, kawałki Elda wyszły w 2014, ale jak najbardziej pasują do klimatu. Świetnie się to czyta, nie mogłem się oderwać.

Pewnej nocy Deso dostaje wiadomość o treści „Boję się, chyba ktoś za mną idzie” początkowo bierze to za żart dziewczyn, które chcą go ściągnąć na imprezę. Tajemniczy esemes nie daje mu jednak spokoju przez co chłopak decyduje się oddzwonić na nieznany numer z którego dostał dziwną informację. Gdy w słuchawce słyszy tylko krzyki i szmery wszystko nabiera innego obrotu tym bardziej z samego rana gdy Darek zjawia się w szkole. Pinky informuje go o tym, że w nocy zaginęła dziewczyna chodząca z nimi do klasy oraz wspomina o tym, że policja już zaczęła dochodzenie w tej dziwnej i nie codziennej sprawie. Najlepsza przyjaciółka zaginionej dziewczyny – Izy prosi Darka o pomoc w odnalezieniu jej ukochanej znajomej. Ostatecznie Deso wraz z Żabą łączą siły zaczynając prowadzić własne dochodzenie opierające się na prowizorycznym porwaniu Izabeli.

To już chyba normalne, że gdy sięgam po kolejną książkę Remigiusza Mroza cieszę się dosłownie jak głupi do sera. Czytanie powieści Remka wprowadza mnie w błogi stan niezapomnianej euforii, która towarzyszy mi podczas czytania lecz także moja dobra passa zazwyczaj pozostaje w kolejnych tytułach, na których przeczytanie się porywam. Ta książka jednak była z tych „innych” stylem pisania jak i czasem w jakim osadzona jest fabuła nie przypominała innych powieści Mroza lecz i tak miała w sobie „to coś”. Nie mogę ukryć tego, że była to powieść o kontrowersyjnej treści, która potrafiła zniechęcić do siebie czytelnika oraz powodować zamęt w jego głowie. Muszę także wspomnieć o tym, że ilość wulgaryzmów w „Osiedlu RZNiW” przebija przynajmniej trzy książki Remigiusza wzięte razem, jest to także jedna z tych rzeczy, które mogą zniechęcać do dalszej lektury, lecz po pewnym czasie na spokojnie można się przyzwyczaić do stylu pisania jaki stosuje autor. „Osiedle…” zasługuje na ogromną ilość wyróżnień i dobrych opinii gdyż jest genialną książką z nietuzinkową fabułą oraz zwrotami akcji, których nie łatwo przewidzieć. Polecam!

Naprawdę ciężko było mi przebrnąć przez tę opowieść. Zapowiadała się bardzo obiecująco, aż do chyba 120 strony, kiedy już domyśliłam się, co w trawie piszczy. Dalej jednak sprawnie poprowadzona narracja. Mocne 3+

Remigiusz Mróz nie zawodzi swoich czytelników. Na jego książki czekam zawsze z wielką przyjemnością i jak zawsze muszę potwierdzić, że po raz kolejny autor zaskoczył nas bardzo pozytywnie. Jeden z najlepszych thrillerów, który sprawia, że człowiek nie ma sił na to, aby odłożyć tą książkę, bo tak ona wciąga. Emocjonujący początek, środek, a finał przechodzi najśmielsze pojęcia. Polecam wszystkim czytelnikom, którzy lubią akcję. Tutaj jej nie brakuje. Plus za to, że autor wraca w swojej książce do modnych i doskonale znanych w latach 90tych blokowisk, gdzie większość z nas spędziła swoje dzieciństwo.

Nie ukrywam, że odrobinę odkładałam w czasie lekturę tego tytułu. Sama nie wiem dlaczego. Chyba po prostu coś innego wpadało mi w ręce przez cały ten okres. Jednak w końcu nadeszła ta chwila! Czy warto było czekać?

'Tego dnia nie miałem już zamiaru wracać na lekcje. W drodze na osiedle RZNiW zrozumiałem, że jestem dla tej dziewczyny jedynym ratunkiem.'

Deso otrzymuje wiadomość tekstową od koleżanki z klasy, która jest mocno niepokojąca. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że pochodzą z dwóch różnych kręgów towarzyskich. Na drugi dzień okazuje się, że dziewczyna zaginęła. Czy Deso był ostatnią osobą, z którą nawiązała kontakt? I co tak naprawdę się z nią stało?

Remigiusz Mróz cofnął czytelnika w czasie do wczesnych lat dwutysięcznych. Z jednej strony mogłam sobie przypomnieć mniej więcej co w tym okresie było modne, a z drugiej bardzo głęboko wejść w środowisko osiedlowych grup. Poznajemy subkulturę, z którą nie każdy miał do czynienia. Autor się postarał. Wczuł się w główną postać i idealnie odwzorował sposób jego myślenia i mówienia. Poznajemy całą subkulturę, od A do Z. Podobało mi się to, że nie tylko wątek kryminalny był tutaj najważniejszy. Całość świetnie ze sobą współgrała, tworząc niebanalny klimat.

'Wszystkie dzieciaki były okrutne, przez co doszłam do wniosku, że przychodzimy na świat z gruntu źli. Dopóki nie nauczymy się empatii i współczucia, pastwienie się nad innymi wydaje nam się czymś przyjemnym.'

Jeśli chcecie cofnąć się w czasie i jednocześnie być świadkami kryminalnych poczynań z lat dwutysięcznych to polecam. Ja bawiłam się świetnie, a sama zagadka wciągnęła i trzymała w napięciu. Nie udało mi się jej rozwiązać przed poznaniem zakończenia przez Desa. Autor stworzył świetną historię i jednocześnie podróż w czasie!

'Bo to zupełnie jak z czerwonym samochodem. Jeśli cały czas o nim myślisz, na ulicy dostrzegasz tylko auta w tym kolorze. Z obawami jest identycznie.'

Deso, nastoletni hip-hopowiec, otrzymuje w nocy sms z nieznanego numeru. Niepokojąca wiadomość sugeruje, że jej nadawca jest śledzony. Następnego dnia okazuje się, że smsa wysłała dziewczyna z tej samej szkoły, Iza, która nie wróciła na noc do domu. Deso jest podejrzany o pomoc w jej zniknięciu, jednak chłopak nie ma z tym nic wspólnego. Nastolatek postanawia poszukać Izy, a do pomocy potrzebuje jej przyjaciółki, Żaby. Czy ta dwójka, która na co dzień nie miała ze sobą żadnego kontaktu, bo pochodzą z dwóch różnych światów, poradzi sobie lepiej niż policja?

Osiedle RZNiW Remigiusza Mroza to jednotomowa powieść kryminalna z domieszką thrillera, w której mamy dwójkę głównych bohaterów. Prowadzone są też dwie narracje pierwszoosobowe, które mają zupełnie inne style. Historię opowiadają Deso i Żaba.

Deso jest nastolatkiem uwielbiającym hip-hop. Muzyka towarzyszy mu przez cały czas. Jest też znany w szkole z bycia „tym problematycznym” – pije, pali, przeklina, zmienia dziewczyny jak rękawiczki, wagaruje i zadaje się z nieodpowiednimi ludźmi. Jest też podziwiany – przez kumpli za styl bycia, przez dziewczyny za urodę. Deso jest wyluzowany, chociaż z drugiej strony życie nie zafundowało mu łatwej egzystencji. Wychowuje go jedynie babcia, ledwo wiążą koniec z końcem.

Żaba to kompletne przeciwieństwo Desa. Jest dobrą uczennicą, grzeczną dziewczyną i przykładną córką. Nigdy nie zawiodła rodziców. Nie jest może najładniejsza i najzgrabniejsza, ale ma paczkę przyjaciółek, na które może liczyć. W przeciwieństwie do Desa jest dobrze wychowana, nigdy nie zrobiła niczego wbrew zasadom.

Fabuła skupia się na poszukiwaniach zaginionej koleżanki pary bohaterów. Iza zniknęła niemal bez śladu – jedynie sms do Desa daje obraz tego, że mogło się jej coś stać. Z każdym kolejnym śladem, kolejnym tropem, który podejmują bohaterowie, pojawia się też wiele nowych pytań. Dlaczego dziewczyna z dobrego domu, mająca bogatych rodziców, dobre oceny, nagle zapadła się pod ziemię? Czy stało się jej coś złego? A może sama postanowiła uciec?

Deso i Żaba dość dobrze radzą sobie z prowadzonym na własną rękę śledztwem. Czytając, nie ma się wrażenia, że to tylko para licealistów. Doskonale wiedzą, gdzie mają się udać, kogo pytać i prosić o pomoc. Owszem, na ich drodze pojawiają się trudności, ale wszystkie komplikacje mają tu jakieś znaczenie, trudno wziąć je za przypadek.

Książka jest fenomenalna stylowo. Mamy dwóch różnych narratorów i każdy z nich wypowiada się inaczej, stąd też ich rozdziały wyglądają odmiennie. Żaba opisuje wydarzenia w ładny, czasem nieco emocjonalny sposób, nie ukrywa, że się boi, a niektóre akcje ją przerastają. Natomiast narracja Desa jest pełna wulgaryzmów i ironii, nie zabrakło też całej masy slangowych wtrąceń. Może to razić podczas czytania, ale z czasem człowiek się do tego przyzwyczaja, bo właśnie tak wyglądałoby opowiadanie historii przez nastolatka na początku XXI wieku. Ogrom pracy, który włożono w tę stylizację, jest godny podziwu.

Niestety, podobnie jak przy innych powieściach Mroza, tak i tym razem miałam wrażenie, że autor budował napięcie, wprowadzał niewiadome, komplikował sytuację i fundował nagłe zwroty akcji, by na ostatnich kilku stronach wszystko zepsuć. Czytając powieść, bardzo się w nią wciągnęłam, jednak zakończenie kompletnie mnie rozczarowało. Finału nic nie zapowiadało wcześniej, ale nie znaczy to, że wbił ON mnie w fotel – wręcz przeciwnie. Miałam wrażenie, że przeoczyłam jakieś ważne znaki, które autor rozsypał w treści. Poczułam się oszukana, bo nie spodziewałam się takiego rozwiązania, które nijak mi nie pasowało do całości. Kolejny już raz odniosłam wrażenie, że pisarz budował powieść z ogromną pieczołowitością i stwierdził, że napisał wystarczającą liczbę stron, więc musi tę historię zamknąć w kilku kolejnych kartkach, co wyszło dość marnie.

Osiedle RZNiW to powieść, którą trzeba pochwalić za klimat, zwroty akcji, dobrze oddane realia blokowisk z początku wieku, a także fantastyczny styl. Owszem, jest tu sporo przekleństw i wulgarności, pojawia się slang – którego czasem nie mogłam zrozumieć i przydałyby przypisy się do pewnych wypowiedzi, a może to wina tego, że sama nie obracałam się nigdy w podobnych klimatach – jednak mają one tu swoje zastosowanie i są konieczne. Kolejny jednak raz książka autorstwa Remigiusza Mroza rozczarowała mnie zakończeniem. Szkoda, bo całość była naprawdę dobra, jednak ostatnie rozdziały pozostawiły we mnie niesmak.

Deso nie miał łatwego życia. Pewnego wieczoru ktoś dzwoni na jego komórkę, a gdy chłopak oddzwania nikt się nie odzywa. Potem dostaje niepokojącego smsa. Następnego dnia w szkole pojawia się policja, ponieważ zaginęła dziewczyna z jego klasy, a tajemnicze wiadomości były właśnie od niej. Chłopak jest o tyle zdziwiony, ponieważ nie miał z nią żadnego kontaktu, a ona nie powinna mieć jego numeru telefonu. Deso jednak nie odpuszcza i chce dowiedzieć się prawdy na własną rękę. W poszukiwaniach zaczyna pomagać mu najlepsza przyjaciółka zaginionej Żaba. Młodzi zaczynają śledztwo, ale okazuje się, że to grubsza sprawa niż na początku zakładali. Czy dziewczyna się znajdzie? W jakie tarapaty wpadną nastolatkowie? Jaki będzie tego finał?

Śmieszy mnie troszkę to, że w tym roku zapoznałam się już z wieloma książkami Pana Mroza, a opowiadam na blogu dopiero o drugiej, ale przechodzę do rzeczy. Zanim sięgnęłam po tę powieść czytałam i oglądałam już kilka recenzji. Po niech obawiałam się zabrania się za nią, ale wreszcie było trzeba. I przyznam, że jestem miło zaskoczona, ponieważ bardzo mi się spodobała!

Po pierwsze sam pomysł na fabułę był świetny. Początku XX wieku były w naszym kraju naprawdę burzliwe. Niedawno zniknął komunizm, Polska weszła do Unii Europejskiej itp. Były to przełomowe momenty, ale w niektórych osiedlach sprawy się nie zmieniały. Ludzie ubożsi dalej mieli ciężko i właśnie tak świat widział Deso. Mimo wszystko chciał odnaleźć zaginioną i oczyścić się z zarzutów. W tej książce co chwila coś się dzieje. Bohaterowie szukają poszlak a przy okazji wpakowują się w niezłe bagno. Dlatego jeżeli zaczynacie ją to bądźcie pewni, ze trudno będzie się Wam od niej oderwać.

Jeżeli chodzi o bohaterów to mimo że zostali przedstawieni jak typowi bad boy i szara myszka to i tak mi to nie przeszkadzało i naprawdę ich polubiłam. Deso czy Darek myśli tylko o tym by zarobić tyle, by pomóc babci. Nie interesuje go zbytnio szkoła, lubi palić i spędzać czas ze znajomymi. Jest beztroski, czasami szalony i kręci go muzyka. Jednak gdy ma już coś robić, to angażuje się w to, w pełni. Żaba czyli Wiktoria to typowa szara myszka. Nie jest popularna, większość czasu spędza ze swoimi przyjaciółkami lub w książkach. To taka typowa dziewczyna z dobrego domu, gdzie uważa się, że wykształcenie jest najważniejsze. To wybuchowa mieszanka, która o dziwo całkiem nieźle ze sobą współpracuje.

W książce, jak wcześniej wspominałam, jest warta akcja. Bohaterowie co chwila się przemieszczają, szukają wskazówek, rozmawiają z różnymi osobami. Do tego prawie zawsze towarzyszy im muzyka, która jest dość ważną częścią dla fabuły. Naprawdę miło mi było czytać o piosenkach, które sama jako mały brzdąc słuchałam, bo to niby była muzyka dla starszych! :D Więc na pewno nie będziecie się przy niej nudzić. Razem z Deso i Żabą próbowałam rozwiązać sprawę i zastanawiałam się jak do tego doszło. Jest w niej wiele rewelacji i po tylu powieściach autora, które niedawno zaczęłam nadrabiać, można było wyczuć kiedy spadnie bomba. Jednak niektórych kompletnie się nie spodziewałam i musiałam czasami wręcz przerywać, by ochłonąć.

Wiele również zarzutów przy tym tytule padało odnośnie języka i slangu, którym posługiwał się zwłaszcza Deso. I z jednej strony je rozumiem, a z drugiej mnie to śmieszy. NA początku obawiałam się tego, ale im dalej byłam w akcji, tym częściej o tym zapominałam, ponieważ to słownictwo świetnie oddawało czasy i fabułę. Przez sytuacje i opisy łatwo można było zrozumieć o czym mówią bohaterowie i trochę zastanawiają mnie te zarzuty. Osoby starsze ode mnie powinny nawet lepiej je rozumieć ode mnie, a jest wręcz odwrotnie. Nie będę zaprzeczać, że nie wszystko rozumiałam, ale z kontekstu można to było wywnioskować, poza tym jak jakieś zdanie było ciężkie do zrozumienia to autor robił ciekawy zabieg, że najpierw pojawiało się nie zrozumiałe zdanie, druga osoba odpowiadała zdziwieniem, a pierwsza powtarzała to, w bardziej zrozumiały sposób. Dlatego jestem zdziwiona tymi narzekaniami.

Podsumowując, moim zdaniem Osiedle RZNiW to rewelacyjna powieść. Autor stworzyła w niej swój unikalny klimat. Stworzył świetnych i charyzmatycznych bohaterów i wprowadził na samym końcu świetny smaczek (zwłaszcza że ostatnio przeczytałam Kasację i Zaginięcie), który nawiązuje właśnie do poprzednich książek Pana Mroza. Także jeśli mieliście obiekcje i baliście się sięgnąć po tą powieść, to serio nie macie czego się bać. To historia, które zabierze Was na blokowiska, gdzie rządzą gangi, narkotyki i hip hop, a ucieczki nie są niczym nowym. Pan Mróz powrócił w świetnej formie!

Blokowiska, budowane niegdyś jako osiedla-sypialnie dla robotników fabryk, kopalni czy hut, do dziś wiążą się z pewnym stylem życia. Przed laty stanowiące synonim luksusu, wyposażone w łazienkę czy ciepłą wodę, były pożądane i oczekiwane, a do miast robotnicy ściągali całe swoje rodziny, mniej lub bardziej cierpliwie czekając w hotelach robotniczych na przydział właśnie takiego mieszkania. Wznoszone szybko bloki, z absurdalnymi rozwiązaniami technicznymi, malutkie pokoiki – niegdyś takie rzeczy zupełnie nie przeszkadzały, a już wkrótce podwórka takich blokowisk zaczęły się zapełniać dziećmi, godzinami bawiącymi się w piaskownicy czy na huśtawkach, a później – na trzepaku.

Dziś dzieci tych dzieci wychowanych na dużych, wybetonowanych osiedlach szukają raczej innego otoczenia, szczególnie że pomiędzy blokami zamiast bawiących się maluchów częściej widać pijanych cwaniaczków lub młodzież puszczającą z dymem pieniądze rodziców, popijającą nielegalnie zakupione piwko. Blokowiska straszą podobnie jak brazylijskie fawele, a zamieszkiwanie w nich najczęściej jest wyznacznikiem statusu ekonomicznego (i społecznego).

Jednym z takich nastolatków marnujących kolejne dni, jest Dariusz Sodkiewicz vel Deso. Ulubione zajęcie siedemnastolatka, to pisanie po murach albo tworzenie muzyki ze Stalagbitami – muzyki pełnej pretensji do zastanej rzeczywistości, do świata, nigdy do siebie. Blokowisko na osiedlu RZNiW na którym Deso mieszka rozbrzmiewa rapem, przytłacza szarzyzną i dymem, pochodzącym już nawet nie od papierosów. Króluje tu beznadzieja i zupełny brak perspektyw, a także brak szacunku do ludzi i przedmiotów. Wychowany przez babcię Deso jest trudnym nastolatkiem, a choć babcia stara się trzymać go „twardą ręką”, to i tak chłopak zmierza po równi pochyłej na samo dno.

Kiedy chłopak otrzymuje sms o treści „Boję się. Chyba ktoś za mną idzie”, początkowo nie traktuje go poważnie, szczególnie że pochodzi ON od nieznanego nadawcy. Zaniepokojenie budzi jednak fakt, że kiedy próbuje na ten numer po pewnym czasie zadzwonić, odpowiadają mu tylko dziwne trzaski. Zapewne ta sytuacja prędko zostałaby zapomniana gdyby nie fakt, że wkrótce okazuje się, iż zaginęła jedna z dziewczyn z klasy Deso, Iza Mikulska, należąca do tzw. Hordy, czyli grupy uczniów odstających nieco intelektem i ambicjami od reszty uczniów w grupie. Co więcej, to Deso był ostatnią osobą z którą się kontaktowała.

Dla chłopaka to szok, bowiem zwykle takie dziewczyny jak Iza, nawet nie zauważają takich, jak on. Dlaczego zatem wybrała akurat Deso? Dlaczego w jej telefonie jest wpisany jako :mąż Wiki”? Czy prawdziwe są pogłoski że zabawiała się w jednym z klubów, a także … że uciekła z domu? Na te i na wiele więcej pojawiających się w trakcie lektury pytań odpowiadać będziemy dzięki książce Remigiusza Mroza „Osiedle RZNiW” – powieści zaskakującej, adresowanej również do nastoletnich czytelników i …niestety niezbyt udanej. Być może przyzwyczaiłam się do stylu Chylki i jej ciętego języka, jej inteligencji i brawury, czy też do obcesowego Forsta, ale nie imponują mi ani wulgaryzmy Deso i jego znajomych, ani nie przekonuje klimat książki. Mimo to miłośnicy twórczości Mroza mogą po nią sięgnąć chociażby po to, by przekonać się, że artystyczny „płodozmian” nie zawsze wychodzi na dobre.

Deso wraz z przyjaciółką zaginionej zaczynają poszukiwania, pakując się przy tym w prawdziwe tarapaty. Książce nie można odmówić wartkiej akcji, od której tworzenia Mróz jest prawdziwym specjalistą ani spektakularnego zakończenia, którego - znając autora, można się spodziewać. Wszystko to jednak nie wystarczy, by zachować powieść w pamięci na dłużej. Jedyne co w nas zostaje, to smutna refleksja nad takim życiem, jakie ma Deso i jemu podobni…