Ojciec, którego miało nie być

Jak zauważyła sama autorka powieści, pani Joanna Turkowska, debiut to wyjątkowy moment dla pisarza. To spełnienie marzeń, zrealizowanie celu. To wreszcie dotarcie do czytelników i powolne ugruntowanie swojej pozycji na rynku wydawniczym. To również nie lada gratka dla recenzentów książkowych, którzy mogą poznać nowy styl, nowe pomysły, po prostu nowe słowo pisane. Witamy! Mówię: dzień dobry! I mam nadzieję, że to nie jest tylko debiutanckie, pierwsze i ostatnie spotkanie. Liczę na zdecydowanie więcej!

Autorka powieści Ojciec, którego miało nie być jest absolwentką Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie ukończyła filologię angielską. Zawodowo realizuje się, pisząc dialogi do wielu seriali telewizyjnych. Na skrzydełku książki można znaleźć również informację, że jest szczęśliwą mamą trzech synów.

Okładka skutecznie przyciąga uwagę i od pierwszego spojrzenia sugeruje, że nie będzie to romans ani powieść obyczajowa. To zapewne thriller psychologiczny lub powieść sensacyjna, trzymająca czytelnika w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Postać, którą widzimy w centralnej części okładki, budzi niepokój i prowokuje zasadnicze pytanie: co robi nocą pod słabo oświetlonym domem i dlaczego tak uważnie mu się przygląda? Mimo że okładka nie epatuje przemocą ani sensacją, na pewno wywołuje niepokojące skojarzenia. Od razu buduje napięcie, które będzie towarzyszyć czytelnikowi podczas lektury.

Zajrzyjmy więc do środka. Przenosimy się do czasów współczesnych. Główną bohaterką jest Marta, która samotnie wychowuje ukochanego synka, Jonasza. Dlaczego samodzielnie? To pytanie nasuwa się niemal od razu. I jak wam o tym opowiedzieć, by nie zdradzić zbyt wiele z fabuły? To trudne, bo zostało świetnie zarysowane już na czwartej stronie okładki. Mogę jedynie wspomnieć, że taki układ był dziewczynie na rękę, ponieważ dziecko było spełnieniem jej największego marzenia. Jednak życie czasami upomina się o swoje. Tym razem również, bo w jej życiu pojawi się pewien mężczyzna. Zrobi wszystko, by Jonasz poczuł, że ma prawdziwego i jedynego tatę.

W powieści pojawiają się także bohaterowie drugoplanowi, którzy odgrywają ważną rolę w całej historii. Moją szczególną uwagę zwrócił pan Zygmunt. To człowiek, który za wszelką cenę próbuje przekazać innym, co czuje i myśli, a nawet ostrzec przed ogromnym niebezpieczeństwem. Jest jednak jeden poważny problem... nie może mówić, ponieważ udar pozbawił go tej możliwości. Ta niemoc sprawia, że jego postać budzi jeszcze większe emocje.

Co tak naprawdę wydarzyło się w życiu Marty i dlaczego przeszłość nie daje o sobie zapomnieć? Tego musicie dowiedzieć się sami. Ojciec, którego miało nie być to bardzo udany debiut, który pokazuje, że Joanna Turkowska potrafi budować napięcie i kreować wiarygodnych bohaterów. Powieść czyta się jednym tchem, a kolejne strony skutecznie zachęcają do odkrywania następnych tajemnic. Czekam na kolejne książki autorki i mam nadzieję, że nie będziemy musieli długo na nie czekać.

Po „Ojca, którego miało nie być” Joanny Turkowskiej sięgnęłam z ciekawością, ale i z pewną ostrożnością. Opis zapowiadał thriller psychologiczny oparty na motywie samotnego macierzyństwa, a to temat, który łatwo sprowadzić do prostych emocjonalnych chwytów. Tymczasem autorka zrobiła coś znacznie trudniejszego – stworzyła historię kameralną, wiarygodną i niepokojącą właśnie dlatego, że mogłaby wydarzyć się naprawdę.

Marta wychowuje kilkuletniego synka i prowadzi uporządkowane, choć skromne życie. Jej codzienność zostaje zakłócona przez pojawienie się tajemniczego mężczyzny, który oferuje coś więcej niż zwykłą znajomość: obietnicę bezpieczeństwa, stabilizacji i lepszej przyszłości. W tym miejscu Turkowska nie idzie jednak w stronę sensacyjnych zwrotów akcji. Największym zagrożeniem nie staje się przemoc czy spektakularna intryga, ale stopniowe podważanie zaufania do samej siebie.

Najmocniejszą stroną powieści jest sposób budowania napięcia. Autorka nie epatuje dramatyzmem, lecz konstruuje niepokój z rzeczy zwykłych, codziennych, które nagle staja się niebezpieczne. Czytelnik razem z Martą zaczyna się zastanawiać, gdzie kończy się ostrożność, a zaczyna lęk. To właśnie ta psychologiczna wiarygodność sprawia, że książka wciąga coraz bardziej.

Bardzo doceniam również wieloperspektywiczność narracji. Historia nie ogranicza się wyłącznie do punktu widzenia głównej bohaterki. Szczególnie zapadł mi w pamięć Jonasz – mały chłopiec, który po swojemu próbuje chronić matkę, nawet jeśli oznacza to przemilczenie części prawdy. Jego perspektywa wnosi do powieści ogrom emocji i pokazuje, jak dzieci odbierają napięcia, których dorośli często nie chcą zauważyć.

Świetnym dopełnieniem fabuły jest także postać Zygmunta, dziadka Krzysztofa. Dzięki niemu książka porusza jeszcze jeden ważny temat – starość i poczucie bycia na marginesie wydarzeń. Zygmunt obserwuje więcej, niż inni przypuszczają, a jego obecność nadaje historii dodatkowej głębi. To bohater, który mógłby pozostać jedynie epizodem, a staje się jednym z najbardziej wyrazistych elementów całej opowieści.

Turkowska pokazuje samotne rodzicielstwo bez idealizacji. Marta nie jest ani bohaterką bez skazy, ani osobą naiwną w prosty sposób. To kobieta zmęczona odpowiedzialnością i jednocześnie pragnąca dać dziecku wszystko, co najlepsze. Właśnie dlatego jej decyzje bywają trudne do jednoznacznej oceny. Powieść stawia niewygodne pytanie: czy w pogoni za bezpieczeństwem można nieświadomie naruszyć to, co dla dziecka najważniejsze – poczucie stabilności i zaufania?

Jak na debiut, książka robi bardzo dobre wrażenie. Autorka nie próbuje przypodobać się czytelnikowi łatwymi rozwiązaniami ani przewidywalnymi zwrotami akcji. Wciąga powoli, konsekwentnie zwiększa napięcie i nie odpuszcza aż do finału. To thriller psychologiczny, który działa przede wszystkim emocjonalnie i zmusza do refleksji nad zaufaniem, samotnością i ceną podejmowanych wyborów.

„Ojciec, którego miało nie być” to udany i dojrzały debiut – nie tylko trzymający w napięciu, ale też poruszający ważne społeczne tematy. Joanna Turkowska udowadnia, że prawdziwy niepokój nie zawsze rodzi się z wielkich wydarzeń. Czasem wystarczy jedna obietnica złożona w odpowiednim momencie.

Muszę przyznać, że jeszcze nigdy nie czytałam thrillera o takiej tematyce i właśnie dlatego „Ojciec, którego miało nie być” Joanny Turkowskiej zrobił na mnie tak duże wrażenie. Tym bardziej ogromne gratulacje dla autorki, bo trudno uwierzyć, że to jej debiut literacki.

Marta od zawsze marzyła o dziecku. Nie znajdując odpowiedniego partnera, zdecydowała się na samotne macierzyństwo. Dzięki znajomości zawartej przez Internet na świecie pojawił się Jonasz – jej ukochany synek. Gdy chłopiec ma trzy lata, w życiu Marty niespodziewanie pojawia się Krzysztof – jego biologiczny ojciec. Choć nie taki był ich układ, mężczyzna coraz śmielej wkracza do ich codzienności.

Z każdą stroną atmosfera robi się coraz bardziej niepokojąca. Marta odkrywa, że nie była jedyną kobietą, która zaufała Krzysztofowi, a wokół niego pojawia się coraz więcej mrocznych tajemnic. Najbardziej poruszyło mnie jednak to, jak autorka pokazała mechanizmy manipulacji. Krzysztof potrafił wpływać nie tylko na dorosłych, ale także na dziecko, wykorzystując zaufanie i emocje innych do własnych celów.

Bardzo polubiłam Martę. To bohaterka z krwi i kości – ma swoje lęki, wątpliwości i popełnia błędy, ale jednocześnie jest niezwykle silna i uważna. Dzięki wyjątkowej więzi z Jonaszem dostrzega zmiany w jego zachowaniu i, mimo że wiele osób podważa jej obawy, ostatecznie ufa swojej intuicji. A ta, jak się okazuje, potrafi uratować życie.

To thriller psychologiczny o matczynej miłości, manipulacji i o tym, jak cienka bywa granica między zaufaniem a naiwnością. Historia trzyma w napięciu do samego końca, a po przeczytaniu zostawia czytelnika z refleksją, że czasem warto bardziej zaufać sobie niż opiniom innych.

Dla mnie była to świetna lektura i jedno z większych książkowych zaskoczeń ostatniego czasu. Jeśli lubicie thrillery, które nie tylko straszą, ale również skłaniają do przemyśleń, to zdecydowanie polecam sięgnąć po tę książkę. 📚🖤

Współpraca : @skarpawarszawska

Główna bohaterka Marta samotnie wychowuje synka. Mieli szczęśliwe i spokojne życie.

Wszystko się wali, gdy pojawia się tajemniczy mężczyzna. Mieli swój szczęśliwy świat, dopóki nie pojawił się biologiczny ojciec Jonasza. On kiedyś ją skrzywdził, a ona postanowiła nikomu już nie ufać. Dziwne zachowanie synka niepokoi ją. Stara dowiedzieć się, co za tym się kryje. Ojciec dziecka zaczyna manipulować umysłem chłopca, by osiągnąć swój cel. W Marcie powoduje on strach i lęk. Miłość do dziecka budzi w niej resztki siły i wiary.

Fabuła skupia się na manipulacjach i dylematach związanych z bezpieczeństwem dziecka. Akcja gna szybko. Bardzo dobrze zostały zbudowane profile psychologiczne bohaterów. Poznajemy ich myśli, przeczucia, decyzje. Książka podejmuje ważny temat zabójstwa dzieci i ich matek.

Bardzo poruszająca i pełna emocji książka opowiadająca o codziennym życiu, walce o bezpieczeństwo i dobro dziecka. To fikcyjna historia, która mogłaby przydarzyć się naprawdę.

Fani mocnych kryminałów, thrillerów psychologiczne i historii o tajemnicach z przeszłości będą zachwyceni.

Książka, która wchodzi pod skórę i nie daje o sobie zapomnieć. „Ojciec, którego miało nie być” Joanny Turkowskiej to thriller psychologiczny, który z precyzją chirurga rozbija na czynniki pierwsze ludzkie lęki i pragnienia.

Od pierwszej strony czułam ten niepokój. Marta tworzy ze swoim synkiem mały, szczęśliwy świat. Jednak idylla jest krucha, a niewinne obietnice mogą stać się początkiem niebezpiecznej gry. Kiedy w ich życiu pojawia się tajemniczy mężczyzna z wizją lepszej przyszłości, coś we mnie zadrżało. I to był znak, że będę czytać do białego rana!

Autorka mistrzowsko buduje atmosferę, w której każda decyzja może mieć katastrofalne skutki. To studium psychologiczne, które zmusza do refleksji nad tym, jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć w dążeniu do szczęścia naszych bliskich. Historia jest pełna zaskakujących zwrotów akcji – dosłownie do ostatniej strony nie wiedziałam, komu zaufać!

Postaci są wielowymiarowe, a ich motywacje skomplikowane i niejednoznaczne. Szczególnie ujęła mnie narracja prowadzona z perspektywy małego chłopca – jego niewinność i pragnienie ochrony mamy dodają historii ogromnego ładunku emocjonalnego. Joanna Turkowska zręcznie manipuluje oczekiwaniami, serwując nam portret kobiety rozdartej między pragnieniem zapewnienia dziecku wszystkiego, co najlepsze, a obawą przed konsekwencjami.

Akcja gna w zawrotnym tempie – nie pozwala na oddech, stale podtrzymując dreszczyk emocji. Styl autorki jest lekki, ale jednocześnie niezwykle wciągający. To przewrotne podejście do narracji sprawia, że książkę pochłania się w jeden wieczór.

🎯 Dla kogo?

Dla fanów thrillerów psychologicznych, którzy kochają historie o tajemnicach z przeszłości i dylematach moralnych. Dla każdego, kto lubi książki, przy których serce bije szybciej, a umysł pracuje na najwyższych obrotach. To także przestroga dla samotnych matek i opowieść o poświęceniach do jakich zdolni są rodzice.

Moja ocena: 9/10 🌟

Odjęłam jeden punkt za momentami przewidywalne motywy, ale i tak jestem pod ogromnym wrażeniem!

BRUNETTE BOOKS