Dobra Samarytanka

Telefon zaufania Ostatni Przystanek został stworzony po to, by pomagać ludziom znajdującym się w najtrudniejszych momentach życia. Dzwonią tam osoby zmagające się z samotnością, depresją i poczuciem beznadziei. Większość konsultantów stara się dać im wsparcie i przekonać, że warto walczyć o kolejny dzień. Jednak Laura Morris nie jest zwykłą konsultantką. Zamiast ratować ludzi, czerpie satysfakcję z kierowania ich ku najgorszemu możliwemu rozwiązaniu.

W "Dobrej samarytance" John Marrs po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem budowania napięcia. Autor doskonale wie, kiedy ujawnić ważną informację, a kiedy pozostawić czytelnika w niepewności. W trakcie lektury wielokrotnie miałam wrażenie, że już wiem, dokąd zmierza fabuła, by kilka stron później całkowicie zmienić zdanie. To właśnie za tę nieprzewidywalność tak cenię jego książki. Marrs tworzy rewelacyjne i niesamowicie zakręcone historie, które nieustannie wymykają się schematom. Styl pisania Marrsa jest prosty, dynamiczny i niezwykle przystępny. Krótkie rozdziały oraz częste zmiany perspektywy sprawiają, że książkę czyta się bardzo szybko. Autor świetnie radzi sobie z budowaniem atmosfery zagrożenia i niepokoju. Nawet pozornie zwyczajne rozmowy telefoniczne stają się źródłem napięcia, ponieważ czytelnik wie, jakie konsekwencje mogą nieść za sobą wypowiadane słowa. Marrs doskonale wie, jak podsycać ciekawość. Autor rewelacyjnie prowadzi kilka wątków jednocześnie i sprawia, że z każdą stroną chcemy wiedzieć więcej. To jedna z tych książek, przy których bardzo łatwo zarwać noc. John Marrs ma niezwykły talent do tworzenia postaci niejednoznacznych moralnie.

Laura to jedna z najbardziej niepokojących postaci, jakie spotkałam w thrillerach psychologicznych. Jest inteligentna, wyrachowana i nieprzewidywalna. Jednocześnie autor stopniowo odkrywa jej przeszłość, pokazując wydarzenia, które wpłynęły na jej wypaczony sposób postrzegania świata. Dzięki temu czytelnik nieustannie balansuje między odrazą a fascynacją.

"Dobra samarytanka" to thriller psychologiczny, który spełnił wszystkie moje oczekiwania. Jest mrocznie, niepokojąco i emocjonująco. Są tajemnice, kłamstwa, manipulacje i bohaterowie, których trudno jednoznacznie ocenić. A przede wszystkim jest fabuła, która potrafi zaskoczyć nawet doświadczonych miłośników thrillerów. John Marrs po raz kolejny pokazuje, że świetnie odnajduje się w historiach opartych na ludzkich słabościach i skomplikowanych relacjach. Jeśli lubicie thrillery psychologiczne, które trzymają w napięciu do ostatniej strony i nie pozwalają przewidzieć zakończenia, zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę. Ja polecam! Bardzo!

To nie jest zwykły thriller psychologiczny, to mroczne arcydzieło. Książka zbiera dobre opinie i szczerze - ja również ją polecam! Zwłaszcza jeśli wydaje Wam się, że nic w thrillerach już Was nie zaskoczy. Jesteście w błędzie! Sięgnijcie po ten tytuł i sami się przekonajcie!

Książka opowiada o kobiecie, która charytatywnie pomaga ludziom, pracując na telefonie zaufania. Jednak jej prawdziwym celem wcale nie jest niesienie pomocy. Kiedy ktoś odkrywa, kim naprawdę jest, robi się jeszcze bardziej mrocznie.

Główna bohaterka jest osobą bardzo zaburzoną - psychopatyczną, przebiegłą i manipulującą. Osobą, która całkowicie stoi w sprzeczności z empatią i dobrem drugiego człowieka. Ta książka pozwala wejść do głowy manipulatorki. Pozwala poznać jej sposób myślenia, jej mrok i motywacje. I choć wiele książek powstało już wokół tematu manipulacji, tutaj został on przedstawiony wyjątkowo dogłębnie, momentami wręcz amoralnie.

Zaletą tej książki są zwroty akcji. Nie zliczyłam, ile ich było, bo pojawiały się często, a jednocześnie miały sens. Nie były przesadzone. Idealnie wpisywały się w fabułę i logikę całej historii. Dla fanów thrillerów psychologicznych to prawdziwa przyjemność i przyznam, że czerpałam z tego ogromną satysfakcję.

Kolejny plus to wielowątkowość i świetnie rozwinięta fabuła. Nie jest to prosta historia skupiona na jednym mrocznym elemencie. To wielowymiarowa rozgrywka, w której napięcie stale rośnie.

„Dobra Samarytanka” to wciągająca książka, która pachnie zemstą. Książka, która momentami boli. Książka, która emocjonalnie „dusi”. Książka, po której trudno od razu przejść do kolejnej historii, bo myśli wciąż wracają do tego, co właśnie się przeczytało.

Idealna, jeśli chodzi o thrillery psychologiczne!

Czytajcie!

Była to moja pierwsza przeczytana książka autora i po tak mocnym początku na pewno będę nadrabiać pozostałe. Jeśli wszystkie są choć w połowie tak dobre jak ta, to przede mną naprawdę świetna przygoda czytelnicza.

Jeśli chodzi o thrillery psychologiczne, John Marrs nie ma sobie równych. Każda jego powieść pełna jest domysłów i zaskoczeń, tak zręcznie przedstawionych, że analizujemy je w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Od samego początku uderza w nas gęsta atmosfera niepokoju. Znając prozę autora wiedziałam, że lada moment wybuchnie wielka sensacja, ale i tak nie mogłam wyjść z podziwu jak umiejętnie skonstruował intrygę i pokierował nią inteligentnie w nieprzewidywalną stronę. To znak rozpoznawczy Marrsa, jego kluczenie w zawiłym labiryncie podszeptów i czytania pomiędzy wierszami, które dla poszukiwaczy motywów psychologicznych są najlepszą formą czytelniczej uczty. Odpowiednie dawkowanie emocji w połączeniu z dojrzałą, solidnie przedstawioną kreacją wszystkich bohaterów to przepis na niewątpliwy sukces.

Laura pracuje pod numerem Ostatniego Przystanku, ale zupełnie nie zależy jej na ludziach szukających ratunku. Dla niej mogliby umrzeć. A jednak sprawia pozory i jest w tym doskonała. Utrzymuje stan tych, którzy poszukują pomocy, ponieważ sama odżywia się ich nieszczęściem. Pozostawiła za sobą trudną przeszłość, ale ta zdążyła silnie wpłynąć na jej charakter. Ktoś przejrzał zamiary kobiety, ale ta nie pozwoli na zdemaskowanie.

Fabuła pełna jest pułapek i do samego końca trudno przewidzieć, w którą stronę potoczą się losy bohaterów. Zawiłość zdarzeń to zdecydowanie najmocniejsza strona tej książki, ale każdy najmniejszy detal odpowiada za misternie skonstruowaną opowieść pełną ukrytych znaczeń. Ważny temat zaburzeń poczucia wartości odpowiada za podejmowane przez bohaterów decyzje, które czasami były błędne przez wgląd na prywatne demony. To podbiło stawkę tworząc fabułę bardziej wiarygodną i dojrzałą a same napięcie wynikające z działań nieprzewidywalnych postaci dopełniło dzieła. Marrs sięga po moralne dylematy, pokazuje, że człowiek postawiony w trudnej sytuacji jest znacznie łatwiejszy do manipulowania a samotność wyznacza własny rytm dnia. Tym sposobem otrzymujemy powieść głęboką, z duszą, która poza niezaprzeczenie wybuchową psychologicznie akcją oferuje szerszy kąt patrzenia na kogoś po drugiej stronie. Bardzo smaczna, nieszablonowa, otwierająca drzwi do miejsca, w którym wszystko może się wydarzyć.

Wstrząsająca, dająca mocno do myślenia, inna niż wszystkie i - chociaż uwielbiam całą twórczość Marrsa - uważam, że "Dobra samarytanka" to jego najlepsze dzieło. W tej książce wszystko ma podwójną wartość, nie tylko sam tekst, ale i działania podejmowane przez wszystkich bohaterów. A jak wiemy takie historie czyta się z jeszcze większym apetytem. Dlatego jeśli szukacie lektury gwarantującej niebezpieczną przygodę na kilka długich godzin - zdecydowanie polecam.

Są takie statystyki, obok których człowiek nie potrafi przejść obojętnie. Każdego roku setki tysięcy ludzi na świecie odbierają sobie życie. Za każdą liczbą kryje się konkretna historia: człowiek, którego coś przerosło, który przez długi czas próbował jeszcze funkcjonować normalnie, aż w końcu zabrakło mu sił. Jeszcze bardziej przejmujące jest jednak to, że wielu z nich wcześniej próbowało wołać o pomoc. Czasem bardzo cicho. Niekiedy były to słowa rezygnacji wypowiedziane do przyjaciela. A niekiedy był to pojedynczy telefon wykonany późnym wieczorem, rozmowa z anonimowym głosem po drugiej stronie słuchawki, ostatnia próba uchwycenia się życia. Właśnie na tym opiera się idea telefonów zaufania — mają być miejscem, w którym człowiek usłyszy, że jego cierpienie jest ważne, że nie został sam, że istnieje jeszcze jakaś droga wyjścia. Ale John Marrs w swojej powieści „Dobra samarytanka”, opublikowanej nakładem wydawnictwa Czwarta Strona, zadaje pytanie znacznie bardziej niepokojące: co stanie się wtedy, gdy osoba mająca ratować zacznie świadomie popychać ludzi ku śmierci?

Już sam punkt wyjścia tej historii budzi dyskomfort. Autor nie tworzy bowiem klasycznego thrillera o seryjnym mordercy czy psychopacie działającym w cieniu. Jego bohaterka nie ściga swoich ofiar ulicami miasta i nie posługuje się bronią. Jej narzędziem jest głos. Spokojny, opanowany, pozornie empatyczny. Marrs pokazuje, że największe niebezpieczeństwo może kryć się nie w brutalności, lecz w umiejętności słuchania i manipulowania człowiekiem znajdującym się na granicy wytrzymałości.

Na całym świecie działa ponad czterysta organizacji, w których wolontariusze poświęcają swój czas i wykazując się empatią rozmawiają z ludźmi znajdującymi się na krawędzi, mającymi myśli samobójcze. W jednej z nich pracuje Laura Morris, przedsiębiorcza, pełna poświęcenia żona i matka. Tyle tylko, że jej postawa jest grą aktorską, maską którą zakłada w towarzystwie. Ta maska spada jednak, kiedy rozmawia przez telefon, pomagając ludziom czującym się źle poczuć się jeszcze gorzej, a następnie ... skończyć ze sobą. Nazwana na forach internetowych Wyzwolicielką Straconych Dusz jest specjalistką od przekonywania ludzi, że faktycznie powinni ze sobą skończyć, a także od podpowiadania, w jaki sposób to zrobić. W odejściu chce pomóc również Stevenowi, mężczyźnie, który również planuje skończyć ze swoim życiem. Nie wie jednak, że mężczyzna jest tym, który przejrzał jej grę...

Mimo iż w „Dobrej samarytance” nie znajdziemy dynamicznej akcji, to jednak książka mocno działa na wyobraźnię. W świecie pełnym thrillerów opartych na krwi, pościgach i efektownych zwrotach akcji autor postawił na coś znacznie bardziej realistycznego — na zanurzenie się w psychikę człowieka i w jego lęki. Napięcie w czytelniku rodzi się tutaj z rozmów. Z pozornie niewinnych zdań. Z delikatnych sugestii podsuwanych osobom znajdującym się w rozpaczy. Czytelnik szybko zaczyna rozumieć, że człowiek w kryzysie nie potrzebuje wielkiego impulsu. Czasem wystarczy drobne potwierdzenie jego najgorszych myśli, by przekroczył granicę, zza której nie ma już powrotu.

Marrs bardzo umiejętnie gra moralnym napięciem. Najbardziej przerażające w tej historii jest bowiem to, że zło nie ma tutaj twarzy potwora. Zbliżająca się do czterdziestki bohaterka funkcjonuje normalnie, ma rodzinę, pracuje, rozmawia z ludźmi, wykonuje obowiązki. Nie jest odrealnionym demonem, lecz osobą, która swoje najmroczniejsze skłonności ukrywa pod maską profesjonalizmu. Autor zdaje się przypominać, że prawdziwie niebezpieczni ludzie bardzo często nie wzbudzają podejrzeń. Potrafią doskonale dostosować się do otoczenia, a nawet zdobywać zaufanie innych właśnie dlatego, że wydają się spokojni i kompetentni.

W tej powieści szczególnie mocno wybrzmiewa temat samotności. Bohaterowie dzwoniący do telefonu zaufania nie są jedynie epizodycznymi postaciami. Każdy z nich niesie własny ciężar: rozpad relacji, depresję, poczucie odrzucenia, beznadzieję. Marrs pokazuje ludzi zagubionych we współczesnym świecie, otoczonych technologią i codziennym hałasem, a jednocześnie dramatycznie samotnych. To właśnie czyni „Dobrą samarytankę” książką znacznie głębszą niż zwykły thriller psychologiczny. Pod warstwą sensacyjnej fabuły kryje się bowiem opowieść o społeczeństwie, które coraz częściej nie potrafi naprawdę słuchać drugiego człowieka.

Autor trafnie ukazuje także paradoks współczesnej komunikacji. Nigdy wcześniej ludzie nie mieli tylu możliwości kontaktu, a mimo to tak wielu z nich czuje się niewidzialnych. Telefon zaufania staje się więc symbolem ostatniej nadziei — miejscem, gdzie anonimowo można powiedzieć wszystko to, czego nie da się wyznać rodzinie czy znajomym. Marrs odwraca jednak sens tej instytucji, tworząc wizję niemal kafkowską: człowiek szukający ratunku trafia na osobę, która zamiast wyciągnąć go z ciemności, pomaga mu zrobić krok dalej w przepaść.

„Dobra samarytanka” to książka, która mocno w nas rezonuje jeszcze długo po jej odłożeniu. To powieść, która zmusza do myślenia o ludzkiej psychice, o odpowiedzialności za słowa i o tym, jak ogromny wpływ możemy mieć na drugiego człowieka, nawet jeśli nigdy go nie widzieliśmy. Marrs pokazuje również coś bardzo niewygodnego — że człowiek znajdujący się w kryzysie nie zawsze potrzebuje wielkich rozwiązań. Czasem wystarczy obecność, zwykła rozmowa, ktoś, kto wysłucha bez oceniania.