Poradnik pozytywnego myślenia

Książkę pochłonęłam. Pół dnia i ostatnia kartka zdobyta. Styl w jakim pisze autor jest prosty, co czasami razi, ale fabuła (film odbiega od treści) nadrabia za wszystko. Myślę, że spodziewałam się większych fajerwerków, cóż tak to jest jak się podchodzi do tekstu z uprzedzeniem. Mimo wszystko polecam... pozytywnie myśleć!

Czy aż tak pozytywne myślenie można znaleźć w książce? Nie powiedziałabym i z pewnością nie nazwałabym poradnikiem, co jednak nie zmienia faktu, że książka jest nawet przyzwoita. Szczerze - dechu nie zapiera, oszołomienia nie powoduje i w pamięci na długo nie pozostaje, to raczej lekka powieść na jedno/dwa popołudnia, w ramach rozrywki intelektualnej, nie wymaga większego skupienia uwagi i intensywnego myślenia. Czyta się dość przyjemnie, ale nie oszukujmy się - to nie jest to, czego szukam w powieściach, należę do wymagających czytelników, lubię intelektualny wysiłek.

Muszę przyznać, wbrew temu, co napisałam wcześniej, że postawa głównego bohatera w pewnym sensie jest rozczulająca. Ta dziecięca wiara w szczęśliwe zakończenie udzieliła się nawet mnie i pomimo minusów, jakie dostrzegłam, kibicowałam w głębi duszy Patowi, by jednak poszczęściło mu się w życiu.

"Poznajcie Pata. Pat ma pewną teorię – jego życie to film, który zakończy się happy endem, czyli powrotem jego byłej żony. Pat musi tylko spełnić kilka warunków: robić codziennie setki brzuszków, czytać więcej książek, biegać ubrany w worek na śmieci, żeby zgubić ostatnie zbędne kilogramy, ćwiczyć bycie miłym i dwa razy dziennie łykać kolorowe pastylki. (Fakt, że Pat spędził kilka lat w zakładzie dla psychicznie chorych nie jest chyba wielkim zaskoczeniem). Niestety nic nie układa się tak, jak powinno. Nikt nie chce rozmawiać z nim o Nikki, jego ukochane Orły przegrywają kolejne mecze, a ojciec twierdzi, że Pat przyniósł pecha drużynie. Na domiar złego za Patem łazi piękna, choć równie stuknięta jak ON Tiffany, prześladuje go Kenny G, a nowy terapeuta sugeruje zdradę jako formę terapii! Pat nie przestaje jednak myśleć pozytywnie. Czy to wystarczy, by osiągnął swój cel?"

Pat Peoples, główny bohater to trochę taka ciapa. trzydziestoparoletni mężczyzna, mocno rozchwiany psychicznie, o mentalności dziecka. Trafia do "niedobrego miejsca", czyli zakładu psychiatrycznego, a podczas pobytu tam, jego małżeństwo z piękną Nikki dobiega końca, bez jego wiedzy. Nie chce w to uwierzyć, ale kiedy w końcu zdaje sobie z tego sprawę, tak robi wszystko, by ja odzyskać. Ciągle wydaje mu się, że jeżeli schudnie, wyrobi mięśnie przez ciągłe ćwiczenia i upodobni się do nowego partnera dziewczyny, ta do niego wróci. To jest właśnie to całe "pozytywne myślenie". Na początku to nawet zabawne, ale w połowie książki zaczyna być już irytujące.

Rodzinne perypetie są dość zabawne, chociaż ojciec udaje, że nie zna syna, pomimo mieszkania w tym samym domu. Matka stara się za wszelką cenę ich pogodzić, ale na próżno. Syn jest dla niej wszystkim. Jedynie brat ma więcej oleju w głowie i traktuje Pata w miarę normalnie.

Nawet jego terapeuta to wariat i jego pomysły są wręcz kosmiczne, ale chwyta się każdego sposobu, by biedny Pat się otrząsnął i zaczął w końcu normalnie, samodzielnie żyć.

Mamy też wątek ukochanej drużyny Orłów, mecz i udział Pata oraz jego brata w bójce z kibicami drużyny przeciwnej.

Pewnego dnia Pat poznaje Tiffany, którą także dotyka trud utraty ukochanej osoby. Przechodzi poważne załamanie nerwowe po rozwodzie z mężem i z tego powodu popada w nimfomanię. Jednak Pat jest osoba, od której nie oczekuje tego, czego chce od innych mężczyzn. Ma inny plan. Początkowo razem biegają, nie odzywając się do siebie. Zaczynają być sobie bliżsi, a to spowoduje... Że książka na pewno nie skończy się nieszczęśliwie.

Sięgnąłem do tej książki, ponieważ do kin właśnie trafiła jej adaptacja. Zaciekawiony, skończyłem powieść Matthewa Quick'a w jedną noc. Wniosła do mnie pełno pozytywnej energii. Główny bohater, mimo, że zachowywał się trochę dziecinnie, potrafił naprawdę zarazić optymizmem. Trochę zrażało mnie, że autor tak wielką wagę przywiązuje do sportu. Ciekawą postacią jest też Tiffany czyli przyjaciółka Pata, głownego bohatera. Dzięki niej powieść jest ciekawsza i dużo śmieszniejsza. Polecam " Poradnik pozytywnego myślenia" kazdemu , kto potrzebuje chociaż odrobiny śmiechu i pozytywnego myślenia. :-D

[Adres usunięty]

"Poradnik pozytywnego myślenia" to tytuł niezwykle sugestywny. Jeden rzut oka na sympatyczną, filmową okładkę i czytelnik zaczyna wyobrażać sobie nie wiadomo co. Myśli sobie, że ta książka może zmienić jego życie, nauczy go, jak pielęgnować w sobie wiarę w lepszą przyszłość i optymizm nawet w najbardziej kryzysowych sytuacjach, jak myśleć pozytywnie i patrzeć na wszystko z zupełnie nowej perspektywy... Jeden tytuł i ludzie, w zamian za opanowanie umiejętności patrzenia przez różowe okulary, gotowi są pognać do biblioteki czy nawet bez zastanowienia włożyć książkę do swojego koszyka. Na "Poradnik pozytywnego myślenia" łatwo się "nadziać" właśnie dzięki temu pozytywnemu pierwszemu wrażeniu. Potem pozostaje już tylko mimowolne zgrzytanie zębów i wrażenie, że to, co najlepsze w tej książce (czyli tytuł) już za nami.

Jeśli bardzo się czegoś pragnie, zawsze jest nadzieja.

Pat mimo wszystko myśli pozytywnie. Żyje w przeświadczeniu, że jego życie jest tylko filmem, który wkrótce zakończy się happy endem. Co z tego, że opuściła go żona? Co z tego, że właśnie wrócił z zakładu psychiatrycznego, nie panuje nad sobą, a jego relacje z ojcem nie należą do najlepszych? Co z tego, że musi walczyć z niechcianym towarzystwem pięknej Tiffany, a na dodatek prześladuje go piosenka Kenny'ego G.? To wszystko nic. Remedium na wszelkie problemy są setki brzuszków dziennie, wiele przebiegniętych kilometrów, kilka klasyków literatury amerykańskiej, ćwiczenie bycia miłym oraz garść kolorowych pastylek.

Hemingway kłamie.

Pomysł na książkę wydaje się po prostu wymarzony. Po kilku pierwszych stronach czytelnik, wprowadzony do świata Pata, który początkowo wydaje się rozmazany i niejasny, zaczyna czuć wzmagającą się ciekawość. Zastanawia się nad przedstawioną rzeczywistością, próbuje znaleźć odpowiedź na pojawiające się znaki zapytania i z niecierpliwością czeka na dalszy rozwój wypadków. Ale niestety akcja powieści nie za bardzo chce się rozwijać... Raczej wlecze się powoli, skupia na mało znaczących szczegółach i rozwleka w nieskończoność to, co właściwie nic nie wnosi do fabuły (zdecydowanie za dużo miejsca poświęcono meczom futbolu i obszernym opisom sytuacji drużyny Orłów). W końcu nie wiadomo już, czy kontynuować lekturę, czy po prostu dać sobie z tym wszystkim spokój. Pobudzona ciekawość zaczyna przechodzić w rozdrażnienie aż w końcu na polu bitwy pozostaje tylko znudzenie i towarzyszące mu pytanie: "O co właściwie w tej książce chodzi?".

Może rzecz miałaby się zupełnie inaczej, gdyby nie fakt, że "Poradnik pozytywnego myślenie" jest debiutem Matthew Quicka (chociaż bywają przecież debiuty dobre czy nawet rewelacyjne). Książka napisana jest językiem zbyt prostym, by czytanie sprawiało prawdziwą przyjemność. Relacja wydarzeń sprawia wrażenie, jakby wyszła spod ręki przedszkolaka, choć być może jest to stylizacja na tok myślenia mężczyzny po przejściach, który, wobec pobytu w szpitalu psychiatrycznym, cofnął się w rozwoju. Mimo wszystko podążanie za tymi nieskomplikowanymi komunikatami wcale nie sprzyja lekturze, lecz raczej jest zajęciem niezwykle nużącym i żmudnym.

Bohaterowie powieści wydają się szarzy i mało interesujący. Żadna z postaci nie jest w stanie na dłużej przykuć uwagi. W rezultacie "Poradnik pozytywnego myślenia" wydaje być się dziełem wymuszonym, nijakim, bez polotu. Książką, która nic do życia nie wnosi, nie mówiąc już o spodziewanych przemianach. Książką, której równie dobrze można nie przeczytać wcale.

Dziwna to była książka. Długo mnie mogłam się w nią wciągnąć, choć Autor pióro ma lekkie. Jednak postawa Pata, jego zachowania (np. nakładanie na siebie worków na śmieci, by szybciej wypocić zbędne kilogramy, obsesyjne trzymanie się wyznaczonego planu treningowego), problemy emocjonalne sprawiły, że jakoś nie miałam do historii aż tyle serca, jak się spodziewałam po zachęcających opiniach innych czytelników. Pat wykształcony młody człowiek (był nauczycielem historii i trenerem) nie radził sobie z agresją i emocjami. Pewnego razu wydarzyło się COŚ, co sprawiło, że trafił do jak, to sam wspominał, „niedobrego miejsca” a z żoną przeżywał okres „rozłąki”. Mimo że wyszedł z ośrodka dla nerwowo chorych, chodził do terapeuty, który pomagał mu oswoić emocje. Cały czas z uporem twierdził, że staje się lepszy, bo dzięki temu jego żona do niego wróci. Pat zamieszkał z rodzicami, którzy borykali się z problemami małżeńskimi. Matka, miła, ciepła kobieta wiecznie się bała, że jak ulubiona drużyna męża przegra mecz, to będzie foch, ciche dni i zamykanie się w gabinecie. Czasem wściekły małżonek mordował też jakiś sprzęt gospodarstwa domowego. Sen z powiek kobiety spędzało również usilnie dążenie do poprawy stosunków między oboma mężczyznami.

Pat na kolacji u swojego najlepszego przyjaciela poznaje Tiffany. Kobieta jest wdową niemogącą się pozbierać po śmierci męża. Straciła pracę, uczęszcza na terapię i jest równie niestabilna emocjonalnie, co nasz główny bohater. Pat na początku jej unika, ale w końcu stwierdza, że będzie miał towarzystwo do biegania i będzie mógł potrenować na niej „bycie miłym”. W końcu obiecał sobie zawsze pozytywnie myśleć. Czy coś połączy tę dwójkę?

Historia w specyficzny, ale ciepły sposób opisuje zmagania dwójki pokiereszowanych przez los ludzi, by dojść do siebie i zacząć żyć od nowa. Bohater wciąż stara się być miłym i uczy się być miłym. Czasem miałam wrażenie, że czytam relację dużego dziecka, ponieważ historia przedstawiana jest przez samego mężczyznę. Pat uważa, że jego życie to film, który w pewnym momencie zakończy się happy endem. Ukazany jest też pewien sposób na radzenie sobie z nadmiarem negatywnym emocji. Aktywność fizyczna takie jak bieganie, serie ćwiczeń w domowej siłowni czy taniec stawia naszych bohaterów troszkę do pionu i pomaga im wrócić do równowagi. Historia skłania do refleksji, bo czasem niezwykle trudno zostawić ciężkie i smutne wydarzenia za sobą i ot tak po prostu iść dalej. Potrzeba do tego siły i motywacji. Taką motywacją mogą być więzi rodzinne, przyjaźń lub miłość.

Minusem książki jest zbyt duża ilość opisywanego sportu. Mecze futbolowe Orłów może i były świetnym przykładem męskiej solidarności, unormowania stosunków z ojcem i zwiększenia poczucia wartości bohatera, jednak dla mnie to w pewnym momencie zaczynało być nużące i miałam ochotę przekartkować. Nie robiłam jednak tego, bo rozdziały były zbyt krótkie i bałam się, że stracę jakieś ważne zdanie. Książka jakoś nie zafascynowała mnie tak jak innych. Nie zachwyciła mnie tak jak, tego po niej oczekiwałam.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Bukowy Las.