Zatracenie. Ewa i Adam. Tom 2

Chcę się z Wami podzielić wrażeniami na temat książki Katarzyny Bereniki Miszczuk „Zatracenie”. Jest to drugi tom serii Ewa i Adam na który bardzo czekałam. Czy spełnił moje oczekiwania?

Remont pensjonatu nadal trwa pełną parą, a plany Ewy rozwijają się. W realizacji dzielnie pomaga jej Adam. Pomimo ich zbliżenia nadal pozostają na stopie przyjacielskiej choć ewidentnie ciągnie ich do siebie. Oczywiście spokój nie jest dany tej dwójce. Zbliżają się urodziny Ewy, a ona została uraczona przepowiednią, że wkrótce umrze. Czy i tym razem ktoś jej pomoże?

Szczerze to nie spodziewałam się, że to będzie aż tak dobre! Specjalnie ostatnio zrobiłam rereding pierwszego tomu, bo nie chciałam, żeby coś mi umknęło i to był strzał w dziesiątkę. W tej części dzieje się jeszcze więcej. Nie sposób się nudzić. Okazuje się, że Ewa ma zadatki na niezwykłą czarownice. Oczywiście znów cos dybie na jej życie, a Adam próbuje ją ochronić zadurzony w niej po same koniuszki rogów. Uwielbiam styl i pióro autorki. Genialnie kreuje swoje postacie. Każdy z bohaterów jest bardzo wyrazisty. Autorka niemal otarła się o przerysowanie, ale nie przekracza tej granicy. I to właśnie jest jej majstersztyk. Wszystko jest okraszone dużą dawką humoru. Nie raz rechotałam podczas słuchania czy czytania pod nosem narażając się na dziwne spojrzenia innych pasażerów jadących ze mną w pociągu. Na uwagę również zasługuje Ewelina Oleś, która użyczyła głosu w wersji audio. No po prostu genialnie to wszystko zinterpretowała. Rzadko mi się zdarza, że wolę słuchać książki niż ją czytać, ale w tym przypadku tak właśnie było. Zdecydowanie powieść ta trafi do moich topek z tego roku. Gorąco Wam polecam tę serię. Gwarantuje, że będziecie się świetnie bawić.

Zatracenie. Remont pensjonatu trwa, jednym się podoba, drudzy widzą konkurencję, zależy z której strony i kto patrzy.

Diabeł Adam martwi się o Ewę, szuka różnych informacji na temat demona, który opętał Ewę. Ma też dla Ewy niespodziankę, kluczyk, który zawsze nosi na szyi teraz ma magiczne moce może przenosić się w różne miejsca.

W niewyjaśnionych okolicznościach zaginął jeden z mieszkańców Lucjan, który dla Ewy robił tablice do wywoływania duchów. Ostatni ślad prowadzi na cmentarz do grobu żony mężczyzny.

Mieszkańcy wsi zaczynają szeptać że to ona za tym stoi.

Ewa spotyka tajemniczego księdza, który przepowiada jej śmierć. Traci kontakt z rzeczywistością tańczy i biega po lesie, spotyka tam tajemnicze kobiety i słyszy ich szepty.

Adam dla Ewy zrobi wszystko, ulegnie i zatraci się, jak przystało na Ewę będzie kusić.

Zbliża się dzień przepowiedni księdza, czy to będzie ostatni dzień życia Ewy?

Książka jak poprzednia jej część daje nam ciekawą fabułę, Ewa i jej rodzina, tym razem babka będzie rzucać tekstami, ustawiać wszystkich po kątach. Ewa swoim ciałem i zachowaniem zwróci uwagę nawet księdza. Zło się budzi i zbiera żołnierzy, czy Ewa uratuje siebie i pensjonat? Polecam 😈

Katarzyna Berenika Miszczuk po raz kolejny udowadnia, że posiada rzadką umiejętność: potrafi zamienić prozę życia w pasjonujące urban fantasy. W „Zatraceniu” wracamy do Mnichówki, gdzie kurz z remontowanego pensjonatu miesza się z magicznym pyłem i dawnymi wierzeniami. Jeśli ktoś liczył na to, że po pierwszym tomie główna bohaterka zazna spokoju, to srogo się zawiedzie. Autorka serwuje nam opowieść, w której pękająca rura może być zwiastunem nadciągającej katastrofy, a lokalne legendy okazują się boleśnie namacalne.

Ewa Wrzosówka to postać, która natychmiast budzi sympatię swoją autentycznością. To nie jest jedna z tych bohaterek, które mdleją na widok niebezpieczeństwa. Wręcz przeciwnie – to kobieta z charakterem, która potrafi postawić do pionu zarówno opieszałą ekipę budowlaną, jak i siły nie z tego świata. Jej cięty język i dystans do otaczającej ją rzeczywistości sprawiają, że przez tę historię się płynie. Miszczuk świetnie zarysowała jej ewolucję; w „Zatraceniu” widzimy kobietę, która musi nie tylko okiełznać chaos w budynku, ale przede wszystkim pogodzić się z dziedzictwem własnego rodu.

Niezwykle ciekawym zabiegiem jest wprowadzenie do bieszczadzkiego krajobrazu elementów kultury japońskiej. Zderzenie słowiańskich demonów z tradycją Kraju Kwitnącej Wiśni nadaje książce unikalnego, nieco onirycznego klimatu. Rocznica śmierci pewnego mnicha staje się tu katalizatorem wydarzeń, które wywracają życie Ewy do góry nogami. Ten kulturowy kontrast pokazuje, że autorka nie boi się eksperymentować, wychodząc poza utarte schematy literatury popularnej.

Nie można zapomnieć o chemii, która buzuje między główną bohaterką a Adamem. Ich relacja to majstersztyk budowania napięcia – czujemy przyciąganie, które jest równie silne, co zakazane. Wspólne kłopoty i walka z przeciwnościami losu sprawiają, że ich więź staje się głębsza i bardziej wiarygodna. Dodajmy do tego postać opiekującego się Ewą diabła, a otrzymamy dynamikę, której nie powstydziłyby się najlepsze powieści przygodowe.

Mocną stroną powieści jest również tło społeczne. Miszczuk z dużą wprawą portretuje małą miejscowość, w której każdy coś wie, a szeptane przepowiednie (jak ta o „pięciu dniach ciemności”) mają większą moc niż fakty. Konflikty międzypokoleniowe w rodzinie Wrzosówek dodają całości realizmu – bo przecież nawet w rodzie wiedźm spór z matką czy babcią to codzienność, z którą trzeba się zmierzyć.

Styl autorki pozostaje lekki, niezwykle potoczysty i przesycony inteligentnym humorem. „Zatracenie” czyta się błyskawicznie, a każda kolejna strona tylko podsyca ciekawość. To książka idealna na wieczór pod kocykiem – dostarcza dreszczyku emocji, pozwala na chwilę uciec od rzeczywistości, a jednocześnie zostawia nas z wielkim głodem na ciąg dalszy. Zakończenie to prawdziwy cios, po którym trudno nie czekać z niecierpliwością na kolejny tom. To po prostu literatura rozrywkowa w swoim najlepszym, najbardziej dopracowanym wydaniu.

Remont pensjonatu, który pragnie otworzyć Ewa wciąż trwa… Niestety nie wszystko idzie po myśli młodej kobiety, bowiem pewne byty nie chcą wyrazić zgody na zamianę mrocznej piwnicy położonej w jaskini w nowoczesne spa. Ponadto powoli zaczyna budzić się w niej rodzinna magia i ma problemy z korzonkami. Jakby było tego mało na wsi właśnie zaginął emeryt i niektórzy mieszkańcy winą za ten stan rzeczy zrzucają na Ewę.

Od kilku dni zastanawiałam się nad tym, co powinnam umieścić w recenzji Zatracenia. Książka przypadła mi do gustu, ale naprawdę w głowie miałam pustkę. Dość często tak mam przy książkach, które polubiłam… I wcale teraz nie jest lepiej, ale przecież nie można recenzji przesuwać w nieskończoność, prawda? A więc co uważam o Zatraceniu? Styl autorki jest jak zwykle lekki i przyjemny. Nie brak w niej humoru, który sprawi, że nie raz uśmiechniemy się. Ponadto autorka potrafiła w dość ciekawy sposób poprowadzić fabułę, której działo się sporo… Ani na chwilę nie pozwoliła odetchnąć Adamowi i Ewie. Co chwilę wpadali w kolejne tarapaty… Czasami na własne życzenie… To w moim odczuciu pozwoliło lepiej poznać swoje wnętrze i siebie nawzajem. To pozwoliło im zacieśnić między nimi więzi... Zaufać sobie nawzajem… Co jest jeszcze elementem, który sprawia, że książka jest wyjątkowa? Mitologia… A właściwie mix mitologii słowiańskiej i japońskiej. Było to całkiem ciekawe doświadczenie…

Zatracenie to książka, która absolutnie zachwyciła mnie i w moim odczuciu jest udaną kontynuacją Kuszenia. Czytając ją można było dostrzec, że autorka z największą drobiazgowością wykreowała świat, w którym przyszło żyć głównym bohaterom. Również nie bała się co chwilę rzucać im kłód po nogi. I zakończenie… Och, absolutnie zachęca do sięgnięcia po kontynuację…