Konsjerż

Gdy dostałam propozycję zrecenzowania debiutu Abby Corson byłam zaintrygowana przede wszystkim gatunkiem literackim do którego jest zaliczana.

Cosy crime zdaje się bowiem czymś bardzo nietypowym, nieoczywistym - no bo jak to przytulny kryminał? Pytałam samą siebie będąc naprawdę zdumioną. Okazuje się, że owszem takie połączenie jest jak najbardziej możliwe do zrealizowania i to w bardzo dobrym stylu.

Głównym bohaterem książki autorka uczyniła seniora - . Hector Harrow, 72-letni konsjerż Cavengreen Hall, prowadzi życie rutynowe, pełne elegancji, drobnych rytuałów i obserwacji gości.

Mężczyzna ma na swoim koncie naprawdę olbrzymie życiowe doświadczenie i spory emocjonalny bagaż.

Pewnej nocy jego wyjątkowo spokojna egzystencja zostaje zburzona w bardzo brutalny sposób.

W jednym z apartamentów zostaje odnalezione ciało, a głównym podejrzanym o dokonanie zbrodni zostaje tytułowy konsjerż.

Aby oczyścić się z zarzutów recepcjonista postanawia za pomocą dyktafonu utrwalić swoją wersję wydarzeń dodając do swojej relacji nieco wspomnień, osobistych spostrzeżen i wskazówek.

Tym samym autorka daje nam możliwość zgłębienia psychiki narratora i wprowadza bardzo oryginalną formę narracji - zapiski z dyktafonu.

To zaś sprawia ,że czytelnik ma wrażenie jakby słuchał opowieści kogoś bliskiego, osoby którą dobrze zna.

Książka porusza temat samotności, starzenia się i niewidzialności osób starszych w społeczeństwie. To właśnie ta warstwa czyni „Konsjerża” czymś więcej niż zwykłym kryminałem. Hector, mimo wieku, nie jest jednowymiarowym „starszym panem” – to człowiek z historią, z błędami na koncie, z bagażem emocjonalnym i przemyśleniami, które nadają całości głębię.

Warto podkreślić, że ta historia ma specyficzny rytm,który nie każdemu przypadnie do gustu. Mnie jednak się podobał, podobnie jak zakończenie, które mimo, że nie wywołuje efektu wow zdaje się być idealną klamrą wieńczącą przygody bohatera.

Hector Harrow jest konsjerżem w luksusowym hotelu Cavengreen. Jest oddany swojej pracy od ponad pięćdziesięciu lat. Dba o gości i spełnia wszystkie ich zachcianki. Pewnej nocy, tuż po hucznym weselu, Hector odnajduje zwł0ki w jednym z hotelowych pokoi. Sam staje się głównym podejrzanym.

Mamy zbrodnię oraz wielu podejrzanych, którzy znajdują się w hotelu. Przez długi czas nie wiemy, kto był ofiarą. Później możemy dochodzić do tego, kto był mordercą. Podobała mi się forma powieści, czytaliśmy spostrzeżenia Hectora, który nagrywał swoje wspomnienia z tamtego czasu. Wszystkie zdarzenia i jego narracja mają trafić do książki, która pozwoli go raz na zawsze oczyścić z zarzutów. Hector Harrow to mężczyzna po siedemdziesiątce. Jak wspomniałam, jest oddany swojej pracy, na dodatek zna wszystkich pracowników oraz każdy zakamarek posiadłości. Zaniepokoiła go informacja, że Cavengreen ma zostać sprzedany amerykańskiemu inwestorowi. Dla niektórych to wystarczający motyw.

Kiedy okazało się, że na terenie hotelu doszło zabójstwa, detektyw Raj zarządził izolację hotelu. Nikt nie mógł swobodnie się poruszać, ani opuścić budynku. Genialny obrót spraw dla czytelnika! Na dodatek bawiło mnie w jaki sposób konsjerż opisywał niektórych z gości, bardzo starał się nie być gburowaty w tych przemyśleniach, ale nie zawsze mu to wychodziło. Mężczyzna zauważa więcej niż by się mogło wydawać. Doskonale czyta ludzi. Gośćmi hotelowymi były między innymi: rozpieszczone bliźniaczki, pisarz, przyszła panna młoda, jej wybranek oraz Amerykanie. Ciekawa mieszanka charakterów, które dzięki przejrzystym opisom, możemy dogłębnie poznać. Zachowanie personelu, również zaskakuje. Niektórzy potrafią być profesjonalistami, ale tylko w określonych godzinach pracy...

Spędziłam wspaniale czas podczas czytania. Chłonęłam każde słowo, wczułam się w klimat powieści i wydawało mi się, że sama byłam jednym z hotelowych gości. Takim, który obserwuje.

Jeśli lubicie książki Agathy Christie, to musicie przeczytać ten lekki kryminał! 🩷🧡

Abby Corson w swoim debiucie „Konsjerż” bawi się założeniami powieści kryminalnych osadzonych na motywach klasyczno-brytyjskich. No właśnie - “bawi się” to dobre określenie, bo choć są one bazą jej historii, to jednak autorka nadaje jej sporo z nowoczesności. Po pierwsze historię poznajemy jako… zapis z dyktafonu, szkic powieści, którą tworzy Hector Harrow, były konsjerż hotelu Cavengreen. Hector to starszy pan, który pół wieku pracował właśnie w tym miejscu, jednak po popełnionym tam morderstwie i śledztwie w tej sprawie przeprowadzonym, poszedł na emeryturę. Skąd to wiemy? Właśnie stąd, że od tych wydarzeń upłynęło już trochę czasu, a Hector opowiada nie tylko o tym, co działo się wtedy, ale i co dzieje się u niego teraz. Jest to kreacja sama w sobie ciekawa - pozornie dość neutralna, ale jednak z pewnymi cechami, które sprawiają, że czytelnik zaczyna wysnuwać swoje przypuszczenia… Większa część historii opiera się właśnie na delikatnie podsuwanych tropach, które sprawiają, że podejrzewamy raz jednych, raz drugich. Spokojne tempo, przyjemne, rysowane dość grubą kreską z dodatkiem humoru postacie dają wrażenie lektury przyjemnej, ale znajomej, jednak i to ulega zmianie - w chwili, gdy normalnie książka powinna się skończyć, tu idziemy dalej - i wtedy wkrada się nowoczesność, ciekawe rozwiązania i różne formy podania historii. Jak i dobre zaskoczenia! Finał całkowicie zmienił moje podejście do całej powieści i teraz uważam, że autorka ma czytelnikom coś ciekawego do pokazania - czekam na jej drugą powieść!

W eleganckim luksusowym hotelu dochodzi do morderstwa. Zwłoki znajduje konsjerż, który zostaje głównym podejrzanym. Nikt nie może opuścić hotelu. Wśród gości znajduje się między innymi para młoda i ich goście, pisarz oraz nowy właściciel, który sprawia wrażenie dziecka zamkniętego w ciele dorosłego. Kto zabił?

Historia opowiedziana została z perspektywy Hectora – ekscentrycznego siedemdziesięciotrzyletniego konsjerża, który, choć wiele widzi i słyszy, dla innych staje się niewidzialny. Jest niczym obraz na ścianie. Opiekuje się gośćmi, spełnia ich zachcianki, ale jest przy tym dyskretny i nie wścibia nosa w nieswoje sprawy. Kiedy zostają na niego rzucone niesłuszne podejrzenia, postanawia zabrać głos i z pomocą przyjaciółki napisać książkę, w której wyjaśni przebieg zdarzeń. To oddany swojej pracy człowiek, który nie wyobraża sobie życia bez Hotelu Cavengreen, spędził w nim większość swojego życia, tymczasem pewien bogaty Amerykanin chce go zastąpić nowszą technologią, do tego niechcący został uwikłany w morderstwo.

„Konsjerż” łączy w sobie elementy klasycznego kryminału z humorem. Z pewnością zostanie doceniony przez fanów komedii kryminalnej, choć mam wrażenie, ze humor jest tu bardziej wyważony, niż w przeciętnej powieści, należącej do tego gatunku. Taki charakter nadają jej komentarze Haectora, który potrafi być sarkastyczny. Bohaterowie są oryginalni, wręcz przerysowani, a komizm wynika z kontrastu między tradycyjnymi metodami pracy tytułowego bohatera, a nowoczesnym podejściem do zarządzania hotelem. Autorka bawi się schematami. Mamy zamkniętą przestrzeń, tajemniczą zbrodnię, barwne postaci oraz detektywa, który wydaje się średnio kompetentny. Nic zatem dziwnego, że Hector wziął dochodzenie w swój ręce.

Niewątpliwą zaletą książki jest jej tło - elegancki hotel dla rozpieszczonych bogaczy, lekki styl mimo tego, że fabuła tyczy się poważnej kwestii, którą jest morderstwo. Elementy parodii i satyry wplatające się w tę pełną zwrotów akcji powieść oraz uroczy konsjerż, którego nie sposób nie lubić. Ten starszy, miły, staroświecki, pełen dystansu do siebie pan, to ktoś, z kim można by było „konie kraść”.

Choć mamy tu klasyczny obraz kryminału – zamkniętą przestrzeń, ograniczoną liczbę podejrzanych i tajemniczą zbrodnię, to Corson nadaje mu lekkości i humoru. Jeśli lubicie komedie detektywistyczne, które są proste, aczkolwiek inteligentne, to tu się odnajdziecie doskonale.

Lubicie, kiedyś historie są podane trochę w niestandardowym formacie?

Ta pozycja właśnie taka jest, to nie do końca zwykły kryminał, w którym oczyma osoby biorącej udział w wydarzeniach przewidujemy zagadkę. Tutaj mamy trochę taką formę pamiętnika, o zbrodni opowiada konsjerż, ale książkę spisuje inną osobą.

Brzmi ciekawie?

Chyba jeszcze nie czytałam podobnie ubranej w słowa lektury. Zazwyczaj to właśnie osoba biorąca udział w wydarzeniach opowiadała wszystko, lub sam zabójca. Tutaj było trochę inaczej, chociaż końcówka może zmienić trochę myślenie 😎

Hotel Cavengreen. Tu każdy gość jest wyjątkowy – nawet morderca.

Hector jest konsjerżem w hotelu. Mężczyzna bardzo oddaje się swojej pracy, uwielbia to co robi i pomimo tego, że jest już po siedemdziesiątce, nadal uwielbia tam być i rozpieszczać swoich gości. Pewnego dnia w jednym z pokoi znajduje zwłoki mężczyzny i tutaj zaczyna się cała zabawa. Razem z resztą gości zostaje zamknięty w hotelu Cavengreen, trwa dochodzenie. Kto zabił? Czy morderca nadal jest na terenie hotelu? Początkowo to nasz konsjerż staje się podejrzanym i opowiada swoją historię.

Wcale nie od początku zostałam wciągnięta w wir wydarzeń. Musiałam przyzwyczaić się do formy przekazania tej historii, która mnie zaintrygowała. Byłam ogromnie ciekawa jak to wszystko się skończy, kto tak naprawdę zabił, kto jest winny i przede wszystkim dlaczego to zrobił? Prywatne śledztwo Hectora powoli posuwało się do przodu, aż nagle pojawił się kolejny trup. I tutaj nasuwa się pytanie, czy kolejna śmierć była przypadkowa? A może ma związek z pierwszym zabójstwem? Mamy coraz więcej poszlak, coraz mniej odpowiedzi, aż nagle podejrzany podkłada się na tacy, to byłoby za proste. A może jednak nie? Może to właśnie tak miało być, a my mieliśmy myśleć inaczej? Sprawdźcie!

Kiedyś już myślałam, że faktycznie wszystko układa się w logiczną całość, znowu zostałam zaskoczona i tym razem moja szczękę poleciała w dół! No dobra, tego zdecydowanie się nie spodziewałam! Wow!

Koniecznie sprawdźcie ten tytuł 🤫