Skaza

Skaza to mroczna, duszna historia pełna brútãlnych zbrodni i ludzi, którzy mają coś na sumieniu.

Książka zaczyna się od razu mocno. Wraz z tajemniczym sprawcą patrzymy na jego dzieło. Mężczyzna pozbawiony krwi, przybity do ściany, bez głowy...w jakim umyśle mogł się zrodzić taki plan?

Autor prowadzi nas przez całe śledztwo. Jednak jego bohaterowie nie są idealni, to nie policjanci o nieskazitelnej opinii. Artur w obronie dwójki ludzi pozbawił życia mężczyznę, jednak z pomocą prokuratora Huberta udało mu się uniknąć kary. Towarzyszy mu dwoje młodych funkcjonariuszy: Julka, która zmaga się z okropną przeszłością oraz Marcin uzależniony chłopak, który z pomocą Artura próbuje odbić się od dna.

Zbrodnia jest idealna. Nie ma żadnych śladów, sprawca zostawia na miejscu tylko żółte karteczki z wiadomością. Kolejne ciała to tylko kwestia czasu. Kim może być sprawca? Co jest powodem jego postępowania?

Autor wykreował dla nas świat, gdzie nie ma ludzi dobrych, każdy skrywa w sobie zło, miasto jest pełne wpływowych ludzi i ich niecnych biznesów, gdzie pranie pieniędzy to codzienność.

Książkę czytało mi się dobrze, choć ciągle myliłam imiona 🤣 Powoli wraz z upływającymi stronami odkrywałam kolejne skazy w życiu naszych bohaterów oraz tajemnice z przeszłości które skrywają. Nie dało się przewidzieć kim jest sprawca i jak bardzo wszystko było ze sobą powiązane.

Ostatnio miałam okazję zanurzyć się w lekturze „Skaza” Konrada Modrzejewskiego, wydanej przez wydawnictwo Initium i muszę przyznać, że to jedna z tych książek, które potrafią zostawić ślad w głowie na długo po odłożeniu na półkę. Muszę poznać pozostałe książki autora. Wracając do książki to kryminał z krwi i kości zbudowany, tak że wciąga od pierwszych stron i nie puszcza, aż do samego końca. Bardzo cenie sobie realistyczne opisy, sytuacje, przeżycia bohaterów w których czujesz nawet zapach deszczu, a to zagwarantowało, że już od pierwszych stron poczułam się, jakbym szła przez deszczowe ulice Warszawy razem z komisarzem Arturem Wardzińskim, którego poznajemy na miejscu makabrycznego odkrycia. Nadpalone ciało młodego mężczyzny zawieszone w nieludzkiej pozie i żółta karteczka z lodowatą wiadomością to początek tej opowieści. Fabuła nie jest tu jedynie zagadką do rozwiązania jest raczej bramą do głębszego świata ludzkich słabości tajemnic i rachunków z przeszłości, które potrafią zatruć teraźniejszość.

To książka wciągająca głównie dzięki klimatowi i psychologicznemu ciężarowi, jaki ze sobą niesie. Autor nie sili się na efekciarstwo i spektakularne zwroty akcji, ale buduje napięcie powoli, jakby każda kolejna strona miała odsłonić jeszcze jedną warstwę mroku czyjegoś życia. Warszawa w tej powieści nie jest tylko tłem jest praktycznie jednym z bohaterów miejscem pełnym kontrastów, gdzie luksusowe salony sąsiadują z brudnymi zaułkami, a ludzie z „dobrego towarzystwa” skrywają brzydkie sekrety. Jako książkoholiczka bardzo doceniam takie podejście do gatunku. Mamy tu kryminał sensacyjny, ale przede wszystkim mamy powieść psychologiczną, w której granice między dobrem a złem wielokrotnie się zacierają. Wardziński to postać, którą czyta się z prawdziwym zainteresowaniem jego dylematy i wewnętrzne rozterki sprawiają, że nie jest kolejnym automatycznym detektywem z kliszy, ale kimś, kto nosi w sobie własne demony. To sprawia, że jego podróż przez mroczne zakamarki śledztwa wydaje się jeszcze bardziej osobista i emocjonalna.

Muszę przyznać że podoba mi się jak autor porusza tematy społeczne i psychologiczne, nie traktując ich powierzchownie. Ukazuje mechanizmy władzy wpływów i milczenia które często są gorsze niż sama zbrodnia. Pytania o to, co jest sprawiedliwością, a co jedynie jej cieniem przewijają się przez całą narrację i nie pozwalają odejść od książki bez własnej refleksji. „Skaza” ma też to coś, co dla mnie jako miłośniczki kryminałów jest bardzo ważne, czyli głębszy sens i przestrzeń do namysłu. To książka, która zostawia pytania nie oferuje gotowych odpowiedzi i prowokuje do zastanowienia się nad własnymi przekonaniami o ludzkiej naturze. Niezależnie od tego, czy jesteś fanem gatunku, czy po prostu lubisz mroczne historie z duszą to ta lektura ma wielki potencjał by Cię wciągnąć. To nie jest książka, którą szybko się zapomina to lektura, która zostawia ślad i skłania do myślenia długo po tym, jak przewrócisz ostatnią stronę.

„Warszaw dawno nie była tak przerażona”

Młody mężczyzna, pozbawiony głowy, ukrzyżowany nad łóżkiem. Kto i dlaczego posunął się do tak makabrycznego czynu? Śledztwo, które poprowadzi komisarz Artur Wardziński dotrze do miejsc, których lepiej nie odwiedzać.

Brudna, mętna i odurzona narkotykami Warszawa stanowi mocne tło tej powieści. Przerażający wewnętrzny świat wielkiego miast wbija się ostrymi pazurami pod skórę. Niektórzy jego mieszkańcy toną w pustce, chwytają się łapczywie pozorów zabawy szukając rozpaczliwie ujścia dla swoich lęków.

Bohaterowie tej powieści są mroczni, niepokojący, nawiedzani przez wewnętrze demony. Coś niepokojącego tli się pod ich powiekami, coś strasznego buzuje w zakątkach ich pamięci.

Wszystkich ich dominuje ciągle obecny, ale niewidoczny morderca. Jego brutalność zatrzymuje oddech w płucach, paraliżuje mięśnie, zalewa bolesnym odrętwienie umysł.

„Skaza” w dużej mierze koncentruje się na meandrach śledztwa. Nie mam tutaj szalonej akcji. Autor skupia się na kolejnych krokach policjantów, na poszukiwaniu śladów, na wiązaniu faktów i domysłów.

Na uwagę zasługuje specyficzny styl pisarza. Suchy, konkretny, krótki i celny.

„Skaza” nie jest idealna, ma swoje przywary. Nieco traci na powabie przez powolną akcję oraz bohaterów, których mnie nie udało się polubić, ale przyciąga duszną atmosferą i intryguje przyczyną brutalnych zabójstw.

„Skaza” to książka, która pokazała mi mroczną stronę Warszawy. Autor od początku wrzucił mnie w wir wydarzeń. Wraz z bohaterami odkrywam ukrzyżowane ciało. Szybko wyjaśnia się, kim jest denat. A śledztwem zajmuje się Artur Wardziński, Julka i Marcin.

Każda z tych postaci posiada swoją miej lub bardziej mroczną przeszłość, którą autor stopniowo odkrywa przed czytelnikiem. Muszę jednak przyznać, że nie za bardzo polubiłam te postacie. Wydawały mi się bardzo aroganckie i psuły mi przyjemność z czytania.

Książka posiada jednak wiele plusów, które sprawiają, że pomimo drażniących bohaterów chce się poznać tę historię do końca. Dużym plusem na pewno jest jej klimat oraz tempo akcji. Na pewno nie ma mowy by wkradła się tutaj nuda. Od początku coś się dzieje. A rozwiazywanie zagadki przeplatane jest z życiem osobistym bohaterów. Stopniowo autor zdradza nam tajemnice bohaterów.

Mamy tutaj również bardzo dobrze wykreowany warszawską społeczność pełna kontrastów. Są bogaci ludzie, jak również przestępcy.

Książka na pewno nie jest przewidywalna. Co również jest jej dużym plusem. I chociaż nie jest idealna, to myślę, ze warto po nią sięgnąć.

Jeśli chcecie dowiedzieć się czy komisarzowi Wardzińskiemu uda rozwiązać zagadkę morderstwa i jak mu pójdzie w starciu z system, który chroni najsilniejszych to koniecznie sięgnijcie po „Skazę”.

To książka, która od początku sygnalizuje, że nie będzie łatwa ani komfortowa. Klimat jest gęsty, mroczny i bardzo psychologiczny. Czuć napięcie nawet w momentach pozornie spokojnych. „Skaza” nie krzyczy akcją, tylko powoli wgryza się w czytelnika.

Fabuła oparta jest na tajemnicy i konsekwencjach przeszłych wydarzeń. Autor stopniowo odkrywa kolejne warstwy historii, zmuszając do ciągłego analizowania tego, co jest prawdą, a co tylko pozorami. To thriller, który bardziej gra na emocjach i psychice niż na efektownych zwrotach akcji. Bohaterowie są skomplikowani, dalecy od jednoznacznych ocen. Ich zachowania bywają irytujące, momentami trudne do zrozumienia, ale właśnie to sprawia, że wydają się prawdziwi. Historia mocno pokazuje, jak przeszłe wybory potrafią zostawić trwały ślad i jak cienka bywa granica między winą a usprawiedliwieniem. Emocjonalnie książka potrafi przytłoczyć. Jest w niej sporo napięcia, niepokoju i wewnętrznego chaosu, który udziela się czytelnikowi. To jedna z tych historii, po których potrzebuje się chwili ciszy, żeby wszystko poukładać w głowie.

Tempo akcji jest raczej umiarkowane, momentami wręcz spokojne, ale nie oznacza to nudy. Styl autora jest oszczędny, konkretny i pozbawiony zbędnych ozdobników. Idealnie pasuje do ciężkiej tematyki i surowego klimatu powieści. Każde zdanie ma swoje miejsce i sens.

„Skaza” spodoba się czytelnikom, którzy cenią thrillery psychologiczne, mroczne historie skupione na ludzkich słabościach oraz książki, które stawiają więcej pytań niż dają odpowiedzi. To propozycja dla osób lubiących nieoczywiste narracje i emocjonalną głębię.

Moja ocena: 8/10 🌟

A Wy wolicie thrillery pełne akcji czy takie, które bardziej wchodzą w psychikę bohaterów? 💭📚

BRUNETTE BOOKS