Idealny czas na smuteczek

Lubicie sięgać po specyficzne i niełatwe w odbiorze książki? 📖 🤔

Dla mnie taką specyficzną, surową i trudną w odbiorze była książka “Idealny czas na smuteczek” autorstwa Nanae Aoyama. Jest to książka, która z subtelnością i głębią eksponuje złożoność relacji międzypokoleniowych oraz nieuchronność przemijania. Aoyama, z charakterystyczną dla japońskiej literatury ekonomią słowa, kreśli portret dwóch kobiet: młodej Chizu i starszej pani Ginko, których losy splatają się w Tokio, tworząc mozaikę doświadczeń i emocji.

Książka, podzielona na cztery pory roku, a każda z nich staje się metaforą życia, gdyż każda symbolizuje różne etapy egzystencji. Główna bohaterka, dwudziestoletnia Chizu, zmęczona ciągłym pouczaniem i ciężarem oczekiwań matki, pragnie wreszcie się wyzwolić z więzów młodości i odkryć własną ścieżkę.

Te pragnienia prowadzą ją do Tokio, gdzie zamieszkuje u pani Ginko, ekscentrycznej starszej kobiety, która staje się dla niej okazją do konfrontacji z własnymi lękami i stereotypami dotyczącymi starości. To spotkanie dwóch różnych światów – młodości i starości – staje się punktem wyjścia do rozważań nad życiem i śmiercią, radością i smutkiem, a także nad tym, jak postrzegamy innych i samych siebie w różnych etapach życia.

Aoyama z niezwykłą wrażliwością przedstawia Chizu jako postać, która, choć młoda, nie potrafi cieszyć się życiem, a w starości widzi jedynie koniec i brak radości. Pani Ginko, z drugiej strony, emanuje życiem i mądrością, ucząc Chizu, że każda chwila jest cenna i że starość może być pełna wartościowych doświadczeń.

Autorka umiejętnie bawi się słowem, formą i symboliką, tworząc historię, która jest zarówno prosta, jak i pełna głębszego znaczenia. Każde zdanie ma wagę i przyczynia się do budowania atmosfery, która skłania do refleksji. To książka, która może wydawać się przeraźliwie smutna i powodująca dyskomfort, ale w rzeczywistości jest to jej siła. Brak plot twistów i łatwych rozwiązań sprawia, że musimy się zmierzyć z surową rzeczywistością życia Chizu, co może prowadzić do głębokiej introspekcji.

Na końcu książki znajduje się nota interpretacyjna. Jest ona wartym uwagi dodatkiem, który pozostawia nas z zadumą i zachęca do własnych przemyśleń.

“Idealny czas na smuteczek” to lektura, której ze względu na swój charakter nie polecałabym na początek przygody z literaturą azjatycką. Jest ona raczej dla osób, które są gotowe na poważne i symboliczne podejście do życia. Surowa, specyficzna i trudna w odbiorze, ale jestem pewna, że znajdzie swoje miejsce w sercach miłośników głębokiej i refleksyjnej prozy. Spędziłam z nią refleksyjny czas i polecam Wam ją serdecznie 🔥.

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od @wydawnictwomova (współpraca reklamowa) 🩷.

„Idealny czas na smuteczek” to powieść bardzo refleksyjna. Historia dzieje się na przestrzeni zmieniających się pór roku, a każda z nich inaczej oddziałuje na główną bohaterkę. Głównym motywem tego utworu są złożone relacje międzyludzkie, międzypokoleniowe, szacunek do drugiego człowieka, nieuchronność przemijania i dysonans poznawczy między młodością a starością.

Dwudziestoletnia Chizu, zmęczona pouczeniem przez matkę postanawia zamieszkać w Tokio u pani Ginko. Dziewczyna nie potrafi cieszyć się życiem, mimo że jest młoda. Jest zaskoczona, że kobieta korzysta i żyje pełnią życia, nie przejmując się przemijaniem czasu. Cały czas porównuje się z panią Ginko, patrzy na nią z góry, bo na starsze osoby już nic w życiu nie czeka. A pani Ginko manifestuje każdy dzień i korzysta, wszak przeżyła już wiele i stara się przekazać tę życiową mądrość Chizu, że każda chwila jest cenna, jednak nie mówi tego wprost. Dziewczynę męczą różne myśli i uczucia, jest bowiem u progu dorosłości, szuka pracy, chce odkładać pieniądze, znaleźć swoje miejsce na świecie, partnera, czuje się samotna w wielkim mieście, a w wyniku tego nawiązuje ekscentryczne relacje. Przeżywa kilkakrotnie rozstania. Relacja z matką też nie wygląda na wzorową. Kiedy matka ją krytykowała dokładnie wiedziałam co mogła czuć. Nie ważne co by robiła, gdzie by pracowała - nigdy nie będzie wystarczająco dobra dla niej, bo nie postępuje według jej uznania. Dla jej matki najważniejsza była szkoła, a Chizu nie chciała się uczyć, chciała pracować, żyć na własnych zasadach. Nie polubiłam głównej bohaterki, brakowało jej pokory i nie traktowała dobrze pani Ginko, która mimo wszystkich złośliwości, cały czas dziewczynę wspierała i okazywała jej ciepło.

Książkę czytało mi się dobrze i szybko. Pióro autorki bardzo przyjemne w odbiorze, ciekawe dialogi, w których można znaleźć wiele ukrytych emocji. Powieść nastraja w pozytywne myśli. To lektura idealna dla czytelników, którzy szukają głębi w przekazie, autorka bawi się słowem i symbolami. Jest to specyficzna lektura, ale warto się nad nią pochylić.

Na tę pozycję składają się dwa opowiadania. Pierwsze dotyka relacji i różnic międzypokoleniowych. Poznajemy krnąbrną dwudziestolatkę Chizu, która wprowadza się do ponad siedemdziesięcioletniej Pani Ginko.

Chizu jest dosyć irytującą postacią, bywa szorstka, niemiła i czasami nawet bezczelna wobec starszej Pani. Pani Ginko natomiast, mimo że ekscentryczna, jest osobą o dużym doświadczeniu i wielkim sercu, choć wydaje się niewzruszona zachowaniami dziewczyny, jednak w delikatny sposób pokazuje i uczy dziewczynę życia. Pani Ginko wprost nie sposób nie pokochać!

Ta wydawałoby się prosta opowiastka, momentami nudnawa, opowiadająca o zwykłym życiu zawiera wiele mądrości, jednak nie są one oczywiste do wychwycenia, co może zniechęcić niektórych czytelników.

O ile pierwsze opowiadanie zawarte w tej książce mnie urzekło i byłam w stanie wyłapać głębszy przekaz, tak to drugie (bardzo krótkie) było dla mnie zagadką i w ogóle nie pasowało mi do tej pozycji. Gdyby nie posłowie nigdy bym nie zrozumiała jego sensu.

Podsumowując, to specyficzna i trudna w odbiorze pozycja. Polecam fanom literatury japońskiej i pięknej. Osobiście uważam, że jest warta uwagi, ale jestem też świadoma, że jej odbiór może być skrajnie różny w zależności od tego co kto lubi.

Smutas czy dusza towarzystwa? 🙂

Kiedy jestem sama, co bardzo lubię, lubię byś trochę smutasem, lubię popłakać, powspominać, ale na zewnątrz staram się obdarzać innych uśmiechem. Bo sama powiedz, przecież to takie miłe, kiedy idziesz ulicą i mijasz ludzi, od których aż bije radość. Oczywiście każdy ma swoje bolączki, ale coś jest magnetyzującego i zarażającego w śmiechu. 🙂

Dwudziestoletnia Chizu nie ma marzeń, planów, a jej aura jest szara i ponura. Kroczy przez życie pełna niepokoju, negatywnych odczuć, marazmu, nie potrafi dostrzec piękna świata… co przekłada się na relacje z innymi.

Chciałam stanąć przed nią, wstrząsnąć i powiedzieć, że warto dawać od siebie dobro, bo ono wraca. Nie można tylko oczekiwać lepszego jutra mając podejście pełne smutku i niepewności. Raniąc innych ludzi, tak naprawdę ranisz też siebie. Bycie wrednym nie jest dobrą postawą. Nie przyniesie spokoju ducha i upragnionej radości. Spójrz na Panią Ginko…. bierz z niej przykład, a nie marudź na wszystko dookoła. To starsza kobieta, a jej dusza jest tak pełna wigoru i entuzjazmu, w przeciwieństwie do Twojej. Otwórz się na innych, na świat, na nowe doświadczenia, doznania, zauważ w drobnych elementach piękno. To pomaga… Tak wiele pożegnań za Tobą, spraw, aby teraz każdy dzień obfitował w powitania. Może ich być wiele, różnego rodzaju, ale musisz się otworzyć, musisz chcieć coś zmienić, po prostu żyj pełnią życia.

Czytelnik wędruje razem z Chizo przez cztery pory roku… wiosna, lato, jesień zima…. każda z nich jakby taka sama, bezbarwna… a przecież każda ma tyle kolorów. Chizo życzę Ci, żebyś w końcu dostrzegła wszystkie odcienie życia, nie tylko te ponure… Otwórz w końcu swoje serce!

To nie jest książka dla każdego.

Dwie kobiety Chizu i Ginko, które dzieli pięćdziesiąt lat zamieszkują razem w malutkim domku w Tokio. Jest pełen kotów, wspomnień i dźwięków stacji kolejowej, która znajduje się opodal.

Chizu tak naprawdę jeszcze nie wie, jaki jest realny świat i zupełnie nie radzi sobie z życiem ze starszą osobą pod jednym dachem. Ginko u schyłku życia chce się cieszyć każdym dniem, każdą chwilą. Między kobietami panują dziwne relacje, przyglądają się sobie, ale często nie potrafią znaleźć wspólnego języka.

Wydaje się, że obie są pozbawione uczuć. Nawet, kiedy Chizu jest z chłopakiem stara się nie okazywać mu żadnych emocji, nie dotykać, nie głaskać i absolutnie nie mówić co czuje. Bardzo oszczędna w słowach i gestach jest też Ginko. Tak wydaje się czytelnikowi na początku, a potem powoli zaczyna dostrzegać buzujące emocje zarówno dobre, jak i te złe.

Domek stanowi dla obu oazę ukrytą pomiędzy ulicą, a stacja kolejową. To enklawa otoczona płotem. Nie można przez nią przejść ze stacji, trzeba obejść ulicami dookoła, by dotrzeć do celu. Tak, jak bohaterki docierają do swoich emocji obchodząc je dookoła.

Obie też poznają, jak to jest być młodym i starym. Spędzają ze sobą cztery pory roku, jak cztery okresy w życiu każdego z nas.

Książka daje bardzo wiele do myślenia na temat podejścia do życia swojego i innych ludzi, tego, co tak naprawdę jest ważne, uczuć prawdziwych i nieprawdziwych w każdym wieku, a także stosunków pomiędzy matką a córką. Smutek, samotność, nieumiejętność nawiązywania kontaktów i silniejszych więzi – to bolączki naszych czasów, gdziekolwiek mieszkamy.

W książce znajdziemy także drugie opowiadanie o człowieku, który chce odejść, zmienić życie, ale nie może się na nic zdecydować – brzmi znajomo? Pewnie, że tak.

Wrócę do książki za jakiś czas, żeby znowu przeżyć ten smuteczek.

Egzemplarz recenzencki

Współpraca barterowa