Czuwając nad nią

"Czuwając nad nią" to epicka opowieść o miłości, przyjaźni i sztuce – historia kobiety i mężczyzny, których połączyła niezwykła więź; historia wielkiego talentu i równie wielkich marzeń; historia tajemnicy zaklętej w rzeźbie, ostatnim dziele, opus magnum genialnego Mima Vitalianiego. To również barwna podróż przez Włochy na przestrzeni lat – od liguryjskiego miasteczka Pietra d'Alba z jego drzewkami pomarańczowymi aż po korytarze opactwa Sacra di San Michele; od początków XX wieku, przez dwie wojny światowe, aż po włoską republikę i lata powojenne. Jean-Baptiste Andrea oddaje głos genialnemu rzeźbiarzowi – Mimo Vitaliani na łożu śmierci wraca wspomnieniami do dawnych lat, do ukochanej Violi Orsini, marmuru, swojego burzliwego życia i skrywanej tajemnicy. Historia płynie wartkim nurtem i wciąga w świat marzeń i brutalnej rzeczywistości, przyjaźni, biedy i bogactwa, talentu, złamanych obietnic, trudnych wyborów, radości i dramatów. Zachwyca historyczne tło i włoska sceneria, wielowątkowa fabuła, aura tajemnicy i ciekawa tematyka (wszystkie elementy tej książki wspaniale ze sobą współgrają).

Imponujący obraz namalowany wrażliwą, inteligentną prozą. Książka, która ma w sobie zapach pomarańczy, tymianku i palonego drewna, marmurowy pył, różowe zachody słońca; która przenosi w inny świat i pochłania bez reszty. Pięćset stron, a jakby okamgnienie – i jestem oczarowana. Polecam!

Poznaj historię geniusza, rzeźbiarza opowiadającego swoje życie na łożu śmierci.

To historii walki o siebie, historia pokazująca, że nie ma granic: „Chciałam ci pokazać, że nie ma granic. Nie ma rzeczy niskich, albo wysokich. Wielkich ani małych. Każda granica jest wymysłem człowieka. Kto to zrozumie, stanowi zawadę dla tych, którzy owe granice wymyślają, a jeszcze bardziej dla tych, którzy w nie wierzą, czyli mniej więcej dla wszystkich.”

Historia dwojga ludzi, którzy nigdy nie powinni się spotkać, a jednak jakaś magiczna moc przyciągnęła ich do siebie. On pochodzący z biednej rodziny, rzeźbiarz, który okrywa w sobie największą pasję życia, bo owo tworzenia czegoś z kamienia staje się jego mową dla świata, jego przekazem. Choć nie każdy będzie umiał odczytać jego przesłanie, na pierwszy rzut oka ociosana bryła może pokazywać coś zupełnie innego, to przypatrz się bardziej, zajrzyj w głąb, zajrzyj do jego serca.

„Rzeźbienie jest bardzo łatwe. Wystarczy zdjąć warstwy historii i niepotrzebnych anegdot, aż dotrzesz do tej historii, która dotyczy nas wszystkich, ciebie i mnie, tego miasta i całego kraju, historii, której już nie można odchudzić, nie niszcząc jej. I wtedy trzeba przestać rzeźbić. Rozumiesz?”.

I ona, dziewczyna z wpływowej rodziny, pełna ambicji i niegodząca się na to, że kobiety powinny „siedzieć cicho , w skrytości”. To kobieta, która chce nieustanie poszerzać swoje horyzonty, chce latać, dosłownie i w przenośni.

Tak wiele ich ich różniło, a jednak wytworzyła się między nimi niezwykła nić porozumienia, którą bardzo trudno było przerwać, a było wiele prób. Czy ostatecznie ta lina przetrwała?…

To opowieść pełna nostalgii, duchowości i subtelności. Opowieść o marzeniach, pragnieniach, o potrzebie ich realizacji, o tym, że trzeba dążyć do ich spełnienia, bo choć czasem „oślepniemy” i nie będziemy dostrzegać piękna naszych pasji to trzeba wierzyć, że zostaniemy uzdrowieni, że widzenie piękna wróci… czasem rzeczywistość zakłóca nasze postrzeganie siebie i tego co mamy w sercu.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Znak Koncept

„-Ale co ty w ogóle robisz w moim pokoju? Jak tu wszedłeś?

-Przez okno

-Dlaczego?

-Próbowałem latać, ale mi się nie udało.”

Przepiękna historia karła Mimo Vitalianiego, który jako dwunastolatek zostaje wysłany do Włoch do wuja Alberta, by zostać rzeźbiarzem. Tak jak jego ojciec. Pracując w willi Orsinich (rodziny, której pochodzenia nikt nie znał, ale chodziły słuchy, że może mieć powiązania z Cosa Nostrą) niespodziewanym zbiegiem okoliczności trafia do pokoju Violi. Ich znajomość jest zakazana, no bo córka markizy i rzeźbiarz? Mezalians jak się patrzy… a jednak, mimo wyraźnego zakazu matki, dziewczyna potajemnie spotyka się z Mimo... dodam tylko, że na cmentarzu 😅

Cudna opowieść o rodzącej się przyjaźni w cieniu wojny, podziałów klasowych i dążeniu do spełnienia marzeń. Napisany przepięknym językiem, dzięki czemu przez tę ponad 500 stronicową historię po prostu się płynie. Barwne opisy i to, że (w większości) poznajemy historię z perspektywy bohatera pozwala nam poczuć - tak naprawdę - co odczuwał i myślał Mimo. Ja jestem urzeczona i gorąco polecam.

„Nasza przyjaźń. Jednego dnia się kochamy, drugiego nienawidzimy…Jesteśmy jak dwa magnesy. Im bardziej się przyciągamy, tym bardziej się odpychamy.” – ten cytat najlepiej oddaje relację jaka przez długie lata wytworzyła się między bohaterami „Czuwając nad nią”.

On urodzony w biedzie, posiadający ogromny talent. Ona urodzona w złotej klatce, nierozumiana przez rodzinę i społeczeństwo. Tych dwoje odstawało od swoich grup społecznych, a jednak połączyła ich przyjaźń na całe życie. Poznajemy Mima na łożu śmierci. Książka jest jakby zapisem wspomnień jego życia oraz zapisem jego relacji z Violą Orsini. W tle mamy Włochy w XX wieku i ich zmieniające się oblicze.

To nie jest typowa książka o miłości. To w ogóle nie jest romans. Mimo tego, że początkowo miałam problem, żeby wgryźć się w powieść, to ma ona jakiś nieodparty urok. Swoiste piękno, które do siebie przyciąga. Co więcej wielokrotnie nie zgadzałam się z tym co robią bohaterowie i jak postępują, jednak nie umiałam odłożyć tej książki. Przyciągała mnie jak magnes.

Jest to na pewno powieść bardzo poetycka, klimatyczna. Nie będzie ona dla wszystkich. Ja ze swojej strony mogę ją gorąco polecić.

Czy dwa zupełnie różne światy mają szansę się połączyć i stworzyć jedną, zgraną całość? Jak myślicie? 🤔

Mimo urodził się w ubóstwie. Był uczniem rzeźbiarza, który nie miał zbyt wiele talentu. Jednak Mimo był geniuszem. Viola natomiast urodziła się pod szczęśliwą gwiazdą. Jej rodzina była bardzo wpływowa, żyła w pałacu. Jednak pragnęła czegoś więcej, była bardziej ambitna. Tych dwoje różni tak wiele. Ich statusy materialne zbyt mocno od siebie odbiegają by mogli być razem. Jednak co zrobić, gdy nie mogą żyć osobno?

✨

Cała historia dotyczy trudnej więzi dwojga ludzi, w tle której przyświecają idee rodzącego się we Włoszech faszyzmu. Historia niezwykle emocjonalna i wzruszająca. Główny bohater - Mimo miał bardzo trudno w życiu. Chorował na achondroplazję, więc przez karłowatość z góry był uważany za kogoś gorszego. Przykre to, ale książka dzieje się wiele lat wstecz, kiedy to nie było takiej wiedzy jaką jest dzisiaj. Wtedy bardziej stygmatyzowanie ludzi. Kiedy poznał Violę, wszystko się zmieniło. Dziewczyna podrzucała mu książki by mógł poszerzać swoją wiedzę. Dawała mu poczucie spokoju i nadziei. Dzięki niej Mimo zaczął marzyć.

Ich relacja była dość niestabilna. Trochę byli blisko, za chwilę musieli się rozstać i tak w kółko. Jednak cały czas Mimo o niej myślał i pamiętał. Autor wplótł też pewną tajemnicę do fabuły, dzięki której chętniej śledzimy całą historię. Prawdę odkrywamy niemal na samym końcu książki.

Całość została napisana dość wyrafinowanym językiem według mnie. To znaczy, nie takim byle jakim i prostym jak to dzisiaj bywa w wielu książkach. Tutaj czytając czuję się, że atmosfera jest poważniejsza, że czasy są inne, że jest trudniej. Przez to też ma się wrażenie większego szacunku i tym bardziej przeżywa się historię Mimo i Violi oraz tego, co ich spotkało.

Książka to cegiełka, liczy nieco ponad 500 stron. Twarda oprawa. Robi ogromne wrażenie zarówno wizualnie jak i treściowo. Polecam.