Oczy Mony

"Oczy Mony" to niezwykła podróż przez świat sztuki i życia, która wciąga czytelnika od pierwszych stron. Autentyczność relacji między Moną, dziesięcioletnią bohaterką, a jej dziadkiem Henrym sprawia, że ta książka staje się bardzo realistyczna. Dzieło Schlessera to prawdziwa pożywka dla duszy i umysłu, która zaprasza czytelnika do magicznego świata sztuki i życia. Wypełniona nie tylko fascynującymi podróżami po paryskich muzeach, ale także głębokimi refleksjami nad wartościami. Wciąga od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się aż do ostatniego zdania. Jest to także podróż przez emocje, refleksje i głębokie przemyślenia, podróżą do wnętrza samego siebie.

Opowieść o tym, jak Mona i dziadek Henry przemierzają paryskie muzea, odkrywając dzieła sztuki od Luwru po Pompidou, to niezwykle wciągające zderzenie ze światem sztuki. Czytelnik jest świadkiem nie tylko spotkań z majestatycznymi obrazami i rzeźbami, ale także z myślami i emocjami, które te dzieła wywołują. Schlesser bardzo umiejętnie łączy wątki sztuki, rodziny i walki z chorobą, tworząc poruszającą opowieść o odkrywaniu piękna w najmniej oczekiwanych miejscach. Mona i jej dziadek poznają arcydzieła malarstwa i rzeźby, ale także dostrzegają w nich odzwierciedlenie swoich własnych przeżyć i uczuć.

Autor pokazuje, że sztuka może być nie tylko źródłem inspiracji, ale także drogowskazem w życiu tak jak to miało miejsce u naszej bohaterki i jej dziadka. Schlesser stworzył historię, która wzrusza i inspiruje. Choroba Mony staje się tu nie tylko przeciwnością losu, ale także bodźcem do poszukiwania piękna i sensu życia w najmniej spodziewanych miejscach i momentach.

Wątek choroby dodaje książce głębi i emocjonalnego ładunku. Walka z utratą wzroku staje się metaforą walki o zrozumienie piękna w świecie, który może przemijać. Schlesser pokazuje, że sztuka ma moc nie tylko inspiracji, ale także uzdrawiania i budzenia w nas najgłębszych emocji i refleksji nad sensem życia. Autor, Thomas Schlesser, łączy historię sztuki z uniwersalnymi wartościami życiowymi. Poprzez opowieść o Monie i dziadku Henrym, czytelnik ma okazję zrozumieć, jak sztuka może być drogowskazem w życiu, jak może inspirować i uzdrawiać.

"Oczy Mony" to nie tylko książka dla miłośników sztuki, ale dla wszystkich poszukujących piękna i sensu w życiu. Jej uniwersalność sprawia, że może dotrzeć do czytelników, przynosząc im wzruszenie, radość i refleksję nad życiem i sztuką. To zdecydowanie powieść, która pozostanie w pamięci na długo po zakończeniu lektury. Inspirując do dalszych poszukiwań piękna i głębszego zrozumienia życia. To opowieść o tym, że nawet w najtrudniejszych chwilach życia sztuka może być drogowskazem i źródłem siły.

„Inicjacja w piękno i życie poprzez sztukę” – to zdanie można znaleźć na okładce książki „Oczy Mony”. Książki, która urzeka od pierwszych stron, czaruje czytelnika swoim pięknem i wysmakowaniem.

To opowieść o dziesięcioletniej Monie, która traci wzrok. Mieszka z rodziną w Paryżu. Jej dziadek, Henry, postanawia raz w tygodniu zabierać Monę do wybranego muzeum i pokazać jedno dzieło sztuki. Chce, żeby wnuczka póki jest czas zapoznała się z dziedzictwem kulturowym jakie daje nam sztuka.

Dawno nie czytałam tak pięknej, mądrej i inspirującej powieści. Miałam obawy czy nie będzie ona ciężka ze względu na tematykę, ale myliłam się. Czyta się ją jednym tchem.

Sam pomysł na powieść jest moim zdaniem fenomenalny. Każdy rozdział jest poświęcony jednemu dziełu sztuki. Mamy tu różne style, ale i kawał dobrze opowiedzianej historii. Bo dzięki tej książce również można poznać historię świata jak i samych autorów dzieł.

Przy okazji omawiania dzieł, dziadek prowadzi z Moną rozmowy. Mogłoby się wydawać, że na dziesięcioletnie dziecko rozmowy o sztuce, filozofii czy historii będą za trudne, ale tak nie jest. Autor świetnie napisał dialogi. Henry w prosty sposób przybliża Monie, i czytelnikom również, symbolikę dzieł, w jakich okolicznościach powstały i o czym mówią. Widać też postęp jaki Mona wykonuje dzięki swojej pracy i jak szybko uczy się „czytać” dzieła.

Ja jestem zachwycona tą książką. To nie tylko pięknie napisana opowieść. Są tu też świetnie stworzone postaci drugoplanowe takie jak rodzice Mony, którzy mają swoje bolączki czy jej koleżanki z klasy.

Ta książka jest tak dobra, że aż ciężko mi to ubrać w słowa. Ją po prostu trzeba przeczytać. Kiedyś marzyłam, żeby wiedzieć więcej o wybitnych dziełach sztuki. Dzięki książce „Oczy Mony” moje marzenie się spełniło.

Mieliście kiedyś problemy ze wzrokiem? Kilka lat temu była straszna moda na noszenie okularów. Każdy chciał je mieć. Niektórzy kupowali tzw. zerówki, jednak znam osoby, które specjalnie psuły sobie wzrok, żeby je nosić. Przyznam się, że też byłam w tej grupie osób. Jednak, gdy przyszło co do czego, to nie było już tak super, jak może się wam wydawać. Trzeba je codziennie czyścić, dbać o nie itp. Przez głupotę z biegiem lat wada wzroku zaczęła mi się pogarszać. Bez okularów ciężko zauważyć mi wiele rzeczy i mówię żartem, że jestem „ślepa jak kret”. A co, gdyby na prawdę być ślepym jak przysłowiowy kret? Co byś zrobił ty i twoi bliscy, gdybyś miał nagle stracić wzrok?

Taka nieszczęśliwa sytuacja przydarzyła się tytułowej bohaterce. Grozi jej utrata wzroku... 10-letniej dziewczynce... Wyobrażasz sobie nie widzieć w wieku 10 lat? Całe życie przelatuje, a ty tego nie widzisz... Nie widzisz jak dorastasz... Jesteś ograniczony... W takich sytuacjach piekielnie ważne jest wsparcie bliskich. Mona takowe otrzymała.

Jej rodzina bardzo się o nią martwi, zwłaszcza jej dziadek Henry, bardzo ekscentryczny człowiek. Postanawia nie zwlekać i nauczyć dziewczynkę jak najwięcej, zanim ten wzrok straci. Postanawia on co środę zabierać ją do muzeum. Mija rok... Mona zwiedziła wiele miejsc, wiele muzeów. Dziewczynka odkrywa wspaniałą siłę ukrytą w sztuce! Czy ta siła pozwoli jej walczyć? Czy wrócą jej chęci do życia? Dziadek zrobi wszystko, żeby tak właśnie było!

Ta książka to niesamowita opowieść o życiu! Uczy nas, jak ważne jest wsparcie drugiej osoby w trudnych chwilach. W niektórych momentach nawet łezka kręciła mi się w oku! Jedna z lepszych powieści o życiu, jakie czytałam! Bardzo, ale to bardzo uczy o życiu!

Nie wiesz, co przeczytać? Biegnij po tę książkę, zrób sobie herbatkę, rozsiądź się wygodnie, przyszykuj chusteczki i czytaj! Gwarantuję Ci, że na pewno spodoba się, jeśli rozumiesz życie, jeśli wiesz, jak ważne ono jest.

Serdecznie zachęcam do przeczytania! Na pewno książka nie zanudzi, a wręcz odwrotnie – mega Cię wciągnie!

S.P.

Szkolny Klub Recenzenta

🎨 „𝓞𝓬𝔃𝔂 𝓜𝓸𝓷𝔂” 𝓣𝓱𝓸𝓶𝓪𝓼 𝓢𝓬𝓱𝓵𝓮𝓼𝓼𝓮𝓻🎨

 Mona ma dziesięć lat i mieszka w Paryżu.

Pięćdziesiąt dwa tygodnie: tyle czasu zostało jej na odkrycie tajemnicy piękna. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Mona ma zaledwie dziesięć lat i mimo młodego wieku musi zmierzyć z widmem utraty wzroku. Pewnego dnia na jakiś czas traci wzrok, a zaniepokojeni rodzice pędzą z nią do lekarza. Tam okazuje się, że dziewczynka w ciągu roku może stracić wzrok już na zawsze. Zrozpaczeni rodzice decydują się wysłać ją do psychologa, który ma pomóc jej przygotować się na ten moment. Na wizyty ma ją zaprowadzać dziadek. Jednak Henry zabiera wnuczkę do muzeum, by pokazywać jej największe dzieła sztuki. W ten sposób chce, by w umyśle wnuczki zapisały się rozmaite obrazy, kolory i zachwyt jaki można zachować w sobie dzięki eksplorowaniu dzieł sztuki. W ten sposób przez rok dziadek i wnuczka odwiedzają Luwr, Muzeum d’Orsay i Beauboug. W każdym tygodniu poznają nowe dzieła sztuki. Mają na to 52 tygodnie. Dzięki dziadkowi Mona odkrywa wspaniały świat pełen niezwykłych obrazów, które zapisują się w jej głowie tym samym pobudzając jej wyobraźnie.

Mona za namową dziadka w żaden sposób nie pozwala, aby widmo utraty wzroku w jakikolwiek sposób przeszkodziło jej w rzuceniu się w wir przygody i wyruszeniu z dziadkiem w świat pełnego cudownych obrazów i rzeźb, co jest naprawdę fantastyczne. To, jak bardzo otwarta i pewna siebie jest ta postać całkowicie mnie zachwyciło. Autor przedstawił charakter dziewczynki, która z podniesioną głową prze przed siebie, pokonując wszelkie przeciwności losu stawiane na jej drodze, przeżywając przygodę, o jakiej jedynie pomarzyć mogą nawet osoby, które są w pełni sprawne fizycznie.

Mona jest postacią tak szalenie sympatyczną, tak uroczą, że czytanie tej powieści i poznawanie losów tak niesamowitej bohaterki było samą przyjemnością. W powieści jest też dużo ciekawostek na temat życia artystów, tła historycznych. epok, w których tworzyli oraz różnorodnych kontekstów, co było dla mnie niemałą lekcją historii.

„Oczy Mony” jest przede wszystkim niesamowicie mądrą powieścią o pokonywaniu przeciwności losu. Jestem ogromnie zaskoczona tym, do jak wielu cudownych refleksji zmusiła mnie ta książka – jestem pewna, że chociażby z ich powodu na bardzo długi czas zamieszka ona w mojej pamięci. To wspaniała uczta literacka, która odkrywa dla czytelnika genezę dzieł sztuk i ich przesłanie.

Już samo wydanie mnie zachwyciło - przyjazny oczom druk i przyjemna w dotyku obwoluta, która po rozłożeniu pokazuje wszystkie dzieła sztuki obejrzane i omówione w powieści.

Dziesięcioletnia Mona mieszkająca w Paryżu ma kochającą rodzinę. Jej matka Camille pracuje ciężko w biurze pośrednictwa pracy i udziela się jako wolontariuszka w rozmaitych pomocowych przedsięwzięciach. Paul, ojciec, prowadzi niewielki antykwariat, w którym sprzedaje starocie. Aktualnie biznes źle idzie, więc Paul zapija często frustrację winem. Dziadek Henry, ojciec matki, zawsze ma czas dla ukochanej wnuczki, a Mona go uwielbia, ponieważ nigdy nie traktuje jej jak dziecka. Babcia, z którą dziewczynka była bardzo związana jako kilkuletnie dziecko, nie żyje, a jej śmierć jest w rodzinie tematem tabu.

Kiedy pewnego dnia przy odrabianiu lekcji Mona przestaje widzieć, jej rodzina natychmiast zaczyna działać. Werdykt okulisty nie brzmi optymistycznie - dziewczynka w ciągu roku może całkowicie stracić wzrok. Specjalista doradza sesje z dziecięcym psychologiem, który przygotowałby Monę na pogodzenie się z tym faktem. Za cotygodniowe wizyty bierze odpowiedzialność Henry. Starszy pan, który przed laty był reporterem wojennym, ma własny pomysł na oswojenie wnuczki z bezlitosną diagnozą - raz w tygodniu zabiera dziewczynkę do jednego z trzech paryskich muzeów i pokazuje jedno dzieło sztuki, opowiadając o jego twórcy, czasach, w jakich powstało i tłumacząc jego przekaz. Mona nie tylko poznaje nowe pojęcia, ale zaczyna rozumieć, jak wiele sztuka może wnieść w ludzkie życie.

Bajka? Nie do końca. Pomijając fakt, że dialogi dziadka i wnuczki otworzyły mi oczy na sztukę nowoczesną, ostatnie strony książki uświadomiły mi, jak wielką moc ma wypowiadane słowo.

Jestem zachwycona, a "Oczy Mony" serdecznie polecam nie tylko wielbicielom sztuki. To coś więcej niż wędrówka po muzeach.

"Malować oznacza przede wszystkim kochać"

Do paryskich muzeów wybrałabym się z przyjemnością ponownie bogatsza o wiedzę i emocje, które niesie dzisiejsza premiera „Oczy Mony” autorstwa historyka sztuki Thomasa Schlessera. Bo okazuje się, że nawet takiego laika, jak ja, można nauczyć uważności na sztukę, na jej piękno, głębię i symbolikę.

I – co więcej – nie trzeba udawać się do Luwru, d’Orsey i Pompidou, by móc sprawdzić, czy pięćdziesiąt dwa dzieła, o których w książce mowa wywrą na Was podobne wrażenie, jak na dziesięcioletniej Monie i jej dziadku erudycie, Henrym. Na obwolucie znajdziecie zdjęcie każdego z nich i wierzcie mi, że świetnie się bawiłam próbując najpierw sama w nich jak najwięcej dostrzec, a później spoglądając na nie ponownie oczami Mony i jej dziadka.

Powieść ta ma jednak nie tylko wymiar edukacyjny, ale jest przede wszystkim poruszającą historią pięknych i pełnych czułości relacji rodzinnych, prawdziwej więzi dziadka i wnuczki. Dziewczynki, która z niewyjaśnionych przyczyn miewa utraty wzroku i istnieje ryzyko, że kiedyś będzie spoglądać tylko w ciemność. I Henry’ego kochającego wszystko, co piękne, którego celem jest, by wnuczka właśnie to piękno miała pod powiekami i we wspomnieniach, jeśli wydarzy się najgorsze.

Uczą się od siebie wzajemnie dawania, brania i oddawania. Biorą lekcje życia odkrywając piękno i mądrość sztuki, której rolą jest poruszać "najgłębsze warstwy naszego jestestwa" i wyostrzać również nasze lęki. Zgodnie ze słowami Edvarda Muncha "sztuka jest formą obrazu przepuszczonego przez nerwy człowieka — jego serce — jego mózg — jego oko", a emocje, których Mona doświadcza każdego tygodnia swojej muzealnej terapii budują jej dojrzałość i wrażliwość na innych, uczą ją czegoś o świecie i o niej samej.

I każdy z nas może wynieść z tej powieści wiele, jeśli zagłębi się w nią nieśpiesznie i da sobie czas, by dojrzeć bijące z niej światło. Światło, które przelewa się i do naszych serc za sprawą ujmujących bohaterów i ich historii, bogactwa emocji i doznań płynących z lepszego zrozumienia i dostrzeżenia głębszych znaczeń dzieł, do którego kluczem są słowa dziadka Mony. Bo zarówno sztuka, jak i życie kryje znacznie więcej niż to, co widziane oczami i warto zatrzymać się w codziennym biegu, by to dostrzec.

To powieść przepiękna i wartościowa w każdym wymiarze, z której bohaterami chciałoby się bez końca przemierzać korytarze paryskich muzeów, a potem... pójść na lody.