Kobiety z klasą

Maria Holm Magnadottir jest znaną, islandzką badaczką. Wulkany to jej pasja. Dużo podróżuje, często lata samolotem. Podczas lotu do Paryża, poznaje tajemniczą kobietę, Gemmę, która wzbudza jej zainteresowanie. Jest pełna wdzięku i stylu. Ich relacja rozwija się i nabiera tempa. Okazuje się, że Gemma jest radykalną feministką. Maria odkrywa seks z kobietą i ma wrażenie, że coraz lepiej ją poznaje. Lecz to tylko złudzenie.

Kim naprawdę jest tajemnicza Włoszka? Czy ta relacja zmieni wiele w życiu Marii? Tego dowiecie się czytając powieść "Kobiety z klasą".

Maria to kobieta, która wiele w swoim życiu przeżyła i wiele straciła. Teraz czuje się samotna, pusta w środku, choć stara się, żeby nikt tego nie zauważył. Prowadzi badania, ale nie umie walczyć o swoje. Poszukuje siebie i spotyka się z kobietami i mężczyznami.

Spotkanie z Gemmą wywiera na niej duże wrażenie. Jej osobowość trochę przytłacza, a zarazem fascynuje Marię.

W powieści są poruszane trudne tematy, tj: feminizm, homoseksualizm, aborcja, niszczenie środowiska naturalnego. Dużo miejsca zostało poświęcone też roli płci w postrzeganiu świata.

Po lekturze tej książki możemy zadać sobie wiele pytań. Czy nie za bardzo interesują nas historie innych ludzi? Czy raczej powinniśmy żyć swoim życiem i na tym się skupiać, oraz wierzyć w siebie, w to, że jesteśmy mądre, wartościowe?

Czy jesteśmy podatni na to co myślą inni ludzie? Czy ulegamy ich inwigilacji? Czy nie zmienimy swojego zdania, przekonań tylko dlatego, że ktoś pokaże nam inny świat i inne możliwości? Jak wyglądałby świat, gdyby rządziły nim kobiety?

"Kobiety z klasą" to powieść, która prowokuje do myślenia. Niestety przyznam, że mnie czegoś w niej zabrakło, nie zrozumiałam zakończenia, a niektóre fragmenty i postacie były irytujące. Na pewno była to książka inna od wszystkich, jakie do tej pory przeczytałam.

Fantastyczna pozycja poruszająca niełatwe tematy, napisana w duchu wolności, emancypacji i dotykająca korzenia własnej tożsamości. Serdecznie polecam wszystkim tym, którzy gotowi są zmierzyć się z tematem :)

W książce poznajemy się z islandzką wulkanolożką Marią Holm Magnadottir, która właśnie wylatuje na służbową podróż do Paryża, aby w tym pięknym mieście wygłosić wykład, gdyż jeśli chodzi o wulkanologię ta “kobieta z gór” jest wręcz geniuszem. W trakcie tej wyprawy nawiązuje znajomość z tajemniczą Włoszką - esencją feminizmu, z dość oryginalnym planem zmiany świata w stuprocentowo feministyczny.

Koncepcja bardzo ciekawa. Jednak z poglądem na feminizm naszej bohaterki nie do końca się zgadzam, mnóstwo w nim szaleństwa i niepokojących wizji, zero zdrowego rozsądku. Do tego beztroskie używanie słowa “pedał” i wyspa, na której kobiety mogą policzkować mężczyzn bez powodu, aby wyrobić w sobie wyższość? Nie przekonuje mnie to w ogóle, a wręcz powiedziałabym, że szkodzi samej koncepcji feminizmu. Sama nasza naukowczyni nie wzbudza sympatii, ale jednak coś mnie trzymało przy tej historii, chciałam poznać jej losy. Co do samej fabuły, była jakoś tak chaotyczna, niezbyt poukładana. Dużo urywków scen, sytuacji, ale tak ukazanych, że nie zawsze od razu orientowałam się czy to co czytam to aktualne wydarzenia, czy może wspomnienia bohaterki. Na plus były na pewno niektóre z przemyśleń tej doświadczonej, szanowanej naukowczyni. A także to jak autorka wykreowała poszczególne postaci - to niezaprzeczalnie wyszło genialnie. No i oczywiście przepiękna okładka!

Podsumowując, było to bardzo ciekawe doświadczenie, chociaż mimo wszystko nie do końca wiem dokąd nasza autorka z tą książką zmierzała.

Kilka dni temu, całkiem przypadkiem, sięgnęłam po tę książkę. Muszę przyznać, że po lekturze ciężko było mi zebrać myśli. Jest to dość specyficzna pozycja, która ma w sobie ciekawą fabułę, dobrze wymyśloną historię, ale jest mocno propagandowa. Głównym tematem całej historii jest feminizm, który bardzo mocno wyskakuje z każdej strony i osacza czytelnika. Takie miałam odczucia podczas czytania, więc było mi ciężko dotrwać do końca. Oczywiście jest to ważny temat, ale powinien być ON wprowadzany do fabuły ciut subtelniej. Mimo pewnych minusów uważam, że warto książkę przeczytać. Na pewno nie będziecie żałować.

Ta książka nie przypadła mi totalnie do gustu. Po jej lekturze wiem tyle, że raczej nie sięgnie po inne teksty autorki. Książka jest napisana w totalnie chaotyczny sposób, ciężko się skupić na jej czytaniu, bo autorka skacze po wątkach i czasami nie wiadomo już w jakim czasie dzieje się akcja.

.

Oczekiwałam zdecydowanie czegoś innego, myślałam, że to będzie coś z morałem, coś z czym można by się ewentualnie utożsamiać, jakieś postulaty głębokiej wiary w zmianę na lepsze. Tutaj czytelnik otrzymuje coś bardzo dziwnego. Właściwie nie rozumiem tej książki. Bohaterka mówi o sobie raz w pierwszej osobie, raz stosuje formę trzecio osobową. Jest to bardzo dziwne i dla mnie niezrozumiałe. Ale zastanawia mnie również kwestia, co miałam wynieść z lektury, bo nie wyniosłam nic, oprócz zdenerwowania na książkę.

.

Bohaterka jest wulkanolożką, która jest śledzona i w zasadzie prześladowana przez jakąś niezrozumiałą wariatkę, ale nic sobie z tego nie robi, a w zasadzie sama się na to zgadza. Cały czas wzdycha do swojej miłości, która ją zostawiła. Raz rozpacza nad tą stratą, a raz jest obojętna i wkracza w homoseksualne środowisko, właściwie bo tak, żeby sobie popróbować czy to dla niej. No nie wiem, dla mnie to wszystko było bez sensu i się nie kleiło, na dodatek koniec niczego nie wyjaśnił.

.

Dla mnie ta książka to strata czasu, niestety.

"Wszystkie kobiety przychylne mężczyznom idiocieją. Takie związki są z założenia nieprzejezdne. Faceci zrównują miłość z ziemią: oto definicja mężczyzny."

Tak, przyznaję, książka odważna w swych twierdzeniach. Kontrowersyjna, zarówno w kwestiach homoseksualizmu, feminizmu, w ogóle roli mężczyzn i kobiet w dzisiejszym świecie. Porusza również tematy macierzyństwa czy kobiet z nauce. Bohaterka wchodzi w różne relacje. Odkrywa, doświadcza, komentuje.

W tle opowiada o Islandii, o jakiej nie słyszałam, powiem, że takiej nieoczywistej.

Powieść ma złe opinie ale ja nie się nie zgodzę. Nie zostanie moją ulubioną jednak mnie ciekawiła. Choć jej treść jest wysoce dyskusyjna a narracja potrafi wkurzyć to mnie wciągnęła. Językiem ładnym napisana, płynnie, dobrze mi się ją czytało. Inaczej ale dobrze. Intrygująca. Odrobinę chaotyczna choć w całokształcie nieskomplikowana. Zmysłowa, z nutą erotyzmu; niejednoznacznego, na poziomie. Nieco teatralna, jak teatr jednego aktora. Myślę, że nie wszystko zrozumiałam, z mnóstwem się nie zgadzam ale jednak niesmaku nie pozostawiła.

Kto lubi islandzką literaturę, pewnie będzie wiedział czego się spodziewać i być może z ciekawości przeczyta. A ja polecam wszystkim otwartym na nowe doświadczenia literackie. Książka nie jest obszerna, więc można spróbować.

Sięgnęłam po tą książkę z przekonaniem, że będzie to ciekawa powieść z zacięciem feministycznym. I rzeczywiście tak jest chociaż nie do końca w stopniu, którego się spodziewałam.

Śledzimy losy Mari, islandzkiej wulkanolog u szczytu kariery, która przeżyła upadek z lodowca. Nasza bohaterka boryka się z nie lada zawirowaniami w życiu osobistym, a sprawy komplikują się jeszcze bardziej gdy poznaje Gemmę.

To była trochę dziwna, momentami trudna dla mnie lektura. Autorka przedstawia tutaj wiele współcześnie ważnych zagadnień takich jak feminizm, ekologia, homoseksualizm, polityka i wiele wiele innych. Uważam, że trochę tego dużo jak na 220 stronicową powieść. Dodatkowo mamy tutaj zastosowany zabieg gramatyczny w postaci ciągłej zmiany osoby naratora. To znaczy raz Maria opowiada nam rzeczywistość ze swojej perspektywy, a w kolejnym zdaniu jest mowa o Mari w trzeciej osobie. Nie wiem po co zostało to tutaj wprowadzone, ponieważ strasznie mi to przeszkadzało.

Wątek Gemmy i jej skrajnych, wręcz fanatycznych poglądów odnośnie zagłady mężczyzn i stworzenia świata składającego się wyłącznie z kobiet i homoseksualistów mógłby dla mnie nie istnieć. Jej zachowanie i poglądy były delikatnie mówiąc toksyczne! Ta postać mnie irytowała i uważam, że gdyby fabuła opierała się tylko na życiu Marii, jej poglądach, relacjach z różnymi ludźmi i zawirowaniach życiowych to polubiłabym się z tą książką znacznie bardziej.

Plusem były piękne opisy przyrody i ogólnie całej Islandi. To była szybka lektura, ciekawie napisana i na tyle interesująca, że miałam ochotę ją czytać, ale raczej nie zostanie w mojej pamięci na długo. Było fajnie póki trwało.

"Kobiety z klasą" to krótka opowieść o spotkaniu dwóch kobiet i jego następstwach. Te kobiety są jak lód i ogień. Maria - główna bohaterka - jest dumą islandzkiej wulkanologii. Gemma to temperamentna Włoszka zdeterminowana do szerzenia wśród kobiet feminizmu. Ich relacja jest skomplikowana i nieoczywista, ich dyskusje burzliwe i czasami trudne do zrozumienia. Jednak nie da się ukryć tego jak pod wpływem Gemmy zmienia się Maria.

Narracje w tej książce stanowi głos Marii, czasami bolesny i smutny, szczególnie gdy wspomina mężczyzn, którzy z różnych powodów ją opuścili. Czasami zabawny, jeśli chodzi o sposób jej myślenia czy prowadzenia dialogów z Gemmą. Dodatkowo mamy też mocny punkt w postaci drugiej bohaterki ale kreacja Gemmy pozostaje dla mnie wielką zagadką.

Długo myślałam o tej książce ponieważ w ogólnym zarysie jest ona bardzo specyficzna, dziwna ale to wcale nie znaczy, że zła. Fakt, że dalej o niej myślę może świadczyć o tym, że w pewnym stopniu mnie zaangażowała. Dlatego też przed napisaniem tej recenzji wróciłam jeszcze raz do fragmentów, które sobie zaznaczyłam i ponownie dostrzegłam jak piękny język tam się znajduje.

"Każdy sen o nim jest snem o nadziei - o niespełnionej nadziei, o nadziei przemijającej i przejawiającej się ponownie. Wciąż zdarza mi się płakać za nim we śnie. Na jawie płakać nie umiem".

W ogólnym rozrachunku książka Steinunn Sigurdardottir nie porwała mnie jakoś szczególnie ale też nie czuje się nią rozczarowana. Czytając ją miałam wrażenie, że cały jej sens znajduje się gdzieś między albo nawet poza zapisanymi słowami. Ten kto wyłapie ten sens będzie z tej książki zadowolony. W innym przypadku zostanie ona po prostu niezrozumiana.

Książka nie należy do łatwych i oczywistych. Potrzeba sporej dojrzałości, aby się z nią zmierzyć. Emancypacja w islandzkiej scenerii - ciekawe czytelnicze doświadczenie :)

Książka nie należy do łatwych i oczywistych. Myślę, że trzeba dojrzałości, żeby się z nią zmierzyć. Emancypacja w islandzkiej scenerii - ciekawe czytelnicze doświadczenie :)

Zupełnie nietypowa książka, inna niż wszystkie, podobała mi się inteligentnie poprowadzona fabuła i spojrzenie na feminizm oczami islandzkiej pisarki. Jestem na TAK

Do sięgnięcia po pozycję zachęciła mnie okładka(sami przyznajcie- jest cudowna!) oraz opis, który, niestety, znów wychwala książkę pod niebiosa. „Kobiety z klasą” w ogóle do mnie nie przemówiły…

Przede wszystkim chciałbym zwrócić uwagę, że fabuła jest niesamowicie nieskładna, nie trzyma się kupy. Oprócz tego narracja, kolejny chaotyczne element. Przeskakujemy z 1. osobowej do 3. osobowej i z powrotem. Sama główna bohaterka mówi o sobie czasami w 3. osobie, czego nie do końca rozumiem. Wprowadzało to tylko niepotrzebny chaos.

Jeśli chodzi o bohaterów, to ich nie da się polubić. W postępowaniu głównej bohaterki nie ma w ogóle logiki. Marię śledzi jakaś kobieta. Kiedy nasza główna bohaterka siedzi w kawiarni i znowu ją spostrzega, podchodzi do niej z wyrzutem, po czym… wsiada do samochodu nieznajomej, je z nią kolację i śpi w tym samym łóżku oraz uprawia seks. Sami przyznacie, że to bez sensu. Kto wsiadłby do samochodu NIEZNAJOMEJ osoby, która Cię ŚLEDZI i w dodatku wydaje polecenia. Główna bohaterka nie widzi w tym nic podejrzanego, zwraca się do niej po prostu jak do starej znajomej…

Druga bohaterka natomiast, owa nieznajoma Włoszka, wg opisu jest „chodzącym manifestem kobiecości z wizją świata zmierzającego w stronę stuprocentowej feminizacji”. Jest ona jednak feministką baaardzo radykalną, skrajną i niezdrową. Kobieta głosi pogląd jakoby każdy mężczyzna był zły i tłumił w jakiś sposób wolność płci przeciwnej, więc płeć piękna powinna przejąć władzę- to jedynie zagwarantowałoby spokój i dostatek na świecie. Tak, kobiety są współcześnie dalej dyskryminowane, więc trzeba z tym walczyć. Tak, mężczyźni współcześnie też są dyskryminowani, choć na pewno w o wiele mniejszym stopniu, jakimś ułamkowym, ale też trzeba z tym walczyć. KAŻDA dyskryminacja jest ZŁA. ŻADNE skrajności NIE są dobre i popadanie z rządów patriarchalnych w rządy matriarchalne też jest złe.

Główne zażalenie, jakie mam do tej książki jest takie, że w zasadzie powinna znaleźć się w kategorii erotyków bądź powieści obyczajowych. W pierwszej połowie mamy wstęp i powielone schematy, które niezwykle przypominają te z erotyków. Bogata kobieta porywa jakąś sławną wulkanolożkę, którą kiedyś widziała w telewizji, ponieważ się w niej zakochała, przygotowuje i je z nią kolację, po czym idzie z nią do łóżka i uprawia seks. Druga część natomiast to nic nie wnoszące do życia czytelnika przemyślenia głównej bohaterki, które są bardzo osobiste. Nie mam pojęcia, jaki był cel autorki. Po co w ogóle ta książka powstała? Od literatury pięknej jednak oczekiwałoby się jakichś głębszych przemyśleń, dobrze skrojonej fabuły. Po prostu, czegoś więcej.

Z plusów warto dodać, że książkę bardzo szybko się czyta oraz jest fragment o Islandii jako kraju, zachowaniach typowych dla Islandczyków, nieco o ich obyczajowości. Nie ma tego co prawda dużo(2,5 stronu…), ale zawsze coś. Ja, jako osoba fascynująca się Islandią i szeroko pojętą północą, bardzo to doceniam i mi się to podobało.

Czy polecam więc sięgnięcie po „Kobiety z klasą”? Jeśli chcecie się trochę powkurzać, nieco ponudzić oraz nic nie wynieść z lektury to tak, ale w innym przypadku gorąco odradzam. Nie jest to nic ciekawego i wartego uwagi, a na rynku wydawniczym mamy i tak wiele innych, lepszych od tej książek.

W drodze do Paryża Maria, islandzka wulkanolożka, spotyka tajemniczą Gemmę. Relacja dwóch kobiet zmierza w nieprzewidywalnym kierunku, a cała powieść opisywana jest jako pełna humoru i ironii rozprawa z feminizmem i wolnością seksualną.

"Kobiety z klasą" premierę miały niedawno, nie mają jeszcze wielu recenzji, ale z tych kilku, które już widnieją, wyczytać można, że ciężko tę książkę zrozumieć. Uff! Nie jestem jedyna!

Początek był niezły, oczarował mnie. Ogólnie spodziewałam się historii mocniej osadzonej w rzeczywistości, ale nie przeszkadzało mi, że tak się to zaczęło. Świat opisywany z perspektywy głównej bohaterki cechował się melancholią i poetycką wrażliwością. Poznajemy Marię, niezależną samotną kobietę, która dzieli się z czytelnikiem swoimi przemyśleniami. Zdarzały się momenty, że przechodziły mnie ciarki! Niektóre zdania były warte zapisania jako trafne cytaty. Było to co prawda odrobinę chaotyczne, bo bohaterka pozwalała płynąć swoim myślom w różnych kierunkach, dlatego trzeba było się skupić na lekturze.

Jakiemu zdrowemu na umyśle człowiekowi przyszłoby do głowy, że można być na stałe szczęśliwym? Chyba już od dawna wiadomo, że istota ludzka nie potrafi postępować ze szczęściem. Że nie jest do szczęścia stworzona. Że człowiek to nieszczęsne zwierzę, nieumiejące nic innego, jak tylko próbować nieść swój niefart z godnością.

A potem przyszła Gemma i zaczęła się rozkręcać.

Teraz zastanawiam się, czy to nie było jakieś alter ego Marii, taka ukryta część jej osobowości... Ale nie, nie chcę myśleć o tej postaci. Była przeokropnie irytująca, wygłaszała najbardziej skrajne tezy o zniszczeniu rodzaju męskiego, jeśli to miał być ten element humorystyczny, to zdecydowanie nie w moim guście. Najgorsze jest to, że powieść z każdą chwilą robiła się coraz bardziej zawiła i sama już nie wiedziałam, czy mam się złościć, czy przymykać oczy na to, co się dzieje... O co tam chodziło, do diaska?!

Nie sądzę, żeby cokolwiek z lektury zostało ze mną na dłużej. Może to kwestia bariery kulturowej, nie mam pojęcia... Polecam osobom lubiącym cięższy kaliber literatury pięknej 🤷‍♀️

Książka zauroczyła mnie przepiękna okładką, opis wydał się ciekawy, a że lubię islandzkie pisarki to postanowiłam, że przeczytam.

Niestety lektura tej książki była dla mnie bardzo nużąca. Ledwo ją skończyłam i nie ukrywam, że nie do końca zrozumiałam jej przekaz.

Maria Hólm, islandzka wulkanolog, w podróży do Paryża poznaje elegancką i tajemniczą kobietę. Gemma intryguje Marię do tego stopnia, że spędzają razem wieczór. Rano Gemma wyjawia Marii, że w młodości przeszła operację zmiany płci. Wyjawia jej swoją misję, chce bowiem zrewolucjonizować świat. Odebrać władzę mężczyznom i przekazać ją w ręce kobiet. Co więcej, chciałaby, aby mężczyźni zniknęli całkowicie z naszej planety.

Rozumiem, że autorka chciała podjąć się dość kontrowersyjnego tematu, ale niestety w mojej ocenie jej to nie wyszło. Osoba Gemmy i niedorzeczne, fanatyczne wręcz hasła jakie wygłaszała budziły we mnie same negatywne odczucia. Sama ta historia była napisana bardzo chaotycznie, wiele wątków, które nic nie wnosiły, a jedynie sprawiały, że czytało się ciężko. Książka zachwalana jest jako rozprawa o feminiźmie i wolności seksualnej. Za taki feminizm to ja podziękuję. Nie rozumiem też do czego nawiązuje tytuł "Kobiety z klasą". Zupełnie inaczej sobie to wyobrażam.

Ja niestety jestem na nie.

"Kobiety z klasą" to pierwsza książka islandzkiej pisarki, którą przeczytałam. Maria jest wulkanolożką. Pewnego dnia, w czasie podróży samolotem poznaje kobietę, która wywiera na niej duże wrażenie. Gemma jest zagorzałą feministką i próbuje przekonać Marię do swoich Idei.

Podobało mi się, że głowna bohaterka, która wiele w życiu przeszła, nie poddaje się. Sprawdza, eksperymentuje i poznaje nowe rzeczy, wchodzi w różne relacje. Jednak nie raz jest zbyt miękka i nie walczy o swoje.

"Kobiety z klasą" to powieść ciekawa, inna, zmuszająca do myślenia. Podobał mi się język jakim została napisana, jednak czegoś mi w niej zabrakło. Uważam, że niektóre wątki były niedokończone. Nie zrozumiałam zakończenia i choć początek powieść mnie zaintrygował, to dalej było gorzej. Książka nie trafiła w mój gust czytelniczy, ale polecam Wam, żebyście sami sprawdzili, czy to literatura dla Was.