Grudniowy dom

„Dom po raz pierwszy zobaczyła w grudniu, był wtulony – jak mówiła – w ośnieżone drzewa, spodobało jej się to. I dlatego „grudniowy”. Grudniowy dom.”

Dom, w którym babcia Kami zamieszkała zaraz po wojnie i w którym umarła, dożywszy sędziwego wieku. Teraz jest to dom Kami, do którego przyjeżdża już po śmierci babki, tuż przed Świętami Bożego Narodzenia. Babcia, kobieta pracowita i dość małomówna, od zawsze opowiadała wnuczce dość straszne bajki, a tuż przed swoją śmiercią nagrała dla niej ostatnią opowieść. Kami postanawia odkryć tajemnice przeszłości babci, dziadka, który „musiał iść” i po którym słuch zaginął, jak również tajemnice Grudniowego domu, który przez okolicznych nazywany jest też „domem szeptów”. Pobyt w domu babki staje się dla kobiety nie tylko okazją do poznania tych tajemnic, ale i do uporania się z własną przeszłością.

„Grudniowy dom” Magdy Knedler to powieść około świąteczna, ale to nie święta grają w niej główne skrzypce. Tu pierwsze skrzypce grają emocje, przemyślenia i… listy z zza grobu.

Powieść w narracji pierwszoosobowej, z punktu widzenia głównej bohaterki, trzydziestopięcioletniej właścicielki zakładu kamieniarskiego, projektującej nagrobki, a także wraz z przyjacielem Tomaszem zajmującej się genealogią. Kami w młodości w domu babci spędzała każde wakacje, stąd opowieści „na dobranoc”, często przerażające nie były dla niej niczym niezwykłym. Z babcią łączyła ją szczególna więź, jednak po jej śmierci odkryła, jak mało wiedziała o jej przeszłości. Przypuszczam, że w tym momencie wielu czytelników zastanowiło się, jak wiele, albo jak niewiele wie o swoich dziadkach.

Knedler wprowadziła również tajemniczy motyw „wskazówek” od babci, pisanych w formie mrocznych opowieści, w których główną rolę odkrywa tajemniczy F. Kim był ten człowiek? I czy w ogóle istniał? Na te pytania Kami będzie stopniowo odkrywała odpowiedzi.

W powieści panuje niesamowity klimat tajemnicy, nostalgii, tęsknoty. Dużo miejsca w powieści zostało poświęconego żałobie, „tamtej stronie” i tego co dzieje się z nami po śmierci (tak, możecie to odczytać wieloznacznie).

Po raz kolejny Knedler czaruje słowem, mimo niewielu dialogów, właśnie dzięki stylowi autorki powieść czyta się błyskawicznie. Intrygujące „wskazówki” od babci, sprawiły, że nie mogłam odłożyć książki, aż do rozwiązania zagadki.

Jeśli szukacie nieoczywistej, mądrej i mimo trudnych motywów, ciepłej powieści okołoświątecznej, to serdecznie polecam „Grudniowy dom”.

„Grudniowy dom” to powieść, której akcja dzieje się w okresie świątecznym, ale nie jest tylko o Świętach Bożego Narodzenia. Autorka zabiera nas do poniemieckiego domu. To w nim wychowywała się Kama. Dom jest pełen tajemnic i sekretów. Kobieta będzie musiała cofnąć się w przeszłość. Przeżyć na nowo dzieciństwo. Jej babcia nigdy nie mówiła o tym co było. Jednak po jej śmierci w końcu na jaw wychodzą wszystkie jej sekrety.

Kama i jej babcia miały ze sobą dobry kontakt. Kobieta wspomina ciepło wspólny czas, wspólne rozmowy z babcią. Od zawsze jednak wiedziała, by pewnych pytań nie zadawać. Jak na przykład, co się stało z jej dziadkiem.

„Grudniowy dom” to powieść, którą czyta się z zapartym tchem. Powieść, która dostarczy wielu emocji. Jest to książka o poszukiwaniu własnych korzeni, o wojennych wspomnieniach, o cierpieniu i o bólu. Ale również o miłości. Jest na pewną historią, którą zostanie z nami na dłużej. Skłania do refleksji nad życiem. Nad tym co przeminęło, nad śmiercią…. Dla mnie jest to książka, którą powinna przeczytać się właśnie teraz, w listopadzie. Bo chociaż tytuł i okładka mogły by wskazywać na to, że jest to ciepła, świąteczna historia, to tak nie jest.

Książki Magdy Knedler czytam z częstotliwością jedną rocznie, ale zdecydowanie powinnam ją zwiększyć, bo Autorka ma do zaproponowania dużo wartościowych i wysoko ocenianych tytułów. Zresztą sama po kilku przeczytanych książkach jestem w stanie ocenić jak poruszające, wypełnione emocjami i trudnymi tematami są to powieści, a Autorka każdorazowo zaskakuje mnie olbrzymią empatią i nietuzinkowym podejściem do poruszanych tematów.

Nie inaczej jest w przypadku dzisiejszej premiery „Grudniowy dom”, która pozytywnie zadziwiła mnie swoim klimatem. Nie ma w niej krztyny świątecznego przesłodzenia, choć iskrzy bielą śniegu, pachnie choinką i piernikiem. Jest za to sporo mrocznych legend, baśniowych opowieści i powodów do refleksji.

Kamila po śmierci babki przybywa do jej wiejskiego domu wtulonego w ośnieżone gałęzie drzew. Domu zwanego „grudniowym”, ale też „domem szeptów”, w którym na wiele tematów nie rozmawiało się w ogóle, na inne szeptało. To też miejsce, z którym wiąże się dla Kamili wiele cierpienia i pamiętna zima, która odmieniła ją na zawsze. Wtedy pożegnała się ze swoją największą pasją i skierowała swe kroki ku „smutnej branży”.

Prócz domu babka zostawia jej jednak wskazówki, które ujawniają stopniowo rodzinne tajemnice związane z nagłym odejściem jej dziadka, młodością babki i powiązaniem z postacią pewnego szalonego malarza. Bo nie na wszystko w życiu przychodzi odpowiedni czas, niekiedy dopiero śmierć otwiera skrzynię, z której wysypują się odpowiedzi na dręczące latami pytania.

Przemiennie zagłębiamy się w urywki składające się na życie przodków Kamili w trudnych czasach wojny i jej własne, które doprowadziły ją do miejsca, w którym się znajduje. Czy babka przywiodła ją do „grudniowego domu” celowo, by dokończyć rozpoczętą opowieść? By pozwolić wnuczce złączyć zerwaną nić łączącą przeszłość z teraźniejszością? By w końcu oswoić ją z żałobą i rozbudzić nadzieję na wewnętrzny spokój i kiełkujące uczucie?

Piękno języka towarzyszy nostalgicznemu klimatowi powieści, której fabuła wbrew pozorom pochłania bez reszty. Ciekawość podsyca chęć poznania wyjaśnienia poszczególnych wątków i powiązań pomiędzy nimi. Równie pięknie Autorka zaszczepia w czytelniku wrażliwość na otaczającą nas sztukę, muzykę i niezwykły czar przyrody.

Czy można powiedzieć, że jest to książka świąteczna? Tak, ale nieoczywista, w której nie brak miejsca na żałobę, trudne wspomnienia i wyrzuty sumienia, ale również miłość i nadzieję. Wzruszająca, dająca ukojenie i tak bardzo prawdziwa.

,,Grudniowy dom" to wielowątkowa i zaskakująca książka. Nie jest typową świąteczną - zimową powieścią. To powieść, która oferuje czytelnikom wachlarz różnych emocji. Wywołuje niepokój, ale również na jej stronach znajdą się fragmenty bardziej humorystyczne, czy nawet sarkastyczne. Baśniowy klimat oraz nawiązania do malarstwa Franza Sedlacka i Macheka tworzą w tej książce niepowtarzalną atmosferę. Świetny styl autorki i bogate słownictwo sprawiło, że opisy poruszają wyobraźnie czytelników.

Nowa książka autorki ,,Pani Labiryntu" łączy w sobie elementy powieści detektywistycznej i literatury obyczajowej.

,,Grudniowy dom" Magdy Knedler to niepozorna książka, pełna tajemnic i niewypowiedzianych na głos słów, która wciąga niemal od pierwszych stron. To historia o akceptacji, wybaczaniu samemu sobie i poszukiwaniu. Z chęcią sięgnę po kolejne powieści autorki.

Sięgając pierwszy raz w życiu po książkę autorstwa pani Magdy, nie byłam pewna, co mnie czeka. Teraz mogę powiedzieć, że się nie zawiodłam. Dostałam piękną, pełną tajemnic i odrobiny grozy opowieść utrzymaną w zimowym klimacie. Zachwycił mnie zwłaszcza sposób kreowania świata przedstawionego oraz postać Kami i jej rodzinne śledztwo.