Zima w Przytulnej

No i tak dotarliśmy wspólnie do ostatniej części sagi. Co by nie powiedzieć - ten rok zleciał błyskawicznie. Omawianej tu rodziny raczej nie musimy przedstawiać, choć może i kilka zdań warto rzucić. Mamy tutaj trzy pokolenia Gawroszów, a każdy nosi w sobie tajemnicę, którą próbuje ukryć przed światem. Z biegiem kolejnych miesięcy mogliśmy poznać znaczną większość z nich, jednak to przecież nie wszystko. Rok chyli się ku końcowi, jak dobiegają kresu bolesne tajemnice.

Po wiośnie, lecie, jesieni, a teraz także i zimie spędzonej wspólnie z Gawroszami, cieszę się, że się od nich wyprowadzam. I co by nie powiedzieć sama Zima jest naprawdę przyjemna w odbiorze. Azja się trochę utemperował, tajemnice są rozwiązane, nie pojawia się nic na tyle szokująco-nieprawdopodobnego, żeby chcieć odesłać książkę na półkę z fantastyką.

Pojawiają się oczywiście dziwne dialogi, których mam wrażenie, że ludzie nie stosują w normalnym świecie, reakcje na konkretne wydarzenia, które są totalnie od czapy, czy też hipokryzja bohaterów i toksyczne zachowania. Bohaterowie nadal są egzaltowani aż do przesady. To wszystko nadal tu jest. Nigdzie sobie nie poszło i jest to tak Katarzyno Michalakowe, że bez przełknięcia niektórych aspektów jej powieści (lub jakiegokolwiek innego pisarza), trudno cieszyć się wszystkim innym. Ale jest jest lepiej. Zdecydowanie zima wypada bardziej naturalnie i spokojnie.

W tej części skupiamy się przede wszystkim na Adeli, dziadku Tośku, Arielu i wujku Andrzeju. Wydawałoby się, że to już taki rzut resztkami, żeby coś było, ale paradoksalnie najprzyjemniej mi się to czytało. Akcja ani na chwilę nie zwalnia i było tak przez całe cztery tomy. Podziwiam pisarkę za mnogość pomysłów, które wplata w jedną sagę. Jednocześnie ze względu na tempo i chęć dostarczania rozmaitych emocji czytelnikom, przez właśnie tę dzikość akcji i problemy wielu bohaterów okrojone do budowania napięcia i szybkiego rozwiązania sprawy, trudno mi się wczuć emocjonalnie w kogokolwiek.

Prawdopodobnie w poprzednich recenzjach tego cyklu wybrzmiało wszystko, co wybrzmieć miało. Mamy tutaj podobne schematy do każdego z członków rodziny i tak do samiutkiego końca. Warto jednak dodać, że przez zróżnicowanie i poruszenie tak wielu problemów, ogrom czytelników może znaleźć w bohaterach jakąś cząstkę siebie. Oczywiście nadal jest to cukierkowy świat z elementami gorzkości, jednak Gawroszom w 90% wspomaga dobry duch dzięki któremu prześlizgują się po problemach, choć oczywiście nie zawsze jest tak kolorowo.

Czy sagę polecam? Ciężko powiedzieć. Jeśli ktoś lubi takie bardziej kobiece, pełne emocjonalności książki i czytanie o problemach i ich przezwyciężaniu, o różnego rodzaju miłosnych zawirowaniach, przy jednoczesnym braku awersji do polskich autorów, to myślę, że może warto dać szansę, a przynajmniej Wiośnie. Tak chociażby po to, żeby sprawdzić z czym to się je.

Osoby szukające wrażeń, podróży, walk, napięcia, rozbudowanej fabuły i bohaterów, myślę, że lepiej byłoby nowej pozycji poszukać na innych tematycznie półkach.

To już, niestety, ostatnia część z sagi „Przytulana”. Mogłoby się wydawać, że wszystkie sekrety rodziny Gawroszek zostały już odkryte. Jednak dociekliwy Azja z powrotem wkracza do ujawniania rodzinnych tajemnic. Rodzina jest pełna niepokoju, panuje napięta atmosfera, a nowe tajemnice prowadzą do niedomówień.

Co z życiem miłosnym Ariela❓️

Czy Amelia urodzi córkę bez komplikacji ❓️

Czy cała rodzina będzie w stanie zasiąść wspólnie przy Wigilijnym stole❓️

Jest mi naprawdę przykro, że to ostatnia część sagi. Zżyłam się z rodziną trudno będzie mi będzie o nich zapomnieć. Cała saga pokazuje czytelnikom, jak ważna w życiu jest rodzina, miłość, dom.

Są to zdecydowanie książki warte polecenia.

„Zima w Przytulnej" przepięknie domyka całą serię. Zostaną tu odkryte wszystkie sekrety, jakie do tej pory rodzina jeszcze ukrywała, prócz jednego… ale niektóre tajemnice lepiej, żeby pozostały tajemnicami.

❄️

Azja namawia brata by powiedział rodzinie o Adamie, ten, jednak kompletnie załamany odcina się od wszystkich i w samotności katuje się wyrzutami sumienia. Dziadek Tosiek zamiast w sanatorium w Ciechocinku ląduje w Rumunii i bynajmniej nie trafia tam przypadkowo. Agata walczy o życie, a Albert nie może sobie wybaczyć, że on lekarz nie zauważył niepokojących objawów u ukochanej. Amelia lada chwila będzie rodzić, a Adela nie może przestać myśleć o Oskarze. Azja wciąż cierpi po śmierci Madzi, ale nie przestaje troszczyć się o rodzinę.

❄️

To była kochani najbardziej emocjonalna część ze wszystkich i mówię to absolutnie szczerze, a dowodem na to są wylane podczas lektury łzy i obgryzione paznokcie.

Ta książka wzruszy każdego, kto pokochał rodzinę Gawroszów, bo nie dla każdego ta historia kończy się dobrze… To uświadamia nam jak bezsilni jesteśmy w niektórych sytuacjach, jak kruche i ulotne jest życie. Ile żalu i bólu pozostawia po sobie strata kogoś bliskiego naszemu sercu.

❄️

Rodzina Gawroszów nie jest idealna, ale czy taka w ogóle istnieje? Czasem podejmują złe decyzje, czasem emocje biorą górę i pada kilka słów za dużo, ale zawsze bez względu na wszystko mogą na siebie liczyć. Miłość to ich największa siła. Miłość, która wybacza każdą krzywdę, uśmierza każdy ból, która przynosi ukojenie.

❄️

Cieszę się, że sięgnęłam po tę serię i że mogłam towarzyszyć tej wyjątkowej rodzinie w chwilach smutnych, ale też tych radosnych.

❄️

Polecam z całego serca

Bezsprzecznie, czwarty tom cyklu „Saga Przytulna” to książka, którą zarówno pokochacie, jak i znienawidzicie! Ta część okazała się najbardziej zaskakująca, porażająca i przytłaczająca, choć byłam już pewna, że autorka nie będzie w stanie mnie niczym zszokować. Myliłam się okrutnie i zapewniam, iż choć od lektury troszkę już minęło, wciąż nie zdołałam ochłonąć. Poprzez te trzy poprzednie części bardzo zżyłam się z bohaterami, dlatego każdy cios przeciwko im, odczuwałam nadzwyczaj intensywnie, w skutek czego w czasie lektury wylałam morze łez, a wszystkie te odurzające, przygniatające uczucia jeszcze długo nie dadzą się ukoić.

Ostrzegam, niech Was nie zmyli ta urocza, magiczna, zimowa okładka, która mogłaby zwiastować romantyczną, wręcz ckliwą i banalną opowiastkę. Katarzyna Michalak zgotowała swoim bohaterom nieprawdopodobne życiowe turbulencje, z jakich otrząsnąć się nie będzie łatwo nawet czytelnikowi. Nim zdążyłam ostudzić nerwy i ukoić pokiereszowane serce, pisarka ponownie uderzała ze zdwojoną mocą, przytłaczając, ale i upominając, jak bardzo ciężkie i dalekie od bajki potrafi być ludzkie życie. Niesprawiedliwość i krzywdy wymierzone w tych, których tak mocno poznaliśmy i zdążyliśmy pokochać, jest w tym wypadku wyjątkowo przeszywającym doświadczeniem.

Pióro pisarki jak zawsze zachwyca! Katarzyna Michalak operuje tak błyskotliwym, wyjątkowym piórem, iż wszelkie opisy silnie działają na wyobraźnię, angażują zmysły, w skutek czego czytelnik bez pamięci przepada w lekturze, tracąc przy tym jakikolwiek kontakt z rzeczywistością.

„Zima w Przytulnej” jest chwytającą za serce opowieścią o przewrotności nieobliczalnego, okrutnego losu, niełatwych wyborach, jak i o rodzinnych sekretach, potędze miłości oraz wybaczenia. Ta emocjonalna bomba urzeka swą prawdziwością i skłania do wielu głębokich refleksji. Dawno żadna lektura nie wywołała we mnie tak wielu, skrajnych, obezwładniających uczuć, począwszy od niedowierzania i współczucia, poprzez rozdzierający strach, niezrozumienie, aż do przeszywającego smutku, prowadzącego do potoku gorzkich łez. Ta życiowa powieść pozostawi po sobie ślad w moich sercu już na zawsze.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, bardzo cenię sobie książki Pani Kasi, ponieważ są niezwykle życiowe, poruszające przyziemne sprawy, a każda z tych, które przeczytałam niosła ze sobą głębsze przesłanie. Książka "Zima w Przytulnej" jest czwartym i ostatnim tomem serii #sagaprzytulna, to kontynuacja "Wiosny w Przytulnej", "Lata w Przytulnej" i "Jesieni w Przytulnej". Powieści te należy czytać w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. Trzy poprzednie tomy ogromnie mi się podobały i naprawdę nie mogłam się doczekać kiedy w końcu będę mogła poznać dalsze losy rodziny Gawroszów, a to jak Pani Kasia zakończyła poprzedni tom powinno być karalne. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny co sprawia, że powieść czyta się wręcz ekspresowo. Od pierwszych stron zostałam wciągnięta do świata bohaterów, z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam ich losy, a książki nie odłożyłam póki nie przeczytałam ostatniego. Fabuła została w interesujący, wręcz intrygujący sposób nakreślona, przemyślana i równie dobrze poprowadzona. Dalej podtrzymuję, że bohaterowie zostali naprawdę świetnie i autentycznie wykreowani, to postaci, które z powodzeniem moglibyśmy spotkać w rzeczywistości i w wielu kwestiach się z nimi utożsamić, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Historia została przedstawiona z perspektywy kilkorga bohaterów, co pozwoliło mi jeszcze lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się borykają, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Myślę, że w tym przypadku był to naprawdę świetny zabieg, bo tym sposobem każda z postaci odegrała tutaj istotną rolę. Tutaj w dalszym ciągu kartka po kartce poznajemy jeszcze bliżej członków rodziny Gawroszów, czytając tą książkę tak naprawdę nie wiedziałam co dostanę na kolejnej stronie i bardzo mi się to podobało. Mogłoby się wydawać, że większość tajemnic została rozwikłana w poprzednich tomach, a tutaj pozostał do odkrycia jedynie sekret Ariela.. nic bardziej mylnego.. reszta bohaterów także wielokrotnie mnie tutaj zaskoczyła i w wielu przypadkach po prostu nie spodziewałam się takiego obrotu sprawy. Muszę przyznać, że kilka wątków naprawdę mocno mnie zszokowało i sprawiło, że łzy leciały ciurkiem z moich oczu i za nic w świetnie nie chciały przestać płynąć. Pisarka w świetny sposób buduje napięcie i rysuje portrety psychologiczne postaci! Autorka poraz kolejny w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które wywołują w Czytelniku ogrom emocji oraz skłaniają do refleksji. Jedno jednak w tej powieści jest niezmienne - członkowie tej rodziny ogromnie się wspierają, troszczą o siebie i bardzo się kochają! I to właśnie najbardziej było widać w tej części, która moim zdaniem okazała się tą najbardziej przejmująca i porywająca. Za każdym razem czytając książkę z tej serii czułam się tak jakbym wracała w odwiedziny do starych, dobrych przyjaciół, dlatego ogromnie mi przykro, że to już koniec ich historii. Cudownie spędziłam czas z tą sagą i jej bohaterami. Będę tęsknić! Czekam jednocześnie na kolejne powieści spod pióra autorki! Polecam!

Bywają książki, które dość niespodziewanie idealnie trafiają w nasze gusta. Bywają bohaterowie, do których przywiązujemy się całym sercem, choć żyją jedynie na papierze. I tak właśnie mam z Sagą Przytulna, która wciągnęła mnie w swoje sidła już wiosną i z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnej pory roku. A rodzina Gawroszów stała się mi szalenie bliska, tak autentyczna, że miałam wrażenie, jakby żyli tuż obok. I z tego właśnie powodu ten tom jest dla mnie słodko – gorzki. Bo choć stanowi znakomite ukoronowanie cyklu i spełnił wszelkie moje oczekiwania, to zwyczajnie smutno mi rozstawać się z tymi postaciami i ich małym światem.

„Zima w Przytulnej” to domknięcie, na które czekałam z niecierpliwością. Już od pierwszych stron wzruszenie chwyta za gardło i trudno opanować szloch nad losami bohaterów. Tu każdy otrzymuje swój skrawek fabuły, nie tylko rodzeństwo Gawrosz, ale również rodzice, dziadkowie, a nawet niepokorny wuj Albert. I każde z nich musi jeszcze stawić czoła różnym przeciwnościom, zarówno tym teraźniejszym, związanym z zakrętami losu, jak i przeszłym, na które wpływają skrywane tajemnice. Tu dzieje się naprawdę wiele, a dzięki przyjemnemu stylowi Autorki kompletnie nie odczuwamy ilości stron. Z zainteresowaniem, ale i też przestrachem odkrywamy kolejne rozdziały, w których czeka na nas… życie. Czasem wywołujące łzy szczęścia, czasem rozpaczy, niekiedy sprawiające, że uśmiech wypływa nam samoczynnie na twarz, a niekiedy odbierające wszystkie siły. I to wszystko współodczuwamy wraz z bohaterami. Dodatkowym atutem jest brak przesłodzenia rzeczywistości w wykonaniu Pani Katarzyny, a tym samym odważne poprowadzenie losów rodziny, co mi przypadło do gustu. Ponadto cała Saga idealnie pokazuje siłę rodziny, moc, jaką daje jej bezgraniczne wsparcie oraz jak wiele w życiu może zmienić bezinteresowna miłość. To piękny cykl, po którym kompletnie nie spodziewałam się, że tak mocno zakorzeni się w mojej czytelniczej duszy i ogromnie go polecam. Naprawdę warto wyruszyć w podróż z rodziną Gawroszów i odkryć ich wszystkie tajemnice… a może niektóre lepiej niech zostaną w ukryciu?

Zimowo u nas więc pora na przeczytanie czwartego tomu Sagi Przytulnej.

"Zima w Przytulnej" to kontynuacja losów rodziny Gawroszów. Ta rodzinka ma mnóstwo tajemnic, a kolejne sekrety wychodzą na jaw. Zbliża się termin porodu Amelii.

Czy wszystko pójdzie z planem?

Czy usiądą wspólnie przy wigilijnym stole?

Jestem zachwycona kolejny raz. Bardzo lubię czytać takie rodzinne sagi. Tutaj autorka udowadnia nam, że dom to nie jest tylko budynek, ale miejsce, w którym czujemy się bezpiecznie i możemy liczyć na wsparcie bliskich osób. Rodzina Gawroszów nie jest idealną rodzinką, ale pomimo tajemnic i błędów mogą na siebie liczyć oraz potrafią sobie wybaczyć. Łączy ich miłość, która jest nierozerwalna.

Autorka potrafi zaskoczyć czytelnika i dostarczyć wzruszeń oraz wachlarz emocji.

Lekkie pióro i przyjemny styl autorki sprawia, że od jej książek nie można oderwać się ani przez moment.

Po tej lekturze zostaniecie z przemyśleniami na temat Waszych rodzinnych relacji. Przekonacie się, co w życiu jest najważniejsze i dowiecie się, że warto wybaczać i pomagać, bo tak powinno być w każdej rodzinie.

Jeśli lubicie czytać wartościowe książki i historie z życia wzięte to cala Saga Przytulna skradnie Wasze czytelnicze serduszka.

Idealna lektura na długie zimowe wieczory z ciepłą herbatką oraz kocykiem.

Polecam gorąco!

BRUNETTE BOOKS

Po Wiośnie, Lecie i Jesieni, nadeszła pora na czwartą i ostatnią część Sagi w Przytulnej. Ta seria ma w sobie coś na tyle przyciągającego, że nie mogłam odpuścić któregokolwiek z tomów. Kierowała mną chęć poznania dalszych losów rodziny Gawroszów. Rodziny, która skrywa wiele, wiele, naprawdę wiele tajemnic, która z pewnością nie ma lekko, ale której członkowie stoją za sobą murem. Mimo że mają i te lepsze i te gorsze momenty.

Postaram się nie mówić nic na temat fabuły, bo nie chciałabym niechcący wam czegoś zaspoilerować. W każdym razie - także w tej części wyjdą na jaw kolejne tajemnice i przyznam, że byłam zdumiona, że w jednej rodzinie może się tak wiele wydarzyć. Z jednej strony gdzieś z tyłu głowy tliła się myśl, że to jest nierealne, ale z drugiej strony... mogłoby być. Czytając nasuwała mi się interpretacja, że rodzina Gawroszów i ich perypetie na przestrzeni tych czterech pór roku, to taka metafora każdej rodziny. Tak, jak oni nie byli idealni, tak żadna rodzina nie jest. Nie zawsze jest rajsko i sielsko, są wzloty i upadki, są też te gorsze, trudne chwile. Coś się posypie, coś się rozwiąże. Ciągle coś się dzieje, a życie płynie do przodu.

Mimo że liczyłam na ciut inne zakończenie, to jednak.. Podobało mi się. Saga w Przytulnej nie stanie się jedną z moich ulubionych serii, ale myślę, że będę historię tej rodziny miło wspominać. Jeśli macie chęć dowiedzieć się, o co chodzi, poznać słynnego Azję Gawrosza, ale też Ariela, Adelę i Amelię. Ich rodziców i dziadków. Poznać po prostu tę rodzinę - to śmiało rozważcie sięgnięcie po tę serię.

Dodam jeszcze, że czytałam kolejne części w odstępach - z każdą kolejną porą roku wychodziła kolejna część - i to było świetne doświadczenie!

Oj, w tym tomie wszystkie tajemnice wyjdą na jaw. A zdecydowanie każdy jakieś ma. Niektórzy mniejsze inni większe oraz szalone. Ale również są tajemnice smutne oraz wydarzenia które chwytają za serce. Ten tom skupia się na wszystkich członków rodziny.

Każdy z nich nas zaskoczy swoją historia. I można stwierdzić, że autorka już wymyśliła wiele to, w tym tomie pokazuje, że potrafi jeszcze bardziej nas zaskoczyć.

Nie zdradzę wam szczegółów historii, bo to musicie odkryć sami ja jedynie was zapewnić, że nie ma nudy w tych historiach.

Wiosna, lato, jesień, zima. Spędziłam cały rok z tą rodziną. I jestem zachwycona, że mogłam poznać ich losy i przeżywać wszystko z nimi. Każdy z bohaterów czymś zaskakuje i jest momentami bardzo wesoło. Ale i również smutno. Mamy równowagę w książkach.

Mam wielką nadzieję, że autorka jeszcze mnie zaskoczy i jeszcze z tą rodziną się spotkam ponownie. Fajnie by było.

Rodzina Gawroszów dalej pędzi przez meandry życia. Na drodze co chwila pojawiają się nowe przeszkody. Azja jak zwykle musiałam poszperać i odkryć kolejne sekrety, które mogą doprowadzić do katastrofy. Jednakże wśród tej rodzinki cicha woda brzegi rwie. Amelia coraz bardziej obawia się o swoją przyszłość. Adela jako że stała się pełnoletnia chce z tych przywilejów korzystać i wreszcie się zakochać. A rodzice starają się zapanować nad tą całą chmarą. Czy im się uda? Jakie będą dalsze losy tej rodzinki? Jakie sekrety jeszcze wyjdą na jaw?

Doczekaliśmy się wreszcie finalnego tomu tej przeuroczej rodzinnej sagi. Nie przypuszczałam, ze tak się w nią wciągnę i z niecierpliwością będę wyczekiwać kolejnych części. Spędziłam z nią rok i kompletnie nie żałuję. Ubawiłam się co niemiara, a przy tym konkretnym tomie płakałam jak małe dziecko. Żadne moje przypuszczenia nie zakładały takiego scenariusza. Nie spodziewałam się też, że autorce uda się tutaj jeszcze wcisnąć kolejne sekrety, sądziłam, że więcej się już nie da, a jednak!

Jeżeli chodzi o postacie, to raczej nie odczujecie od nich dużej przemiany. Chyba największa pojawiła się u Alberta po jednym wydarzeniu, które mogło odmienić jego życie diametralnie. Adela też się inaczej zachowuje, ale to przez stan emocjonalny, który przeżywa. Jeszcze Ariel przeżywa duże załamanie nerwowe. Tak to, jak wspominałam kiedyś przy recenzji poprzednich części ja serdecznie współczuje rodzicom i dziadkom, to jak oni w krótkim czasie muszą zmierzyć się z tyloma problemami to jest niepojęte i nie wiem czy ktokolwiek dałby radę.

I choć naprawdę uwielbiam ten tom i złamał mi on serce to jednak muszę wspomnieć o kilku sprawach, które mnie drażniły. Niestety coś się stało nie tak z korektą. Było strasznie dużo błędów językowych, spacje w środku wyrazów, podwójne końcówki czasowników np. „zrobili li”. Już nie licząc tego bardzo zastanawiający jest fakt, że w momencie wyjaśnienia sytuacji skąd oni są bogaci to jakby im się pojawiła skarbonka bez dna. Zastanawia mnie jaki to musiałby majątek żeby tyle luksusów wszystkim zapewnić. Zwłaszcza niewyjaśniony jest wątek z adwokatem, gdzie padło zdanie, że nie mają tyle gotówki, żeby kilka rozdziałów później wyciągnąć ot tak parę set tysięcy złotych i fundować kolejne rzeczy. Coś mi tutaj zgrzytało. No nie zaprzeczę, że cała sprawa z Arielem to była tak potraktowana po macoszemu. Najpierw straszono czytelnika konsekwencjami, a później o sprawie zapomniano i nic się nie wyjaśnia. To może bardziej osobista preferencja, jednak też nie podobał mi się zabieg pod koniec rozdziałów lub niektórych akapitów, zdanie, które mnie denerwuje i psuje przypuszczenia „szkoda, że jeszcze nie wiedziała, co ją czeka”, „nie przypuszczała, że to może być ostatnia chwila” itp. Nie psujmy czytelnikowi zabawy...

Jednak żeby tylko nie narzekać to oczywiście też pochwalę. Głównie w tej części autorka postanowiła poruszyć kilka ważnych kwestii takich ludzkich czy społecznych. Radzenie sobie z chorobą i traumą, poddaniu się szantażyście i jeszcze kilka, o których wspominać nie będę, bo mogę zaspojlerować wydarzenia. Mnie jednak uderzyło coś innego, chodzi mi o relacje rodzinne. W tej rodzinie choć każdy miał sekrety i gdy wychodziły na jaw, wszyscy siadali razem i zastanawiali się co mogą razem zrobić. Byli dla siebie wsparciem i podporą. Zwłaszcza najbardziej chwyciła mnie chwila rozmowy Adeli z mamą związaną z pokojem Azji (staram się na okrętkę to opowiedzieć, by nic nie zdradzić). Reakcja mamy była przecudowna i podejrzewam, że niejedna dziewczyna chciałaby taką rodzicielkę, która by tak pomogła i doradziła.

Żałuję, że przed rozpoczęciem lektury nie przygotowałam się w zapas chusteczek, bo potem byłam cała rozmazana. Ta część jest taką wielką wiśnią na torcie tej historii. Rozwiązuje wszystkie tajemnice, dostarcza innych, poważniejszych problemów, jednak i daje nadzieję, że może być też lepiej. Pomimo tego, że jest akapit o moich narzekaniach, to nie zmienia to faktu, że dawka emocji, która została mi dostarczona przyćmiewa te drobne wady. Ja żyłam tą historią i żałuję, że tak szybko mi minęła. Chętnie poznałabym jak bohaterowie będą sobie radzić za np. 10 lat, to mógłby być ciekawy dodatek do tej serii.

Muszę przyznać, że bardzo się stęskniłam za tą rodzinką. Porozmawiajmy.

[Współpraca reklamowa z @wydawnictwoznakpl]

Ta z pozoru lekka rodzinna saga to bomba emocjonalna, a zimowe wydarzenia poruszyły mnie u Gawroszów najbardziej. Każdy z nich zupełnie inaczej okazuje miłość, jednak zależy im na sobie tak bardzo, że zrobiliby dla siebie wszystko. Niezależnie od konsekwencji.

U Gawroszów bez zmian nadal dzieje się sporo. To historia, w której każdy ma sekret – zwykle całkiem spory. Uczy, że zatajone informacje prędzej czy później ujrzą światło dzienne.

Sięgając po pierwszy tom, zupełnie się nie spodziewałam, jak bardzo zwiążę się z tą rodziną. Przeżywałam z nimi dobre i złe momenty, czekałam na dalsze losy i cóż będę tęsknić. Fajnie było ich poznać, poczytać o ich oddaniu i miłości. Autorka wspaniale pokazała wartości rodzine, wsparcie i budowanie zaufania.

Pani Kasia, jak nikt potrafi prowadzić historię, którą myślimy, że rozgryźliśmy, a żeby za kilkanaście stron dać czytelnikowi pstryczka w nos i pokazać, że nie jest tak łatwo i zupełnie coś innego przygotowała. Tak było z historią Alicji, Andrzeja, Ariela…

Cieszę się, że w tej książce nie ma tabu. Wiele jest szoku, ale jeszcze więcej akceptacji i zrozumienia. I chyba właśnie to było najwspanialsze.

Po przeczytaniu „Jesieni w Przytulnej” z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnego i zarazem ostatniego tomu sagi pt.: „Zima w Przytulnej”. Katarzyna Michalak skradła moje serce tymi powieściami, więc poznanie zakończenia tej historii było dla mnie bardzo ważne.

Tym razem główną rolę odgrywa tutaj Ariel, który z dnia na dzień staje się przeciwieństwem siebie. Chłopak utracił radość życia i nadzieję na miłość. Chce on ukryć przed rodziną swoją największą tajemnicę, Adama. Jednak Azja za wszelką cenę chce tę tajemnicę poznać. Ponadto dziadek Tosiek zaskakuje wszystkich telefonem z… Rumunii, a miał być przecież w sanatorium. Co takiego ukrywa? Amelii natomiast do terminu porodu został kilka tygodni. Dziewczyna jest przeszczęśliwa tym, że zostanie mamą, a cała rodzina mocno ją wspiera i razem z nią wyczekuje na przyjście maleństwa na świat. Adula się zakochuje. Jednak czy Azja da szansę tej miłości? Tego i wiele, wiele więcej dowiecie się w finałowym tomie Sagi Przytulnej.

Kasia Michalak po raz kolejny mnie nie zawiodła. Ten tom to idealne zwieńczenie i zakończenie całej sagi. Dostajemy tutaj odpowiedź na najbardziej nurtujące nas pytania. Zostaną ujawnione najbardziej mroczne skrywane tajemnice.

Wiecie co? Z jednej strony cieszę się, że poznałam rodzinę Gawryszów i ich wszystkie tajemnice. Z drugiej zaś jest mi bardzo przykro, że to już koniec tej świetnej przygody. Autorka funduje nam w tym tomie niesamowity emocjonalny rollercoaster. Mimo iż w poprzednich tomach emocji było dużo, tak tutaj jest ich mnóstwo. Radość, śmiech, łzy, smutek, ból, złość. Te wszystkie emocje towarzyszą nam od początku do końca. Ponadto czytelnik jest zaskakiwany rozwojem wydarzeń co chwilę. Sprawia to, że nie mamy ochoty przerywać czytania, aż do zakończenia.

Katarzyna Michalak po raz kolejny ukazuje nam świetne relacje, które panują w rodzinie Gawroszów. Mimo problemów to wsparcie jakie sobie wszyscy okazują jest piękne i wzruszające. Mimo iż, nie zawsze podejmują dobre decyzje to zawsze mogą liczyć na wsparcie najbliższych.

Reasumując „Zima w Przytulnej” to świetne zakończenie sagi Przytulnej. Dostajemy tutaj odpowiedź na wszystkie nurtujące nas pytania. Dowiadujemy się o bohaterach jeszcze więcej. Saga Przytulna to głęboka i poruszająca opowieść o miłości, wsparciu, nadziei, relacjach rodzinnych i trudnych wyborach. Cudowanie było z Gawroszami spędzić rok! To Saga Przytulna zostanie w moim sercu na długo i na pewno jeszcze do niej powrócę! Polecam!

Gawroszowie to z pozoru zwyczajna rodzina. Jednak kiedy im się przyjrzymy, okazuje się, że mają naprawdę sporo tajemnic. Powiecie, że każdy je ma. Owszem, ale czy aż tyle?

Kim jest Adam, którego ukrywa Ariel? I dlaczego chłopak zaczął przez niego pić po nocach? Złoty syn rodziców, który wynagradza im buntowniczy charakter Azji. Musi być idealny i bez skazy. Do czego go to doprowadziło? Prawda i jej konsekwencje okażą się niezwykle bolesne.

Sporo zmartwień Alicji i Andrzejowi przysporzy też Agata i doktor Albert. Czy flirty z innymi kobietami są faktycznie nieszkodliwe? I jak długo Agata ma znosić współczujące spojrzenia i plotki? A może ma już dość?

Za to dość ma Azja, a dokładniej to dość samotności. Czas spojrzeć prawdzie w oczy i Ariadnie również. Jednak ciężko jest uwierzyć w siebie, kiedy za konkurencję ma się Ariela, a ojciec dziewczyny nagle traci całą sympatię, bo córka przecież zasługuje na miłość kogoś lepszego niż chłopaka z PTSD.

Ada też spotka miłość, ale Oskar ma zakaz chociażby spojrzeć na siostrę Azji. Czy będzie musiał wybierać między uczuciem i przyjaźnią?

Wydawałoby się, że przed Azją nie ma żadnych tajemnic, dziadek Tosiek jednak ma. Senior rodu zaskoczy zarówno wnuka, jak i resztę rodziny. A co na to babcia?

Rodzinę Gawroszów nie omijają tajemnice, ale także rodzinne tragedie. Czy one będą potrafiły wzmocnić ich więzi, czy wręcz przeciwnie? Jak potoczą się losy każdego z nich i czy wreszcie uda im się odnaleźć szczęście?

To świetny finał Sagi Przytulnej. Chyba jeszcze bardziej emocjonujący, niż każdy z poprzednich tomów. Autorka snuje opowieść pełną miłości, szacunku, zaufania, ale także bólu, straty, kłamstw i wstydu. Każdy z bohaterów jest kompletnie różny, co nie pozostaje bez wpływu na rodzinne relacje i postępowanie. Ważne jest jednak wzajemne zaufanie, a miłość potrafi wybaczyć dużo. Ale czy wszystko?

Przepadłam w tej historii już od pierwszych stron i nie wiem kiedy dobiegła końca. Spędziłam z nią miło czas i co zdarza się niezwykle rzadko, zakręciła mi się w oku łza. Polecam serdecznie. To saga, która spodoba się zarówno młodszym czytelnikom, jak i tym już nieco starszym. Mi sprawiła dużo przyjemności, a moja mama z niecierpliwością dopytuje kiedy przywiozę kolejne tomy.

Wszystko zostało wybaczone.

Te słowa są świetną puentą finałowej odsłony Sagi Przytulnej.

Rodzina Gawroszów nie jest szablonowa.. w żadnym razie.

Ada wraca do swojego dawnego liceum i może odetchnąć z ulgą - przyjaciele przyjęli ją serdecznie jakby znikła zaledwie wczoraj, a w jej sercu pojawił się nowy mężczyzna.

O dziwo nie nosi on imienia na A , jednak.. czasem alfabet nie ma znaczenia.

Co ciekawe wciąż istnieją sprawy niewyjaśnione, domagające się uwagi.

Czy bliscy dowiedzą się kim jest Adam i jaką rolę odgrywa w życiu uważanego za nieskazitelnego do tej chwili Ariela?

Dlaczego dziadek Antoni okłamuje tych, których kocha i czy rzeczywiście jest nudnym, przewidywalnym seniorem za którego go brano?

Czy Amelia urodzi zdrową córeczkę a Akbert zrozumie, że to ,co robił do tej pory jest złe?

I wreszcie najważniejsze spośród pytań Czy Azji uda się otworzyć serce na miłość?

Są serie które czarują i ciekawią od pierwszego zdania , a każda część cyklu jest równie ciekawa jak poprzednia.

Mogę śmiało powiedzieć - kocham bohaterów tych książek, a młodzi bracia Gawroszowie wstąpili w szeregi moich literackich małżonków.

Pani Kasia stworzyła powieści ciepłe, wzruszające, pełne emocji.

To niosące nadzieję i miłość historie, które po prostu uwielbiam i kocham całym sercem, bo są po prostu cudowne.🤍

„Zima w Przytulnej” to już czwarta część historii o tajemnicach w rodzinie Gawroszów. W poprzedniej części zostało już prawie wszystko wyjaśnione i zastanawiałam się co jeszcze ukrywa ta zwariowana rodzinka. Otóż jeszcze tego im się nazbierało.

Ariel stracił wiarę w miłość. Co takie się wydarzyło w jego życiu? Na co wydawał pieniądze, które dała mu mama? Kim jest Adam?

Amelia to 18-latka, która jest poważne chora a do tego w ciąży. Niczego tak nie pragnie jak urodzić zdrowe dziecko. Nawet jeśli ona przypłaci to zdrowiem i życiem. Czy poród przebiegnie bez komplikacji i wszyscy zasiądą do wigilijnego stołu?

Adela ukrywa się ze swoimi uczuciami przed bratem i tatą. Czy oboje pozwolą jej się spotykać z Oskarem, który ma wspólny sekret z Azją?

Ta rodzina jest niesamowita. Potrafią mieć przed sobą wiele tajemnic, ale gdy przyjdzie im stawić czoła problemom, potrafią się zjednoczyć. Ta część wywoła u mnie wiele emocji. Było w niej wiele smutku i bólu. Wiele strat. Były również zabawne momenty, jak np. dziadek Tosiek i jego pobyt w Rumuni. Jest on również kolejną osobą, która ma tajemnice przed najbliższymi. Pomimo tych sekretów rodzina kocha się i wzajemnie sobie pomaga. Ich przygody może są nieprawdopodobne i chyba aż tyle tajemnic nie żadna rodzina, ale bardzo ich wszystkich polubiłam. A najbardziej Azję i Amelkę.

Nadeszła zima, jeszcze co prawda nie kalendarzowa u nas, ale w Przytulnej już tak, a w związku z tym ostatnia z sagi. Czekałam z wielką niecierpliwością na nią i wszystkiego, co może przynieść ze sobą rodzina Gawroszów, ich sekrety i tajemnice.

Nieubłaganie zbliża się słynny 20 grudnia, kiedy Amelia ma zostać mamą i wyruszyć do kliniki do Szwajcarii na leczenie, ale każdy tak samo jak się cieszy, jednocześnie się obawia tego, co będzie potem.

Ta część jest miażdżąca w każdym możliwym aspekcie. Nie sądziłam, ze autorka będzie w stanie tam mnie wbić w fotel. Takiego obrotu spraw chyba nikt się nie spodziewał. Możemy tu znaleźć sytuacje, które zadziwiają i śmieszą i nie przypuszczaliśmy, że faktycznie może dojść do czegoś takiego, poprzez traumatycznie i te niesamowicie smutne, które wyciskają łzy.

Jest to chyba najbardziej wzruszająca część ze wszystkich i zdecydowanie najmniej pozytywna, ale po kilku dniach przemyśleń dochodzę do wniosków, że takie rzeczy faktycznie się zdarzają i przytrafiają, a że tutaj akurat jednej rodzinie, to zdecydowanie większa tragedia niż wszystkie.

więcej na: VelarisLibrary

Finałowa część, która zamyka wszystkie poruszane tajemnice rodziny Gawroszów jest fenomenalna. Oczywiście w tej części nie zabraknie jeszcze nowych sekretów, które ujrzą światło dzienne i będą sporym wyzwaniem dla całej rodziny. Czytelnik przez wszystkie pory roku dostaje ogrom różnych emocji, (rozczarowanie, smutek, radość, złość, miłość) które każdy bohater indywidualnie przeżywa na swój sposób, albo raczej jest utożsamiony z jednym z tych emocji. Z każdego tomu czytelnik wysuwa nowe wnioski ale jest też jeden, który występuje w każdej porze roku w Przytulnej - jest to moc wybaczania i dawania miłości. Co by się nie działo, zawsze rodzina Gawroszów staje za sobą, doceniając tym samym wspólnie przeżyte perypetie.

Jeśli lubisz książki, w których jest mnóstwo tajemnic, a akcja toczy się w gronie rodzinnym pokazujący tym samym, że każda rodzina na pozór może wydawać się szczęśliwa to w środku dzieje się bardzo dużo zawirowań. Tą Sage cechuje szybkie tempo akcji (czytelnik nie ma szans na nudę), strasznie dużo tajemnic, które są przyczyną wielu nieporozumień, ale też dzięki nim uświadamiamy sobie co jest ważne w rodzinie.

"Zima w przytulnej", czyli finałowa część serii o rodzinie Gawroszów niczym klamra domyka wszystkie wątki dotychczas poruszone. Autorka zdołała dorzucić parę nowych, przewrotnych momentów: okazuje się, że nawet Seniorzy rodu, dziadek i babcia, również swoje za uszami mają. Gwarantuje wam, takiego obrotu spraw nie spodziewa się nikt!

Widzicie, ja po tej części czuję niedosyt. O ile każda poprzednia książka mnie zachwycała, tak tutaj nierzadko przewracałam oczami. Wybaczone zostały rzeczy, które moim zdaniem nie powinny być zapomniane (mam na myśli postać wujka i to jak się zachowywał).

Muszę jednak przyznać, że to z "Zima" wydaje się być najbardziej wzruszającą częścią. W moim odczuciu za dużo cierpienia spadło na tych bohaterów, i owszem, stali za sobą murem i wspierali się w trudach, ale trochę tego zbyt wiele.

Powiedzmy: miałam inną wizję wizję w głowie, bardziej pozytywną. Jaki to ja, na każdej płaszczyznie dopatrywałam się happy endów.

Może jednak autorce o to chodziło, by nawet w takich wydarzeniach dopatrywać się nadziei na szczęście? Epilog, który ma miejsce po paru latach ewidentnie do pokazuje.

Czytajcie, będziecie zadowolone. Ale przygotujcie się na emocjonalny rollercoaster.

Oh jak czekałam na ostatni tom rodziny Gawroszów! Pokochałam tę rodzinę od samego początku. Ich przyziemne, a jednocześnie zadziwiające problemy. Ta dobroć wylewająca się z poszczególnych osób… no coś niesamowitego.

Najbardziej intrygował mnie sekret Azji, więc musiałam trochę poczekać do ostatniego tomu.

Dużo tajemnic, zwrotów akcji, dużo się tutaj dzieje w tym tomie. Ja, czuję się jak przyjaciel rodziny, już przeżywałam z nimi te lepsze i gorsze dni, tajemnice które niemal rozbiły rodzinę, a mam wrażenie, że jeszcze bardziej je scaliły. Bardzo lubię pióro autorki, a Wy jeśli jeszcze nie czytaliście tego cyklu „Saga przytulna” to serdecznie Wam polecam, mam nadzieję, że zakochacie się równie mocno jak ja.

No co tu dużo mówić… ten tom był chyba najbardziej emocjonujący, polały się nawet łzy. Szkoda, że to już koniec bo szczerze mówiąc to jedna z tych książek gdzie czytałabym nawet gdyby miał 2836383938 tomów i powstała z tego telenowela. Potrzebuje tego więcej! Czekam na następne książki autorki bo wprost uwielbiam jej lekkość.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Współpraca barterowa.

„Zima w Przytulnej” to ostatni już tom sagi rodzinnej, opisującej poczynania rodziny Gawroszów. Rodziny, której członkowie doświadczają problemów, radości i której codzienne życie weryfikuje spojrzenie na pewne niebanalne sprawy. Rodu od którego bije aura ciepła, choć ich życie dalekie jest od komfortowego.

Czekałam na tę zimową odsłonę. Na odkrycie kolejnych tajemnic, na rozwiązanie niewiadomych i w końcu na spotkanie z bohaterami, którzy już od pierwszego tomu zajęli wyjątkowe miejsce w moim czytelniczym sercu. Liczyłam na obnażenie prawd i sekretów, które w poprzednim tomie zostały nakreślone z niezwykłym rozmachem i które choć utkane z literackiej fikcji przybrały realny kształt autentycznych wydarzeń. Wydarzeń rozdzierających serce, uwypuklających bezsilność ale też tych, które radują i które pozwalają poszukiwać w codzienności małych radości.

Katarzyna Michalak na kartach tej sagi rodzinnej zaakcentowała znaczenie dwóch słów: dom i wsparcie. Słów, które nie tylko prowokują czytelnika do wspomnień z dzieciństwa ale przede wszystkim ukazują taką relację rodziną, którą każdy czytelnik chciałby mieć, tak, aby czuć się potrzebnym i zrozumianym. Mimo kumulacji trosk, cierpienia i rozterek pojawiła się tu akceptacja i aprobata, wybrzmiewające z głębi serca i będące czymś tak oczywistym, że nie sposób je ubrać w słowa.

Musicie mi wierzyć, że przez tę historię mknie się z niezwykłą lekkością, co spotęgowane jest niebywale plastycznym piórem autorki i wydarzeniami bliskimi każdemu człowiekowi. Ta saga, rozpoczynając już od pierwszego tomu, stanowi ucieczkę od rzeczywistości i jednocześnie niesie ze sobą niepokój o pomyślne zakończenia. O to, czy bohaterom uda się poukładać swoje życie tak, aby odnaleźli szczęście…